บทที่ 22: หอมกรุ่นแสนอร่อย

หลังจากวิ่งมานานกว่า 20 นาที เฉินหวังผิงก็กลับมาถึงเมืองวัวเพลิง เขาซื้อเครื่องปรุงบางอย่างอย่างรวดเร็ว และกลับบ้านเพื่อเตรียมทำปลาเงี่ยงเหลืองย่าง

เขาไม่ได้ซื้อเครื่องปรุงมากนัก สาเหตุหลักมาจากพวกมันราคาแพง

ที่ดินทำกินใกล้เมืองวัวเพลิงมีไม่มากนัก และสภาพภูมิอากาศก็ย่ำแย่ เครื่องปรุงจึงเติบโตได้น้อยมาก ราคาโดยทั่วไปสูงลิ่ว และรสชาติก็งั้นๆ

หลังจากจัดการเรื่องหวังจินเสร็จ เขาวางแผนจะเข้าไปในป่าสนธยาเพื่อค้นหาเครื่องปรุงด้วยตัวเอง

เมื่อเข้าสู่ห้องครัว เฉินหวังผิงต้มเนื้อหมาป่าลายดำ 10 ชั่งตามวิธีของเมื่อวานก่อนเป็นอันดับแรก

ครั้งนี้เขาตัดสินใจไม่ต้มมันนานเกินไป เพื่อรักษาความเหนียวของเนื้อหมาป่าไว้บ้าง มิฉะนั้นมันจะสิ้นเปลืองเนื้อหมาป่ามากเกินไปในตอนที่ขัดเกลาร่างกายในเวลากลางคืน

เมื่อคืนนี้เขาฟาดเนื้อหมาป่าไป 1 ชั่งในพริบตา

หลังจากตั้งเตาต้มเนื้อหมาป่า เฉินหวังผิงนำปลาเงี่ยงเหลือง 11 ตัวที่ควักไส้ควักพุงออกหมดแล้วมาล้างทำความสะอาด และคอยเลาะเงี่ยงขนาดใหญ่ออกจากหลังของพวกมันอย่างระมัดระวัง แยกเก็บเอาไว้

แม้ว่าเงี่ยงเหล่านี้จะไม่ถึงระดับไอเทมของระบบ แต่พวกมันก็ค่อนข้างมีประโยชน์ในการทำกับดัก

หลังจากนั้น เขาวางปลาเงี่ยงเหลืองลงบนจาน บั้งปลาข้างละ 3 รอย ทาเกลือบางๆ ให้ทั่วตัว และหมักทิ้งไว้ 10 นาที

ปลาเงี่ยงเหลืองที่หมักเสร็จแล้วถูกนำไปทอดในกระทะเป็นเวลา 5 นาทีเพื่อให้เนื้อปลาเซ็ตตัว จากนั้นก็นำไปวางบนเตาถ่านทั้งตัว ทาด้วยต้นหอมสับ ขิง และพริก แล้วย่างจนสุก

ผ่านไป 10 กว่านาที ผิวหน้าของปลาเงี่ยงเหลืองก็เกิดเป็นรอยไหม้เกรียมสีน้ำตาล และกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของการย่างถ่านก็อบอวลไปทั่วชั้นบรรยากาศ

รัศมีแสงจางๆ ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนตัวปลาเงี่ยงเหลือง

【ปลาเงี่ยงเหลืองย่าง ☆】

【คุณสมบัติ: ฟื้นฟูพละกำลังเพิ่มขึ้นเล็กน้อย】

【คุณสมบัติพิเศษ - เพิ่มกล้ามเนื้อ: ประสิทธิภาพในการฝึกฝนกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้นหลังบริโภค】

【หมายเหตุ: การใช้วัตถุดิบที่มีคุณสมบัติพิเศษคล้ายคลึงกันมากขึ้นจะช่วยยกระดับคุณภาพของอาหารได้】

เฉินหวังผิงจดจำข้อมูลจากช่องหมายเหตุไว้ในใจเงียบๆ ไว้คราวหน้ามีวัตถุดิบมากกว่านี้ค่อยลองดู

ส่วนตอนนี้ล่ะ? ได้เวลากินแล้ว!

