บทที่ 83 เดินเล่น / บทที่ 84 อาบน้ำกลีบดอกไม้

บทที่ 83 เดินเล่น

"พูดจาเหลวไหลอีกแล้วนะ เธอเป็นภรรยาของผม ถ้าผมไม่ดีกับเธอแล้วจะให้ไปดีกับใครที่ไหน?

อีกอย่างนะ ผมเต็มใจจะตามใจเธอ จะตามใจให้เสียคนไปเลย จะได้ไม่มีใครดีกับเธอได้เท่าผมอีกไง เธอก็จะได้ไม่ต้องไปมองคนอื่น แล้วก็หนีไปไหนจากผมไม่ได้อีกตลอดไป!"

ฉู่โม่หลินพูดพลางมองดูมือของทั้งคู่ที่ประสานกันแน่น!

อื้ม... นี่เป็นสัญญาณที่ดีนะ ยอมจับมือเขาเดินข้างนอกแบบนี้ ความหงุดหงิดเมื่อครู่มลายหายไปหมดสิ้น

ฉู่โม่หลินพาฉินเสวี่ยเดินวนรอบสนาม หลังจากเหตุการณ์ตกใจเมื่อครู่ เขาก็ไม่กล้าพาฉินเสวี่ยเดินเร็วๆ อีก เขาจำได้ว่าตัวเองเป็นทหารต้องระวังเรื่องภาพลักษณ์ จึงปล่อยมือภรรยาตัวน้อยแล้วลดความเร็วลงเดินเคียงข้างเธอไปเรื่อยๆ

ระหว่างทางมีทหารที่กำลังฝึกซ้อมอยู่หลายคนเข้ามาทักทายฉู่โม่หลิน ทุกคนเมื่อเห็นทั้งสองคนเดินคู่กันต่างก็มีสีหน้าเหมือนเห็นผี!

นี่คือ 'ท่านผู้กองฉู่' ยมทูตหน้าตายของพวกเขาจริงๆ หรือเปล่า ที่เดินไปถามภรรยาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนตลอดทางว่า เหนื่อยไหม?

ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า? หิวน้ำไหม?

พวกเขาลองเงยหน้ามองฟ้า! ก็ไม่เห็นว่าพระอาทิตย์จะขึ้นทางทิศตะวันตกนี่นา!

ฉู่โม่หลินตวัดสายตาเย็นเยียบมองปราดเดียว ทุกคนต่างก็รีบก้มหน้าก้มตา มองฟ้ามองดิน ไม่กล้าจ้องมองคู่สามีภรรยาคู่นี้อีกต่อไป

คืนนั้นเองที่หลายคนเพิ่งรู้ว่าผู้กองฉู่แต่งงานแล้ว แถมภรรยายังสวยมากและกำลังตั้งครรภ์อยู่ด้วย! ข่าวนี้กระจายไปทั่วเขตทหารในวันรุ่งขึ้น ต่างพากันพูดว่าฉู่โม่หลินอ่อนโยนมากและรักภรรยาของเขาเหลือเกิน

เหล่าคนในหน่วย 'เขี้ยวหมาป่า' พอได้ยินข่าวก็ไม่มีใครเชื่อ เพราะทุกคนรู้ดีว่าผู้กองของพวกเขาแต่งงานแล้วแต่ความสัมพันธ์ไม่ค่อยดี!

ดังนั้นหลังจากที่ฉู่โม่หลินไปทำงาน เขาจึงได้รับ 'สายตาจับจ้อง' จากคนทั้งกอง สุดท้ายทหารทั้งกองเลยโดนทำโทษด้วยการแบกน้ำหนัก 30 กิโลกรัมวิ่งวิบากระยะทาง 10 กิโลเมตร!

ทหารทั้งกองต่างคร่ำครวญ: ก็แค่แค่อยากจะดูว่าผู้กองอ่อนโยนเหมือนที่คนอื่นพูดจริงไหม?

ผลก็คือเขาก็ 'อ่อนโยน' จริงๆ นั่นแหละ! เพียงแต่ความอ่อนโยนนี้ต้องใส่เครื่องหมายคำพูดกำกับไว้ด้วย!

แน่นอนว่านั่นเป็นเรื่องของวันถัดไป กลับมาที่ฉู่โม่หลินและฉินเสวี่ยที่กำลังเดินเล่นกันดีกว่า!

"ฉู่โม่หลิน วันนี้ตอนบ่ายคุณเข้างานสาย คุณโดนลงโทษไหมคะ?" ฉินเสวี่ยถามชายหนุ่มข้างๆ พลางมองดูเงาของทั้งคู่ที่ทอดยาวบนพื้นจากแสงไฟ

"ไม่ครับ ผมเป็นผู้กอง ในหน่วยเขี้ยวหมาป่าทั้งหมด นอกจากผู้พันและหัวหน้าการเมืองแล้ว ผมใหญ่ที่สุด ใครจะกล้าทำโทษผม? มีแต่ผมจะทำโทษพวกเขาน่ะสิ!"

เมื่อนึกถึงตอนบ่ายที่เขาไปทำงาน สิ่งแรกที่เขาทำคือสั่งให้หลี่ต้าเป่าไปสืบเรื่องที่ฉินเสวี่ยบาดเจ็บ! เขาอยากจะเห็นนักว่าใครที่มันตาถั่วกล้ามาหาเรื่องคนของเขาในตอนที่เขาไม่อยู่!

ถ้าไม่สั่งสอนให้เข็ดหลาบเสียบ้าง ก็คงลืมไปแล้วว่าเขาเป็นใคร! นึกจะมาหาเรื่องคนของเขาก็ทำได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ?

"โถ่... ผู้กองฉู่ของเราเก่งกาจจังเลยนะคะ! สุดยอดไปเลย!" ฉินเสวี่ยหยอกล้อเขา

"เสวี่ยเอ๋อร์ พูดดีๆ สิครับ ผมน่ะมีความสามารถต่างหาก ใครที่ชนะผมไม่ได้ผมไม่ทำโทษเขาหรอก แต่เสียดายที่ตอนนี้ในหน่วยเขี้ยวหมาป่าผมคือที่หนึ่ง แม้กระทั่งในเขตทหารนี้ผมก็คือที่หนึ่ง! เธอบอกมาสิว่าใครจะกล้าทำโทษผม!"

จริงๆ แล้วก็เพราะว่าทุกครั้งที่กลับจากภารกิจจะมีวันหยุดพัก 1-2 วัน ฉู่โม่หลินเขียนแผนการฝึกซ้อมชุดหนึ่งขึ้นมาเพราะเห็นข้อบกพร่องบางอย่างในภารกิจนี้ แถมในใจยังคิดเรื่องจะสืบเรื่องฉินเสวี่ยบาดเจ็บ

เขาจึงไม่พักแล้วไปทำงานแทน ซึ่งทุกคนก็รู้เรื่องนี้กันหมดแล้วจะมีใครมาว่าอะไรเขาได้? ไม่ต้องพูดถึงเรื่องจะลงโทษเลย!

ที่เขาพูดแบบนี้ก็แค่ต้องการเรียกร้องความสนใจต่อหน้าฉินเสวี่ย และแกล้งภรรยาเล่นเท่านั้นแหละ!

"พอเลย คุณแกล้งฉันเพราะเห็นว่าฉันไม่เข้าใจเรื่องซับซ้อนในกองทัพของคุณสินะ! ถึงคุณจะเก่งแค่ไหน แต่ถ้าเจอคนที่มีตำแหน่งสูงกว่าคุณ ซึ่งเป็นทหารเหมือนกัน คุณจะขัดคำสั่งได้เหรอ? ไม่ใช่ว่าเขาสอนกันเหรอว่าทหารต้องเชื่อฟังคำสั่งเป็นหน้าที่หลักน่ะ? เพราะฉะนั้นที่คุณพูดมาเนี่ย ก็แค่บ่ายเบี่ยงฉันชัดๆ!"

ฉินเสวี่ยไม่ใช่ผู้หญิงหัวอ่อนที่จะโดนเขาหลอกด้วยคำพูดไม่กี่คำได้ง่ายๆ หรอกนะ! ไม่มีทาง!

"ภรรยาครับ ไว้หน้าผมบ้างไม่ได้หรือไง?" ภรรยาตัวน้อยคนนี้น่าประหลาดใจจริงๆ รู้เยอะกว่าที่คิดไว้เสียอีก!

"ไม่ได้ค่ะ หน้าตาคนเราสร้างเอง ไม่ได้ไปขอคนอื่นมา" ฉินเสวี่ยพูดตามน้ำไปเรื่อย

"ภรรยาครับ เธอเนี่ยซนจริงๆ!" ฉู่โม่หลินใช้ปลายนิ้วเกลี่ยจมูกเธอเบาๆ!

