บทที่ 30: ตกปลาในลำธาร

【ไม้ชิงฮวา】 x 6

【การใช้งาน: วัตถุดิบในการคราฟต์】

【คุณสมบัติพิเศษ - มีชีวิตชีวา: ไม้ชิงฮวามีพลังชีวิตที่อุดมสมบูรณ์ รากไม้ที่เหลืออยู่บนพื้นสามารถเจริญเติบโตกลับมาเป็นไม้ชิงฮวาได้อีกครั้ง】

【หมายเหตุ: สับมันเข้าไปเลย!】

หลังจากอ่านคุณสมบัติจบ ดวงตาของเฉินหวังผิงก็ยิ่งเป็นประกาย เจ้านี่มันเก็บเกี่ยวได้อย่างยั่งยืนชัดๆ ถ้าเขาสามารถหาต้นกล้ามาปลูกได้ เขาคงมีไม้ให้ตัดไปตลอดกาล ส่วนรากไม้ที่เหลืออยู่บนพื้นนั้น เขาไม่ได้คิดจะขุดมันขึ้นมา ประการแรก โอกาสที่มันจะรอดชีวิตมีน้อยมาก และประการที่สอง การขุดรากไม้มันค่อนข้างยุ่งยาก สู้หน้าตั้งตาตัดไม้ต่อไปดีกว่า!

เฉินหวังผิงเก็บไม้ชิงฮวา 6 ท่อนเข้าคลัง จากนั้นก็เงื้อขวานขึ้นเริ่มสับไม้ชิงฮวาต้นอื่นต่อ

ชั่วขณะหนึ่ง ทั่วทั้งป่าก็อบอวลไปด้วยเสียงเคร้งคร้างและเสียงไม้ลั่นจากการตัดไม้ เหล่านักล่าผู้มีพลังพิเศษระดับ 1 คนอื่นๆ ที่เฝ้าวนเวียนอยู่แถวป่าชั้นที่ 5 ได้ยินเสียงโครมครามต่างก็รีบหลบไปให้ไกล ตามประสบการณ์ของพวกเขานั้น ปกติแล้วจะมีเพียงสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ที่กำลังติดสัดหรือกำลังต่อสู้กันอย่างบ้าคลั่งเท่านั้นที่จะพุ่งชนต้นไม้เสียงดังขนาดนี้ ดังนั้นการหลบไปให้พ้นจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

เฉินหวังผิงตัดไม้อย่างมีความสุขยิ่งนัก และเขาไม่เห็นร่องรอยของผู้มีพลังพิเศษคนอื่นใกล้เข้ามาบนเรดาร์เลย เขาตัดไม้ติดต่อกันนานกว่า 1 ชั่วโมงจนเหงื่อท่วมตัวและแขนเริ่มล้า โชคดีที่ผลเก็บเกี่ยวคุ้มค่า ในคลังเก็บของมิติของเขามี 【ไม้ชิงฮวา】 เพิ่มขึ้นมาอีก 63 ท่อน

ในขณะที่เฉินหวังผิงกำลังเตรียมจะหยุดพัก จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงแหวกอากาศของอินทรีทองคำที่กำลังบินมาอีกครั้ง

บนเรดาร์ จุดสีแดงขนาดใหญ่ของอินทรีทองคำกำลังพุ่งตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว

เฉินหวังผิงรีบเก็บขวานและวิ่งตรงไปยังถ้ำเดิมก่อนหน้านี้พลางแกว่งสายไฟไปด้วย เกิดอะไรขึ้นกันแน่? มันแกล้งหลอกให้ตายใจงั้นเหรอ?

ไม่กี่วินาทีต่อมา อินทรีทองคำก็บินวนมาเบื้องหน้าเฉินหวังผิง มันคลายกรงเล็บออกและปล่อยกระต่ายสีน้ำตาลแดง 2 ตัวร่วงลงพื้น เฉินหวังผิงมองปราดเดียวก็รู้ว่ากระต่าย 2 ตัวนี้มีโอกาสสูงที่จะเป็นสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ระดับ 2 นั่นคือ กระต่ายปฐพีแดง ซึ่งมีความเชี่ยวชาญในการขุดรูและมีพลังพิเศษสายปฐพี

เฉินหวังผิงมองอินทรีทองคำด้วยความมุนงงขณะที่มือยังคงแกว่งสายไฟเพื่อป้องกันตัว มันหมายความว่ายังไงกันแน่? โยนกระต่ายปฐพีแดงลงมาเนี่ยนะ? มันกำลังแสดงความเป็นมิตรหรือกำลังข่มขู่กันแน่? มันต้องการจะสื่อว่าต่อให้เขาจะหนีลงไปใต้ดิน มันก็ยังตามหาเขาจนเจออย่างนั้นเหรอ?

