บทที่ 5 เนตรวงแหวนสามโทโมเอะ ศิลปะแห่งการลงทัณฑ์
บทที่ 5 เนตรวงแหวนสามโทโมเอะ ศิลปะแห่งการลงทัณฑ์
บทที่ 5 เนตรวงแหวนสามโทโมเอะ ศิลปะแห่งการลงทัณฑ์
บนคอร์ต
การแข่งขันยังคงดำเนินต่อไป
ที่ข้างสนาม
ฟูจิ ชูสุเกะ และเทซึกะ คุนิมิตสึ กำลังจับจ้องคิตากาวะ โซระอย่างตั้งใจ
หลังจากได้ยินคำถามของอินุอิ ซาดาฮารุ
เทซึกะซึ่งยังคงสีหน้าเรียบเฉย ก็เอ่ยออกเพียงคำเดียว
“อืม”
และฟูจิ ผู้มาพร้อมรอยยิ้ม ก็กล่าวว่า
“จริงๆ ด้วย ความแข็งแกร่งของคิตากาวะคุงนั้นเหนือจินตนาการไปมากเลยล่ะ”
วินาทีต่อมา
ในดวงตาของทั้งฟูจิและเทซึกะ ก็ปรากฏประกายแห่งจิตวิญญาณการต่อสู้ขึ้น
แท้จริงแล้ว
เกี่ยวกับการประเมินความแข็งแกร่งของคิตากาวะ โซระ
ในส่วนของอินุอิ ซาดาฮารุนั้น มาจากการวิเคราะห์ข้อมูลที่บันทึกไว้
ความเร็วลูก, วิถี, จุดตก, เวลา, การควบคุม, สภาพการเคลื่อนไหว...
แต่สำหรับ ‘อัจฉริยะ’ และ ‘จักรพรรดิ’
มันคือ
ผลจากลางสังหรณ์หรือสัมผัสที่หกที่มองไม่เห็นซึ่งมีอยู่ระหว่างผู้แข็งแกร่ง
ว่าระดับความแข็งแกร่งที่แท้จริงคืออะไร
เพียงแค่ลูกเดียว มันก็เริ่มแสดงให้เห็นแล้ว
ความรู้สึกนั้นไม่มีทางผิดพลาด
…
ที่ข้างสนาม
สายตาและการพูดคุยของอินุอิ ซาดาฮารุและคนอื่นๆ ยังคงดำเนินต่อไป
และบนคอร์ตเทนนิส
การต่อสู้ของคิตากาวะ โซระก็กำลังจะถึงจุดเดือดเช่นกัน
พร้อมกับเสียงตะโกนอันคุ้นเคย ‘หามคนต่อไปออกไป’ สมาชิกตัวประกอบคนที่สิบก็ถูกหามออกจากคอร์ต
ในเวลานี้
เมื่อมองไปที่คิตากาวะ โซระบนคอร์ต เสื้อผ้าของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อ และมีหยาดเหงื่อหยดลงมา
พวกสมาชิกจอมอู้รอบๆ เรียวซากิ สุมิเระ ก็กลับมาร่าเริงและส่งเสียงดังอีกครั้ง
“ดูสิ ไอ้เด็กนั่นใกล้จะหมดแรงแล้ว”
“เหงื่อออกเยอะขนาดนั้น เสื้อผ้าเปียกโชกเลย ฮ่าฮ่าฮ่า”
“สมแล้ว แผนของโค้ชนี่สุดยอดจริงๆ”
ขณะที่เยาะเย้ยคิตากาวะ โซระ
พวกเขาก็ไม่ลืมที่จะประจบสอพลอเรียวซากิ สุมิเระ
ทันทีหลังจากนั้น
ใครบางคนก็ทนไม่ไหวที่จะก้าวออกมา เพื่ออยากจะเด็ดผลไม้ที่สุกงอมนี้
“ฮ่าฮ่าฮ่า ให้ฉันจัดการคนต่อไปเอง”
“คอยดูนะ ฉันจะจัดการไอ้เด็กนี่ให้ดู”
เมื่อมองตามเสียงไป
พวกเขาก็เห็นชายที่มีหัวแหลม หน้ามน ตาตก และเบ้าตาลึก...คนที่ดูภายนอกก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี...หนีบไม้แร็กเก็ตและเดินแกว่งไปมาเหมือนปู
ใบหน้าของเขาเผยให้เห็นถึงความมุ่งร้ายและความตื่นเต้นอย่างไม่ปิดบัง