เขาคีบเนื้อปลาชิ้นหนึ่งขึ้นมาลิ้มรสอย่างละเอียดในปาก

เนื้อของปลาเงี่ยงเหลืองมีสีขาวดั่งหิมะ เนื้อสัมผัสละเอียดอ่อน นุ่มละมุน รสชาติเข้มข้น และอร่อยเป็นอย่างยิ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น ปลาเงี่ยงเหลืองไม่มีก้างเล็กๆ เลย ในตอนท้ายเฉินหวังผิงถึงกับจับหัวปลาแล้วกินปลาทั้งตัวด้วยการกัดกินเบาๆ

มันช่างอร่อยเหลือเกิน

หลังจากกินปลาเงี่ยงเหลืองไป 6 ตัว เฉินหวังผิงก็เอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยความอิ่มหนำสำราญ นั่งพักผ่อนด้วยความรู้สึกอบอุ่นในท้อง มันช่างสบายตัวเหลือเกิน

หลังจากพักผ่อนครู่หนึ่ง เขาเปิดหน้าหน้าต่างคุณสมบัติขึ้นมาดู ผลการเพิ่มกล้ามเนื้อของปลาเงี่ยงเหลืองถูกเปิดใช้งานแล้ว มีตัวเลข 6 ปรากฏอยู่ที่มุมขวาล่างของไอคอนคุณสมบัติพิเศษรูปกล้ามเนื้อ และระยะเวลาแสดงผลยาวนานถึง 3 ชั่วโมง

"คุณสมบัติพิเศษนี้สามารถสะสมทับซ้อนกันได้ด้วยแฮะ" เฉินหวังผิงรีบนอนลงบนเตียง หยิบเนื้อหมาป่าออกมาเคี้ยวอย่างชำนาญ และเริ่มขัดเกลาร่างกายด้วยสายฟ้าอีกครั้ง

ครั้งนี้เขาเตรียมขัดเกลาแขนซ้ายของเขา

ก่อนหน้านี้ตอนฝึกยิงปืนเขาค้นพบว่า ความไม่สมดุลของกำลังแขนส่งผลต่อความแม่นยำอย่างมาก

ไม่นานนัก เสียงแปลกๆ ก็ดังก้องอยู่ในห้องนอนอีกครั้ง

"อา... อึก"

เมื่อเฉินหวังผิงตื่นขึ้นมาอีกที ฟ้าก็เกือบจะมืดแล้ว "ไม่คิดเลยว่าจะนอนนานขนาดนี้ เหลือเวลาอีกแค่ชั่วโมงกว่าๆ ก็จะถึงเวลาเคอร์ฟิวแล้ว ดูท่าคงออกไปข้างนอกไม่ได้แล้วล่ะ"

เขาละสายตา นำแขนทั้งสองข้างมาวางคู่กันและสังเกตดูครู่หนึ่ง

ระดับการเปลี่ยนแปลงของแขนทั้งสองข้างโดยพื้นฐานแล้วใกล้เคียงกัน และพละกำลังก็พอๆ กัน

ยิ่งไปกว่านั้น อาจเป็นเพราะได้กินปลาเงี่ยงเหลืองเข้าไป เขาจึงรู้สึกว่ากล้ามเนื้อที่แขนขวาของเขาก็เติบโตขึ้นบ้างเช่นกัน

อืม วันหลังต้องหาพลังสายฟ้าเพิ่ม ไม่สิ วันหลังต้องไปจับปลาเงี่ยงเหลืองเพิ่มอีก

เฉินหวังผิงลุกขึ้นนั่ง สะบัดมือซ้ายที่ชาหนึบพลางเรียกพิมพ์เขียวของเครื่องปรับปรุงผืนดินขึ้นมาตรวจสอบ

【เครื่องปรับปรุงผืนดิน】

【วัสดุ: [ไม้] 10 ท่อน, [แผ่นเหล็ก] 5 แผ่น, [หิน] 15 ก้อน, [ขดลวดแม่เหล็ก] 2 ชิ้น】

