บทที่ 32 - เธอเลี้ยงง่ายจะตาย

บทที่ 32 - เธอเลี้ยงง่ายจะตาย

นายน้อยเหยียนกลับถึงบ้านในเวลาหกโมงครึ่งตามปกติ นายหญิงเหยียนที่ได้ข่าวจากฉินซิวล่วงหน้าแล้ว ก็พุ่งเข้ามาหาเขาราวกับสายลม

"ลูกชาย ได้ยินว่าอิ่งเอ๋อร์กลับมาแล้วเหรอ?" นายหญิงเหยียนยืนอยู่ตรงหน้าลูกชายด้วยสีหน้าเปี่ยมความหวัง

นายน้อยเหยียนตอบ "อืม" คำหนึ่ง แล้วยื่นถุงที่ถือมาให้แม่ของตน

"นี่อะไรน่ะ?"

นายหญิงเหยียนมองถุงนั้นด้วยสีหน้ารังเกียจ ตอนนี้สิ่งที่เธออยากรู้มีแค่ข่าวคราวของจู๋เชี่ยนอิ่งเท่านั้น เรื่องอื่นต่อให้เป็นเพชรนิลจินดาล้ำค่าเธอก็ไม่สนใจ

"ขนมที่จู๋เชี่ยนอิ่งทำ ไม่เอาเหรอ?"

นายน้อยเหยียนเห็นสีหน้ารังเกียจของแม่ตัวเองอย่างชัดเจน จึงทำท่าจะดึงกลับคืนมา

ใบหน้าของนายหญิงเหยียนเปลี่ยนเป็นเบิกบานราวกับมีสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน ดอกไม้ผลิบานทันที เธอยื่นมือออกไปรับ "อิ่งเอ๋อร์ตั้งใจทำมาให้พวกเราเหรอ? เอาสิ! ต้องเอาอยู่แล้ว!"

มือของนายน้อยเหยียนกลับไวกว่านักมายากล เขายืดตัวตรง ยื่นมือส่งถุงนั้นไปวางแหมะไว้บนหลังตู้รองเท้าทรงสูงปรี๊ด

"ตั้งใจทำมาให้พวกแม่ที่ไหนกันล่ะ ทำมาให้ผมต่างหาก!" นายน้อยเหยียนวัยยี่สิบแปดปี กลับแสดงสีหน้าไม่พอใจราวกับเด็กที่ถูกแย่งของเล่น

ในหมู่ผู้หญิงด้วยกัน นายหญิงเหยียนก็ไม่ได้เตี้ยนัก แต่เมื่อเทียบกับลูกชายที่สูงร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตร เธอก็กลายเป็นคนตัวเล็กบอบบางไปเลย

กับถุงที่ลูกชายวางทิ้งไว้ข้างบน เธอก็ทำได้แค่มองตาปริบๆ และถอนหายใจ

"เหล่าเหยียน มานี่หน่อย!" เธอผู้รู้สันดานลูกชายดี ตะโกนเรียกสามีที่อยู่ทางฝั่งห้องนั่งเล่น

เหยียนป๋อรีบวางหนังสือพิมพ์ลงแล้ววิ่งเหยาะๆ เข้ามาทันที "ลูกชาย แกแกล้งแม่อีกแล้วนะ!"

แม้ห้องนั่งเล่นตระกูลเหยียนจะกว้างขวาง แต่คนตระกูลนี้ก็เป็นพวกเสียงดังฟังชัด ดังนั้นบทสนทนาระหว่างลูกชายกับภรรยา เขาที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นจึงได้ยินชัดเจนทุกคำ

ความสูงของเหยียนป๋อสูสีกับนายน้อยเหยียน เขาไปยืนซ้อนหลังภรรยา เอื้อมมือหยิบถุงลงมาได้อย่างง่ายดาย แล้วยัดใส่มือของนายหญิงเหยียน

"แม่ไม่ใช่หมาซะหน่อย จะเรียกว่าแกล้งได้ไง?" ทว่าผู้อาวุโสทั้งสองกลับไม่สนใจเขา หันหลังเดินเข้าห้องนั่งเล่นไปแล้ว

นายน้อยเหยียนเปลี่ยนรองเท้าเสร็จ ก็หันไปพูดกับแม่ตัวเองที่กำลังอุ้มถุงวิ่งร่าเข้าห้องนั่งเล่นอย่างอารมณ์ดีว่า "แม่ เหลือไว้ให้ผมบ้างนะ!"

