บทที่ 28: ค่าสถานะพื้นฐานที่สูงกว่า และการเก็บเกี่ยวไอเทมเวทมนตร์ทั้งสี่

"พวกแกอ่อนแอกว่าฉันงั้นเหรอ?"

น้ำเสียงที่แฝงความประหลาดใจอย่างคาดไม่ถึงนั้นดังเข้าหูของโจรหนุ่ม ทำเอาเขาเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ ทว่าในขณะเดียวกันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวั่นใจ

ไอ้เด็กผมดำนี่มันมีอะไรแปลกๆ!

ทั้งที่เป็นถึงจอมเวท ทว่าพละกำลังทางร่างกายของมันกลับไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลยแม้แต่น้อย

การโจมตีของเขากลับถูกปัดป้องได้อย่างง่ายดายขนาดนี้เชียวหรือ?

ประกายแห่งความตกตะลึงระคนไม่อยากจะเชื่อพาดผ่านดวงตาของโจรหนุ่ม

ตึง!

ถังเจิ้งย่ำเท้าลงบนพื้นอย่างแรงแล้วพุ่งทะยานเข้าหาโจรหนุ่ม ตอนนี้ไม่ใช่เวลามามัวพูดพร่ำทำเพลง

"แกวอนหาที่ตายเองนะ!" เมื่อเห็นถังเจิ้งเป็นฝ่ายเปิดฉากจู่โจม โจรหนุ่มก็แผดเสียงคำรามลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด มือซ้ายตวัดไปที่เอว มีดสั้นเล่มกะทัดรัดปรากฏขึ้นในกำมือ ก่อนจะซัดเข้าใส่ถังเจิ้งอย่างเต็มแรง

ฟิ้ว!

เสียงคมมีดแหวกอากาศดังกีดแก้วหู

สายตาของถังเจิ้งกวาดมองเพียงแวบเดียวก็สามารถจับวิถีของมีดสั้นได้อย่างง่ายดาย เขาตวัดดาบสั้นในมือ ปัดมีดบินเล่มนั้นร่วงลงพื้นไปได้

ทว่านั่นก็ทำให้จังหวะการพุ่งตัวของเขาชะงักลงเล็กน้อยเช่นกัน

"เร้นกาย!"

โจรหนุ่มตวาดเสียงต่ำ ท่ามกลางรัตติกาลที่มืดมิดอยู่แล้ว ร่างของเขากลับเลือนรางลงอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับความมืดมิด

ถังเจิ้งตั้งการ์ดระวังตัวทันที ทว่าในวินาทีต่อมา สีหน้าของเขากลับฉายแววงุนงง

เพราะเขามองเห็นว่า...

โจรหนุ่มไม่เพียงแต่ไม่บุกเข้ามาโจมตี ทว่ากลับหันหลังวิ่งหนีไปเสียอย่างนั้น

จะปล่อยให้หนีไปไม่ได้!

ความคิดนี้สว่างวาบขึ้นในหัวของถังเจิ้งทันที เขายกมือขึ้นชี้ไปเบื้องหน้า "ศรเวท!"

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ศรเวทมนตร์สามดอกก่อตัวขึ้นกลางอากาศและพุ่งทะยานเข้าหาโจรหนุ่มอย่างรวดเร็ว

เสียงแหวกอากาศที่พุ่งทะยานจี้ติดมาจากด้านหลัง บีบบังคับให้โจรที่กำลังวิ่งหนีต้องหยุดชะงักและกลิ้งตัวหลบไปด้านข้าง

ถังเจิ้งอาศัยจังหวะนี้พุ่งตามไปจนทัน

"สี่ดาบผ่าแสง!"

ดาบสั้นในมือของถังเจิ้งแปรเปลี่ยนเป็นภาพติดตาสี่สาย พุ่งแทงทะลวงร่างของโจรหนุ่มในพริบตา

ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก!

โลหิตสาดกระเซ็นเบ่งบานเป็นสี่วงบนหน้าอกของชายหนุ่ม ทำเอาโจรผู้นั้นแผดเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

ทว่า!

ด้วยผลกระทบของเวทมนตร์ 'ความเงียบสงัด' ทำให้เสียงร้องของเขาไม่อาจเล็ดลอดออกไปได้เลยแม้แต่น้อย

"กะ... แก..."

ดวงตาของโจรหนุ่มแดงก่ำขณะที่นอนจมกองเลือด "เป็นไปได้ยังไงกัน... ของกาเซฟ..."

