ตอนที่ 22 ดูเหมือนว่าเจ้าต้องการความช่วยเหลือ!

ตอนที่ 22 ดูเหมือนว่าเจ้าต้องการความช่วยเหลือ!

ตลาดมืดในตอนนี้คึกคักไปด้วยผู้คน

ลู่ชางเฉิงตรงไปที่แผงที่ผู้หญิงคนนั้นมักจะมาขายของของเธอ

"อ้าว ไม่มีใครอยู่หรอกเหรอ?"

ลู่ชางเฉิงสังเกตว่าที่ตั้งแผงขายของของผู้หญิงคนนั้นตอนนี้ไม่มีแผงอะไรตั้งอยู่เลย

หรือว่าเธอจะย้ายไปขายที่อื่นแล้ว?

ลู่ชางเฉิงจึงเข้าไปสอบถามถึงสาเหตุที่เธอไม่มาตั้งแผงขายของ

หนึ่งในนักศิลปะการต่อสู้นิรนามอธิบายว่า "อ๋อ เหมือนเธอจะมีปัญหาอะไรบางอย่างน่ะ"

“เมื่อไม่กี่วันก่อน เจาลู่เซี่ยวทายาทของตระกูลเจาของเมืองหนานหยางนั้นมีปากเสียงกับผู้หญิงที่ขายของตรงนั้น ทำให้เธอฆ่าเขาไป”

“ซึ่งนั่นทำให้ตระกูลเจาโกรธมากและส่งคนไปตามล่าผู้หญิงคนนั้นทันที”

“ซึ่งมันทำให้เธอไม่ได้มาที่นี่เลยในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา”

ลู่ชางเฉิงพยักหน้าเมื่อได้รู้เรื่องนี้

เขาเองก็พอรู้เรื่องของตระกูลเจาซึ่งเป็นหนึ่งในตระกูลมหาอํานาจในเมืองหนานหยางที่คล้ายๆกับตระกูลเจิ้ง

แต่เนื่องจากตระกูลเจานั้นเป็นที่รู้จักจากความสามารถด้านการต่อสู้ ซึ่งพวกเขาคอยทำหน้าที่เป็นผู้คุ้มกันและมีโรงเรียนสอนศิลปะการต่อสู้เป็นของตัวเอง

ซึ่งนั่นทำให้ความแข็งแกร่งด้านการต่อสู้ของพวกเขานั้นเหนือกว่าสำนักเมียวชูมาก

การฆ่าทายาทของตระกูลเจา ก็เหมือนกับการแหย่รังแตน ซึ่งมันจะทำให้เธอต้องอยู่อย่างหลบๆซ่อนๆในเมืองหนานหยาง

"น่าเสียดายจัง..."

ลู่ชางเฉิงส่ายหัวเบาๆ

หลังจากนั้นลู่ชางเฉิงก็ยังคงเดินดูในตลาดมืดต่อไปอีกครู่หนึ่งและเห็นแผงขายของที่มีวิชาและทักษะการต่อสู้จัดตั้งอยู่

เขาเดินเข้าไปและสอบถามทันที

ศิลปะการต่อสู้ส่วนใหญ่ที่ถูกจัดตั้งอยู่นั้นเป็นศิลปะการต่อสู้ระดับที่สองและเกือบทั้งหมดเป็นศิลปะการต่อสู้ที่ลู่ชางเฉิงได้ฝึกฝนไปแล้ว ทําให้มันไร้ประโยชน์สําหรับเขา

และศิลปะการต่อสู้ทั้งหมดนั้นก็อยู่ในขอบเขตการเสริมสร้างเลือดเท่านั้น

ลู่ชางเฉิงจึงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

ตอนนี้เขามีเงิน แต่เขากลับไม่สามารถตามหาศิลปะการต่อสู้ที่เขาต้องการได้

“ในแง่ของศิลปะการต่อสู้ ดูเหมือนว่าศิลปะการต่อสู้ระดับที่สามจะไม่ค่อยถูกเผยแพร่ออกมามากนัก ซึ่งทำให้มันมีจำนวนที่จํากัด”

“ส่วนศิลปะการต่อสู้ที่เหนือกว่าขั้นการปรับแต่สภาพร่างกายนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะซื้อ...”

