บทที่ 5 ตามหาสัตว์พาหนะ

บทที่ 5 ตามหาสัตว์พาหนะ

ฉู่ชิงจื่อเดินออกไปที่ลานบ้านแล้วทิ้งตัวลงนั่งตรงธรณีประตู เธอใช้สองมือเท้าคางมองดูท่านปู่และท่านพ่อที่กำลังอาศัยแสงจันทร์แทนเตียงนอน เหตุใดพวกเขาทั้งขยันขันแข็งถึงเพียงนี้ ทว่ากลับไม่มีแม้แต่ข้าวจะกินให้อิ่มท้อง?

ฉู่ปาและฉู่จิ่วเดินเข้ามานั่งขนาบข้างฉู่ชิงจื่อ

ฉู่ปาเอ่ยถาม

"พี่ห้า ท่านกำลังคิดสิ่งใดอยู่หรือ?"

ฉู่ชิงจื่อถอนหายใจ เธอลงมาจุติบนโลกมนุษย์เพื่อผ่านด่านเคราะห์ ไม่ใช่เพื่อมาอดอยาก ด่านทดสอบนี้ช่างแสนเข้มงวดจนเธอไม่อาจเกียจคร้านได้เลยแม้แต่น้อย ซึ่งนั่นทำให้เธอรู้สึกไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย

"ข้ากำลังคิดว่าทำอย่างไรพวกเราถึงจะไม่ต้องทนหิวอีก"

ประกายแห่งความหวังวาบผ่านแววตาของฉู่จิ่ว

"พี่ห้า ท่านคิดหาวิธีได้แล้วหรือยัง?"

ฉู่ชิงจื่อถอนหายใจ

"ข้ายังคิดอยู่น่ะ"

ฉู่ปาเอ่ยปลอบใจ

"พี่ห้า ท่านไม่ต้องกังวลไป ข้าแบ่งส่วนของข้าให้ท่านได้ ตัวข้าเล็ก กินน้อยหน่อยก็ไม่เป็นไร"

ฉู่จิ่วรีบเสริมขึ้นมาทันที

"ข้าด้วยพี่ห้า ข้าก็แบ่งส่วนของข้าให้ท่านได้เหมือนกัน"

ฉู่ชิงจื่อรู้สึกซาบซึ้งใจกับเด็กน้อยทั้งสองอยู่บ้าง เธอลูบหัวพวกเขาก่อนจะบอกว่า

"พี่ห้าจะหาวิธีเอง พวกเจ้าไม่ต้องแบ่งส่วนแบ่งอาหารมาให้หรอก"

ฉู่เอ้อร์เดินตรงมาหาทั้งสามคน

"น้องห้า น้ำอาบเตรียมเสร็จแล้ว รีบไปอาบน้ำเถิด"

ฉู่ชิงจื่อเงยหน้าขึ้นถาม

"พวกท่านอาบกันหมดแล้วหรือ?"

ฉู่เอ้อร์ยิ้มพร้อมกับส่ายหน้า

"ยังหรอก เจ้าอาบก่อนเถิด แล้วประเดี๋ยวพวกเราค่อยอาบต่อจากเจ้า"

ฉู่ชิงจื่อรู้ดีว่าทุกคนล้วนกังวลว่าเธอจะปรับตัวไม่ได้เมื่อเพิ่งกลับมาถึง จึงคอยดูแลเอาใจใส่เธอเป็นพิเศษ เธอรับความปรารถนาดีของพวกเขาไว้อย่างเป็นธรรมชาติ

"ตกลงเจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าไปอาบน้ำก่อนนะ"

หลังจากอาบน้ำเสร็จและเดินออกมา เธอก็นั่งลงบนม้านั่งใต้ชายคา มือถือพัดใบปาล์มพัดวีคลายความร้อนให้ตนเอง

ฉู่หรงยังคงง่วนอยู่กับการทำเตียง เสียงก๊อกแก๊กดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะ

ฉู่ชิงจื่อเฝ้ามองดู พลันรู้สึกว่าชีวิตชาวนานั้นก็ไม่ได้แย่นัก มันมอบความรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน

ฉู่หรงเอ่ยถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน

"ชิงจื่อ ลูกชอบลวดลายแบบใดหรือ? เดี๋ยวพ่อประกอบเตียงเสร็จแล้วจะแกะสลักให้"

เมื่อเจอคำถามที่ไม่ทันตั้งตัว ฉู่ชิงจื่อก็ถึงกับชะงักไป

"เรื่องลวดลายนั้น..."

