บทที่ 28 - สกัดความบริสุทธิ์ อุโมงค์เหมือง ซ่อนเร้น

บทที่ 28 - สกัดความบริสุทธิ์ อุโมงค์เหมือง ซ่อนเร้น

รถลอยตัวจอดสนิทอย่างนิ่มนวลที่หน้าประตูทางเข้าหลักของอาคารใต้ชั้นน้ำแข็ง

ประตูรถเลื่อนเปิดออก ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ ท่าทางสุขุมเยือกเย็น ได้มารออยู่ที่นี่ก่อนแล้ว

เขาสวมชุดเครื่องแบบหัวหน้าสีน้ำเงินเข้มของบริษัททาร์ลาน พลังงานระดับดาวเคราะห์ขั้นห้าที่แผ่ออกมาถูกเก็บซ่อนไว้อย่างมิดชิดและหนักแน่น บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอันเป็นมิตร

"ท่านอาจารย์ลู่อวิ๋น ยินดีต้อนรับครับ"

ชายวัยกลางคนเป็นฝ่ายยื่นมือออกมาก่อน

"ผมคือผู้รับผิดชอบเขตเหมืองแร่ K-7 รอสซัน ทาร์ลาน ครับ"

"หัวหน้ารอสซัน"

ลู่อวิ๋นจับมือกับเขาอย่างเรียบง่าย

แม้จะเป็นลูกหลานของตระกูลทาร์ลานเหมือนกัน แต่รอสซันกลับวางตัวต่ำมาก

เขารู้ดีว่าภายในบริษัท นักหลอมสร้างระดับหนึ่งที่อายุน้อยและถูกเบื้องบนส่งมาโดยตรงเช่นนี้ มีอิทธิพลมากกว่าผู้รับผิดชอบดาวเคราะห์ห่างไกลอย่างเขามากนัก

ทั้งสองเดินเคียงคู่กันเข้าไปในศูนย์เทคนิค ภายในสว่างไสว ราวกับเป็นคนละโลกกับความหนาวเหน็บภายนอก

"ท่านอาจารย์ลู่อวิ๋น สถานการณ์เป็นแบบนี้ครับ"

รอสซันเดินนำทางไปพลาง อธิบายอย่างรัดกุมไปพลาง

"สายแร่ทองคำเพลิงสุดขั้ว ถูกฝังอยู่ใต้ถ้ำน้ำแข็งที่ลึกลงไปนับหมื่นเมตร สภาพแวดล้อมเลวร้ายมาก อุปกรณ์ขนาดใหญ่ไม่สามารถเข้าไปได้"

"ดังนั้น ตอนนี้เราจึงทำได้เพียงส่งคนงานเหมืองระดับดาวเคราะห์ พกพาเครื่องเก็บความร้อนแบบพิเศษลงไปขุดด้วยตัวเองครับ"

เขาพูดตามตรง

"วิธีนี้ประสิทธิภาพต่ำมาก แต่ความเสี่ยงและต้นทุนกลับสูงลิ่ว"

ลู่อวิ๋นพยักหน้าเบาๆ ตั้งใจฟังเงียบๆ

"การขุดเป็นแค่ก้าวแรก ปัญหาที่แท้จริงคือการสกัดครับ"

น้ำเสียงของรอสซันเปลี่ยนเป็นจริงจัง

พวกเขาเดินมาถึงหน้าประตูโลหะผสมหนาหนัก เมื่อยืนยันตัวตนผ่าน ประตูก็เลื่อนเปิดออกอย่างไร้เสียง เผยให้เห็นโรงงานขนาดใหญ่ที่กว้างขวางจนบรรยายไม่ถูก

ตรงกลางโรงงาน มีเครื่องสกัดที่ซับซ้อนอย่างยิ่งตั้งอยู่อย่างเงียบๆ สายท่อนับไม่ถ้วนเชื่อมต่อกับเตาหลอมแกนกลางราวกับหลอดเลือดของสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์

"เจ้านี่แหละครับ ระบบหลอมละลายความแม่นยำสูงพิเศษ"

รอสซันชี้ไปที่เครื่องจักรขนาดยักษ์

"ทุกๆ สามวัน เราจะนำแร่ที่ขุดได้มารวมกันเพื่อสกัดหนึ่งครั้ง"

เขาพาลู่อวิ๋นเดินไปที่แผงควบคุมด้านข้าง เรียกดูรายงานข้อมูลความล้มเหลวที่ผ่านมาทีละฉบับ

"ปัญหาอยู่ตรงนี้แหละครับ"