(***ขั้นแรกของศิลปะการต่อสู้คือ การปรับแต่งสภาพร่างกาย ซึ่งประกอบด้วยสามระดับ : การเสริมสร้างเลือด การแบ่งเบากระดูก และการปรับแต่งอวัยวะ***)

เมื่อระดับทักษะและศิลปะการต่อสู้ของเขาสูงขึ้น การตามหาทักษะและศิลปะการต่อสู้ที่สูงในระดับเดียวกันกับเขาจึงหายากมากขึ้นเช่นกัน

ลู่ชางเฉิงนั้นได้แต่คิดถึงผู้หญิงคนนั้น เพราะบางทีเธออาจจะมีศิลปะการต่อสู้ระดับที่สาม ที่อยู่ในขอบเขตการปรับแต่ง หรืออาจอยู่เหนือขั้นการปรับแต่งสภาพร่างกายด้วยซ้ำ

น่าเสียดายที่ตอนนี้เขาไม่ได้เจอกับเธอ

ลู่ชางเฉิงยังคงเดินเตร่ในตลาดมืดอยู่อีกพักหนึ่งแต่ก็ไม่พบศิลปะการต่อสู้ใดๆที่ถูกใจ ซึ่งมันทำให้เขาผิดหวังมากขึ้น

ลู่ชางเฉิงใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงอยู่ในตลาดมืด และตอนนี้ก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว

นอกจากตลาดมืดทางตอนใต้แล้ว ถนนส่วนที่เหลือของเมืองหนายหยางนั่นเงียบสงบมาก เพราะผู้คนส่วนใหญ่ตอนนี้กำลังหลับไหลอยู่

ขณะที่ลู่ชางเฉิงกำลังเดินออกจากตลาดมืด เขาเหลือบไปเห็นคนประมาณสองสามคนที่กำลังแอบอยู่

แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาไม่ได้มุ่งเป้ามาที่ลู่ชางเฉิง แต่กำลังดักรอใครสักคนอยู่

ลู่ชางเฉิงเองก็ไม่สนใจพวกเขา

ตลาดมืดนั้นเป็นสถานที่ที่วุ่นวายและมีผู้คนทุกประเภท นอกจากนี้ ความขัดแย้งและการต่อสู้ก็เป็นเรื่องปกติในตลาดมืดเช่นกัน

ไม่ว่าคนเหล่านี้จะดักรอใคร มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับลู่ฉางเฉิง

เขาจึงหันหลังและเดินจากไปก่อนที่จะค่อยๆหายไปในความมืด

"ชิ้งง"

ทันใดนั้น ลู่ชางเฉิงก็ได้ยินเสียงอาวุธที่ถูกชักออกมา

ในขณะเดียวกัน ผู้หญิงที่สวมผ้าคลุมในชุดสีแดงก็ถูกขวางทางเอาไว้โดยกลุ่มคนที่ซ่อนอยู่ในเงามืด

“หลี่หงจวง ในที่สุดเจ้าก็ปรากฏแล้วงั้นรึ?!”

"คนของตระกูลเจางั้นเหรอ?"

หลี่หงจวงไม่ลังเลและวิ่งหนีทันที

แต่ทันใดนั้น นักศิลปะการต่อสู้เจ็ดถึงแปดคนก็ปรากฏตัวขึ้น ซึ่งพวกเขาทั้งหมดเป็นของตระกูลเจาและเข้าไปล้อมหลี่หงจวงเอาไว้

การแสดงออกของบนใบนหน้าของหลี่หงจวงภายใต้ผ้าคลุมนั้นเริ่มเปลี่ยนไป

นักศิลปะการต่อสู้ทั้งแปดคนนี้ล้วนอยู่ในขอบเขตการปรับแต่งอวัยวะ

การสังหารเจาลู่เซี่ยวนั้นทําให้ตระกูลเจาโกรธมาก และพวกเขาได้ส่งนักศิลปะการต่อสู้จํานวนมากไปตามล่าเธอ

หลี่หงจวงนั้นมีฝีมืออยู่บ้างก็จริง แต่ถ้าต้องเผชิญกับนักศิลปะการต่อสู้ขอบเขตการปรับแต่งอวัยวะจํานวนมาก เธอเองก็ไม่สามารถต้านทานได้จริงๆ

“ก็ได้ ถ้าตระกูลเจา ต้องการชีวิตของข้า ก็เข้ามาเอามันไปได้เลย!”

