บทที่ 30: ก่อกำเนิดปราณแท้มหาปรมาจารย์ พละกำลังห้าแสนจิน

บทที่ 30: ก่อกำเนิดปราณแท้มหาปรมาจารย์ พละกำลังห้าแสนจิน

ลมปราณและโลหิตในร่างของเสิ่นถูหนานพลุ่งพล่านอย่างรุนแรง วินาทีนี้เขารู้สึกราวกับว่าตนเองกลายเป็นก้อนเพลิงที่กำลังลุกโชนและแผดเผาร่างกายอย่างต่อเนื่อง

เขาสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่ยากจะทนทาน ทั่วทั้งร่างทวีความร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ

อุณหภูมิรอบบริเวณเริ่มพุ่งสูงขึ้นตามอุณหภูมิในร่างกายของเขาเช่นกัน

หลอดไฟภายในบ้านเริ่มกะพริบติดๆ ดับๆ อย่างต่อเนื่อง

"ทะลวงพันธนาการ ก่อกำเนิดปราณแท้!"

เสิ่นถูหนานคำรามก้องในใจ พร้อมกับปลดปล่อยแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวปะทุออกมาในชั่วพริบตา

คลื่นความร้อนที่มองไม่เห็นแผ่กระจายออกไปเป็นระลอกในทุกทิศทาง

.........

ในห้องข้างๆ

เสิ่นเมิ่งเหยาซึ่งกำลังดูดซับโอสถเพื่อบำเพ็ญเพียร พลันรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของตัวบ้าน ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ระคนประหลาดใจ

"นี่มันกลิ่นอายของปราณแท้มหาปรมาจารย์... หรือว่าพี่ชายของฉันจะเป็นมหาปรมาจารย์จริงๆ?"

เดิมทีเสิ่นเมิ่งเหยายังคงมีความเคลือบแคลงใจอยู่บ้าง แต่ในเมื่อเธอยังสามารถมาเกิดใหม่ได้ บางทีชะตาชีวิตของพี่ชายเธอในชาตินี้ก็อาจจะเปลี่ยนไปแล้วเช่นกัน

ด้วยความสงสัย เสิ่นเมิ่งเหยาจึงเดินออกจากห้องและตรงไปยังหน้าประตูห้องของเสิ่นถูหนาน

"ก๊อก ก๊อก!"

เธอเคาะประตูเรียก ทว่าภายในห้องกลับเงียบสงัด

"พี่คะ หลับหรือยัง?" เสิ่นเมิ่งเหยาเอ่ยถาม

"เพิ่งหลับน่ะ มีอะไรหรือเปล่า?" เสียงตอบกลับดังมาจากด้านใน

เสิ่นเมิ่งเหยารีบตอบกลับ "ไม่มีอะไรค่ะ เมื่อกี้หนูแค่รู้สึกว่าบ้านมันสั่นแรงมาก นึกว่าแผ่นดินไหวซะอีก ตกใจแทบแย่"

"เมื่อกี้มันก็สั่นจริงๆ นั่นแหละ แต่พวกเราอยู่แถบชายฝั่งทะเล มีแผ่นดินไหวบ้างก็เป็นเรื่องปกติ!" เสียงของเสิ่นถูหนานดังลอดออกมาอีกครั้ง

เขาไม่ได้เปิดประตูออกมา

เสิ่นเมิ่งเหยามองลอดช่องรอยแยกประตูเข้าไปและไม่เห็นแสงสว่างใดๆ จึงเดาว่าพี่ชายคงจะหลับไปแล้วจริงๆ

เธอกำลังรบกวนเวลาพักผ่อนของเขาอยู่

"ก็จริงด้วย" เสิ่นเมิ่งเหยาขยับฝีเท้าถอยห่างออกจากหน้าประตูห้องของเสิ่นถูหนาน "งั้นหนูไม่กวนเวลาพักผ่อนของพี่แล้วนะคะ"

เธอรีบเดินกลับห้องพลางคิดว่าตัวเองคงจะคิดมากไปเอง หากบอกว่ามีมหาปรมาจารย์อยู่ในละแวกหมู่บ้านนี้ยังพอมีความเป็นไปได้มากกว่า

แต่การที่พี่ชายของเธอจะกลายเป็นมหาปรมาจารย์ด้วยวัยเพียงเท่านี้และในระยะเวลาสั้นๆ ขนาดนั้น แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังทำไม่ได้เลย

ต้องรู้ก่อนว่าในชาติก่อน เธอเป็นถึงจักรพรรดินี ซึ่งเป็นหนึ่งในขุมกำลังรบระดับสูงสุดของเผ่าพันธุ์มนุษย์

หากพี่ชายของเธอเป็นนักสู้จริงๆ เธอควรจะสังเกตเห็นนานแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้

"ตั้งใจพัฒนาความแข็งแกร่งของตัวเองดีกว่า!"

เธอสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป แล้วเริ่มกินโอสถเพื่อบำเพ็ญเพียรต่อ

..........

ภายในห้องของเสิ่นจื่อคัง

เวลานี้เขาไม่รับรู้ถึงสิ่งใดภายนอกเลย เอาแต่จดจ่ออยู่กับการบำเพ็ญเพียร โดยหวังว่าจะสามารถทะลวงเข้าสู่ผู้ฝึกยุทธ์ได้ในวันนี้ด้วยความช่วยเหลือจากโอสถ

แม้จะสัมผัสได้ถึงความวุ่นวายเมื่อครู่ เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะซินเซิงเคยบอกไว้ว่า การจะเป็นผู้แข็งแกร่งได้นั้น ต้องมีสมาธิแน่วแน่และไม่ไขว้เขวไปกับสิ่งอื่น

เป้าหมายของเขาคือการเป็นมหาปรมาจารย์สูงสุด หรือแม้กระทั่งราชันย์เทพแห่งมวลมนุษย์ เขาจะต้องแข็งแกร่งขึ้นให้ได้

และในขณะเดียวกัน ชายชราผมขาวผู้มีนามว่าซินเซิง ก็กำลังนั่งอยู่ตรงโต๊ะคอมพิวเตอร์

เขาทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างแล้วเอ่ยขึ้นว่า "กลิ่นอายเริ่มแข็งแกร่งขึ้นแล้ว ดูเหมือนว่าพี่ชายของจื่อคังน่าจะเป็นอัจฉริยะนะ"

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ใส่ใจนัก ต่อให้เป็นอัจฉริยะแล้วอย่างไรล่ะ?

ในอนาคตจะมีอัจฉริยะปรากฏขึ้นมากมาย แต่การจะไปถึงระดับราชันย์เทพนั้น แม้แต่อัจฉริยะก็ยังทำไม่ได้ง่ายๆ

ในเมื่อเขาเลือกเสิ่นจื่อคังแล้ว นี่ก็คือโชคชะตา และเขาจะไม่เปลี่ยนใจไปเลือกคนอื่นง่ายๆ

.........

ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้

ในห้องของพ่อเสิ่นและแม่เสิ่น

สองสามีภรรยายังไม่นอน พวกเขาเองก็กำลังใช้โอสถเพื่อเพิ่มพูนพลังลมปราณและโลหิตเช่นกัน

แม้ว่าพวกเขาจะมีอายุระดับหนึ่งแล้ว ทำให้การดูดซับโอสถเหล่านี้ช้ากว่าพวกคนหนุ่มสาวมาก

แต่ทุกอย่างค่อยเป็นค่อยไปได้ และการเพิ่มพูนลมปราณและโลหิตก็ถือเป็นเรื่องดีสำหรับพวกเขา