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เฉินหวังผิงก็ส่ายหน้าปฏิเสธ เขาต้องคิดมากเกินไปแน่ๆ ถ้ามันอยากจะข่มขู่เขาจริงๆ จะยอมเสียเวลาตั้ง 1 ชั่วโมงไปจับกระต่าย 2 ตัวนี้มาทำไมกัน? ถ้าอย่างนั้น นี่ก็ต้องเป็นการผูกมิตรอย่างแน่นอน

เฉินหวังผิงชี้ไปที่กระต่ายปฐพีแดงแล้วเอ่ยถาม "พี่อินทรี สองตัวนี้ให้ฉันเหรอ? หมายความว่ายังไงกันแน่?"

อินทรีทองคำพยักหน้าหลังจากได้ยินเสียงเขา มันเกาะอยู่บนกิ่งไม้ เอียงตัวเล็กน้อยแล้วยกกรงเล็บขึ้นมาชี้ที่มือของเฉินหวังผิง

เดี๋ยวก่อน คราวนี้เขายังไม่ได้ทำท่าทางอะไรเลย แล้วทำไมมันถึงพยักหน้าล่ะ? หรือว่ามันจะฟังสิ่งที่เขาพูดเข้าใจจริงๆ?

ใบหน้าของเฉินหวังผิงพลันขึ้นสีแดงระเรื่อ ถ้ารู้แบบนี้คราวก่อนเขาคงไม่ทำท่าทางยกไม้ยกมือปัญญาอ่อนแบบนั้นหรอก

หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง เฉินหวังผิงก็หยิบแผ่นเหล็กออกมาแกว่งพลางพูดอีกครั้ง "พี่อินทรี นายหมายความว่าอยากจะเอากระต่ายปฐพีแดง 2 ตัวนี้มาแลกกับแผ่นเหล็กอันนี้งั้นเหรอ?"

อินทรีทองคำพยักหน้ารับคำหลังจากได้ยิน ทว่าวินาทีต่อมามันกลับส่ายหัวทันที มันเอียงตัวอีกรอบ ยกกรงเล็บขึ้นมาแล้วทำท่าชี้เป็นเลข 2

เฉินหวังผิง: "..."

มันใช้กรงเล็บทำท่าเป็นตัวเลขได้ด้วยเหรอวะ? อินทรีทองคำตัวนี้มีความฉลาดสูงล้ำจริงๆ

เฉินหวังผิงหยิบแผ่นเหล็กออกมาอีกอันแล้วขว้างมันออกไปสุดแรงในทิศทางตรงกันข้ามกับกระต่ายปฐพีแดง หลังจากขว้างเสร็จ เขาก็รีบวิ่งไปเก็บกระต่ายปฐพีแดงขึ้นมา แผ่นเหล็ก 1 แผ่นแลกกับสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ระดับ 2 ได้ 1 ตัว นี่มันเป็นการค้าที่กำไรงามชัดๆ!

หลังจากเก็บพวกมันขึ้นมา เขาพบรูกรงเล็บอันน่าสยดสยอง 4 รูบนกะโหลกศีรษะของกระต่ายปฐพีแดง แต่ขนของพวกมันยังคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์ เห็นได้ชัดว่าถูกปลิดชีพในการโจมตีเพียงครั้งเดียว

"เฮ้อ น่าเสียดายชะมัด ส่วนที่อร่อยที่สุดอย่างสมองกระต่ายดันแหลกไปซะแล้ว"

เฉินหวังผิงบ่นอุบอิบ ทว่ามือของเขากลับเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว จัดการเก็บกระต่ายเข้าคลังมิติในพริบตา คืนนี้เขาจะได้กลับบ้านไปลิ้มลองรสชาติของกระต่ายน้อยผู้น่ารักแล้ว

อีกด้านหนึ่ง อินทรีทองคำร่อนลงจากต้นไม้มาเหยียบแผ่นเหล็ก กรงเล็บแต่ละข้างคีบแผ่นเหล็กไว้ข้างละอัน พยายามจะบินขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกันทั้งสองชิ้น