หลี่หงจวงชักมีดของเธอออกมา

เนื่องจากเธอเป็นคนนักศิลปะการต่อสู้ ทำให้เธอไม่กลัวพวกเขา

เมื่อบรรยากาศที่ตึงเครียดเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นทั้งสองฝ่าย ทันใดนั้น พวกเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆดังขึ้น

"ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ"

ฝีเท้านี้ดังเป็นจังหวะ

ดูเหมือนว่ากำลังมีคนเดินเข้ามาใกล้ๆทีละก้าว

คนของตระกูลเจามองหน้ากันและจ้องไปที่ต้นเสียง

ในความมืด ตอนนี้พวกเขากำลังเห็นร่างลางๆปรากฎอยู่

คนๆแต่งกายด้วยชุดสีดํา สวมหมวกฟางและปกปิดใบหน้า ทําให้ไม่สามารถระบุตัวตนได้

คนๆนั้นไม่ได้ชักอาวุธอะไรขึ้นมาและกําลังก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว

"ดูเหมือนเจ้ากำลังแย่สินะ?"

คนในชุดดํามองไปที่หลี่หงจวงและพูดช้าๆ

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนี้ หลี่หงจวงจึงสั่นสะท้านไปร่างและนึกถึงตัวตนของคนที่อยู่ในชุดดําได้

"เจ้างั้นรึ?..."

ใช่แล้ว คนๆนั้นก็คือลู่ชางเฉิง

ถึงเขาจะไม่ได้มาบ่อย แต่เมื่อเขาได้ยินเสียงที่คุ้นเคยของผู้หญิงที่ขายของนั้น เขาจึงเข้ามาช่วยทันที

ซึ่งแน่นอนว่าผู้หญิงที่ตั้งของขายให้เขาก็คือหลี่หงจวงคนนี้

ส่วนคนที่กำลังล้อมเธออยู่นั้นคือคนของตระกูลเจา

"ดูเหมือนว่าเจ้ากำลังต้องการความช่วยเหลืออยู่สินะ?"

การจ้องมองของลู่ชางเฉิงนั้นจ้องไปที่นักศิลปะการต่อสู้ของตระกูลเจาทีละคน

ผู้นําของทั้งแปดคนอย่าง เจาหลี่ นั้นรู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขารู้สึกว่าชายในชุดดำคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาๆเลย

ซึ่งนั่นออกมาจากสัญชาตญาณของเขา!

เพียงแค่เหลือบมองไปที่ชายชุดดำเพียงครั้งเดียว เขาก็รู้สึกไม่ปลอดภัยอย่างมาก

แต่ในฐานะสมาชิกของตระกูลเจา เขาค่อยๆก้าวไปข้างหน้าและเตือนลู่ชางเฉิงว่า "หลี่หงจวงฆ่าทายาทของตระกูลเจา และพวกเราจะไม่เลิกราจนกว่าพวกเราจะจัดการเรื่องนี้ได้ และเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า ดังนั้นข้าหวังว่าเจ้าจะไม่เข้ามายุ่งกับเรื่องของพวกข้าเช่นกัน”

เขาใช้ชื่อเสียงของตระกูลเจาเพื่อจะข่มลู่ชางเฉิง

ในเมืองหนานหยาง ตระกูลเจานั้นมีอำนาจอย่างมาก

แต่ลู่ชางเฉิงก็ยังไม่จากไป

ใบหน้าของเจาหลี่เริ่มเปลี่ยนไป เขาจ้องไปที่ลู่ชางเฉิงอย่างเย็นชาและพูดว่า "นี่เจ้าคิดจะเป็นศัตรูของตระกูลเจาจริงหรือ?"

"ศัตรูของตระกูลเจาเหรอ?"

“ไม่หรอก ข้าน่ะไม่อยากเป็นศัตรูกับตระกูลเจา ดังนั้นข้าจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องฆ่าพวกเจ้าทุกคน”

“ตราบใดที่พวกเจ้าทุกคนตาย ตระกูลเจาก็จะไม่รู้ว่าเรื่องนี้เป็นเพราะข้าและข้าก็จะไม่ได้เป็นศัตรูกับตระกูลเจา”

ทันทีที่ลู่ชางเฉิงพูดจบ สีหน้าของเจาหลี่ก็เปลี่ยนไปทันที

"ฟุ้บบ"

ร่างของลู่ชางเฉิงเริ่มขยับเล็กน้อย

ทันใดนั้น เจาหลี่ได้ยกดาบขึ้นโดยสัญชาตญาณเพื่อป้องกันด้านหน้าของเขา

"วิ้งงง"

แสงสีขาวส่องผ่าน

จู่ๆ เจาหลี่รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ลําคอของเขา

"แก๊งง..."