รอสซันขมวดคิ้ว

"แร่ที่เก็บมาได้ในแต่ละครั้ง มีคุณสมบัติแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง"

"ชนิดของสิ่งเจือปนภายใน สัดส่วนปริมาณ หรือแม้แต่โครงสร้างพลังงานของทองคำเพลิงสุดขั้วเอง ล้วนมีความแตกต่างกันอย่างละเอียดอ่อน"

"แม้เครื่องจักรนี้จะมีความแม่นยำสูง แต่โปรแกรมมันตายตัว เมื่อต้องเผชิญกับแร่ที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาราวกับมีชีวิต มันจึงรับมือไม่ได้เลย"

"ทีมงานก่อนหน้านี้ทดลองมานับร้อยครั้ง ผลปรากฏว่าถ้าไม่ทำลายแร่อันล้ำค่าจนเสียหาย ก็สกัดออกมาได้ผลิตภัณฑ์ที่มีความบริสุทธิ์ต่ำเกินไป ไม่ได้มาตรฐานเลยครับ"

รอสซันถอนหายใจ ก่อนจะมองไปที่ลู่อวิ๋น

"ดังนั้น เราจึงต้องการนักหลอมสร้างที่แท้จริง เพื่อใช้พลังจิตรับรู้และปรับเปลี่ยนแบบเรียลไทม์ ในการทำขั้นตอนสุดท้ายและสำคัญที่สุดนี้ให้เสร็จสมบูรณ์"

สายตาของลู่อวิ๋นกวาดมองข้อมูลอันซับซ้อนเหล่านั้นอย่างสงบนิ่ง ท้ายที่สุดก็ไปหยุดอยู่ที่เตาหลอมอันเย็นเยียบนั้น

"การสกัดครั้งต่อไปคือเมื่อไหร่ครับ"

เขาเอ่ยถาม

รอสซันรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาทันที รีบตอบ

"พรุ่งนี้เช้าครับ"

ลู่อวิ๋นพยักหน้าเบาๆ

"ผมเข้าใจแล้ว"

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ณ โรงงานสกัดขนาดใหญ่

ช่างเทคนิคสามคนเตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้ว พวกเขาเป็นพนักงานเก่าแก่ของเขตเหมืองแร่ บนใบหน้ามีร่องรอยความเหนื่อยล้าที่คุ้นเคย

เมื่อหัวหน้ารอสซันเดินเข้ามาพร้อมกับลู่อวิ๋น ทั้งสามคนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

เด็กเกินไปแล้ว

ต่อให้ตราสัญลักษณ์นักหลอมสร้างระดับหนึ่งบนหน้าอกจะเป็นของจริง แต่ในแววตาของพวกเขาก็ยังคงฉายความสงสัยที่แทบจะมองไม่เห็น

ในสายตาของพวกเขา การจัดการกับแร่ที่ยุ่งยากเช่นนี้ ประสบการณ์สำคัญกว่าพรสวรรค์มากนัก

รอสซันแนะนำตัวสั้นๆ

"นี่คือท่านอาจารย์ลู่อวิ๋นที่เบื้องบนส่งมา ตั้งแต่ตอนนี้ไป งานสกัดแร่จะอยู่ภายใต้การสั่งการของเขาแต่เพียงผู้เดียว"

สายตาของลู่อวิ๋นกวาดมองทั้งสามคนอย่างสงบนิ่ง ไม่มีคำพูดทักทายใดๆ เอ่ยปากสั่งการทันที

"ต่อจากนี้ ให้ฟังคำสั่งผมทุกอย่าง"

"ถ้ามีปัญหา ผมรับผิดชอบเอง"

"ถ้าไม่ทำตามคำสั่ง ผมจะเอาเรื่องพวกคุณ"

ช่างเทคนิคทั้งสามคนยืนตัวตรงโดยสัญชาตญาณ

ลู่อวิ๋นกวาดสายตามองใบหน้าของพวกเขา

"ฟังเข้าใจไหม"

"เข้าใจครับ"

คราวนี้ ทั้งสามคนตอบรับอย่างพร้อมเพรียงและเสียงดังฟังชัด ไม่กล้าเฉยเมยอีกต่อไป

"เริ่มได้"

ลู่อวิ๋นเดินไปที่แผงควบคุมหลัก หลับตาลงเล็กน้อย พลังจิตอันมหาศาลแผ่เข้าปกคลุมเครื่องจักรขนาดยักษ์ทั้งเครื่องในพริบตา

