บทที่ 10 คนที่หมายปองเจ้าของร่างเดิม

บทที่ 10 คนที่หมายปองเจ้าของร่างเดิม

"ท่านแม่ ท่านได้หม้อกับชามพวกนี้มาจากที่ใดหรือเจ้าคะ?"

เซี่ยเชียนเชียนเอ่ยถามขณะเดินกะเผลกเข้ามา

"ผู้ใหญ่บ้านให้ภรรยาของเขานำมาให้น่ะ"

นางฉินกล่าว แม้ว่าของเหล่านี้จะมีรอยตำหนิชำรุดอยู่บ้าง แต่มันก็ช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าของพวกนางได้เป็นอย่างดี

"เป็นความผิดของข้าเองเจ้าค่ะ วันนี้ข้าไม่ได้คิดถึงเรื่องเครื่องครัวเลย มัวแต่สนใจเรื่องข้าวกับเสื้อผ้า"

เซี่ยเชียนเชียนทรุดตัวลงนั่งด้วยความรู้สึกหงุดหงิดใจ นางควรจะขอของใช้ในชีวิตประจำวันมาบ้าง แต่นี่ก็สายไปเสียแล้ว

นางฉินตักข้าวต้มใส่ชามให้นาง

"เชียนเชียน นี่ข้าวต้มลูก ดื่มสักหน่อยเถิด"

"เจ้าค่ะ"

เซี่ยเชียนเชียนจิบไปคำหนึ่ง มันไร้ซึ่งรสเค็มและรสหวาน เรียกได้ว่าจืดชืดไม่มีรสชาติใดๆ เลย

ในขณะเดียวกัน เซี่ยอวิ๋นอวิ๋นกำลังประคองชามใบเล็กที่มีข้าวต้มใสๆ อยู่ครึ่งชาม นางดื่มมันอย่างเอร็ดอร่อย เช่นเดียวกับนางฉิน พวกนางไม่ได้กินข้าวต้มมาหลายวันแล้ว อาหารมื้อนี้จึงเปรียบเสมือนอาหารเลิศรสสำหรับพวกนาง

เซี่ยเชียนเชียนมองดูพวกนางแล้วก็รู้สึกเวทนาจับใจ การเกิดมาในสถานที่อันยากไร้เช่นนี้ก็นับว่าเป็นความโชคร้ายมากพออยู่แล้ว แม่ม่ายที่สูญเสียสามีซ้ำยังถูกไล่ออกจากบ้านพร้อมกับลูกสาว หากนางไม่ได้ทะลุมิติมาที่นี่ นางฉินกับเซี่ยอวิ๋นอวิ๋นก็คงต้องอดตายไปแล้วแน่ๆ

"พี่ใหญ่ ทำไมท่านไม่ดื่มต่อล่ะเจ้าคะ?"

หลังจากจัดการข้าวต้มของตัวเองจนหมด อวิ๋นอวิ๋นก็จ้องมองข้าวต้มในชามของเซี่ยเชียนเชียนด้วยสายตาละห้อย

เซี่ยเชียนเชียนยื่นชามข้าวต้มให้ด้วยความเคยชิน

"นี่ เอานี่ไปสิ..."

"ไม่เอาเจ้าค่ะ"

แม้อวิ๋นอวิ๋นจะตะกละแค่ไหน แต่นางก็เป็นเด็กที่มีหลักการ

"นี่เป็นของพี่ใหญ่ พี่ใหญ่หิวมาหลายวันแล้วแถมขายังเจ็บอีก ท่านต้องกินให้มากๆ นะเจ้าคะ"

เซี่ยเชียนเชียนมองลงไปในหม้อ ข้าวสารสีขาวหยิบมือเดียวต้มเป็นข้าวต้มใสๆ ได้เพียงสามชามเท่านั้น และตอนนี้ก็เกลี้ยงจนเห็นก้นหม้อแล้ว นางฉินเทน้ำลงไปอีกเล็กน้อยเพื่อกลั้วหม้อ พลางเอ่ยว่า

"เชียนเชียน ดื่มให้หมดเถิด ในหม้อยังมีอีกนะ"

เซี่ยเชียนเชียน

"..."