ดาบของเขาตกลงกับพื้น

เจาหลี่ป้องคอของเขาไว้แน่นด้วยมือทั้งสองข้าง

แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ช่วยให้เขารอดไปได้อยู่ดี

"เจ้า….อั่ก"

“ตุ้บ”

เจาหลี่ค่อยๆล้มลงกับพื้นด้วยร่างกายที่กระตุกอยู่สองสามครั้ง

นักศิลปะการต่อสู้ในขอบเขตการปรับแต่งอวัยวะไม่สามารถต้านทานการโจมตีนี้ได้และตายอย่างรวดเร็ว

ไม่ใช่แค่เจาหลี่เท่านั้น

ลู่ชางเฉิงเริ่มเคลื่อนไหวร่างกายของเขาอีกครั้ง

ร่างของเขาไปปรากฏข้างๆนักศิลปะการต่อสู้ของตระกูลเจาอย่างรวดเร็ว

จากนั้นแสงสีขาวก็ปรากฎขึ้น

นั่นคือแสงที่กระทบเข้ากับคมกริชของเขา

แม้แต่หลี่หงจวงที่เฝ้าดูจากด้านข้างก็ยังมองไม่เห็นการเคลื่อนไหวของลู่ชางเฉิงได้ทัน

หลังจากนั้นเพียงครู่เดียว ศพจำนวนมากก็นอนกองอยู่บนพื้นและเริ่มมีกลิ่นเลือดคละคลุ้งไปทั่ว

ลู่ชางเฉิงยืนอยู่นิ่งๆต่อหน้าหลี่หงจวง โดยที่ร่างกายของเขาไม่มีเลือดเปื้อนอยู่เลย

"ข้าจัดการปัญหาให้เจ้าแล้ว"

ลู่ชางเฉิงพูดอย่างใจเย็น

ขณะที่หลี่หงจวงจ้องมองไปที่ศพบนพื้นและมองไปที่ลู่ชางเฉิง เธอจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่สบายใจ

ถึงแม้ว่าเขาจะช่วยเธอเอาไว้ แต่เธอกลับรู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างแปลกๆ

"ขอบคุณ..."

เสียงของหลี่หงจวงเองก็สั่นเล็กน้อย

"เจ้าต้องการเงินงั้นเหรอ?"

ลู่ชางเฉิงถาม

แม้ว่าหลี่หงจวงจะหนีไปแล้ว แต่เธอก็เสี่ยงที่จะมาที่ตลาดมืด

ซึ่งนั่นหมายความว่าเธออยากได้เงิน

หลี่หงจวงกัดฟันและพูดว่า "ใช่ ตอนนี้ข้าต้องการเงินอย่างมาก"

"เจ้าคงไม่ได้ช่วยข้าโดยไม่มีเหตุผลหรอกสินะ?"

"บอกมาว่าเจ้าต้องการอะไร?"

ลู่ชางเฉิงที่ได้ยินแบบนี้จึงรีบความต้องการของเขาทันที “เทคนิคการต่อสู้ในขอบเขตการปรับแต่งอวัยวะ และถ้าหากมีเทคนิคอื่นๆที่อยู่ในขอบเขตการปรับแต่งอวัยวะก็ยิ่งดี นอกจากนี้ข้ายังต้องการศิลปะการต่อสู้อีกจํานวนมาก!”

“เทคนิคการต่อสู้กับศิลปะการต่อสู้งั้นรึ...”

หลี่หงจวงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ตราบใดที่เจ้ามีเงินมากพอเรื่องนั้นก็ไม่ใช่ปัญหา"

"ตามข้ามา..."

ลู่ชางเฉิงที่ได้ยินแบบนี้จึงเดินตามหลังหลี่หงจวงไปโดยไม่ลังเล และทั้งสองก็หายตัวไปอย่างรวดเร็วในตลาดมืด