ที่จริงเธออยากจะบอกว่าไม่จำเป็น ทว่าหากปฏิเสธไปก็คงทำให้ฉู่หรงต้องผิดหวังเป็นแน่ เธอจึงเสนอรายลายเรียบง่ายไป

"ท่านพ่อ แกะสลักเป็นรูปนกอย่างนกกางเขนก็แล้วกันเจ้าค่ะ"

ฉู่หรงพยักหน้ารับ

"ตกลง พ่อจะทำเตียงของลูกให้เสร็จภายในวันพรุ่งนี้"

ฉู่ชิงจื่อมองดูท่าทีของฉู่หรง ทำให้แน่ใจว่าแนวทางที่เธอเลือกนั้นถูกต้องแล้ว

"ท่านพ่อ ท่านไม่ต้องรีบร้อนหรอกเจ้าค่ะ ข้านอนเบียดกับพี่รองได้ไม่มีปัญหา"

ฉู่หรงปฏิบัติกับลูกชายและลูกสาวทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน แต่เขากลับรู้สึกผิดต่อฉู่ชิงจื่ออยู่บ้าง จึงยิ่งรักและเอ็นดูเธอมากเป็นพิเศษ

"อากาศมันร้อนเกินไป รีบทำให้เสร็จเร็วๆ จะดีกว่า"

ฉู่ชิงจื่อไม่ตระหนี่ที่จะเอ่ยคำหวาน การเป็นคนพูดจาน่าฟังจะช่วยลดทอนปัญหาไปได้มาก

"เช่นนั้นก็ต้องขอบคุณท่านพ่อที่ต้องเหน็ดเหนื่อยแล้วนะเจ้าคะ"

ฉู่หรงยิ้มรับและก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างขยันขันแข็งต่อไป

ฉู่ชิงจื่อเงียบลง พลางครุ่นคิดต่อไปว่าจะทำอย่างไรให้อิ่มท้อง... ฉู่ชิงจื่อเฝ้ารอแล้วรอเล่า รอจนกระทั่งทุกคนหลับสนิท จึงแอบย่องออกจากบ้านและมุ่งหน้าเข้าไปในภูเขา

สำหรับผู้อื่น ป่าเขาอาจเป็นสถานที่ที่อันตรายอย่างยิ่ง ทว่าสำหรับเธอมันคือขุมทรัพย์ ทุกสรรพสิ่งในนั้นล้วนนำมาใช้ประโยชน์ได้ทั้งสิ้น

เมื่อมาถึงตีนเขา เธอเด็ดใบไม้ขึ้นมาใบหนึ่ง จ่อไว้ที่ริมฝีปากแล้วเริ่มเป่า

ไร้ซึ่งสรรพเสียงใด มีเพียงเวทมนตร์อันเงียบงันที่ถูกขับเคลื่อนด้วยพลังวิญญาณ ล่องลอยเข้าไปในป่าลึก

เธอต้องการตามหาสัตว์พาหนะสักตัว

เวทมนตร์ที่เธอเพิ่งใช้ไปเมื่อครู่คือวิชาฝึกสัตว์

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากทุกสารทิศ และเพียงครู่เดียวสัตว์ป่านานาชนิดก็พากันวิ่งกรูกันเข้ามาหาเธอ

ฉู่ชิงจื่อกวาดสายตามองดูสัตว์ป่านับร้อยตัวที่วิ่งเข้ามาหา เพราะต้องการเป็นสัตว์พาหนะให้เธอ มีทั้งหมาป่า เสือ หมี... ชนิดพันธุ์ช่างหลากหลายครบถ้วนดีทีเดียว