【วิธีการสร้าง: ประดิษฐ์ด้วยมือ / โต๊ะคราฟต์】

【หมายเหตุ: ปรับปรุงผืนดินให้เป็นดินที่สามารถเพาะปลูกได้】

"นอกจากไม้แล้ว ฉันมีวัสดุอื่นๆ ครบหมดแล้วที่บ้าน" เฉินหวังผิงเหลือบมองเฟอร์นิเจอร์ไม้ในห้องนั่งเล่น

และคอยนับพวกมันอย่างละเอียด

หลังจากนับเสร็จ เขาก็คิดดูแล้วในที่สุดก็ล้มเลิกความคิดที่จะรื้อทำลายบ้านตัวเอง

ไม้ 10 หน่วย ต่อให้เขารื้อเตียงออกมาก็ยังไม่พอ

สองสามวันนี้ฉันยอมไปตัดไม้ในป่าสนธยาดีกว่า

เมื่อเห็นว่าฟ้าเริ่มมืด เฉินหวังผิงเปิดเรดาร์ดู ไม่มีจุดสีแดงที่บ้านของหวังจิน

หรือว่ามันตายในเหมืองเหล็กสีน้ำเงินไปแล้ว?

ถ้าเป็นแบบนั้นก็คงจะดีเยี่ยม

ทันทีที่ความคิดนั้นจบลง จุดสีแดงขนาดเท่าเมล็ดถั่วของหวังจินก็ปรากฏขึ้นในระยะของเรดาร์

แต่ที่ไม่เหมือนปกติก็คือ สีของจุดสีแดงนั้นค่อนข้างหม่นหมอง

หวังจินได้รับบาดเจ็บงั้นเหรอ?

เฉินหวังผิงพิงกำแพง เงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวภายนอกอย่างตั้งใจ

พลังพิเศษของหวังจินคือสายเล็ง และสายตาของมันก็ดีเลิศ หากเขาโผล่หัวออกไปสังเกตการณ์ เขาจะเป็นฝ่ายเปิดเผยตัวเองเสียเอง

จากเสียงที่ได้ยิน เขาบอกได้ว่าฝีเท้าของหวังจินยังคงมั่นคง และท่วงท่าในการเปิดประตูและกลับบ้านก็ลื่นไหล ดูเหมือนว่าร่างกายของมันจะไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ

หรือจะเป็นการบาดเจ็บทางจิตใจ?

เฉินหวังผิงจดจำประเด็นนี้ไว้ และเดินกลับลงไปในห้องใต้ดินต่อ

เขาตั้งใจจะแปรรูปแผ่นเหล็กที่เหลือทั้งหมดในบ้านให้เป็นระเบิดมือ

เขารู้ว่าหวังจินมีสายตาที่ยอดเยี่ยม ดังนั้นการขว้างระเบิดมือไปตรงๆ ย่อมไม่ได้ผลแน่นอน

เขาจำเป็นต้อง "แปรรูป" พวกมันสักหน่อย

ได้เวลาทำงาน ได้เวลาทำงาน

ความสำเร็จหรือความล้มเหลว ทั้งหมดขึ้นอยู่กับวันพรุ่งนี้แล้ว

บ้านข้างๆ บ้านของหวังจิน

หวังจินที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยฝุ่นเหมือง กุมหัวตัวเองพลางนอนอยู่บนเตียง สบถด่าอย่างไม่ขาดสาย: "ไอ้เด็กบ้านั่นมันเป็นอะไรของมัน? วันนี้มันไม่ไปทำเหมืองงั้นเหรอ? มันไม่อยากได้เงินไปทำสัญญาเช่าเหมืองถ่านหินต่อแล้วหรือไง? มันไม่อยากได้แก่นถ่านหินแล้วเหรอ?"