"ตัวอย่างหมายเลขหนึ่ง เข้าเตาหลอม"

"กำลังไฟอุ่นเครื่อง 73 จุด 5 เปอร์เซ็นต์"

"ฉีดสารรักษาความเสถียร A-3 จำนวน 37 มิลลิลิตร"

"ใช้เครื่องหมุนเหวี่ยงแยกสาร ความเร็ว 36000 รอบ คงที่เป็นเวลา 9 วินาที"

"ล็อกจุดหลอมเหลวแกนกลาง ตอนนี้แหละ วงจรหมายเลข B-7 โอเวอร์คล็อก"

คำสั่งแล้วคำสั่งเล่าถูกเปล่งออกมาจากปากลู่อวิ๋นอย่างต่อเนื่อง รวดเร็วและแม่นยำ ไม่ให้ใครมีเวลาแม้แต่จะคิด

ช่างเทคนิคทั้งสามคนตอนแรกยังพอตามทัน แต่ไม่นานก็เริ่มลนลาน ต้องรวบรวมสมาธิทั้งหมด แทบจะทำตามคำสั่งที่แม่นยำขั้นสุดเหล่านั้นด้วยสัญชาตญาณ

ทั้งโรงงาน เหลือเพียงเสียงคำรามของเครื่องจักรและเสียงสั่งการอันชัดเจนของลู่อวิ๋น

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด เมื่อคำสั่งสุดท้ายสิ้นสุดลง ช่างเทคนิคทั้งสามคนก็ถอนหายใจออกมาพร้อมกัน ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าแผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

วูบ

ไฟสถานะของเตาหลอมเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียว บนหน้าจอควบคุมแสดงข้อมูลบรรทัดหนึ่งอย่างชัดเจน ความบริสุทธิ์ 99 จุด 7 เปอร์เซ็นต์

สำเร็จแล้ว

แถมยังเป็นความสำเร็จที่สมบูรณ์แบบอย่างไม่เคยมีมาก่อนอีกด้วย

"แค่นี้ก็ สำเร็จแล้วเหรอ"

ช่างเทคนิคคนหนึ่งมองตัวเลขชุดนั้นแล้วพึมพำกับตัวเอง

"ดูเหมือนจะไม่ยากเท่าไหร่นี่ ก็แค่การทำงานพื้นฐานทั้งนั้น"

ใช่แล้ว ถ้าแยกกันดู ดูเหมือนคำสั่งแต่ละอย่างจะง่ายมาก แต่พอมารวมกัน ทำไมพวกเขาถึงล้มเหลวมาเป็นร้อยครั้งล่ะ

ลู่อวิ๋นค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองไปที่พวกเขา น้ำเสียงเรียบเฉย

"ขั้นตอนน่ะง่าย"

"แต่การจะรู้ว่าต้องใช้ขั้นตอนไหน ในเวลาใดต่างหากล่ะ ที่ไม่ง่ายเลย"

เมื่อสิ้นเสียง ทั้งสามคนก็รู้สึกตกตะลึงราวกับมีเสียงระเบิดดังขึ้นในใจ

รอสซันรีบสาวเท้าเข้ามา มองดูผลผลิตที่สกัดออกมาได้ ด้วยความตื่นเต้นจนเสียงสั่น

"สมบูรณ์แบบมาก ท่านอาจารย์ลู่อวิ๋น คุณแก้ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดของพวกเราได้แล้ว"

[ตรวจสอบทองคำเพลิงสุดขั้วสำเร็จ ได้รับแต้มความสำเร็จ +5]

[แต้มความสำเร็จปัจจุบัน 5588]

"5588 แต้ม"

ลู่อวิ๋นท่องในใจ สายตาสงบนิ่ง

การสะสมในชาตินี้ ก้าวข้ามชาติที่แล้วไปไกลแล้ว

แต่มันยังไม่พอ ยังไม่พอเลยสักนิด

ในหัวของเขาปรากฏเงาร่างของคนหลายคน หลัวเฟิง หง เทพสายฟ้า ช่องว่างระหว่างเขากับคนเหล่านั้น ไม่เพียงแต่ไม่ลดลง แต่กลับยิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ

"ถ้าอยากจะตามพวกเขาให้ทัน แต้มความสำเร็จหลักหมื่นเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น"

การสกัดเสร็จสิ้น การเก็บรวบรวมแร่ลอตต่อไปต้องใช้เวลาสามวัน

รอสซันตั้งใจจะจัดงานเลี้ยงฉลองให้ลู่อวิ๋นทันที แต่กลับถูกลู่อวิ๋นโบกมือปฏิเสธอย่างสุภาพ

