บทที่ 5 - ที่แท้ เขาชื่ออวี้หานเซิน

บทที่ 5 - ที่แท้ เขาชื่ออวี้หานเซิน

วันรุ่งขึ้น ซือถงเปลี่ยนที่ตั้งแผงใหม่ คราวนี้ไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น

วันจันทร์ ช่วงพักเบรก

ซือถงไปเข้าห้องน้ำ ระหว่างทางเดินตรงโถงทางเดิน มีนักเรียนชายแปลกหน้าหลายคนมาขวางทางไว้

ตั้งแต่เธอย้ายมาเรียนที่มัธยมสิบ ก็ต้องเจอเรื่องแบบนี้ทุกวัน มักจะมีนักเรียนชายจากห้องอื่นมาคอยตามตื๊อเธอเสมอ

แววตารำคาญใจพาดผ่านดวงตาของซือถง ขณะกำลังจะอ้าปากพูด จู่ๆ ก็มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งพุ่งพรวดเข้ามาผลักพวกผู้ชายที่ขวางทางออกไป

“หมาที่ดีต้องไม่ขวางทางคน!” จางเมิ่งหลิงด่าจบ ก็ดึงแขนซือถงเดินหนีไป

“เธอว่าใครเป็นหมาหะ?” หนึ่งในนักเรียนชายโวยวายด้วยความโกรธ

จางเมิ่งหลิงกรอกตาใส่เขา “ใครรับก็ด่าคนนั้นแหละ รีบไสหัวไปเลยนะ ไม่งั้นฉันจะไปฟ้องครูฝ่ายปกครอง ให้เรียกพ่อแม่พวกนายมา แล้วมาดูกันว่าใครจะซวย!”

ผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมสิบคือลุงแท้ๆ ของจางเมิ่งหลิง ถ้าเธอไปฟ้องครูฝ่ายปกครองจริงๆ ครูฝ่ายปกครองต้องเข้าข้างเธอแน่ๆ

นักเรียนชายพวกนั้นไม่กล้ามีเรื่องกับเธอ จึงยอมถอยไปอย่างหัวเสีย

“ขอบคุณนะ” ซือถงเอ่ยขอบคุณ ช่วงนี้ต้องขอบคุณเพื่อนร่วมโต๊ะคนนี้ ที่ช่วยกันปัญหาให้เธอได้ตั้งเยอะ

“คราวหน้าขอยืมการบ้านลอกหน่อยนะ ฮี่ฮี่” จางเมิ่งหลิงยิ้มจนตาหยี

ทั้งสองคนเดินผ่านห้องสิบเก้า มีนักเรียนชายในห้องสิบเก้าตะโกนเรียกชื่อซือถง พร้อมกับเป่าปากแซว แต่ซือถงทำเป็นไม่ได้ยิน

……

“นั่นคือซือถงเหรอ?” ในห้องสิบเก้า นักเรียนชายคนหนึ่งมองตามหลังซือถงไป พลางหันไปถามเพื่อนผู้หญิงข้างๆ

จี้เซ่าอวี๋ หัวหน้าห้องหัวกะทิ ครองแชมป์อันดับหนึ่งของสายชั้นมาตลอด บ้านรวยหน้าตาดี เป็นที่ชื่นชอบของคนมากมาย เขามาหาโจวยาหยาที่ห้องสิบเก้าเพื่อเอาหนังสือ

โจวยาหยามองเห็นประกายในตาเขา ก็แกล้งพูดขึ้นมาลอยๆ ว่า “ใช่จ้ะ ตอนแรกก็จะได้มาอยู่ห้องพวกเราแหละ แต่คุณอาบอกว่าเธอดรอปเรียนไปตั้งสี่ปี จะมาดึงมีนห้องพวกเราให้ตก ก็เลย...”

คุณอาของเธอคือโจวกั๋วไฉ

ดรอปเรียนไปสี่ปี? แล้วผลการเรียนจะแย่ขนาดไหนล่ะนั่น?

ประกายในตาจี้เซ่าอวี๋หม่นลง เขาหยิบหนังสือแล้วหันไปยิ้มให้โจวยาหยา “อาทิตย์นี้สอบพรีเทสต์ สู้ๆ นะ ฉันรอเธออยู่ห้องหัวกะทิ”

แววตาของโจวยาหยาซ่อนความเขินอายไว้ “คุณอาไม่ยอมปล่อยฉันไปหรอกจ้ะ”

แต่จี้เซ่าอวี๋กลับบอกว่า “ทำไมต้องเชื่อฟังคุณอาขนาดนั้นด้วยล่ะ? แหล่งข้อมูลการเรียนของห้องหัวกะทิจะช่วยให้เธอพัฒนาได้เร็วกว่านะ เธอต้องนึกถึงอนาคตตัวเองสิ”

โจวยาหยามองตามแผ่นหลังของจี้เซ่าอวี๋ด้วยสายตาวูบไหว

……

คาบเรียนพิเศษภาคค่ำ

ซือถงทำแบบทดสอบวิชาฟิสิกส์เสร็จไปหนึ่งชุด หันไปเห็นจางเมิ่งหลิงแอบเล่นโทรศัพท์อยู่ใต้โต๊ะ ก็สะกิดเธอ “คืนนี้การบ้านเยอะนะ ยังไม่รีบทำอีก?”