สิบกว่าวันที่นายหญิงเหยียนกลับมาอยู่บ้าน เธอได้สืบเรื่องของจู๋เชี่ยนอิ่งจากลุงไห่มาไม่น้อย และแน่นอนว่ารวมถึงเรื่องที่ลูกชายของเธอถูกยั่วโมโหจนต้องรีบขับรถจากเมือง H กลับมากลางดึก แต่กลับอารมณ์ดีขึ้นมาเพราะขนมแห่งความรักของจู๋เชี่ยนอิ่งด้วย...

"วันนั้นแกกินไปแล้วไม่ใช่รึไง? ของพวกนี้ ก็ยกให้ฉันกับพ่อแกกินจะเป็นอะไรไป?"

เขาว่ากันว่าเมื่อคนเราอายุถึงเกณฑ์หนึ่ง วุฒิภาวะทางอารมณ์จะค่อยๆ ถดถอย ยิ่งแก่ก็ยิ่งกลับไปเป็นเด็ก

กฎข้อนี้ช่างแม่นยำเหลือเกินเมื่อนำมาใช้กับนายหญิงเหยียน

ใครจะไปนึกว่า หญิงชราตัวเล็กๆ ตรงหน้าที่ทั้งตะกละและหวงของกินราวกับเด็กคนนี้ ครั้งหนึ่งจะเคยเป็นถึงผู้ทรงอิทธิพลที่ครอบครองพื้นที่ฝ่ายหนึ่ง ทำเอาชายฉกรรจ์ในวงการนักเลงมากมายต้องอกสั่นขวัญแขวนเพียงแค่ได้ยินชื่อ?

และท้ายที่สุดแล้ว ขนมพวกนี้ ผู้อาวุโสทั้งสองก็ไม่ได้เหลือทิ้งไว้ให้ลูกชายเลยแม้แต่ชิ้นเดียวจริงๆ

เช้าวันต่อมา นายหญิงเหยียนตื่นแต่เช้าตรู่อีกครั้ง เพราะเธอได้ยินจากลูกชายว่าจู๋เชี่ยนอิ่งจะมาเยี่ยมเยียนที่บ้านในตอนหกโมงเย็น เธอจึงรีบตื่นมาปรึกษากับลุงไห่เรื่องอาหารค่ำ

"แม่ เอาแบบง่ายๆ ก็พอแล้ว จู๋เชี่ยนอิ่งไม่ได้เป็นใครสักหน่อย เธอเลี้ยงง่ายจะตาย ไม่ต้องทำอะไรเป็นพิเศษมาต้อนรับเธอหรอก ทำเหมือนอาหารมื้อปกตินั่นแหละ"

นายน้อยเหยียนยังไม่ลืมภาพการสวาปามอาหารอย่างตะกละตะกลามราวกับสุนัขหิวโซของจู๋เชี่ยนอิ่งในวันนั้น

นายหญิงเหยียนถลึงตาใส่เขา "พูดบ้าๆ นี่เป็นครั้งแรกที่อิ่งเอ๋อร์มาเยี่ยมเยียนอย่างเป็นทางการ จะทำลวกๆ ได้ยังไง?"