หลังจากดื่มข้าวต้มจนหมด ท้องของนางก็อุ่นขึ้นและรู้สึกมีเรี่ยวแรงมากขึ้น เซี่ยเชียนเชียนจึงลุกขึ้นเพื่อไปหาผู้ใหญ่บ้าน

นางต้องการที่ดินสักผืน

สมัยเด็กเซี่ยเชียนเชียนเคยใช้ชีวิตอยู่ในชนบท นางจึงรู้ว่าที่ดินจะถูกจัดสรรตามจำนวนประชากร นาง นางฉิน และเซี่ยอวิ๋นอวิ๋น เป็นคนหมู่บ้านหยางหลิ่วแต่กำเนิด ดังนั้นพวกนางจึงไม่จำเป็นต้องจ่ายเงินซื้อที่ดิน

ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า ย้อมเส้นขอบฟ้าให้กลายเป็นวงแหวนสีแดงอมทองทอดตัวยาวพาดผ่านทิวเขา

ควันไฟจากการทำอาหารลอยโขมง กลิ่นหอมของอาหารโชยมาให้ได้กลิ่นอยู่ทุกหนแห่ง ทั้งกลิ่นหอมของข้าว กลิ่นผัก และกลิ่นเนื้อสัตว์ที่ผสมผสานกับความหวานของน้ำตาลและกลิ่นหอมกรุ่นจากการย่าง!

บ้านไหนกำลังกินหมูตุ๋นน้ำแดงกันเนี่ย!

เซี่ยเชียนเชียนหยุดชะงักอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง นางลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างห้ามไม่อยู่

ในฐานะสายกินที่กำลังหิวโซ หมูตุ๋นน้ำแดงหม้อนี้แม้กลิ่นจะไม่ค่อยเหมือนต้นตำรับเท่าไรนัก แต่มันก็ดึงดูดความสนใจของเซี่ยเชียนเชียนได้อย่างสำเร็จงดงาม

ความอยากอาหารพวยพุ่งขึ้นมาจากกระเพาะ แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างกายและจิตใจ นางอยากกินเหลือเกิน!

กู้เหยียนจิ่งคนเฮงซวยนั่นมักจะทำหมูตุ๋นน้ำแดงแสนอร่อยส่งกลิ่นหอมฉุยมาให้นางหนึ่งชามเสมอหลังจากที่ทะเลาะกัน แล้วนางก็จะยอมให้อภัยเขา แต่ตอนนี้ล่ะ?

กู้เหยียนจิ่ง ทำหมูตุ๋นน้ำแดงให้ข้าอีกสักชามสิ! ข้าสัญญาว่าจะให้อภัยเจ้า และจะไม่ทะเลาะเรื่องหย่ากับเจ้าอีกเลย!

"เซี่ยเชียนเชียน เจ้ามายืนทำอะไรอยู่หน้าบ้านข้า?"

ในขณะที่เซี่ยเชียนเชียนกำลัง "สำนึกผิด" อย่างไม่รู้จักจบสิ้น ชายหนุ่มท่าทางเสเพลคนหนึ่งก็เดินออกมา เขายืนจ้องมองเซี่ยเชียนเชียนด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยเจตนาร้าย

ชายหนุ่มผู้นี้มีนามว่า เจียงหลี หน้าตาของเขา... เกินกว่าจะบรรยายได้ ทว่าเขากลับอาศัยเศษเงินสกปรกที่ครอบครัวมี ยกยอตัวเองว่าเป็นชายหนุ่มรูปงาม และคอยแทะโลมหญิงสาวรวมถึงสตรีที่แต่งงานแล้วไปทั่ว

ก่อนหน้านี้เซี่ยเชียนเชียนเคยเป็นเป้าหมายที่เขาหมายปอง แต่โชคร้ายที่ตระกูลเซี่ยมีฐานะร่ำรวยกว่าตระกูลเจียงมาก เขาจึงไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้ ทว่าตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว เซี่ยเชียนเชียนกำลังตกที่นั่งลำบาก!

"หิวหรือ? คืนนี้บ้านข้าทำหมูตุ๋นน้ำแดง ยังเหลือน้ำแกงอยู่นิดหน่อย เข้ามากินสิ"

เจียงหลีเริ่มวางกับดักของเขา

เซี่ยเชียนเชียนไม่ได้โง่ นางรู้ดีว่าคนผู้นี้มีเจตนาร้าย นางตวัดสายตามองเขาด้วยความรังเกียจก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปทางบ้านของผู้ใหญ่บ้านต่อ

เจียงหลีรีบวิ่งเข้าไปกางแขนขวางทางนางเอาไว้