บทที่ 2 - ไอ้ระบบ แกช่วยจริงจังหน่อยได้ไหม

ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งนาที เจียงผิงก็เหงื่อแตกพลั่ก หอบหายใจแฮ่กๆ ราวกับวัวหอบ ฟุบลงไปกองเหมือนลูกโป่งแฟบๆ ในที่สุดเขาก็ปลดปล่อยสัญชาตญาณดิบจนเสร็จสิ้น

ตอนนี้ขาทั้งสองข้างของเขาสั่นพั่บๆ อ่อนปวกเปียกเป็นเส้นก๋วยเตี๋ยว แทบจะยืนไม่ขึ้นด้วยซ้ำ

เหอชิงฮวนที่จำต้องทนรับสภาพ ถอนหายใจออกมายาวเหยียด

นางไม่รู้เลยว่าควรจะสมเพชตัวเองที่ต้องเสียครั้งแรกให้กับตาแก่ใกล้ลงโลง หรือควรจะเวทนาโชคชะตาอันอาภัพของตัวเองดี

นางสวมใส่เสื้อผ้ากลับด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ ก้มมองรอยเลือดพรหมจรรย์ที่เปรอะเปื้อนอยู่เบื้องล่าง หัวใจปวดร้าวราวกับถูกมีดนับพันเล่มกรีดแทง

เมื่อแต่งตัวเสร็จ นางก็กัดฟันรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี พยุงร่างที่อ่อนระทวยปานสุนัขตายของเจียงผิงขึ้นไปนอนบนเตียง

และในวินาทีนั้นเอง ระบบก็แจ้งเตือนเจียงผิงขึ้นมาว่า:

[ความประทับใจ 50% ได้รับรางวัล: ยาสร้างรากฐาน 1 เม็ด]

ข้อความนี้ราวกับฟ้าผ่าลงกลางกบาลเจียงผิงอย่างจัง!

ต้องรู้ก่อนนะว่า จากความทรงจำของเจียงผิง ‘ยาสร้างรากฐาน’ สามารถช่วยเพิ่มโอกาสสำเร็จในการทะลวงสู่ขอบเขตสร้างรากฐานได้มากถึง 80%!

นั่นหมายความว่า หากตอนนี้เขามอบยาสร้างรากฐานเม็ดนี้ให้เหอชิงฮวน นางก็จะมีโอกาสทะลวงสู่ขอบเขตสร้างรากฐานสำเร็จแบบร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม!

นี่มันโชคหล่นทับชัดๆ!

ทว่าตอนนี้ตัวเขาเป็นแค่ผู้ฝึกตนระดับหลอมรวมลมปราณขั้นห้า จะเอายาสร้างรากฐานไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร ซ้ำยังไม่ช่วยต่ออายุขัยให้เขาด้วย

ภายในใจของเจียงผิงตอนนี้เหมือนมีคลื่นพายุโหมกระหน่ำ!

แค่ความประทับใจ 50% ระบบยังแจกยาสร้างรากฐานมาให้ แล้วถ้าความประทับใจพุ่งปรี๊ดถึง 100% รางวัลมันจะไม่โกงทะลุฟ้าไปเลยหรือไง!

วิหารหยินหยางแห่งนี้ หากเทียบในละแวกเทือกเขาทัณฑ์สวรรค์แล้ว ก็ไม่ได้ถือว่าเป็นสำนักระดับแนวหน้าอะไรนัก

ของล้ำค่าอย่างยาสร้างรากฐานล้วนถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีในมือของเจ้าวิหารและเหล่าผู้อาวุโส ศิษย์คนอื่นๆ อย่าได้แม้แต่จะฝันถึง

ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรนี้ หากผู้ใดสามารถทะลวงขอบเขตสร้างรากฐานได้สำเร็จ ก็เปรียบเสมือนก้าวเท้าขึ้นสวรรค์ไปแล้วครึ่งก้าว!