เขาเสนอคำขอเรียบง่ายอย่างหนึ่งแทน

"ผมอยากจะลงไปดูในอุโมงค์เหมืองหน่อยครับ"

รอสซันไม่สงสัยอะไร รีบจัดการให้เขาได้รับสิทธิ์การเข้าถึงระดับสูงสุดทันที

อุโมงค์เหมืองที่ฝังลึกอยู่ใต้ชั้นน้ำแข็งและมีสภาพแวดล้อมเลวร้ายแห่งนี้ ต่างหากล่ะคือเป้าหมายที่แท้จริงของการเดินทางมาที่นี่ของเขา

ทางเข้าอุโมงค์เหมือง ไม่ใช่ถ้ำซอมซ่ออย่างที่คิด แต่เป็นอาคารโลหะผสมขนาดยักษ์ที่สร้างอยู่บนชั้นน้ำแข็ง

แกนกลางของอาคาร คือลิฟต์ยักษ์ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางกว่าร้อยเมตร ราวกับลำคอที่ทอดลึกไปถึงใจกลางโลก ลึกจนมองไม่เห็นก้น

ตอนนี้ เป็นเวลาเปลี่ยนกะของคนงานเหมืองพอดี

ภายในห้องโถงทางเข้าขนาดใหญ่เต็มไปด้วยเสียงจอแจ คนงานเหมืองหลายพันคนมารวมตัวกันที่นี่ แบ่งออกเป็นสองกลุ่มอย่างชัดเจน

กลุ่มแรกคือคนงานเหมืองที่เพิ่งเสร็จสิ้นการทำงานอย่างหนักหน่วงสิบสองชั่วโมง และกำลังเดินออกจากลิฟต์

แต่ละคนล้วนมีใบหน้าเหนื่อยล้า เนื้อตัวเต็มไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งและฝุ่นละออง

ส่วนอีกกลุ่มคือคนงานเหมืองที่เตรียมจะเข้ากะ

ลู่อวิ๋นกับรอสซันยืนเคียงคู่กันอยู่บนแท่นสูง มองลงมาดูภาพเหตุการณ์นี้

"ท่านอาจารย์ดูสิครับ"

รอสซันชี้ลงไปด้านล่าง

"แร่ดิบทองคำเพลิงสุดขั้วมีมูลค่าสูงมาก เพื่อป้องกันไว้ก่อน เราจึงใช้วิธีค้นตัวที่โบราณและละเอียดที่สุดครับ"

สายตาของลู่อวิ๋นมองตามไป

เขาเห็นคนงานเหมืองที่ออกกะ กำลังเข้าแถวยาว เดินไปที่จุดตรวจที่สร้างขึ้นชั่วคราวด้วยโต๊ะโลหะผสมทีละคน

หลังจุดตรวจแต่ละจุด มียามรักษาความปลอดภัยในชุดรัดรูปสีดำสองคนยืนอยู่ พวกเขาทั้งหมดมีพลังระดับดาวเคราะห์ขั้นสามขึ้นไป

คนงานเหมืองคนหนึ่งเดินมาที่โต๊ะอย่างเฉื่อยชา แล้วเทกระเป๋าเครื่องมือบนตัวลงบนโต๊ะจนหมด

ยามคนหนึ่งค้นอุปกรณ์อย่างชำนาญ ส่วนยามอีกคนก็ก้าวเข้ามา ใช้มือตบและลูบคลำตรวจค้นตามตัวคนงานเหมืองตั้งแต่หัวจรดเท้า จากด้านนอกสู่ด้านในอย่างละเอียดและรุนแรง ไม่เว้นแม้แต่พื้นรองเท้า

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหา ยามถึงได้โบกมืออย่างรำคาญใจ

"คนต่อไป"

คนงานเหมืองราวกับได้รับการอภัยโทษ รีบเก็บของของตัวเอง แล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

วิธีการค้นตัวด้วยมือเปล่าเช่นนี้ แม้ประสิทธิภาพจะต่ำ แต่มันปลอดภัยมาก

"แม่งเอ๊ย วันนี้แทบจะตายในเขตเหมืองที่สามอยู่แล้ว หินน้ำแข็งที่นั่นแข็งยิ่งกว่าอารมณ์ผู้หญิงอีก"

ชายร่างบึกบึนที่เพิ่งผ่านการตรวจค้น สบถออกมาพลางนวดแขนที่ถูกบีบจนเจ็บ

"ก็ใช่น่ะสิ"

