บทที่ 7 พายุฝนฟ้าคะนองก่อตัวขึ้นหลังกลับมาถึงหมู่บ้าน

บทที่ 7 พายุฝนฟ้าคะนองก่อตัวขึ้นหลังกลับมาถึงหมู่บ้าน

ฟาร์มมอนสเตอร์ไปครึ่งค่อนวัน ตามเก็บของดรอปไปอีกหนึ่งวันเต็ม ๆ

ฮิวงะ อากิระมองดูกองคุไนที่ซ้อนกัน 99 อันในกระเป๋าเป้ของเขา และถอนหายใจด้วยความโล่งอก

มันเป็นเรื่องยาวจริง ๆ

"ท้ายที่สุดแล้ว ชั้นก็เก็บของดรอปได้ไม่ครบทั้งหมด"

ยังมีของอีกเยอะแยะที่เขาไม่รู้ว่ามันถูกขว้างไปทางไหนบ้าง สุดท้ายแล้วเขาก็เลยเก็บทุกอย่างที่เขาสามารถมองเห็นได้บนภูเขา

ในระหว่างขั้นตอนนี้

สองพี่น้องตระกูลฮิวงะกับซึนาเดะไม่ได้ช่วยอะไรเขาเลยสักนิด

ถุย เพื่อนร่วมทีมประสาอะไรวะเนี่ย?

เมื่อฮิวงะ อากิระเก็บของดรอปเสร็จ ทั้งสามคนก็เดินทางกลับไปทางโคโนฮะ

พวกเขาไม่ต้องรีบร้อนอะไรตอนขากลับ จึงเดินทางกลับโคโนฮะตามถนนสายหลักเรื่อย ๆ

ภารกิจมีข้อจำกัดเรื่องเวลา

โดยทั่วไปแล้ว เมื่อต้องไปทำภารกิจ นินจาจะรีบรุดไปยังสถานที่ทำภารกิจ แต่หลังจากทำภารกิจเสร็จแล้ว ก็ไม่ได้มีข้อกำหนดอะไรเป็นพิเศษอีก

ภายใต้ร่มเงาของต้นไม้

ซึนาเดะและฮิวงะ อากิระเดินนำอยู่ข้างหน้า

ซึนาเดะปรายตามองฮิวงะ อากิระ และลดเสียงลงกระซิบ

"พอกลับไปครั้งนี้ ตระกูลฮิวงะของนายไม่ปล่อยนายไว้แน่"

"ชั้นเองก็จะไม่ปิดบังอะไรเหมือนกัน"

เธอรักษาระดับเสียงให้เบามาก ดังนั้นสองพี่น้องที่เดินตามหลังมาจึงไม่ได้ยินอะไรเลย

ภารกิจของเธอในครั้งนี้เรียกได้ว่าเป็นข้อตกลงระหว่างตระกูลฮิวงะกับโฮคาเงะ

เธอไม่มีอำนาจเข้าไปก้าวก่ายเรื่องของตระกูลฮิวงะ ท้ายที่สุดแล้ว ตอนนี้เธอก็เป็นเพียงแค่โจนินเท่านั้น

และเนื่องจากตระกูลฮิวงะ เธอจึงไม่สามารถปิดบังรายละเอียดใด ๆ ได้เลย ตระกูลฮิวงะต่างหากที่จะเป็นฝ่ายประเมินภารกิจนี้จริง ๆ

ตระกูลฮิวงะในปัจจุบันนี้ไม่ได้ถูกโฮคาเงะกดขี่เหมือนในยุคหลัง ๆ

พวกเขากำลังแข่งขันกับตระกูลอุจิวะเพื่อแย่งชิงตำแหน่งตระกูลนินจาที่แข็งแกร่งที่สุด อำนาจที่พวกเขากุมไว้ในมือจึงไม่ใช่น้อย ๆ เลย

แม้ว่าทั้งหมดนั้นมันจะถูกชี้นำไปที่คนของตระกูลสาขาก็ตาม

"ยังไงซะ พวกเขาก็ฆ่าชั้นไม่ได้ และก็คงไม่กล้าทำให้ชั้นพิการหรอก"