พูดตามตรง ถ้าเขาไม่กังวลเรื่องการถูกเจ้าหน้าที่ผู้รักษากฎหมายในเมืองจับได้ เขาคงจะปีนข้ามกำแพงลานบ้านไปยิงไอ้เด็กนั่นทิ้งตั้งนานแล้ว

การฆ่าคนเป็นสิ่งต้องห้ามทั้งในเมืองชั้นในและเมืองชั้นนอกของเมืองวัวเพลิง และผู้มีพลังพิเศษในแผนกผู้รักษากฎหมายก็มีอัตราการคลี่คลายคดีที่สูงลิ่ว

หวังจินไม่กล้าเสี่ยงอันตรายขนาดนั้น

วันนี้ในเหมืองเขาไม่พบเฉินหวังผิง แต่เขากลับโดนเงาผีสีขาวที่ไม่กลัวธูปขับไล่วิญญาณพัวพัน

หลังจากต่อสู้ดิ้นรนอยู่นาน เขายิงปืนไปหลายร้อยนัดกว่าจะขับไล่เงาผีที่ฆ่าไม่ตายตัวนั้นไปได้ และอาการปวดหัวของเขาก็เกิดจากการใช้พลังพิเศษมากเกินไปในระหว่างการยิงปืน

หลังจากหนีออกจากเหมือง เขาก็ดักรอที่ปากทางเข้าเหมืองและรอจนกระทั่งรถบรรทุกเที่ยวกลับออกเดินทาง แต่เขาก็ยังไม่เห็นเงาของเฉินหวังผิงเลย

มันแทบจะทำให้เขาอกแตกตาย!

"โธ่เว้ย ตามที่ตาเฒ่าเฉินเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้ แก่นถ่านหินในเหมืองของครอบครัวมันจะสุกงอมในอีก 5 วัน ฉันต้องเร่งมือหน่อยแล้ว"

"ถ้าพรุ่งนี้ไอ้เด็กนั่นยังไม่ยอมไปเหมืองอีก ฉันจะจ้างนักล่าเงินรางวัลมาฆ่ามันซะ ต่อให้ต้องเสียเงินมหาศาลก็ตาม!"

"ขอแค่ได้แก่นถ่านหินมาครอง ทุกอย่างก็คุ้มค่า!"

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หวังจินก็จินตนาการถึงอนาคตอันสดใสที่จะได้เลื่อนระดับเป็นผู้มีพลังพิเศษระดับ 3 หลังจากได้แก่นถ่านหินมาครองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็หลับสนิทไปด้วยความพึงพอใจ

วันรุ่งขึ้น เฉินหวังผิงที่ขอบตาคล้ำเป็นหมีแพนด้าลืมตาตื่นและลุกจากเตียง

คืนเมื่อวานเขานอนดึกเกินไป

เขาหวังว่าคืนนี้จะได้นอนหลับเต็มอิ่มสักตื่น

หลังจากล้างหน้าล้างตา เขาก็เปิดวิทยุและนั่งฟังไปพลางกินน้ำแกงเนื้อคู่กับหมั่นโถวจุ่มน้ำแกงไปพลาง

【พยากรณ์อากาศ】

พรุ่งนี้ท้องฟ้าจะมืดครึ้มในรัศมี 50 กิโลเมตรรอบเมืองวัวเพลิง มีลมเหนือพัดผ่าน ระดับความแรง 3

【เคล็ดลับแดนร้าง】

ต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงาได้ดี พึ่งพาผู้มีอำนาจย่อมปลอดภัย

【คำใบ้ที่ไม่อาจบรรยายได้】

เลี้ยวซ้าย เลี้ยวซ้าย และเลี้ยวซ้ายอีกครั้ง!

【เสียงที่มากับสายลม】

"วันนี้ฉันจะรอให้ไอ้เด็กนั่นออกจากบ้านก่อนแล้วค่อยสะกดรอยตามมันไป! จะได้ไม่เสียเที่ยว"

เสียงที่มากับสายลมในวันนี้ก็เป็นของหวังจินเช่นกัน

เฉินหวังผิงกินอาหารเช้าต่อไปอย่างไม่รีบร้อน

ฉันไม่กลัวว่าแกจะตามมาหรอก มีแต่กลัวว่าแกจะไม่มาต่างหาก