(จบบท)

…

บทที่ 84 อาบน้ำกลีบดอกไม้

ฉู่โม่หลินมองหญิงสาวที่แสนซนและน่ารักคนนี้ เขานึกในใจว่า: ความอ่อนโยนของฉินเสวี่ยอาจเป็นเพียงด้านหนึ่งของเธอเท่านั้น จริงๆ แล้วลึกๆ ในใจเธอน่าจะเป็นคนร่าเริงสดใส

เพียงแต่ถูกเก็บกดไว้จนไม่อาจแสดงออกมาได้ แต่ตอนนี้เมื่อเธออยู่กับเขาโดยไม่มีความกดดันและไม่ต้องคอยระแวดระวัง

ความร่าเริงนั้นจึงถูกปลดปล่อยออกมาโดยไม่ตั้งใจ! แบบนี้ก็ดีไม่ใช่หรือไง? ได้เป็นตัวของตัวเองอย่างแท้จริง!

"แล้วคุณชอบไหมคะ? ชอบฉันที่เป็นแบบนี้ไหม?" ถามจบฉินเสวี่ยก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที นี่เธอทำตัวเหมือนกำลังขอความรักจากเขาเลยหรือไง

เธอจึงก้มหน้ามองพื้น ไม่กล้ามองใบหน้าของชายหนุ่มเพราะกลัวจะเห็นสีหน้าที่ดูรังเกียจ จึงพลาดโอกาสได้เห็นรอยยิ้มที่ทำให้คนหลงใหลของเขาไป!

ฉู่โม่หลินดึงมือของฉินเสวี่ยไปแล้วใช้นิ้วเขียนลงบนฝ่ามือของเธอ! ฉินเสวี่ยเงยหน้าขึ้นมามองฉู่โม่หลินด้วยความประหลาดใจทันที! เธอหัวเราะจนตาหยี เพราะสิ่งที่ฉู่โม่หลินเขียนบนฝ่ามือเธอคือ: 'ผมรักคุณ!'

เดินเล่นไปสองรอบฉินเสวี่ยก็ไม่อยากเดินต่อแล้ว จึงจูงมือชายหนุ่มเดินกลับบ้าน: "ฉู่โม่หลิน ฉันเหนื่อยแล้วค่ะ เรากลับกันเถอะ!" ผู้กองฉู่ย่อมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ระยะทางแค่นี้ในสายตาเขาแทบจะไม่ได้เรียกว่าเดินเลย!

ได้กลับไปพักผ่อนเร็วหน่อยก็ดีเหมือนกัน วันหยุดพรุ่งนี้กับมะรืนจะได้มีเวลาอยู่กับภรรยาตัวน้อยให้นานขึ้น!

"ภรรยาครับ คุณนั่งพักเถอะ เดี๋ยวผมต้มน้ำให้คุณอาบเอง!" กลับถึงบ้านฉู่โม่หลินก็พาฉินเสวี่ยไปนั่งที่เก้าอี้ แล้วตัวเองก็ไปจัดการต้มน้ำ!

จริงๆ แล้วฉินเสวี่ยอยากจะบอกว่าไม่ต้องต้มหรอก เธอเข้าไปอาบในมิติก็จบแล้ว แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นพูดยังไง!

จึงทำได้เพียงนั่งเงียบๆ มองชายหนุ่มง่วนอยู่กับการเตรียมน้ำ!

"ภรรยาครับ น้ำได้ที่แล้ว เดี๋ยวผมยกน้ำไปไว้ที่ห้องน้ำให้นะ! คุณไปหยิบเสื้อผ้ามาเถอะ!" ฉู่โม่หลินต้มน้ำเสร็จก็เทใส่ถังแล้วยกไปไว้ในห้องน้ำ!

"ดีค่ะ คุณต้มน้ำเพิ่มไว้อีกหม่อนะ เดี๋ยวคุณจะได้ใช้น้ำอุ่นอาบด้วย!" ฉินเสวี่ยลุกขึ้นกลับเข้าห้องไปหยิบชุดนอน ครั้งนี้เธอหยิบชุดนอนผ้าฝ้ายสีขาวแบบมิดชิดมา ไม่กล้าหยิบชุดนอนสายเดี่ยวลูกไม้สีดำตัวนั้นอีกแล้ว!

ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ที่กำลังพัฒนาไปแบบนี้ ถ้าหยิบตัวนั้นมา สามีของเธอได้จับเธอกินเป็นอาหารมื้อดึกแน่ๆ!

"ภรรยาครับ ผมอาบน้ำเย็นก็พอ ไม่ต้องใช้น้ำอุ่นหรอก!" พวกเขาผ่านการฝึกทนความเย็นมา ในฤดูหนาวที่หิมะตกยังต้องนอนถอดเสื้อบนกองหิมะเพื่อฝึกฝนเลย ขนาดฤดูหนาวเขายังไม่กลัว

นับประสาอะไรกับอากาศร้อนๆ แบบนี้ ยิ่งไม่จำเป็นต้องใช้น้ำอุ่นเลย! "ไม่ได้ค่ะ ต้องใช้น้ำอุ่นอาบน้ำ ต่อไปก็ต้องอาบ คุณยังหนุ่มยังแน่นอาจจะรู้สึกไม่เป็นไร แต่รอให้คุณแก่ตัวลงไปกว่านี้แล้วคุณจะรู้ซึ้งถึงผลเสียของมัน!" ฉินเสวี่ยคัดค้านเสียงแข็ง!

ปกติแล้วการฝึกฝนหรือการไปปฏิบัติภารกิจมักจะทิ้งร่องรอยการบาดเจ็บเล็กๆ น้อยๆ ไว้ภายในร่างกาย ถ้าไม่รู้จักดูแลให้ดี วันข้างหน้าพอถึงเวลาปวดขึ้นมาล่ะก็ ได้ทรมานแน่ๆ

ในเมื่อตอนนี้เขาเป็นสามีของเธอแล้ว เธอจะไม่มีวันยอมให้เขาใช้ทัศนคติไม่ใส่ใจแบบนี้กับร่างกายของตัวเองเด็ดขาด!

เมื่อได้ยินความห่วงใยจากภรรยาตัวน้อย ฉู่โม่หลินก็รู้สึกหวานล้ำไปถึงหัวใจ! เอาเถอะ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องยากอะไร ก็แค่การอาบน้ำอุ่น บางครั้งที่เขารีบเขาก็แค่อาบน้ำเย็นเพื่อให้สะดวกขึ้น

ตอนนี้ในเมื่อภรรยาไม่อยากให้เขาอาบน้ำเย็น เขาก็จะไม่ทำ! "ตกลงครับ ผมจะเชื่อฟังภรรยา!" ฉู่โม่หลินตักน้ำเพิ่มเข้าไปในหม้อเพื่อต้มต่อ!

ฉินเสวี่ยแขวนเสื้อผ้าไว้แล้วยืนรอที่หน้าประตูห้องน้ำเพื่อรอให้ฉู่โม่หลินยกน้ำเข้าไป! "ภรรยาครับ ให้ผมช่วยอาบไหม? ดูท้องคุณสิ ใหญ่ขนาดนี้คงไม่ค่อยสะดวกใช่ไหม!"

ฉู่โม่หลินมองหญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมายลึกซึ้ง! "ไปไกลๆ เลย ใครต้องการให้คุณช่วยกันคะ!" ฉินเสวี่ยผลักชายหนุ่มออกไปนอกห้อง! จากนั้นเธอก็ปิดประตู ผสมน้ำพุจิตวิญญาณและกลีบดอกท้อลงไป

เพียงชั่วพริบตา กลิ่นหอมของดอกท้อก็อบอวลไปทั่วห้องน้ำ เมื่อเตรียมน้ำเรียบร้อยแล้ว เธอก็รวบผมขึ้นไม่คิดจะสระผม แล้วเริ่มถอดเสื้อผ้าเพื่ออาบน้ำ จากการบำรุงด้วยน้ำพุจิตวิญญาณมาตลอดหลายเดือนนี้ ผิวพรรณของฉินเสวี่ยทั้งขาวทั้งเนียนนุ่ม สัมผัสดีเกินบรรยายจริงๆ!

เธอค่อยๆ อาบน้ำกลีบดอกไม้อย่างช้าๆ สบายตัวนัก เปิดช่องหน้าต่างบานเล็กๆ ให้ไอน้ำระบายออกไป แล้วนำกลีบดอกไม้ที่เหลือและน้ำไปใส่ไว้ในมิติ ถ้าไม่กลัวฉู่โม่หลินสงสัย

เธอคงเข้าไปแช่น้ำในสระมิติข้างในนั้นแล้ว จะมานั่งก้มๆ เงยๆ อาบน้ำในห้องน้ำแบบนี้ทำไม! หลังสวมเสื้อผ้าเสร็จ เธอก็ไม่ลืมที่จะตักน้ำพุจิตวิญญาณใส่ถังออกมาส่วนหนึ่ง แล้วเหลือถังเปล่าไว้ให้ฉู่โม่หลินใส่น้ำร้อน!

ในเมื่อในใจเธอยอมรับเขาแล้ว ของดีๆ ย่อมต้องแบ่งปันให้เขาส่วนหนึ่ง เธอจะไม่บอกความลับเรื่องมิติให้เขารู้ แต่เธอก็จะไม่ปิดบังเขาโดยตั้งใจ

ทุกอย่างปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติก็พอ!

ฉินเสวี่ยสำรวจความเรียบร้อยในกระจกอีกครั้งก่อนจะเปิดประตูออกไป!

(จบบท)