จางเมิ่งหลิงยิ้มร่าพลางกดออกจากแอปพลิเคชันนิยาย “ก็มีเธออยู่ทั้งคนนี่นา เธอทำเสร็จแล้วใช่ม้า? ขอยืมลอกหน่อยสิ”

ซือถงบังเอิญเหลือบไปเห็นภาพพื้นหลังโทรศัพท์ของเพื่อน เป็นรูปถ่าย ใบหน้าดูคุ้นๆ เลยเผลอมองนานไปหน่อย

พอจางเมิ่งหลิงเห็นแบบนั้น ก็รีบยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้าเธอราวกับจะอวดของดี “เทพบุตรในดวงใจฉัน เป็นไง? หล่อป่าว?”

ซือถงมองดูชายหนุ่มร่างสูงสง่าบนหน้าจอ ไม่ได้พูดอะไร

“อย่าทำหน้าเฉยเมยแบบนั้นสิ” จางเมิ่งหลิงชี้ไปที่รูปพื้นหลัง “เธอรู้ไหมว่านี่ใคร? อวี้หานเซิน มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองไห่เฉิงของเราเชียวนะ”

ในรูป อวี้หานเซินสวมสูทสีดำเนี้ยบกริบ ปกเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมออกเล็กน้อย มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงกำลังเดินไปข้างหน้า น่าจะเป็นจังหวะที่รู้ตัวว่าถูกแอบถ่าย ชายหนุ่มจึงหันหน้ามามองกล้อง

สายตาสุขุมนุ่มลึก เครื่องหน้าหล่อเหลาคมคาย ดูเป็นผู้ใหญ่และเนี้ยบมาก ออร่าความทรงอำนาจแผ่ซ่าน มีเสน่ห์ดึงดูดทางเพศแบบฉบับของผู้ชายที่อยู่ในจุดสูงสุด

“รวยก็รวย หน้าตาก็หล่อ หุ่นก็แซ่บ เพอร์เฟกต์สุดๆ เธอว่าสวรรค์ลืมปิดหน้าต่างให้เขาหรือเปล่าเนี่ย?”

ในตาของจางเมิ่งหลิงมีแต่รูปหัวใจลอยเต็มไปหมด “แถมเขายังรักนวลสงวนตัวมากด้วยนะ อายุสามสิบเอ็ดแล้วยังโสด ไม่เคยคบใครเลยด้วยซ้ำ”

“เธอดูจะรู้เรื่องเขาดีจังนะ” ซือถงหยิบแบบทดสอบฟิสิกส์อีกชุดออกมาทำ พลางเอ่ยปากพูด

“ฉันเคยเล่าให้เธอฟังแล้วนี่นาว่าแม่ฉันเป็นแม่บ้านให้คนรวย ก็คือบ้านของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งคนนี้นี่แหละ แม่ฉันเป็นคนดูแลคุณนายผู้เฒ่าอวี้อย่างใกล้ชิด คุณนายบ่นทุกวันว่าลูกชายคนเล็กไม่ยอมมีแฟน ไม่ยอมแต่งงาน แก่ป่านนี้แล้วยังโสดสนิท”

จางเมิ่งหลิงจ้องรูปอวี้หานเซินแล้วเดาะลิ้น “ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนไหนจะโชคดีขนาดนั้นเนอะ”

ซือถงเห็นเธอทำหน้าเคลิ้มฝัน ก็รู้สึกระอาใจ “เธอเพิ่งสิบเจ็ดเองนะ”

ความหมายแฝงคือ ทำไมถึงไปชอบผู้ชายแก่ขนาดนั้นได้

ปกติจางเมิ่งหลิงหัวทึบ แต่ตอนนี้กลับหัวไว รีบเถียงทันควัน

“ผู้ชายวัยสามสิบกำลังแจ๋ว เธอไม่เข้าใจหรอก คุณอวี้กำลังอยู่ในวัยหนุ่มแน่น น่าหลงใหลจะตาย แล้วเดี๋ยวนี้เขากำลังฮิตเทรนด์ลุงกินเด็กกัน... ถึงฉันจะไม่ใช่เด็กน้อยแล้ว แต่เขาคือคุณลุงสายเปย์รูปหล่อที่ตรงสเปกสุดๆ ไปเลยล่ะ”

“ฉันกำลังอ่านนิยายแนวประธานบริษัทเรื่องคุณลุงกับภรรยาเด็กอยู่ มโนเอาหน้าคุณอวี้ไปใส่เป็นพระเอก โหย ฟินสุดๆ ไปเลย”

ซือถงก้มหน้าก้มตาทำโจทย์ แบ่งสมาธิตอบกลับไปประโยคหนึ่ง “รีบทำการบ้านเถอะ ใกล้จะเลิกเรียนแล้ว”

เขียนไปเขียนมา จู่ๆ ก็นึกถึงภาพตอนที่ผู้ชายคนนั้นเดินออกมาจากพุ่มไม้ที่บ้านตระกูลฉินเมื่อวันก่อน ตอนที่เขาเดินออกจากมุมมืดมาสว่าง ราวกับเทพบุตรลงมาจุติ

ที่แท้ เขาก็ชื่อ อวี้หานเซิน

วันพฤหัสบดีและวันศุกร์มีการสอบพรีเทสต์

นี่เป็นการสอบครั้งแรกของซือถงหลังจากที่กลับมาเรียนซ้ำชั้น เธอให้ความสำคัญกับมันมาก อ่านทุกข้อทุกตัวอักษรอย่างละเอียดรอบคอบ

วิชานี้สอบภาษาอังกฤษ โจวกั๋วไฉเป็นคนคุมสอบ หลังจากแจกกระดาษคำตอบเสร็จ เขาเห็นซือถงทำข้อสอบได้ช้ามาก ในแววตาของเขาก็ฉายแววเยาะเย้ยและโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด