บทที่ 20 ใครกันแน่ที่ควรจะกลัว?

เจียงเหยียนลู่แปะยันต์เร่งฝีเท้าและยันต์เคลื่อนย้ายลงบนร่างอีกครั้งโดยไม่ลังเล แล้ววิ่งหนีไปทางด้านหลัง!

ปั๋วอี้แค่นเสียงเย็นชา

เป็นเพราะมันเผลอไผลไปชั่วขณะ จึงตกหลุมพรางเล็กๆ น้อยๆ ของเจียงเหยียนลู่เข้า

แต่ตอนนี้ ไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้ว!

ปั๋วอี้เปลี่ยนใจแล้ว

มันไม่คิดจะสังหารเจียงเหยียนลู่โดยตรงอีกต่อไป

ในเมื่อเจียงเหยียนลู่กล้าเล่นตุกติกกับมัน มันก็จะทรมานนางให้สาสม!

สัตว์ร้ายอ้าปากกว้าง พ่นกลุ่มหมอกสีดำทมิฬตกลงมากระแทกตรงหน้าเจียงเหยียนลู่ สกัดเส้นทางของนางเอาไว้

เจียงเหยียนลู่ดึงยันต์ออกจากร่างอย่างรวดเร็ว และหยุดฝีเท้าลงอย่างกะทันหัน

นางหันขวับ ชักกระบี่จิ่วเทียนออกมา แล้วฟาดฟันเข้าใส่ปั๋วอี้

แผงลอยริมถนนพลิกคว่ำ เครื่องประดับ ผลไม้ และถุงหอมหล่นกระจายเกลื่อนพื้น

ถนนสายยาวตกอยู่ในความโกลาหลทันที

ผู้คนที่มาเที่ยวงานวัดส่วนใหญ่เป็นผู้บำเพ็ญเพียรในขั้นรวบรวมลมปราณและขั้นสร้างรากฐาน

ชั่วชีวิตนี้พวกเขาไม่เคยพบเห็นสัตว์ประหลาดมาก่อนเลยด้วยซ้ำ

เมื่อได้เห็นปั๋วอี้ที่น่าสะพรึงกลัว พวกเขาจึงกรีดร้องและวิ่งหนีเตลิดไปคนละทิศคนละทาง

โคมไฟร่วงหล่นลงพื้นและถูกเหยียบย่ำจนแหลกเหลว ประกายไฟกระเด็นไปติดแผงลอย เปลวเพลิงลุกโชนขึ้นทั่วทุกแห่งหน

เลือดของปั๋วอี้หยดติ๋งลงมา

มันเพิ่งควบแน่นกลุ่มหมอกดำทะมึนจนเป็นรูปเป็นร่าง เตรียมจะซัดออกไป

ทันใดนั้นมันก็สังเกตเห็นบุรุษผู้หนึ่งที่ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเจียงเหยียนลู่ตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้

ปฏิกิริยาแรกของปั๋วอี้เมื่อเห็นบุรุษผู้นี้...

คือการวิ่งหนีสุดชีวิต!

มันไม่รู้ว่าเหตุใดตนจึงมีสัญชาตญาณเช่นนี้ต่อผู้บำเพ็ญเพียรที่ดูอ่อนแอคนหนึ่ง

มันไม่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเผ่ามารหรือสัตว์ประหลาดใดๆ จากตัวเขาเลย

ทว่ามันกลับสัมผัสได้ถึงอันตราย

ความอยากรู้อยากเห็นของปั๋วอี้เอาชนะสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอด

ขณะที่เตรียมจะปลดปล่อยหมอกดำที่ร่ายเอาไว้ ดวงตากลมโตแสนชั่วร้ายของมันก็กวาดมองไปที่ฉีเยว่อีกครั้ง

ฉีเยว่เงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน

ภายใต้ความมืดมิดอันหนักอึ้งของยามราตรี นัยน์ตาดำขลับอันเย็นชาของฉีเยว่จ้องมองปั๋วอี้ที่ลอยอยู่กลางอากาศ

วินาทีที่สบตากัน

หัวใจของปั๋วอี้ก็กระตุกวูบ!

ความหวาดกลัวที่ลึกซึ้งถึงสภาวะวิญญาณแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างในพริบตา!

นี่คือการสะกดข่มทางสายเลือดอย่างสมบูรณ์แบบ!

ปั๋วอี้ตระหนักได้ในทันที!

ในที่สุดมันก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดมันจึงรู้สึกหวาดกลัวทุกครั้งที่เห็นชายผู้นี้!

เพราะเขาไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเพียรเลยสักนิด!

สายเลือดเผ่าพันธุ์ของเขาสูงส่งยิ่งกว่ามันเสียอีก!

สายตาของฉีเยว่เย็นชา เขาขมวดคิ้วลง

สัตว์ประหลาดต่ำต้อยตัวหนึ่ง กล้าดีอย่างไรมาทำกำเริบเสิบสานต่อหน้าเขา!

ความหวาดกลัวที่ฝังลึกในใจของปั๋วอี้เพิ่มพูนขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

มันสั่นเทาเป็นเจ้าเข้าในทันที

หมอกดำที่เตรียมจะซัดใส่เจียงเหยียนลู่และฉีเยว่ถูกดึงกลับอย่างกะทันหัน ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดอันแรงกล้าที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้นของปั๋วอี้

มันซัดหมอกดำนั้นไปทางด้านหลังแทน

และบังเอิญไปกระแทกเข้ากับเซียวเจวี๋ยและอวิ๋นชิงที่เพิ่งเดินทางมาจากศาลเจ้าบนภูเขาพอดี

เซียวเจวี๋ยรีบรวบรวมพลังวิญญาณทั้งหมดที่มี แปลงเป็นโล่คุ้มกันกำบังอยู่เบื้องหน้าเขากับอวิ๋นชิง

ทว่าเขาก็ยังถูกแรงกระแทกอันมหาศาลซัดจนลอยละลิ่ว และร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง

อวิ๋นชิงรู้สึกราวกับอวัยวะภายในกำลังเคลื่อนผิดที่ผิดทาง

นางกระอักเลือดออกมาและรีบคลานเข้าไปหาเซียวเจวี๋ยด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

"ศิษย์พี่ใหญ่!"

ยามนี้อวิ๋นชิงหวาดกลัวสุดขีดแล้วจริงๆ

พลังวิญญาณของนางไม่เสถียร และการทำลายแกนค่ายกลก็ทำให้ร่างกายของนางถึงขีดจำกัดแล้ว ตอนนี้นางไม่กล้าใช้พลังวิญญาณสุ่มสี่สุ่มห้าอีกต่อไป

คนเพียงคนเดียวในที่นี้ที่สามารถปกป้องนางได้ก็คือเซียวเจวี๋ย

หากเซียวเจวี๋ยลุกไม่ขึ้น นางก็ต้องตายเช่นกัน!

อวิ๋นชิงร้องไห้น้ำตานองหน้า "ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ"

เซียวเจวี๋ยกระอักเลือด เอามือกุมหน้าอก แล้วเอ่ยช้าๆ ว่า "ข้าไม่เป็นไร"

เจียงเหยียนลู่ชะงักงันไปชั่วขณะ

นางไม่รู้เลยสักนิดว่าปั๋วอี้เป็นบ้าอะไรขึ้นมา

มันวิ่งไล่กวดมาอย่างดุดันแท้ๆ แต่กลับซัดหมอกดำไปทางด้านหลังเสียอย่างนั้น

ต่อให้มีตาอยู่หลังหัว ก็ไม่น่าจะแยกแยะทิศทางไม่ออกกระมัง?

ทันใดนั้น เจียงเหยียนลู่ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ผันผวนจากด้านหลัง

นางหันกลับไปและพบกับฉีเยว่

เด็กหนุ่มหลุบตาลงแล้ว

เจียงเหยียนลู่ตกใจมาก "ศิษย์น้อง เจ้ามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อใด!"

นางมั่นใจว่าศิษย์น้องของนางไม่ได้อยู่แถวนี้ตอนที่นางมาถึง

เขาเพิ่งจะก้าวเข้าสู่ขั้นสร้างรากฐานได้ไม่นาน ไม่มีทางต่อกรกับปั๋วอี้ได้เลย

หากเขาหาที่หลบซ่อนตัวแล้วรอให้ผู้อาวุโสอิ่นเจิ้งมาช่วย หรือวิ่งหนีไปเสียตั้งแต่ตอนนี้ ก็ยังพอมีความหวังอยู่บ้าง

แต่การที่ศิษย์น้องมายืนอยู่ข้างกายนาง มีแต่จะพาให้มาตายเปล่าเสียมากกว่า!

ฉีเยว่เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ความดุดันในแววตาหายไปจนหมดสิ้น บนใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

"ข้าเชื่อฟังคำสั่งของศิษย์พี่ จึงไปตามหาศิษย์พี่ซินจู๋บนถนน ข้าไม่เห็นศิษย์พี่ซินจู๋ แต่เห็นท่านอยู่ตรงนี้คนเดียว ข้าเลยรีบวิ่งมาขอรับ"

"ศิษย์พี่ เกิดอะไรขึ้นที่นี่หรือขอรับ" ฉีเยว่ชี้ไปที่ปั๋วอี้ซึ่งกำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอยู่กลางอากาศ แล้วเอ่ยถาม "นั่นมันสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวอะไรกัน ข้ากลัวเหลือเกิน!"

เสียงของฉีเยว่ไม่ได้จงใจปิดบังเลยแม้แต่น้อย และมันก็ลอยเข้าหูของปั๋วอี้อย่างชัดเจน

ปั๋วอี้ถึงกับพูดไม่ออก

ใครกันแน่ที่เป็นสัตว์ประหลาดน่ากลัว?

ใครกันแน่ที่ควรจะกลัว?

ถ้าเจ้ากลัวจริงๆ ก็ช่วยเก็บแรงกดดันทางสายเลือดที่สะกดข่มข้าอยู่นี่กลับไปทีสิ!