ฮิวงะ อากิระฉีกยิ้ม เผยให้เห็นฟันขาวที่ชวนขนลุก

ห้ามฆ่า ห้ามทำให้พิการ นี่คือกฎของโคโนฮะ

มันยังเป็นเงื่อนไขที่โฮคาเงะรุ่นที่ 1 ยอมรับตระกูลฮิวงะเข้ามา ตราบใดที่พวกเขายังเป็นนินจาที่ประจำการอยู่ ตระกูลฮิวงะก็ไม่สามารถฆ่าหรือทำให้พวกเขาพิการได้

แน่นอนว่า สามารถปล่อยให้พวกเขาตายจากอุบัติเหตุได้ แต่ต้องไม่ใช่ภายในหมู่บ้าน

อย่างไรก็ตาม หากตระกูลฮิวงะออกจากหมู่บ้านมาเพื่อจัดการกับเขา เขาก็ยินดีที่จะรับค่าประสบการณ์เอาไว้อย่างแน่นอน

ซึนาเดะเงียบไป

ไอ้เด็กนี่ไม่กลัวตายเลยสักนิดงั้นเหรอ?

ในชีวิตนี้ของเธอ เธอไม่เคยเจอคนแบบนี้มาก่อนเลย...บ้าบิ่น ไม่กลัวเป็นกลัวตาย

สิ่งนี้อดไม่ได้ที่จะทำให้เธอนึกถึงคนดังคนหนึ่ง

อุจิวะ มาดาระ

อย่างน้อยที่สุด ในเรื่องราวระดับตำนานของชายคนนั้น อุจิวะ มาดาระก็ตรงกับภาพลักษณ์ของฮิวงะ อากิระไม่น้อยเลย

ตระกูลฮิวงะกำลังจะให้กำเนิดฮิวงะ มาดาระงั้นเหรอ

ตลกร้ายอะไรกันเนี่ย?

"ผนึกปักษาในกรงน่ะ แม้แต่หน่วยผนึกก็ยังคลายมันไม่ได้หรอกนะ" ซึนาเดะพูดเบา ๆ

ในฐานะองค์หญิงแห่งโคโนฮะ แม้ว่าชื่อเสียงของเธอจะมีมากกว่าอำนาจที่แท้จริง แต่เธอก็ยังรู้เรื่องความลับต่าง ๆ ของโคโนฮะอยู่บ้าง

ราชาแห่งการแบกหม้อที่รู้จักกันในนามความมืดมิดแห่งโลกนินจา เคยพยายามที่จะคลายผนึกปักษาในกรง แต่ก็จบลงด้วยความล้มเหลว อีกทั้งยังเป็นเพราะตระกูลฮิวงะเริ่มระแคะระคาย จึงต้องยกเลิกไปในที่สุด

หากเขาไม่คลายผนึกปักษาในกรง ถึงแม้ว่าฮิวงะ อากิระจะกลายเป็นฮิวงะ มาดาระจริง ๆ เขาก็ยังไม่สามารถหนีรอดจากการควบคุมของตระกูลฮิวงะไปได้อยู่ดี

"งั้นเหรอ?" ฮิวงะ อากิระไม่สนใจเลยสักนิด เขาเพียงแค่มองไปยังเทือกเขาที่อยู่ไกลออกไป

ซึนาเดะมองตามสายตาของเขาไป

แต่ก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าเขากำลังมองอะไร

หรือว่าเขาเห็นอะไรกันแน่

...

เมื่อกลับมาถึงโคโนฮะ

ซึนาเดะก็ไปส่งรายงานภารกิจ

ทั้งสามคนเดินตรงไปยังเขตตระกูลฮิวงะ เช่นเดียวกับตระกูลอุจิวะ ตระกูลฮิวงะก็อาศัยอยู่ภายในเขตของตัวเอง เพียงแต่มีความแตกต่างกันเล็กน้อย

พื้นที่อยู่อาศัยของตระกูลฮิวงะยังถูกแบ่งตามระดับชนชั้นด้วย โดยธรรมชาติแล้วตระกูลหลักจะได้อยู่ในพื้นที่ที่ดีที่สุด ในขณะที่ตระกูลสาขาจะถูกแบ่งตามความแข็งแกร่ง

เมื่อพวกเขามาถึงทางเข้า ฮิวงะ ฮิอาชิก็หยุดฝีเท้า เมื่อเห็นฮิวงะ อากิระเดินเข้ามา เขาก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า

"ครั้งนี้นายทำได้แย่มาก"

ฮิวงะ อากิระมองไปที่บาดแผลที่มีผ้าพันแผลพันอยู่บนมือของฮิวงะ ฮิอาชิ และยิ้มกริ่ม

"อะไรนะ? กะจะมาคิดบัญชีกันทีหลังงั้นเหรอ?"