เมื่อเห็นภาพนี้
พวกตัวตลกที่ยืนดูอยู่ก็เริ่มส่งเสียงเชียร์
“บ้าเอ๊ย เคนจิชิงตัดหน้าพวกเราไปซะแล้ว”
“ทาเคอิ ฝากด้วยนะ ล้างแค้นให้ซูโก ชินโนะสุเกะแทนพวกเราที”
…
สองนาทีต่อมา
ท่ามกลางเสียงเชียร์
คิตากาวะ โซระ และทาเคอิ เคนจิ ก็ทำการโยนเหรียญเสี่ยงทายเสร็จสิ้น
ครั้งนี้
คิตากาวะ โซระ เป็นฝ่ายได้เสิร์ฟ
“เริ่มการแข่งขัน คิตากาวะ โซระ พบ ทาเคอิ เคนจิ ตัดสินแพ้ชนะในหนึ่งเซ็ต”
“คิตากาวะ โซระ เป็นฝ่ายเสิร์ฟ เกมพอยต์”
หลังจากกรรมการประกาศ
ตึง~ ตึง~
ขณะที่เดาะลูกเทนนิส คิตากาวะ โซระ ก็เก็บข้อมูลสำคัญจากข้างสนามที่มีเสียงดังเอะอะไปด้วย
“งั้นนายก็คือทาเคอิ เคนจิ สินะ?”
คิตากาวะ โซระ ถามขึ้นอย่างกะทันหัน
ทาเคอิ เคนจิ ปัจจุบันเป็นสมาชิกปีสามของชมรมเทนนิสเซย์งาคุ และเป็นตัวจริงของทีมโรงเรียน
เขารวมหัวกับซูโก ชินโนะสุเกะ มีนิสัยแย่ ชอบกลั่นแกล้งคนอื่น และเป็นตัวร้ายที่มีชื่อเสียงกระฉ่อนในชมรมเทนนิส
เขาเป็นตัวละครที่ถูกกล่าวถึงในเนื้อเรื่องต้นฉบับด้วย
เหตุการณ์ที่โด่งดังคือตอนที่เขาอยู่ปีหนึ่ง หลังจากแพ้การแข่งขัน เขาโกรธจัดและใช้ไม้แร็กเก็ตฟาดเข้าที่มือซ้ายของเทซึกะ คุนิมิตสึจนบาดเจ็บ
เปลี่ยน ‘เทซึกะ’ ให้กลายเป็น ‘มือบวม’
ด้วยน้ำมือของเขา เขาได้ขัดขวางความก้าวหน้าของยุคทอง และสร้าง ‘ชื่อเสีย’ ให้กับตัวเองอย่างมาก
“หา?”
คำถามของคิตากาวะ โซระ ทำให้ทาเคอิ เคนจิ ประหลาดใจเช่นกัน
“ใช่แล้ว ฉันคือทาเคอิ เคนจิ”
ทว่า หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ทึกทักเอาเองว่าคิตากาวะ โซระ คงเคยได้ยิน ‘ชื่อเสียงฉาวโฉ่’ ของเขาในฐานะตัวร้ายของชมรมเทนนิส
และกำลังรู้สึกหวาดกลัว
ทันใดนั้น
ทาเคอิ เคนจิ ก็ฉีกยิ้มกว้าง
เขาหัวเราะออกมาดังลั่น ความดุร้ายและความโหดเหี้ยมในดวงตาของเขาปรากฏชัดเจน
“ไม่ต้องกลัวไปหรอกไอ้หนู ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”
“ไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลร่างกายของแกอย่างดีเลยล่ะ”
ลิ้นของเขาแลบออกมาจากมุมปากราวกับงู และเลียริมฝีปาก
เขาจ้องมองคิตากาวะ โซระ ซึ่งกลับมาทำหน้าไร้อารมณ์อีกครั้ง
ทาเคอิ เคนจิ เยาะเย้ยต่อไป
“ฉันเห็นพวกเด็กเปรตแบบแกที่คิดว่าตัวเองเจ๋งมาเยอะแล้ว”
“คิดว่าพอมีฝีมือหน่อย ก็จะไม่ยอมรับนู่นนี่นั่น”
“วันนี้ ให้ฉันสั่งสอนแกแทนพ่อแม่ที่ไม่ได้เรื่องของแกหน่อยก็แล้วกัน ฮี่ฮี่ฮี่~~~”
!