การเพิ่มลมปราณและโลหิตไม่เพียงแต่ช่วยเสริมพละกำลัง แต่ยังช่วยชะลอวัยได้อีกด้วย

ทั้งสองคนก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของตัวบ้านอย่างรุนแรงเช่นกัน

เมื่อพวกเขาลืมตาขึ้น บ้านก็หยุดสั่นแล้ว

ในเวลานี้

ภายนอกหน้าต่าง จันทร์กระจ่างลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า

แสงจันทร์สาดส่องลอดผ่านหมู่มวลใบไม้ ทอดเงากระจัดกระจายราวกับเศษหิมะที่หลงเหลืออยู่

พ่อเสิ่นทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง มือล้วงหยิบบุหรี่ในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาตามความเคยชิน

แต่จู่ๆ เขาก็สัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่เสียดแทงเข้าไปถึงกระดูก ก่อนจะสบเข้ากับดวงตาอันเย็นเยียบหนาวสั่นคู่หนึ่ง

"สูบอีกแล้วเหรอ? เลิกนิสัยแบบนี้ไม่ได้หรือไง?" แม่เสิ่นเอ่ยดุ

เธอเกลียดกลิ่นบุหรี่เป็นที่สุดและเคยบอกพ่อเสิ่นมานับครั้งไม่ถ้วน แต่เขาก็ไม่ยอมฟัง เอาแต่อ้างว่าเลิกไม่ได้

ต่อมาทั้งสองก็ทำข้อตกลงกันว่าเขาจะสูบได้ไม่เกินวันละสามมวน และวันนี้พ่อเสิ่นก็กำลังจะสูบเกินโควตาแล้ว

"มันเคยชินน่ะ!" พ่อเสิ่นหัวเราะแห้งๆ อย่างเก้อเขิน

แม่เสิ่นถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า "คุณนี่ไม่เคยจะสนใจถูหนานบ้างเลย ลูกต้องออกไปเผชิญโลกข้างนอกคนเดียว มันไม่ง่ายเลยนะ!"

"ผมรู้หน่า!" พ่อเสิ่นมองดูหมู่กิ่งไม้ที่ไหวเอนอยู่ด้านนอก "แต่ถูหนานเป็นคนหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีมาตั้งแต่เด็กแล้ว"

"ถึงผมจะไม่รู้ว่าเขาไปเอาโอสถราคาแพงกับชุดสูทพวกนั้นมาจากไหนก็เถอะ!"

พ่อเสิ่นรู้สึกตกใจเมื่อนึกถึงชุดสูทตัวนั้น เพราะเขาแอบไปค้นหาชื่อแบรนด์ในอินเทอร์เน็ตมาแล้ว

ชุดสูทตัวหนึ่งราคาอย่างน้อยก็หลักแสนหยวน ซึ่งถือเป็นเงินก้อนใหญ่มาก

แต่เขาก็รู้ดีว่าของที่ลูกชายให้มา ไม่มีทางรับคืนไปเด็ดขาด และเขาคงไม่ยอมฟังคำทัดทานของพวกเขาด้วย

ลูกชายของพวกเขาเป็นคนมีความคิดเป็นของตัวเองแถมยังดื้อรั้นสุดๆ นิสัยแบบนี้ก็ถอดแบบมาจากเขานี่แหละ

"ถูหนานคงต้องลำบากมามากแน่ๆ!" แม่เสิ่นรู้สึกปวดใจแทนลูกชายเล็กน้อย

พ่อเสิ่นลากเก้าอี้มานั่งลงแล้วกล่าวว่า "ใช่ เขาคงลำบากมามาก แต่ในเมื่อลูกไม่ยอมพูด เราก็ไม่ควรไปคาดคั้นเขาหรอก"

เขารู้จักนิสัยลูกชายดี คาดคั้นไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาอยู่ดี

สิ่งที่พวกพึงกระทำก็คือการไม่สร้างความลำบากใจให้กับลูกนั่นเอง

.........