หลังจากฉีเยว่ตะโกนบอกว่าตัวเองกลัวเสร็จ เขาก็ชักกระบี่ยาวออกมาขวางหน้าเจียงเหยียนลู่ไว้แล้วเอ่ยว่า "ศิษย์พี่ ข้าจะปกป้องท่านเอง"

เขาเงยหน้ามองปั๋วอี้กลางอากาศ แววตาไม่ปรากฏร่องรอยความหวาดหวั่นเลยแม้แต่น้อย

ทันใดนั้น เปลวเพลิงด้านข้างก็ลุกโชนขึ้น ทว่าแสงไฟริบหรี่กลับไม่อาจสาดส่องเข้าไปถึงนัยน์ตาดำมืดของฉีเยว่ได้

เขาไม่รู้ว่าเจียงเหยียนลู่ไปล่วงเกินปั๋วอี้ได้อย่างไรในเวลาเพียงหนึ่งเค่อ

โชคดีที่เขาเพิ่งจะประทับรอยสลักเอาไว้บนร่างนาง จึงตามมาได้ทันเวลา

หากช้ากว่านี้อีกนิด เจียงเหยียนลู่คงต้องตายด้วยน้ำมือของปั๋วอี้จริงๆ!

เมื่อนึกถึงพันธสัญญาความเป็นความตายที่ผูกมัดชีวิตของพวกเขาทั้งสองไว้ แววตาของฉีเยว่ก็ยิ่งเยือกเย็นลงไปอีก

แรงกดดันทางสายเลือดที่ปลดปล่อยออกมาก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

ปั๋วอี้ยิ่งสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

มันแทบอยากจะคุกเข่าโขกศีรษะให้ฉีเยว่ เพื่ออ้อนวอนขอให้เขาปล่อยมันไป

แต่มันไม่อาจควบคุมร่างกายของตัวเองได้เลย

โลหิตข้นหนืดสาดกระเซ็นไปทั่วทั้งร่างของมัน

ภาพฉากนี้ทำให้บรรดาผู้บำเพ็ญเพียรระดับล่างบนถนนยาวต่างตื่นตระหนกตกใจ

ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่อึกทึกครึกโครม ฉีเยว่ปรายตามองเจียงเหยียนลู่พลางเอ่ยว่า "ศิษย์พี่ ที่นี่อันตรายเกินไปแล้ว พวกเรารีบไปกันเถอะ!"

เจียงเหยียนลู่ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุเลยว่าปั๋วอี้เป็นบ้าอะไรไป

ด้วยความช่วยเหลือของยันต์ นางยังพอต้านทานปั๋วอี้ได้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง จนกว่าศิษย์พี่ซินจู๋จะพากำลังเสริมกลับมา

อย่างไรก็ตาม นางไม่กล้ารับประกันว่าศิษย์น้องของนางจะปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนเช่นกัน

เพื่อความปลอดภัยของศิษย์น้อง เจียงเหยียนลู่จึงตัดสินใจพาเขาขี่กระบี่หนีไปก่อน

วินาทีที่กระบี่จิ่วเทียนกลายสภาพเป็นลำแสงและพุ่งทะยานหายไป กลิ่นอายกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวปั๋วอี้ก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

มันหวาดกลัวฉีเยว่จนไม่กล้าไล่ตามเจียงเหยียนลู่ไป

แต่มันยังจำสตรีผู้มีกลิ่นอายคล้ายคลึงกับเจียงเหยียนลู่ได้

ในเมื่อฆ่าเจียงเหยียนลู่ไม่ได้ มันก็จะฆ่านางแทน!

ความเร็วในการขี่กระบี่เหาะเหินนั้นรวดเร็วยิ่งนัก

เมืองแห่งนี้อยู่ไม่ไกลจากเขาเผิงไหล

ขณะที่พวกเขากำลังเข้าใกล้สำนักกระบี่ไท่เสวียน ฉีเยว่ที่อยู่ในมุมซึ่งเจียงเหยียนลู่มองไม่เห็น ก็ลอบตบกลุ่มหมอกดำที่เขาชิงมาจากปั๋วอี้และเตรียมการไว้ล่วงหน้า เข้าสู่ห้วงทะเลวิญญาณของตนเองอย่างแรง

แต่เขารู้สึกว่าเพียงเท่านี้ยังไม่เพียงพอ

เจียงเหยียนลู่มีนิสัยรอบคอบระแวดระวัง นางจะต้องสงสัยพฤติกรรมผิดปกติของปั๋วอี้ในคืนนี้อย่างแน่นอน

เขาต้องลบล้างความน่าสงสัยของตนเองทิ้งไปให้หมด

เมื่อคิดได้ดังนี้ ฉีเยว่จึงเสกแสงสีดำวาบขึ้นที่ปลายนิ้ว แล้วทะลวงเข้าสู่ห้วงทะเลวิญญาณของตนเองโดยตรง

ดวงตาของเขามืดดับลง และสูญเสียสติสัมปชัญญะไป

วินาทีต่อมา ร่างของเขาก็ร่วงหล่นลงจากกระบี่ยาวทันที

เจียงเหยียนลู่ "!!!"