ฮิวงะ ฮิอาชิสูดหายใจลึกแล้วเอ่ยว่า

"ชั้นไม่ใช่คนใจแคบแบบนั้นหรอก แต่การกระทำของนายในภารกิจครั้งนี้มันปิดบังไม่ได้หรอกนะ"

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่พูดอะไร น้องชายของเขากับซึนาเดะก็ไม่คิดจะปิดบังอยู่แล้ว

ความจริงที่ว่าเขาสามารถออกจากหมู่บ้านไปทำภารกิจได้นั้นเป็นสิ่งที่ตระกูลหลักให้ความสนใจอย่างใกล้ชิดอยู่แล้ว มันปิดบังไม่ได้เลยจริง ๆ

"แล้วไงล่ะ?" ฮิวงะ อากิระยิ้มอย่างดูแคลน

เขาไม่ใช่คนที่จะมาถูกข่มขู่ได้ง่าย ๆ หรอกนะ

ดวงตาของฮิวงะ ฮิอาชิเป็นประกาย และเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า

"ฮิวงะ อากิระ ถ้าวันหนึ่งชั้นเอาชนะนายได้ ชั้นหวังว่านายจะยอมจำนนต่อชั้นอย่างสมบูรณ์ แล้วชั้นจะช่วยนายไว้สักครั้งหนึ่ง"

เขารู้ดีว่าฮิวงะ อากิระคือหินลับมีดที่พ่อของเขามอบให้

หากเขาทำเพียงแค่มองดูฮิวงะ อากิระถูกลงโทษ พ่อของเขาก็คงจะผิดหวังในตัวเขาเช่นกัน

ดังนั้นเขาจึงยังอยากจะชดเชยให้ในตอนนี้

มันเป็นเรื่องปกติที่ตระกูลสาขาจะต้องรับใช้ตระกูลหลัก การที่ตระกูลสาขาท้าทายตระกูลหลักถือเป็นการก่อกบฏ

นี่คือกฎของตระกูลฮิวงะ

ฮิวงะ อากิระมองฮิวงะ ฮิอาชิด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันและไม่ได้พูดอะไร

นอกเหนือจากมวยอ่อนและเนตรสีขาวแล้ว ตระกูลสาขาฮิวงะก็ไม่มีคาถานินจาที่ทรงพลังอะไรเลย

วิชามวยอ่อนระดับสูงอย่าง ฝ่ามือว่างแปดทิศ หกสิบสี่ฝ่ามือ และ เคลื่อนสวรรค์ มีเพียงตระกูลหลักเท่านั้นที่จะเรียนรู้ได้

เว้นเสียแต่ว่าคนของตระกูลสาขาจะทำความดีความชอบอันยิ่งใหญ่และได้รับการถ่ายทอดให้ แต่เขาก็ไม่เคยได้ยินว่ามีคนของตระกูลสาขาคนไหนได้รับการถ่ายทอดวิชาเคลื่อนสวรรค์หรือฝ่ามือว่างแปดทิศ หกสิบสี่ฝ่ามือมาก่อนเลย

เขาเดาว่ามันคงจะเป็นตอนที่ฮิวงะ ฮิอาชิขึ้นเป็นผู้นำตระกูล และเป็นเพราะฮิวงะ เนจิ จึงได้รับอนุญาตให้ถ่ายทอดวิชาได้

ส่วนในตอนนี้น่ะเหรอ... ฮิวงะ อากิระก็ทำได้เพียงแค่นเสียงหยัน

ซึ่งก็หมายความว่า ตามทฤษฎีแล้ว ฮิวงะ อากิระจะไม่มีทางเอาชนะฮิวงะ ฮิอาชิได้เลยในอนาคต

แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่ทฤษฎีเท่านั้น

ฮิวงะ อากิระค่อย ๆ เปิดปากและเอ่ยว่า

"แล้วถ้าแกไม่มีวันเอาชนะชั้นได้ล่ะ?"