ทว่าก่อนที่เขาจะได้พูดจบประโยค!

โจรผู้นั้นก็สิ้นใจตายไปเสียก่อน

'ได้รับค่าประสบการณ์ 380'

"แฮ่ก..."

"แฮ่ก..."

ถังเจิ้งหอบหายใจหนักหน่วง นัยน์ตาจ้องมองศพบนพื้น ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกในที่สุด

เมื่อมองดูคราบเลือดที่สาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนเสื้อผ้า และหยดเลือดที่ไหลรินลงมาตามใบดาบสั้น ถังเจิ้งก็นิ่งเงียบไปชั่วครู่

เขาลงมือฆ่าคนสองคนรวดในคราวเดียว

นี่คือสิ่งที่ถังเจิ้งไม่เคยนึกถึงมาก่อน แม้เขาจะเตรียมใจเอาไว้แล้วว่าในอนาคตจะต้องมีการฆ่าฟันเกิดขึ้น แต่ก็ไม่คาดคิดว่ามันจะมาถึงเร็วขนาดนี้

ขยะแขยงงั้นหรือ?

ไม่เลย

รู้สึกผิดล่ะ?

ก็ไม่อีกนั่นแหละ

ในทางกลับกัน เขากลับรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องธรรมชาติมากเสียด้วยซ้ำ

"ช่างเป็นโลกที่บัดซบและน่าชิงชังอะไรขนาดนี้นะ" ถังเจิ้งสบถเสียงแผ่ว

เขาเงยหน้าขึ้น

ถังเจิ้งกวาดสายตามองถนนรอบๆ อย่างรวดเร็ว และพบว่าตลอดการต่อสู้เมื่อครู่นี้ ไม่มีใครอยู่แถวนี้เลยแม้แต่คนเดียว

สองคนนี้เลือกสถานที่ได้ดีจริงๆ!

ถังเจิ้งปาดคราบเลือดออกจากแก้ม และรีบเดินไปที่ศพทั้งสอง เอื้อมมือออกไปเพื่อเก็บพวกมันลงใน 'กล่องไอเทม' ของเขา

เขาถึงกับเก็บแผ่นกระเบื้องปูพื้นที่เปื้อนเลือดเข้าไปด้วยซ้ำ

กล่องไอเทมนี้มีลักษณะคล้ายกับกระเป๋ามิติ มันไม่มีข้อจำกัดอื่นใดเลยนอกจากไม่สามารถเก็บสิ่งมีชีวิตได้

หลังจากจัดการเก็บกวาดสถานที่เกิดเหตุเรียบร้อยแล้ว

ถังเจิ้งก็รีบออกจากบริเวณนั้นและมุ่งหน้ากลับไปยังโรงเตี๊ยมเล็กๆ ทันที

ระหว่างที่เดินผ่านตรอกเล็กๆ ถังเจิ้งก็แวะเข้าไปด้านในเพื่อเก็บเสื้อผ้าที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด และเปลี่ยนไปใส่ชุดที่สะอาดสะอ้านแทน

โชคดีที่เขาเตรียมการล่วงหน้าด้วยการซื้อเสื้อผ้าธรรมดามาตุนไว้เยอะพอสมควร เขาจึงไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีชุดให้เปลี่ยน

ภายในโรงเตี๊ยมเล็กๆ

"อ้าว คุณลูกค้ากลับมาแล้วเหรอคะ" เจ้าของโรงเตี๊ยมเป็นหญิงวัยกลางคนรูปร่างค่อนข้างท้วมชื่อมาลิซี บนใบหน้าของเธอมีรอยกระประปราย

"คุณนายมาลิซี"

ถังเจิ้งประดับรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้า พยักหน้าทักทายมาลิซีก่อนจะเดินตรงไปยังห้องพักของตนบนชั้นสอง

"หาว~" มาลิซีมองตามแผ่นหลังของถังเจิ้งที่กำลังเดินขึ้นบันไดไปพลางหาวหวอด "ช่างเป็นพ่อหนุ่มที่สุภาพเรียบร้อยดีจริงๆ"

แกร๊ก!