!!
!!!
วินาทีต่อมา
ความหนาวเย็นอันน่าประหลาดก็ปรากฏขึ้น
ทำให้เสียงหัวเราะที่ทาเคอิ เคนจิเตรียมไว้หยุดชะงักกะทันหัน
ภาพที่เขาคาดหวัง ว่าคิตากาวะ โซระจะโกรธเกรี้ยวจากการเยาะเย้ยและดูถูกของเขา กลับไม่เกิดขึ้น
ทาเคอิ เคนจิ เงยหน้าขึ้นมอง
สิ่งที่เขาเห็น
มีเพียงดวงตาที่เย็นชาราวกับธารน้ำแข็งในแถบอาร์กติก
ไม่รู้ทำไม
ภายใต้แสงแดดที่ยังคงแผดเผาและอบอุ่น ทาเคอิ เคนจิ กลับรู้สึกเหมือนร่วงหล่นลงไปในถ้ำน้ำแข็ง
สายตาที่คิตากาวะ โซระจ้องมองมา ทำให้เขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้
ทั้งจิตใจ ร่างกาย และวิญญาณ
“ไอ้เด็กเวร ตาของแก...”
ราวกับภาพลวงตา ทาเคอิ เคนจิ มองเห็นแสงสีแดงวาบขึ้นมาในรูม่านตาของคิตากาวะ โซระ
อย่างไรก็ตาม
คำพูดของทาเคอิ เคนจิ ก็ถูกขัดจังหวะ
ตึง ตึง ตึง~~~
ลูกเทนนิสกระดอนลงพื้น
คิตากาวะ โซระ ไม่ได้ตอบทาเคอิ เคนจิ
แต่เขากลับเริ่มเดาะลูกเทนนิสอีกครั้ง จากนั้นดวงตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งคู่หนึ่งก็จ้องตรงไปยังทาเคอิ เคนจิ ที่พร้อมจะรับลูกอยู่อีกฝั่ง
... แม่ของฉันไม่ใช่คนที่แกจะเอามาพูดถึงได้
... งั้น แกพร้อมที่จะลงนรกหรือยัง?
วินาทีต่อมา
ภายในดวงตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชาและไร้ความรู้สึก
แสงสีแดงก็เบ่งบานขึ้นอย่างเงียบงัน
“เนตรวงแหวน... สามโทโมเอะ...”
“เบิกเนตร!”
ตู้ม!
ออร่าอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกจากร่างของคิตากาวะ โซระในฉับพลัน กวาดทำลายล้างไปทุกทิศทาง
ทำให้อากาศรอบๆ รู้สึกอึดอัดขึ้นถึงสามเท่า
ภายใต้สายตาอันหวาดกลัวของทาเคอิ เคนจิ
ดวงตาของคิตากาวะ โซระก็เปลี่ยนไป
ตาซ้ายยังคงเย็นชาดุจน้ำแข็ง ขณะที่ตาขวาภายใต้อิทธิพลของแสงสีแดง จู่ๆ ก็เกิดวงแหวนขึ้นบนรูม่านตาสีดำ
โทโมเอะสีแดงเข้มสามหยดปรากฏขึ้นตามลำดับ
โฮก!
พลังจิตอันน่าสะพรึงกลัวภายใต้การควบคุมของคิตากาวะ โซระ ได้เปลี่ยนเป็นดาบยาว
ตามเส้นสายตาของเขา มันพุ่งทะลุทะลวงจิตใจของทาเคอิ เคนจิ อย่างโหดเหี้ยม
ศิลปะแห่งการลงทัณฑ์ · บทนำแห่งพิธีกรรม!
เสร็จสมบูรณ์!
ทันทีหลังจากนั้น
ภายใต้สายตาจับจ้องของผู้ชมรอบข้าง...บ้างก็หวาดกลัว บ้างก็อยากรู้อยากเห็น บ้างก็สับสน...
ท่าทางการเสิร์ฟที่สมบูรณ์แบบเสมอของคิตากาวะ โซระ
ก็ปรากฏขึ้น
ปัง!