"แม่ เธอมาตั้งหลายครั้งแล้วนะ!" นายน้อยเหยียนเถียงอย่างไม่ยอมแพ้

แต่นายหญิงเหยียนขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงกับลูกชาย เธอลุกขึ้นเดินไปทางระเบียง ลุงไห่ที่แสนฉลาดก็รีบคว้าสมุดเมนูอาหารบนโต๊ะมากอดไว้ แล้วรีบสาวเท้าตามไปติดๆ

ทางฝั่งตระกูลเหยียน นายหญิงเหยียนกำลังยุ่งวุ่นวายอยู่กับการเตรียมตัวเพื่อสร้างความประทับใจที่ดีให้กับว่าที่ลูกสะใภ้ในการมาเยือนอย่างเป็นทางการครั้งแรก หวังให้เธอรู้สึกอบอุ่นเหมือนอยู่บ้าน

แต่ทางฝั่งตระกูลจู๋ จู๋เชี่ยนอิ่งกลับถูกจู๋จื่อโจวบังคับปลุกให้ตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ ตอนนี้เธอกำลังนั่งรวมอยู่กับผู้อาวุโสหลายคนของตระกูลจู๋ในห้องนั่งเล่น เพื่อปรึกษาหารือเรื่องที่เธอจะไปเยือนตระกูลเหยียนในค่ำวันนี้

จู๋เชี่ยนอิ่งที่อารมณ์บูดจากการถูกปลุกยังไม่ทันหาย นั่งตีหน้าตายไร้อารมณ์ฟังพ่อ คุณนายใหญ่ คุณนายรอง และคุณนายสาม ช่วยกันออกความเห็นเจื้อยแจ้ว

คุณนายใหญ่จูเส้าเฟินบอกว่า "ซื้อเหล้าชั้นดีไปสักสองขวดสิ ถึงจะไม่ชอบดื่ม แต่เก็บสะสมไว้ก็เพิ่มมูลค่าได้ดีทีเดียวนะ"

คุณนายรองเว่ยรั่วมานบอกว่า "ส่งบัตรสมาชิกระดับวีไอพีของสโมสรหรูตระกูลจู๋ไปให้สักสองใบดีกว่าไหม ยังไงซะเศรษฐีสมัยนี้ก็เน้นเรื่องการดูแลรักษาสุขภาพกันทั้งนั้นแหละ"

คุณนายสามฟางไฉ่ผิงบอกว่า "มอบภาพวาดชื่อดังดีกว่า ฉันได้ยินมาว่าทั้งท่านผู้เฒ่าเหยียนและคุณนายผู้เฒ่าเหยียนต่างก็ชื่นชอบการสะสมของเก่ากันนะ"

ส่วนเฉินจิ้งคนเป็นแม่ ไม่ได้หือไม่อื้อสักคำ นั่งเป็นอากาศธาตุอยู่ข้างๆ จู๋เชี่ยนอิ่ง ไม่ได้ปริปากพูดอะไรเลย

ส่วนจู๋จื่อโจว ก็รู้สึกว่าที่ทั้งสามคนพูดมามันก็มีเหตุผลทั้งนั้น ชั่งน้ำหนักไปมา สุดท้ายก็เลือกใช้วิธีประนีประนอม

"เอาอย่างนี้แล้วกัน ให้ไปทั้งสามอย่างเลย พวกเธอคิดว่าไง?"

บรรดาคุณนายทั้งสามต่างเผยสีหน้าตกใจแกมอิจฉาออกมาทันที เพราะของทั้งสามอย่างนี้รวมกัน ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ เลยนะ

แต่ถึงจู๋จื่อโจวจะใจป้ำยอมทุ่มทุนสร้างหาได้ยากขนาดนี้ จู๋เชี่ยนอิ่งก็ไม่คิดจะรับน้ำใจของเขา

"พ่อคะ ฉันบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ว่านี่เป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน ไม่รบกวนให้พวกพ่อต้องมาเหนื่อยใจหรอกค่ะ!"

คุณนายทั้งสามถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด แม้พวกเธอจะออกความเห็นกันเจื้อยแจ้ว แต่ในใจใครบ้างล่ะที่จะไม่แอบคิดคำนวณผลประโยชน์?