นั่นมันเป็นไปไม่ได้หรอก

ความคิดนี้แล่นเข้ามาในหัวของฮิวงะ ฮิอาชิในทันที แต่มองไปที่รอยยิ้มเย้ยหยันของฮิวงะ อากิระ เขาก็กัดฟันกรอดและเอ่ยว่า

"ชั้นจะมอบอิสรภาพให้กับนาย ชั้นจะไม่ให้ใครมาใช้วิชาผนึกปักษาในกรงกับนายเด็ดขาด"

"ฮ่าฮ่าฮ่า"

ฮิวงะ อากิระหัวเราะออกมาสองครั้ง ผลักฮิวงะ ฮิอาชิให้พ้นทาง แล้วเดินไปข้างหน้า

ช่างเป็นรางวัลที่ใจกว้างอะไรอย่างนี้

"อากิระ กลับมาแล้วเหรอ"

คนของตระกูลฮิวงะสองคนที่กำลังเฝ้าประตูเห็นฮิวงะ อากิระเดินมาก็เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม

"คุณลุงคุซาเนะ คุณลุงโทริโมโนะ เพิ่งกลับมาจากภารกิจน่ะครับ"

ฮิวงะ อากิระพยักหน้าพร้อมกับรอยยิ้มสดใส

เมื่อเทียบกับรอยยิ้มที่เขามอบให้ฮิวงะ ฮิอาชิแล้ว รอยยิ้มนี้ดูชวนขนลุกน้อยกว่ามาก

คนของตระกูลฮิวงะวัยยี่สิบกว่าสองคนเกาแก้มอย่างขวยเขินและพึมพำว่า

"พวกเรายังไม่แก่ขนาดนั้นสักหน่อยนะ?"

ฮิวงะ คุซาเนะอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

"ไม่นึกเลยว่าเวลาจะผ่านไปเร็วขนาดนี้ อากิระ นายเองก็กลายเป็นนินจาแล้วสินะ"

ทั้งสองคนอยากจะพูดอะไรต่อ แต่เมื่อเห็นฮิวงะ ฮิอาชิกำลังเดินเข้ามา พวกเขาก็รีบคุกเข่าลงข้างหนึ่งทันที

"นายน้อย"

ฮิวงะ อากิระหุบยิ้มลง

"ชั้นขอตัวกลับก่อนล่ะ"

เขาไม่สนใจคนอื่น ๆ แล้วผลักประตูเปิดเดินเข้าไปเลย

ฮิวงะ คุซาเนะและฮิวงะ โทริโมโนะรู้สึกเป็นห่วงฮิวงะ อากิระเล็กน้อยและพยายามจะอธิบายบางอย่างแทนเขา

แต่ฮิวงะ ฮิอาชิและฮิวงะ ฮิซาชิกลับเมินพวกเขาทั้งสองคนอย่างสิ้นเชิงและเดินเข้าไป

ทั้งสองคนถอนหายใจขณะมองดูแผ่นหลังของทั้งสามคนหายลับเข้าไปข้างใน

ฮิวงะ โทริโมโนะลูบกระบังหน้าผากบนหัวของเขา

แค่รอยอักขระสีเขียวสองสามรอยก็เพียงพอที่จะสร้างช่องว่างอันยากจะข้ามผ่านระหว่างตระกูลสาขากับตระกูลหลักได้แล้ว

...

ฮิวงะ อากิระกลับมาที่ห้องของตัวเอง...มันเป็นอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ แบบหนึ่งห้องนอน เนื่องจากพ่อแม่ที่ล่วงลับไปแล้วของเขาเป็นโจนิน เขาจึงได้รับสืบทอดมันมาจากทรัพย์สินของพวกท่าน

เขานั่งขัดสมาธิบนเบาะรองนั่ง เฝ้ารอบางสิ่งบางอย่างอย่างเงียบ ๆ

"อีกแค่หกระดับ"

เขากระซิบเบา ๆ