ท้ายที่สุด เธอก็เลือกเสือตัวหนึ่งเป็นสัตว์พาหนะแล้วมุ่งหน้าเข้าไปในภูเขา

เมื่อไปถึงส่วนลึกของป่า เธอแต่งตั้งหมีดำตัวใหญ่สองตัวให้เป็นกองกำลังหลัก หมาป่าสี่ตัวเป็นผู้ช่วย และลิงอีกสองตัวเป็นหน่วยสอดแนมเพื่อออกล่าสัตว์

หากจะล่าสัตว์ทั้งที พวกเขาก็ต้องล่าของชิ้นใหญ่ เป้าหมายก็คือ... หมูป่า

ฉู่ชิงจื่อนั่งอยู่บนหลังเสือ ท่าทางดูสง่างามและน่าเกรงขามเป็นพิเศษ

"เจ้าลิง พาข้าไปรังของพวกหมูป่าทีสิ"

ฝูงลิงส่งเสียงร้องเจี๊ยกๆ สองครั้ง จากนั้นก็วิ่งนำหน้าไป

หลังจากนั้นไม่นาน ลิงก็ส่งเสียงเรียกให้หยุด

สัมผัสเทวะของฉู่ชิงจื่อแผ่ขยายออกไป พวกเขามาถึงรังของหมูป่าแล้ว มีหมูป่าราวสี่สิบถึงห้าสิบตัวนอนหมอบอยู่กลางป่าเบื้องหน้า

"หมีใหญ่ หมีรอง หมาป่าหนึ่ง หมาป่าสอง หมาป่าสาม หมาป่าสี่ ไปเลย! เป้าหมายคือหมูป่าตัวโตเต็มวัยสี่ตัว"

สัตว์ทั้งหกตัวกระโจนเข้าสู่สมรภูมิทันที หมูป่าย่อมไม่ใช่คู่ต่อกรของหมี หมีใหญ่กับหมีรองจัดการหมูป่าไปตัวละหนึ่งด้วยกำปั้นเพียงสองหมัด หมูป่าทั้งสี่ตัวถูกจัดการล้มลงด้วยการโจมตีแปดครั้ง หมาป่าทั้งสี่ตัวคอยคุมเชิงอยู่รอบนอก ป้องกันไม่ให้หมูป่าตัวอื่นเข้ามาช่วยเหลือ

"หมีใหญ่ หมีรอง พวกเจ้าแบกไปคนละหนึ่งตัว หมาป่าหนึ่ง หมาป่าสอง หมาป่าสาม หมาป่าสี่ พวกเจ้าช่วยกันลากหมูป่ากลับไปที่หลังบ้านของข้า"

หลังจากฉู่ชิงจื่อออกคำสั่งเสร็จ เธอก็ตบหัวเสือเบาๆ เพื่อบอกให้มันหันหลังกลับ

ไม่นานนัก หมูป่าทั้งสี่ตัวก็ถูกส่งมาถึงหลังบ้านตระกูลฉู่ ฉู่ชิงจื่อร่ายเวทแช่แข็งเพื่อเก็บรักษาหมูป่าตัวใหญ่ทั้งสี่เอาไว้ มิเช่นนั้นด้วยสภาพอากาศที่ร้อนอบอ้าวเช่นนี้ พวกมันคงจะส่งกลิ่นเหม็นเน่าในเช้าวันรุ่งขึ้นเป็นแน่

ฉู่ชิงจื่อมอบรางวัลให้สัตว์ป่าทั้งเก้าตัวด้วยพลังวิญญาณ พลังวิญญาณจะทำให้พวกมันแข็งแกร่งขึ้นและมีศักยภาพในการเอาตัวรอดในป่าเขามากยิ่งขึ้น จากนั้นเธอจึงส่งพวกมันกลับคืนสู่ป่าลึก

หลังจากจัดการเรื่องทั้งหมดเสร็จสิ้น ในที่สุดฉู่ชิงจื่อก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก พรุ่งนี้เธอจะไม่ต้องทนหิวอีกแล้ว