ภายในห้องของเสิ่นถูหนาน

คลื่นความร้อนในห้องได้สลายตัวไปแล้ว

แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวจางหายไปนานแล้ว พลังที่เหนือชั้นยิ่งกว่าลมปราณและโลหิตกำลังไหลเวียนอยู่ภายในร่างของเสิ่นถูหนาน

ปราณแท้มหาปรมาจารย์!

และระดับการฝึกตนของเขาก็ก้าวเข้าสู่ระดับปรมาจารย์ยุทธ์แปดดาวแล้วในตอนนี้

หลังจากการก่อกำเนิดปราณแท้มหาปรมาจารย์ พละกำลังของเขาก็พุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดดเช่นกัน

เดิมที พละกำลังของปรมาจารย์ยุทธ์แปดดาวควรจะอยู่ที่ประมาณสี่แสนจิน

แต่ตอนนี้เสิ่นถูหนานรู้สึกได้เลยว่าพละกำลังของเขาต้องมีมากกว่านั้นอย่างแน่นอน มันน่าจะทะลุไปถึงห้าแสนจินแล้ว

นี่คือผลพลอยได้จากการก่อกำเนิดปราณแท้มหาปรมาจารย์ก่อนเวลาอันควร

เสิ่นถูหนานสัมผัสได้ถึงปราณแท้มหาปรมาจารย์สายนี้ มันสามารถไหลเวียนภายในร่างกายได้อย่างอิสระและถูกขับเคลื่อนได้ดั่งใจนึก

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ทดสอบมันในห้องนี้ เพราะมิฉะนั้น หากปราณแท้มหาปรมาจารย์ปะทุขึ้นมา มันคงทำให้ห้องที่เขาอยู่พังครืนลงมาเป็นแน่

พลังระดับนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลย

ก่อนหน้านี้เคยมีข่าวในทีวีว่า มีมหาปรมาจารย์ในเมืองใหญ่คนหนึ่ง ขณะนอนหลับอยู่ที่บ้านแล้วฝันถึงสัตว์อสูรดุร้าย

เขาก็เผลอปลดปล่อยปราณแท้มหาปรมาจารย์ออกมา และต่อยบ้านตัวเองจนพังทลาย

เพื่อนบ้านต่างพากันตกใจกลัวจนต้องโทรแจ้งตำรวจกลางดึก

แม้ว่าเขาจะยังไม่ได้เป็นมหาปรมาจารย์ แต่เขาก็ครอบครองพลังที่มหาปรมาจารย์เท่านั้นที่จะควบคุมได้ไปแล้ว

เสิ่นถูหนานหยิบรีโมทขึ้นมาเปิดเครื่องปรับอากาศ เพื่อเตรียมระบายความร้อนที่อบอวลอยู่ในห้อง

แม้จะไม่มีคลื่นความร้อนแผ่ออกมาแล้ว ทว่าช่วงนี้ยังเป็นฤดูร้อน ถึงจะเป็นตอนกลางคืนอากาศก็ยังอบอ้าวอยู่ดี

ผนวกกับการทะลวงระดับของเขาที่ทำให้อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้น ยิ่งทำให้ห้องรู้สึกร้อนอบอ้าวเข้าไปใหญ่

หลังจากเปิดเครื่องปรับอากาศ ลมเย็นที่ถูกสูบฉีดเข้ามาก็ทำให้อุณหภูมิเริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว

สิบนาทีต่อมา ห้องก็กลับมาเย็นฉ่ำและสดชื่นอีกครั้ง

เสิ่นถูหนานอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เขาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงแล้วหลับสนิทไป

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดสาดส่องเข้ามา ลำแสงที่สาดกระเซ็นระยิบระยับแยงตาจนเสิ่นถูหนานต้องลืมตาตื่น

เมื่อคืนนี้เขาหลับฝันดีเสียด้วย

เสิ่นถูหนานสวมเสื้อผ้า เขามองไปที่ชุดสูทบนโต๊ะ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจไม่ใส่มัน