เจียงผิงเหลือบมองเหอชิงฮวนที่กำลังยืนเหม่อลอยไร้จิตวิญญาณ เขารู้แก่ใจดีว่าแม่นางคนนี้จะมีใจรักใคร่ตาแก่อย่างเขาได้อย่างไร มันก็แค่การแลกเปลี่ยนผลประโยชน์เท่านั้นแหละ

แต่ถึงกระนั้น นางก็ถือเป็นผู้หญิงคนแรกของเขาหลังจากที่ทะลุมิติมานี่นา

เป็นสามีภรรยากันคืนเดียว ผูกพันกันไปร้อยวัน จะให้เขาเอาเปรียบนางได้อย่างไร

เจียงผิงตบที่นอนข้างๆ เบาๆ เหอชิงฮวนเดินเนือยๆ เข้ามานั่ง แล้วแสร้งทำเป็นเอนศีรษะซบลงบนไหล่ของเขา

นางดัดเสียงออดอ้อน “ศิษย์พี่เจียง ท่านต้องรักษาคำพูดนะเจ้าคะ ต่อไปนี้สมุนไพรในสวน ข้าจะเด็ดไปเท่าไหร่ก็ได้ใช่หรือไม่?”

เจียงผิงยื่นมือไปเชยคางเหอชิงฮวน

ยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วกล่าวว่า “สาวน้อย ยิ้มให้พี่ดูหน่อยสิ ไม่แน่ว่าพี่อาจจะมอบวาสนาอันยิ่งใหญ่ให้เจ้าก็ได้นะ”

เหอชิงฮวนฝืนฉีกยิ้มบางๆ พลางบ่นอุบอิบในใจ ‘ตาแก่ใกล้ตายอย่างท่านจะมีวาสนาบ้าบออะไรมาให้ข้า ก็คงหนีไม่พ้นเศษสมุนไพรพวกนั้นแหละน่า!’

ทว่า ประโยคต่อมาของเจียงผิงกลับทำเอาเหอชิงฮวนชะงักงันไปทั้งตัว

“ต่อไปนี้ขอเพียงในใจเจ้ามีแต่ข้าเพียงผู้เดียว คอยปรนนิบัติรับใช้ข้าไม่ห่าง ข้าจะตบรางวัลเป็นยาสร้างรากฐานให้เจ้าหนึ่งเม็ด รับรองว่าเจ้าจะต้องทะลวงขอบเขตสร้างรากฐานได้สำเร็จแน่นอน”

พอได้ยินแบบนั้น เหอชิงฮวนรู้สึกเหมือนตัวเองหูฝาดไป นางไม่เชื่อเด็ดขาด!

ยาสร้างรากฐานนั่นมันของวิเศษระดับไหนกัน ตาแก่อย่างเจียงผิงจะมีของแบบนั้นได้ยังไง?

แต่พอนางลองใช้สมองคิดวิเคราะห์ดู ก็พลันนึกถึงหลินเมี่ยวอินขึ้นมา... หรือว่าหลินเมี่ยวอินจะเป็นคนให้เขามา?

แล้วนี่เขาตั้งใจจะยกให้นางจริงๆ งั้นหรือ?

เหอชิงฮวนจับจุดสำคัญได้ทันที! ตาแก่นี่คงเหลือเวลาอยู่ดูโลกอีกแค่ปีเดียว ถ้านางยอมทุ่มเทปรนนิบัติเขาสักปีจะเป็นไรไป?

ถึงตอนนั้น ถ้านางใช้ยาสร้างรากฐานทะลวงระดับได้สำเร็จ นางก็จะได้เลื่อนขั้นเป็นศิษย์สายในของวิหารหยินหยาง และจะได้ฝึกวิชาขั้นสูงอย่าง ‘เคล็ดวิชาไท่อี้ซ่างชิง’!

สมองของเหอชิงฮวนแล่นฉิวกว่ากังหันลม นางคิดตกในเสี้ยววินาที ตอนนี้ความขุ่นข้องหมองใจเมื่อครู่ปลิวหายวับไปกับตา ราวกับเมฆหมอกที่ถูกลมพัดสลาย

นางรีบคว้ามือเหี่ยวๆ ของเจียงผิงมากุมไว้แนบอก

ก่อนจะให้คำสัตย์สาบานเสียงหนักแน่น “ฟ้าดินเป็นพยาน! ชาตินี้ข้า เหอชิงฮวน จะขอซื่อสัตย์ภักดีต่อศิษย์พี่เจียงเพียงผู้เดียว หากผิดคำสาบาน ขอให้ข้าตกตายอย่างอเนจอนาถ!”