ตระกูลจู๋มีทรัพย์สินอยู่เท่าไหร่ ทุกคนอาจจะไม่รู้แน่ชัด แต่ถ้าจู๋เชี่ยนอิ่งซื้อของขวัญครั้งนี้ไปห้าล้าน ทรัพย์สินส่วนกลางก็จะหายวับไปห้าล้านแบบเห็นๆ

มีเพียงจู๋จื่อโจวเท่านั้นที่ถูกคำพูดของจู๋เชี่ยนอิ่งทำเอาหน้าม้านจนเริ่มมีน้ำโห

"อิ่งเอ๋อร์ ตระกูลใหญ่อย่างตระกูลเหยียนไม่ใช่ครอบครัวธรรมดาๆ นะ ลูกคงไม่ได้คิดจะหิ้วกระเช้าผลไม้ไปส่งๆ หรอกใช่ไหม?"

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เพราะความไม่ใส่ใจ จู๋จื่อโจวเลยไม่ค่อยเข้าใจลูกสาวคนนี้สักเท่าไหร่ แต่เขากลับสังหรณ์ใจว่าความกังวลของเขาไม่ได้ไร้เหตุผลเลย

ลูกสาวคนนี้ ตั้งแต่เขาเริ่มหันมาสังเกตเธอ ไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือการกระทำ ล้วนแฝงไปด้วยความขบถและดื้อรั้นเอาแต่ใจทุกกระเบียดนิ้ว

ด้วยนิสัยที่แหกคอกและทำตามอำเภอใจขนาดนี้ ต่อให้เธอจะทำเรื่องนอกคอกแค่ไหนก็คงไม่น่าแปลกใจ

ในสายตาของจู๋จื่อโจวตอนนี้ จู๋เชี่ยนอิ่งได้ถูกจัดไปอยู่ในหมวดเด็กใจแตกที่เกินเยียวยาเสียแล้ว

เพียงแต่ เขาจำได้ชัดเจนว่าลูกสาวคนนี้มักจะว่านอนสอนง่ายและเชื่อฟังมาตลอด การดำรงอยู่ของเธอช่างจืดจางจนผู้คนแทบจะมองข้ามไปได้อย่างง่ายดาย

แล้วทำไมเวลาผ่านไปแค่ครึ่งเดือนกว่าๆ นิสัยใจคอของเธอถึงได้เปลี่ยนไปแบบหน้ามือเป็นหลังมือขนาดนี้ล่ะ?

แต่อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าในใจเขาจะประเมินลูกสาวคนนี้ไว้อย่างไร ภายนอกเขาก็ยังคงแสดงท่าทีเป็นคุณพ่อผู้อ่อนโยนและเมตตา

ยังไงซะ เธอก็มีสิทธิ์เป็นถึงว่าที่นายหญิงน้อยของตระกูลเหยียนเชียวนะ! ต่อให้เขาต้องเทิดทูนเธอไว้บนหิ้งเหมือนจักรพรรดิ ก้มกราบเช้ากราบเย็น เขาก็ต้องยอมทำ!

จู๋เชี่ยนอิ่งไม่ได้คิดจะหิ้วแค่กระเช้าผลไม้ไปอย่างเสียมารยาทขนาดนั้น แต่เพื่อยั่วโมโหจู๋จื่อโจว เธอจึงเลิกคิ้วขึ้นทันที

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ? คนตระกูลเหยียนไม่ใช่คนหรือไง? ทุกวันพวกเขาก็ต้องกิน ดื่ม ขับถ่าย แล้วก็นอนเหมือนกันไม่ใช่เหรอคะ?"

จู๋จื่อโจวแทบจะหน้ามืดสลบไปเพราะความโกรธ ในตอนนั้นเอง เขาก็เริ่มรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาลึกๆ

ลูกสาวที่มีนิสัยเย่อหยิ่งจองหองและไม่เห็นหัวใครแบบนี้ ถ้าไปเยือนตระกูลเหยียนเข้าจริงๆ มีหวังได้ล่วงเกินคนในตระกูลเหยียนจนหมดสิ้นแน่ๆ!

(จบแล้ว)