ทว่าแผ่นเหล็กที่ผลิตจากเครื่องคราฟต์นั้นมีน้ำหนักค่อนข้างมาก มันกระพือปีกสองสามครั้งแต่ก็ไม่สามารถลอยตัวขึ้นจากพื้นได้ เฉินหวังผิงรู้ดีว่าจุดอ่อนเพียงอย่างเดียวของอินทรีทองคำคือความสามารถในการแบกรับน้ำหนักที่ค่อนข้างต่ำ ในป่าธรรมชาติ ปกติแล้วพวกมันจะสามารถคาบเนื้อส่วนเล็กๆ กลับรังได้เท่านั้น ส่วนใหญ่จะเลือกกินเหยื่อที่เพิ่งล่าได้สดๆ ณ จุดเกิดเหตุเลย

อินทรีทองคำพยายามอีกสองสามครั้งแต่ก็ยังไม่สามารถบินขึ้นได้ ในที่สุดมันจึงยอมแพ้และยืนนิ่งอยู่บนแผ่นเหล็ก ก้มศีรษะลงใช้จะงอยปากจิกกินพวกมัน แผ่นเหล็กที่แข็งแกร่งกลับดูนุ่มนิ่มราวกับเส้นบะหมี่ต่อหน้าจะงอยปากของมัน เพียงแค่จิกหนึ่งที ลากหนึ่งครั้ง และกลืนลงไปหนึ่งอึก มันก็สามารถเขมือบชิ้นเหล็กยาวๆ ลงท้องได้ทันที

ภาพนี้ทำให้เฉินหวังผิงรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย ไอ้ของพรรค์นี้มันอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอวะ?

ในระหว่างที่อินทรีทองคำกำลังง่วนอยู่กับการกินแผ่นเหล็ก เฉินหวังผิงก็ค่อยๆ ขยับตัวถอยออกไปด้านข้างอย่างเงียบเชียบและระมัดระวัง พยายามจะเดินออกจากพื้นที่แห่งนี้ เขาพยายามวิ่งออกไปไม่กี่ก้าวและพบว่าอินทรีทองคำไม่มีท่าทีจะสนใจเขาเลย เขาจึงรีบสับเท้าวิ่งหนีออกจากบริเวณนั้นทันที การอยู่ร่วมกับพญาอินทรีนี่มันน่ากลัวยิ่งกว่าการอยู่ร่วมกับเสือเสียอีก

หลังจากวิ่งออกมาไกลแล้ว เฉินหวังผิงก็ตระหนักได้ว่าการที่อินทรีทองคำตามหาเขาพบเป็นครั้งที่สอง น่าจะเป็นเพราะมันสัมผัสถึงกลิ่นอายของขวานระบบ เพื่อหลีกเลี่ยงอันตราย วันนี้เขาจึงตัดสินใจที่จะไม่ตัดไม้เพิ่มอีก

ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงน้ำไหลและรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

เสียงน้ำไหลงั้นเหรอ? นั่นหมายความว่าเขาจะสามารถไปตกปลาได้น่ะสิ ไปกันเลยๆ ตั้งแต่ปลุกพลังพิเศษสายอัสนีขึ้นมาได้ เขาก็ตระหนักว่าตัวเองได้หลงรักการตกปลาเข้าเสียแล้ว การตกปลาด้วยทักษะของตัวเองมันช่างน่าพึงพอใจอย่างยิ่ง

เฉินหวังผิงแหวกกอหญ้ากระเซอะกระเซิงที่ขวางทางออก และในไม่ช้าเขาก็พบต้นตอของเสียง

ลำธารในป่าขนาดเล็กที่มีความกว้างประมาณ 10 เมตร

แม้จะถูกเรียกว่าลำธารสายเล็กๆ แต่กระแสน้ำกลับไหลเชี่ยวกรากอย่างมาก มันซัดกระแทกเข้ากับตลิ่งจนเกิดฟองสีขาวเป็นระลอกคลื่น เฉินหวังผิงหาหินก้อนใหญ่มาหนึ่งก้อนแล้วโยนลงไป "ตู้ม" หินก้อนใหญ่จมหายวับไปในพริบตาโดยไร้ร่องรอย

"ลึกไม่เบาเลยแฮะ บางทีอาจจะมีปลาตัวใหญ่อยู่ก็ได้"

เฉินหวังผิงเริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมาทันที เขาเลือกทำเลตรงช่วงโค้งของลำธารที่กระแสน้ำไหลช้าลงเล็กน้อย หยิบเบ็ดตกปลาเอ็นหมาป่าออกมา เกี่ยวเหยื่อด้วยไส้เดือนที่ขุดไว้คราวก่อน ผูกสายไฟเส้นบางเข้าไว้ด้วยกัน แล้วออกแรงเหวี่ยงสายเบ็ดตรงดิ่งไปยังใจกลางลำธาร

หลังจากเหวี่ยงสายลงน้ำ ฟองอากาศก็ค่อยๆ ลอยผุดขึ้นมาทีละฟอง เมื่อเทียบกับฟองอากาศหลากสีสันในแม่น้ำหย่ง ฟองอากาศในลำธารสายเล็กๆ แห่งนี้ส่วนใหญ่จะเป็นสีเหลืองและสีเขียว และมีจำนวนน้อยกว่ามาก

เฉินหวังผิงเล็งไปที่ปลาตัวใหญ่สีเงินสะท้อนแสงตัวหนึ่ง และควบคุมทุ่นเบ็ดให้ค่อยๆ ขยับเข้าไปหาซากฟองอากาศของมัน ในไม่ช้า ปลาตัวใหญ่ก็สังเกตเห็นไส้เดือนที่ติดอยู่บนตัวเบ็ด มันสะบัดหางว่ายเข้ามาและพยายามจะฮุบเหยื่อ

เฉินหวังผิงข่มความรู้สึกที่อยากจะช็อตกระแสไฟฟ้าใส่เอาไว้ เขาเฝ้ารอจนกระทั่งปลาตัวใหญ่กลืนตัวเบ็ดลงท้องไปเอง จากนั้นจึงออกแรงกระชากคันเบ็ดอย่างแรงเพื่อควบคุมปลาตัวใหญ่เอาไว้

ในระยะสายตาของเขา แถบความคืบหน้าพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ปลาตัวใหญ่ที่กำลังเจ็บปวดสะบัดหางอย่างบ้าคลั่งและพยายามว่ายหนีสุดชีวิต ทว่าเฉินหวังผิงที่เตรียมการไว้พร้อมแล้วได้ตั้งคันเบ็ดตรงแด่ว ในเวลานี้เขากำด้ามเบ็ดไว้แน่นด้วยสองมือ เฝ้ารออย่างใจเย็นจนกระทั่งปลาตัวใหญ่เริ่มหมดเรี่ยวแรง หลังจากยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่ประมาณ 10 กว่าวินาที ในที่สุดแถบความคืบหน้าในระยะสายตาก็เต็มเปี่ยม

ดวงตาของเฉินหวังผิงทอประกายวาบ อาศัยแรงส่งจากเอวและการตั้งท่าที่มั่นคง เขาตวัดเบ็ดตกปลาเอ็นหมาป่าอย่างแรง ออกแรงดึงเพียงครั้งเดียวก็ลากปลาตัวใหญ่ขึ้นมาบนตลิ่งได้สำเร็จ

"ตุ้บ!"

เมื่อเห็นปลามานอนดิ้นอยู่บนฝั่ง เฉินหวังผิงก็ใช้หินทุบเข้าที่หัวของมันทีหนึ่งก่อนจะเก็บมันเข้าคลังมิติอย่างสบายอารมณ์

เฉินหวังผิงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ "ดูสิ ขนาดฉันไม่ได้ใช้พลังงานสายฟ้าก็ยังตกปลาได้เลย" เขาเหลียวมองคลังมิติด้วยความยินดีพลางเกี่ยวไส้เดือนอีกตัวเข้ากับเบ็ด

【ปลาคาร์ปเงิน】

【การใช้งาน: วัตถุดิบอาหาร】

【คุณสมบัติพิเศษ - ผิวหนังแข็งแกร่ง: ประสิทธิภาพในการฝึกฝนผิวหนังจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อยเป็นเวลา 1 ชั่วโมงหลังรับประทาน】

【รูปแบบการเคลื่อนไหว: ว่ายน้ำเป็นวงกลม】

【ข้อมูลเพิ่มเติมในสารานุกรม: ปลาคาร์ปเงินมีชีวิตรอดอยู่แค่ในแม่น้ำลำธารของป่าสนธยาเท่านั้น พวกมันกินพืชและสัตว์เป็นอาหาร โจมตีระยะประชิด ระดับสูงสุดของสายพันธุ์คือระดับ 3 และไม่มีพิษใดๆ ทั่วทั้งร่างกาย】

【เมนูแนะนำในสารานุกรม: ปลาคาร์ปน้ำแดง】

【หมายเหตุ: เกล็ดของปลาคาร์ปเงินก็สามารถรับประทานได้เช่นกัน】