เจียงผิงรู้ซึ้งถึงความศักดิ์สิทธิ์ของคำสาบานในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรดี ผู้ฝึกตนนั้นถือเรื่องกฎแห่งกรรมเป็นที่สุด

และก็เป็นไปตามคาด วินาทีต่อมาไอ้ระบบก็เด้งแจ้งเตือนขึ้นทันที!

[เนื่องจากบรรลุระดับความประทับใจกับนางเอก 100% ขอประทานรางวัลพิเศษ: ยาหมื่นบรรพชน 1 เม็ด และ เคล็ดวิชาผสานรัก 1 เล่ม]

‘แม่ร่วง! ไอ้ระบบ ในที่สุดแกก็รู้จักถนอมบุปผาหยกอย่างข้าบ้างแล้ว!’

เวลานี้เหอชิงฮวนเห็นเจียงผิงตัวสั่นงันงกราวกับเจ้าเข้า นางก็นึกว่าบทรักอันเร่าร้อน(ที่กินเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที)เมื่อครู่ คงจะสูบพลังชีวิตตาแก่คนนี้ไปจนหมดสิ้นแล้วแน่ๆ

ไม่น่าเป็นไปได้มั้ง แค่นาทีเดียวเองนะ จะไปกระเทือนอะไรนักหนา!

“ศิษย์พี่เจียง ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหมเจ้าคะ?”

ตอนนี้นางกลัวสุดๆ ว่าเจียงผิงจะชิงตายไปเสียก่อน ยาสร้างรากฐานของนางก็ยังไม่ได้เห็นแม้แต่เงา

อุตส่าห์ยอมเสียความบริสุทธิ์ให้ตาแก่คนนี้ไปแล้ว ถ้าสุดท้ายไม่ได้อะไรกลับมาเลย นางคงทำได้แค่เอามีดปาดคอตัวเองตายแล้วล่ะ!

ความจริงแล้ว เจียงผิงกำลังตื่นเต้นจนตัวสั่นต่างหาก

แต่ด้วยสภาพร่างกายที่ร่อแร่เต็มทน พอตื่นเต้นจัดๆ เข้าหน่อย อาการหอบกำเริบก็ตีตื้นขึ้นมา

ไม่แปลกใจเลยที่เหอชิงฮวนจะกลัวเขาตายคาที

“ชิงฮวนเอ๊ย... เจ้ากลับไปก่อนเถอะ”

เหอชิงฮวนเบิกตากว้างจ้องมองเจียงผิง หมายความว่ายังไง?

ตาแก่นี่กะจะเบี้ยว ไม่รักษาคำพูดงั้นเหรอ?

เจียงผิงแสยะยิ้มกว้าง “พรุ่งนี้เจ้าค่อยมาปรนนิบัติข้าใหม่ ถึงตอนนั้นข้าจะเอายาสร้างรากฐานให้เจ้า”

เหอชิงฮวนได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

เฮ้อ... ตาแก่นี่รับมือยากชะมัด ใกล้จะลงโลงอยู่แล้วยังจะมักมากในกามารมณ์ไม่เลิก

พรุ่งนี้ยังจะต้องมาทำเรื่องพรรค์นั้นอีก... เอาเถอะ ยอมตามใจเขาก็ได้ ขืนไปกดดันมากๆ เดี๋ยวจะพาลเสียเรื่องเสียเปล่าๆ

คนโบราณว่าไว้ เรื่องดีๆ มักจะมีอุปสรรคเสมอ

เหอชิงฮวนเดินจากเจียงผิงไปอย่างอาลัยอาวรณ์ หันกลับมามองเขาทุกๆ สามก้าว นางกลัวจับใจว่าพอตัวเองคล้อยหลังไปปุ๊บ เขาจะขาชี้ฟ้าลาโลกไปปั๊บ

คล้อยหลังเหอชิงฮวน เจียงผิงก็ตื่นเต้นรีบลุกลี้ลุกลนล้วงเอา ‘ยาหมื่นบรรพชน’ ออกมาจากช่องเก็บของเฉพาะของไอ้ระบบ

[ระบบแจ้งเตือน: เนื่องจากโฮสต์อยู่ในอาการปางตาย การรับประทานยาหมื่นบรรพชนในครั้งแรกจะช่วยเพิ่มอายุขัยได้เพียงห้าสิบปีเท่านั้น]

เจียงผิงแทบจะตกเตียงด้วยความดีใจ! พอแล้วโว้ย! พอแล้ว! แค่ห้าสิบปีก็ถมเถแล้ว!

เวลาตั้งห้าสิบปีมากพอที่จะทำให้เขาผงาดขึ้นมาเป็นใหญ่ได้สบายๆ!

เจียงผิงไม่พูดพร่ำทำเพลง โยนยาหมื่นบรรพชนเข้าปากกลืนลงคอทันที

แม้ว่าเจียงผิงจะทะลุมิติมาเข้าร่างนี้ แต่สังขารนี้ก็ยังนับว่าเป็นผู้ฝึกตนระดับหลอมรวมลมปราณขั้นห้าอยู่นะ

ฉับพลันนั้น เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังชีวิตมหาศาลที่แผ่ซ่านไปทั่วเรือนร่าง

เขามองดูผิวหนังที่เหี่ยวย่นของตนเองค่อยๆ เต่งตึงขึ้นอย่างรวดเร็วจนตาเปล่ามองเห็นได้ ผมสีขาวหงอกบางตาบนหัว บัดนี้ไม่เพียงแต่จะดกดำหนาขึ้น แต่มันยังมีเส้นผมสีดำแซมขึ้นมาให้เห็นประปราย

เจียงผิงดีใจจนเนื้อเต้น รีบกระโดดลงจากเตียงหมายจะเดินอวดโฉมสักหน่อย ทว่าขากลับอ่อนยวบ ล้มหน้าคะมำจูบพื้นเข้าอย่างจัง!

ก็ก่อนหน้านี้เขาเอาแต่เดินงกๆ เงิ่นๆ มาตลอด พอจู่ๆ ร่างกายกลับมาคล่องแคล่วว่องไว เขาก็เลยปรับตัวไม่ทัน ล้มหงายเก๋งไม่เป็นท่า

เจียงผิงนอนแผ่หลาอยู่บนพื้นไม่ขยับเขยื้อน สิ่งที่ทำให้เขาพึงพอใจที่สุดในตอนนี้ ก็คือ ‘เจ้านั่น’ ในกางเกงนี่แหละ

เขารู้สึกได้เลยว่าต่อให้ไม่ต้องพึ่งยาโด๊ปสีแดง คราวนี้มันก็คงไม่จบเกมภายในหนึ่งนาทีอย่างแน่นอน!

เมื่ออารมณ์เริ่มสงบลง เจียงผิงก็ยันตัวลุกขึ้นนั่ง ล้วงเอา ‘เคล็ดวิชาผสานรัก’ ที่ได้เป็นรางวัลออกมาจากมิติเก็บของ

แต่พอเปิดดูเนื้อหาในคัมภีร์ เขาก็ถึงกับตาค้าง...

“ไอ้ระบบ บิดาแกสิ! แกว่างนักหรือไงถึงได้ส่งคัมภีร์ลามกจกเปรตพวกนี้มาให้ข้า แกช่วยจริงจังหน่อยได้ไหมวะ!”

ภาพที่ปรากฏในคัมภีร์ผสานรักเล่มนี้ ล้วนเป็นภาพประกอบท่วงท่าการร่วมรักสารพัดรูปแบบ ซ้ำยังมีการระบุจุดลมปราณเอาไว้อย่างชัดเจน

เพียงแค่ปฏิบัติตามคำแนะนำในคัมภีร์ขณะกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม โคจรพลังปราณในร่างกายให้ไหลเวียนผ่านจุดต่างๆ ตามลำดับ ก็จะสามารถยกระดับการฝึกตนได้ นี่คือเคล็ดวิชาในระดับเริ่มต้น

ส่วนในระดับกลางนั้น ผู้ฝึกจะสามารถชักนำให้คู่บำเพ็ญเพียรร่วมกันกระตุ้นพลังปราณในร่างกาย สร้างวัฏจักรการไหลเวียนพลังขึ้นระหว่างคนทั้งสอง ยิ่งคู่บำเพ็ญเพียรแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ ผู้ฝึกก็จะยิ่งได้รับประโยชน์มหาศาลมากขึ้นเท่านั้น

(จบแล้ว)