พร้อมกับเสียงหวดอันดังสนั่น
ลูกเทนนิสสีเหลืองได้กลายเป็นลำแสง พุ่งเข้าหาทาเคอิ เคนจิ
และลูกนี้
แตกต่างจากลูกก่อนๆ ของคิตากาวะ โซระ
ความเร็วของมันไม่ได้เร็วมาก และวิถีของมันก็มองเห็นได้อย่างชัดเจน
ในสายตาของคนทั่วไป พวกเขาอาจคิดว่าคิตากาวะ โซระทำพลาด
ทว่า
ในสายตาของผู้ที่มีความแข็งแกร่ง
ลูกนี้อาจเรียกได้ว่าทำให้วิญญาณสั่นสะเทือนได้เลยทีเดียว
“ลูกนี้... มันไม่ปกติ!”
“แข็งแกร่งมาก!”
ฟูจิ ชูสุเกะ และเทซึกะ คุนิมิตสึ ที่ยืนดูอยู่ข้างสนามด้วยกัน ต่างก็เพ่งสมาธิ รูม่านตาของพวกเขาหดเล็กลง
และข้างๆ พวกเขา คิกุมารุ เอจิ ก็พูดขึ้นอย่างงุนงง
“เอ๊ะ? ทำไมถึงมีแสงสีแดงเรืองรองออกมาจากลูกของคิตากาวะล่ะ?”
ขณะที่ขยี้ตาที่เบิกกว้างและตึงเครียด
คิคุเมี้ยว ผู้มีวิสัยทัศน์การมองเห็นแบบไดนามิกขั้นสุดยอด ก็แสดงความสงสัยออกมา
…
และในสายตาของผู้ที่เกี่ยวข้อง...ทาเคอิ เคนจิ...สิ่งที่เขาเห็นนั้นแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
“อ๊าก!”
“นี่มันตัวอะไรกันเนี่ย!”
เพียงเพราะว่า
ในสายตาของทาเคอิ เคนจิ
สิ่งที่กำลังพุ่งเข้าหาเขาไม่ใช่ลูกเทนนิสสีเหลืองลูกนั้น
แต่เป็นงู
งูตัวใหญ่อันน่าสะพรึงกลัว ร่างกายของมันเรืองแสงสีแดง มีลวดลายสีน้ำตาล ปากของมันอ้ากว้างเผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคม เขี้ยวพิษสองซี่โผล่ออกมา และลิ้นสองแฉกของมันกำลังแลบเข้าออก
ดวงตาเรียวเล็กของงูตัวนั้นฉายแววดุร้าย
ในเวลานี้
ความหวาดกลัวได้เข้ามาเยือน
จิตใจที่ถูกทิ่มแทงและกดดันอยู่แล้วของเขาพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
ทาเคอิ เคนจิ ที่เพิ่งจะเตรียมตัวรับลูก รูม่านตาของเขาเบิกโพลงอย่างรุนแรง และอดไม่ได้ที่จะกรีดร้องออกมา
และคิตากาวะ โซระ ซึ่งทอดสายตาอันเย็นชาไปยังเขา
ก็เอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบาในจังหวะที่เหมาะสมที่สุด
เพื่อให้คำตอบแก่เขา
“ศิลปะแห่งการลงทัณฑ์ · รูปแบบที่หนึ่ง: อสรพิษสีเลือด!”
พลังจิตอันหนาแน่นแปรเปลี่ยนเป็นแสงสีแดง ควบแน่นและแผ่ซ่านออกมาจากตาขวาของเขา กดดันและโจมตีจิตใจของทาเคอิ เคนจิ อย่างต่อเนื่อง
โทโมเอะสีแดงเข้มทั้งสามพลุ่งพล่านไปด้วยพลัง
วินาทีต่อมา
ฟุ่บ!
ในดวงตาของทาเคอิ เคนจิ ที่กำลังจะเบิกกว้างด้วยความกลัว
อสรพิษสีเลือดได้พุ่งมาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว
ลางๆ
งูยักษ์ส่งเสียงขู่ฟ่อ
“ฟ่อ~~~”
ลำแสงสีแดงพุ่งเข้าชนร่างของทาเคอิ เคนจิ อย่างรุนแรง
ตู้ม!
…
โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล
จบตอน