ยังไงซะของชิ้นนี้ก็ค่อนข้างแพง เหมาะสำหรับใส่ออกงานในวันสบายๆ มากกว่า

แต่วันนี้ เขาต้องเดินทางไปยังป่าสัตว์อสูรเพื่อทำภารกิจที่สองให้สำเร็จ

ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดว่าป่าสัตว์อสูรเป็นสถานที่ที่อันตรายสุดขีด

ทว่าตอนนี้เขาแข็งแกร่งขึ้นแล้ว จึงรู้สึกว่ามันก็ไม่เห็นจะมีอะไรพิเศษนัก

หลังจากแปรงฟัน ล้างหน้า และทานอาหารเช้าเสร็จ

เสิ่นถูหนานก็ออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่ ขึ้นรถโดยสารประจำทางที่แทบจะว่างเปล่าในยามเช้ามุ่งหน้าสู่ป่าสัตว์อสูร

สองชั่วโมงต่อมา เสิ่นถูหนานก็ลงจากรถและมาถึงบริเวณด้านนอกของกำแพงเมืองอันสูงตระหง่าน

บริเวณแนวกำแพงเมือง มีเหล่าทหารหาญที่ดูองอาจดุจกองทัพพยัคฆ์หมาป่ายืนตัวตรงแหน่วประจำการคุ้มกันสถานที่แห่งนี้อย่างเข้มงวด

เสิ่นถูหนานเดินเข้าไปใกล้ เขาเคยได้ยินมาว่าการจะเข้าไปในป่าสัตว์อสูรได้นั้น ต้องแสดงรหัสการนัดหมายเสียก่อน

อย่างไรก็ตาม ในเมื่อเขาเป็นถึงยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ยุทธ์ เขาจึงเพียงแค่หยิบตราสัญลักษณ์ออกมาแสดง

ทหารทั้งสองนายเปลี่ยนท่าทีเป็นเคารพนบนอบทันทีเมื่อได้เห็นตราสัญลักษณ์นั้น

"เชิญด้านในเลยครับท่าน!"

ทหารเปิดด่านตรวจและอนุญาตให้เสิ่นถูหนานผ่านเข้าไปได้

สิ่งนี้ทำให้เสิ่นถูหนานรู้สึกว่าตราสัญลักษณ์ปรมาจารย์ยุทธ์นี่มันมีประโยชน์จริงๆ

โลกใบนี้ก็เป็นเช่นนี้แหละ ผู้ที่แข็งแกร่งย่อมได้รับสิทธิพิเศษมากมาย

ถึงอย่างนั้น การที่ต้องนัดหมายก่อนเข้าป่าสัตว์อสูรก็ถือเป็นรูปแบบหนึ่งของการปกป้องผู้อ่อนแอเช่นกัน

เสิ่นถูหนานเดินผ่านด่านตรวจประตูเมืองเข้าไปแล้วเงยหน้าขึ้นมอง

ห่างออกไปไม่ไกลนักมีทะเลสาบใสแจ๋ว ซึ่งเขาสามารถมองเห็นฝูงปลาแหวกว่ายอยู่ในน้ำได้อย่างชัดเจน

ถัดจากทะเลสาบไปคือผืนป่าทึบอันกว้างใหญ่ไพศาล

ต้นไม้บางต้นถูกแสงแดดสาดส่องจนเห็นสีสันชัดเจน

ขณะที่ต้นไม้อีกส่วนหนึ่งกลับซ่อนตัวอยู่ในความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด ปราศจากแสงตะวันส่องถึง

"เสิ่นถูหนาน"

ทันใดนั้น ที่บนเรือลำเล็กกลางทะเลสาบไม่ไกลนัก ก็มีใครบางคนโบกมือและตะโกนเรียกชื่อเสิ่นถูหนาน