เพื่อนของเขาตอบกลับอย่างหมดแรง

"แต่ในที่สุดก็ทนจนผ่านมาได้ ไป ไปดวลเหล้าที่โซน B กันดีกว่า ฉันสะสมแต้มทำงานมาครึ่งเดือนแล้ว วันนี้ต้องหาสาวมาสนุกให้เต็มที่ซะหน่อย"

"ฮ่าๆ คิดเหมือนกันเลย ได้ยินว่ามีสาวเผ่ามนุษย์จิ้งจอกชุดใหม่มาเพียบเลยนะ สวยๆ ทั้งนั้น"

"จริงดิ งั้นต้องรีบไปแล้ว ขืนไปช้าเดี๋ยวอด"

คนงานเหมืองหลายคนกอดคอกัน น้ำเสียงแฝงความปลดปล่อยราวกับรอดตายหวุดหวิด รีบเดินมุ่งหน้าไปทางโซนที่พัก

จู่ๆ ลู่อวิ๋นก็สังเกตเห็นคนคนหนึ่ง

คนงานเหมืองหน้าตาธรรมดาคนหนึ่ง ปะปนอยู่ในแถว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าเหมือนกับคนอื่นๆ

แต่กลิ่นอายแห่งชีวิตของเขา กลับหนาแน่นยิ่งกว่ายามที่อยู่ข้างๆ เสียอีก

ระดับดาวเคราะห์ขั้นสาม

ยอดฝีมือระดับดาวเคราะห์ขั้นสาม มาเป็นคนงานเหมืองในสถานที่แบบนี้น่ะเหรอ

ถึงตาเขาต้องรับการตรวจแล้ว

เขาเทเครื่องมือออกมาอย่างเงียบๆ ปล่อยให้ยามใช้มือตบและค้นตัวอย่างรุนแรง

"คนต่อไป"

ยามโบกมืออย่างหงุดหงิด คว้าน้ำเหลว

คนงานเหมืองเก็บของเสร็จ ก็เดินปะปนเข้าไปในฝูงชนอย่างเงียบเชียบ

ในเสี้ยววินาทีที่คนงานเหมืองคนนั้นหันหลังกลับ

สายตาของลู่อวิ๋นก็หรี่ลงเล็กน้อย

ความสนใจของเขา ไปหยุดอยู่ที่กระดุมเสื้อเม็ดหนึ่งที่ดูไม่สะดุดตาบนหน้าอกของอีกฝ่าย

มองจากภายนอก มันก็เป็นแค่กระดุมโลหะผสมธรรมดาๆ เม็ดหนึ่ง สีสันหม่นหมอง มีแม้กระทั่งร่องรอยการสึกหรอ มันกลมกลืนกับชุดคนงานเหมืองอันเก่าซอมซ่อนั้นได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ไม่ว่าเครื่องมือตรวจจับแบบไหนกวาดผ่าน ก็จะไม่พบความผิดปกติใดๆ

ทว่า ภายใต้สัมผัสแห่งพลังจิตของปรมาจารย์นักหลอมสร้างอย่างลู่อวิ๋น แก่นแท้ ของกระดุมเม็ดนี้กลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

ภายในของมันมีวงจรพลังงานที่ละเอียดอ่อนและซับซ้อนอย่างยิ่ง ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับโลหะหยาบๆ ภายนอก

นี่มากพอที่จะหลอกเครื่องมือตรวจจับของบริษัทได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการค้นตัวด้วยกำลังคนเพียงอย่างเดียวที่อยู่ตรงหน้านี้เลย

อุปกรณ์มิติ

แถมยังเป็นชนิดที่ระดับสูงมากอีกด้วย

"การเปลี่ยนกะครั้งต่อไปคือเมื่อไหร่ครับ"

จู่ๆ ลู่อวิ๋นก็เอ่ยถาม

รอสซันชะงัก ไม่คิดว่าเขาจะถามเรื่องนี้ แต่ก็ยังตอบ

"เรียนท่านอาจารย์ คนงานเหมืองของเราหมุนเวียนเปลี่ยนกะทุกสิบสองชั่วโมงครับ ครั้งต่อไปก็คืออีกสิบสองชั่วโมงพอดี เป็นกะเช้าของรอบถัดไปครับ"

"อืม"

ลู่อวิ๋นพยักหน้าเบาๆ

"งั้นครั้งหน้าค่อยลงไปก็แล้วกัน"

[จบแล้ว]