ทันทีที่ประตูปิดลง สีหน้าอ่อนล้าก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของถังเจิ้ง

ด้วยค่ามานาทั้งหมดเพียง 13 แต้ม การใช้เวทมนตร์ 'ศรเวท' ติดต่อกันถึงสองครั้ง ทำให้เขาไม่สามารถร่ายเวทมนตร์ได้อีก หากเขาปล่อยให้โจรผู้นั้นหนีรอดไปได้ ตัวเขาเองคงต้องตกที่นั่งลำบากอย่างแน่นอน

โชคดีที่เขาเผด็จศึกมันด้วย 'สี่ดาบผ่าแสง' ได้สำเร็จ

ก่อนหน้านี้ถังเจิ้งยังไม่มีโอกาสได้ลองใช้มัน หลังจากที่ได้ลองใช้วิชาการต่อสู้นี้ เขาก็เข้าใจในที่สุดว่า 'สมาธิ' ที่ถูกใช้ไปนั้นคืออะไร

พูดให้ชัดเจนก็คือ มันเป็นการสูญเสีย 'พละกำลัง' ซึ่งให้ความรู้สึกคล้ายกับการวิ่งเต็มฝีเท้าสัก 200 เมตรในชีวิตก่อนของเขา แม้จะไม่ได้เหนื่อยหอบเจียนตาย แต่ก็สัมผัสได้ถึงความอ่อนล้าอย่างชัดเจน

ที่สำคัญที่สุด!

ผ่านการต่อสู้อันไม่คาดฝันในครั้งนี้ ทำให้ถังเจิ้งมีความเข้าใจในระดับความแข็งแกร่งของตัวเองชัดเจนมากยิ่งขึ้น

จอมเวทชุดดำผู้นั้นสามารถใช้เวทมนตร์ระดับสองอย่าง 'กำแพงโล่' ได้ ดังนั้นเลเวลของมันย่อมต้องสูงกว่าเลเวล 7 อย่างแน่นอน แม้จะไม่ได้สูงกว่ามากนักก็ตาม

โจรหนุ่มที่มาด้วยกันก็น่าจะอยู่ในระดับใกล้เคียงกัน

ภายใต้สถานการณ์ปกติ ถังเจิ้งซึ่งมีเลเวลเพียง 5 หากต้องเผชิญกับการถูกขนาบข้างจากทั้งสองคน ต่อให้เขาจะอาศัยจังหวะทีเผลอ เขาก็ควรจะเป็นฝ่ายถูกกดดันอย่างสมบูรณ์แบบสิ

แต่ผลลัพธ์ที่ออกมากลับกลายเป็นว่า...

หากมองข้ามเรื่องที่จอมเวทชุดดำไม่ได้ใช้ข้อได้เปรียบของตัวเองให้เป็นประโยชน์ ในสายตาของถังเจิ้งแล้ว โจรผู้นั้นกลับอ่อนแอกว่าเขาทั้งในด้านความเร็วและพละกำลังเสียอีก

มีเพียงเหตุผลเดียวสำหรับเรื่องนี้!

นั่นก็คือ ค่าสถานะพื้นฐานของถังเจิ้งนั้นสูงกว่าโจรผู้นั้น!

"เนื่องจากอาชีพ 'อัจฉริยะ' ไม่มีการเพิ่มค่าสถานะพื้นฐาน ฉันจึงทุ่มเลเวลที่ได้รับมาไปที่อาชีพระดับกลางอย่าง 'เซียนดาบ' จนหมด"

"ผู้คนในต่างโลกแห่งนี้ไม่มีความสามารถของ 'เพลเยอร์' ที่สะดวกสบายแบบนี้ ดังนั้นคนส่วนใหญ่จึงทำได้เพียงเลื่อนเลเวลให้กับอาชีพพื้นฐานของตนเองเท่านั้น แถมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขามีอาชีพระดับกลางด้วยหรือเปล่า"

ข้อมูลค่าสถานะของถังเจิ้งผุดขึ้นมาในหัว เมื่อนึกถึงพลังโจมตีทางกายภาพที่ 53 และความคล่องตัวที่ 53 ของตนเอง เขาก็พอจะตระหนักได้ว่า:

"ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ค่าสถานะพื้นฐานของฉันย่อมต้องสูงกว่ามนุษย์เลเวล 7 ทั่วไปในต่างโลกแห่งนี้อย่างแน่นอน"

ลำดับต่อไป—

เพียงแค่ถังเจิ้งนึกคิด

คทาเวทสีน้ำตาลเข้ม สร้อยคอสีขาวขุ่น ไม้กายสิทธิ์ขนาดสั้น และมีดสั้นที่มีประกายสีม่วงจางๆ แผ่ออกมา ก็ปรากฏขึ้นบนเตียง

ไอเทมเวทมนตร์สี่ชิ้น!

นอกจากไอเทมทั้งสี่ชิ้นนี้แล้ว ทั้งสองคนไม่ได้พกเงินติดตัวมาเลยแม้แต่เหรียญทองแดงเดียว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงของที่สามารถใช้ยืนยันตัวตนได้เลย

นี่คือกฎของกลุ่ม 'แปดนิ้ว' หรือเป็นเพียงแค่นิสัยความเคยชินของพวกเขาเวลาออกมาล่าเหยื่อกันแน่?

หากเป็นอย่างแรก กลุ่ม 'แปดนิ้ว' ก็นับว่าน่าสะพรึงกลัวกว่าที่ถูกนำเสนอไว้ในอนิเมะมากนัก!

"น่าเสียดายที่ฉันยังไม่ได้เรียนรู้เวทมนตร์ 'ตรวจสอบไอเทม' ไม่เช่นนั้นฉันคงรู้แล้วว่าไอเทมเวทมนตร์ทั้งสี่ชิ้นนี้มีสรรพคุณอะไรบ้าง"

ถังเจิ้งปรายตามองไอเทมเวทมนตร์บนเตียงพลางทอดถอนใจ

สิ่งเดียวที่มั่นใจได้ก็คือ ไม้กายสิทธิ์ขนาดสั้นที่มีความสามารถร่ายเวท 'ความเงียบสงัด' ยังคงมีคลื่นมานาแผ่ออกมาให้สัมผัสได้ ดังนั้นมันจึงน่าจะยังเหลือจำนวนครั้งให้ใช้งานได้อยู่

จำนวนจอมเวทที่สามารถใช้เวท 'ตรวจสอบไอเทม' นั้นมีไม่น้อยก็จริง แต่หากเขานำไอเทมเวทมนตร์เหล่านี้ไปให้ใครตรวจสอบทันทีหลังจากเพิ่งไปจัดการคนของ 'แปดนิ้ว' มาหมาดๆ มันย่อมดึงดูดความสนใจของพวกนั้นได้อย่างง่ายดายแน่นอน

คนกลุ่มนี้เป็นพวกเจ้าคิดเจ้าแค้นเสียด้วย

ถังเจิ้งไม่มีเวลามานั่งเล่นเกมจับผิดกับพวกมันหรอก

"บางทีพรุ่งนี้ฉันคงต้องแวะไปที่กิลด์จอมเวทสักหน่อยแล้ว" ความคิดนี้สว่างวาบขึ้นในหัวของถังเจิ้ง

เพียงแค่สะบัดมือเบาๆ!

เขาก็เก็บไอเทมเวทมนตร์ทั้งสี่ชิ้นบนเตียงกลับเข้าไปอีกครั้ง และหยิบคัมภีร์เวทที่เหลืออีกสามม้วนออกมาแทน

'สร้างกระดาษ', 'เพิ่มอุณหภูมิ', และ 'ไร้กลิ่น'!

เขาฉีกคัมภีร์เวททั้งสามม้วนทีละม้วน และใช้แต้มสกิลเพื่อเรียนรู้พวกมัน

โชคดีที่คัมภีร์เวททั้งสามม้วนนี้ล้วนเป็นเวทมนตร์สายสนับสนุน จึงไม่ได้ก่อให้เกิดความวุ่นวายเอิกเกริกเหมือนกับ 'ศรเวท'

'ไร้กลิ่น' สามารถลบกลิ่นอายของเขาเองได้ ซึ่งจะช่วยหลีกเลี่ยงปัญหาไปได้มากเมื่อต้องเข้าไปในป่าในภายหลัง

'สร้างกระดาษ' ยิ่งไม่ต้องอธิบายให้มากความ

ถังเจิ้งตัดสินใจซื้อ 'เพิ่มอุณหภูมิ' ในนาทีสุดท้ายเพื่อยืนยันสมมติฐานบางอย่าง ซึ่งต่อให้เขาจะเดาผิด มันก็ไม่ได้เสียหายอะไรอยู่ดี

ท้ายที่สุดแล้ว เวทมนตร์นี้ค่อนข้างสะดวกสบาย มันช่วยให้นักผจญภัยสามารถอุ่นอาหารและน้ำได้โดยไม่ต้องก่อกองไฟให้เสี่ยงต่อการเปิดเผยตำแหน่งของตัวเอง

เมื่อพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว มันจัดว่าเป็นไอเทมที่ขาดไม่ได้เลยสำหรับการเอาชีวิตรอดในป่า!