บทที่ 9: ศิษย์พี่ของข้าคืออัจฉริยะวิถีกระบี่งั้นหรือ?!

บทที่ 9: ศิษย์พี่ของข้าคืออัจฉริยะวิถีกระบี่งั้นหรือ?!

ศิษย์พี่ของนางผู้นี้คืออัจฉริยะในวิถีกระบี่อย่างนั้นหรือ?

ปราณกระบี่แหลกสลายไปจนหมดสิ้น

ภายใต้เจตจำนงกระบี่ขั้นสมบูรณ์แบบของหลินหมิง ปราณกระบี่เหล่านั้นล้วนถูกฟันจนมลายหายไปในพริบตา

ทว่าการโจมตีของอวี๋ชินเหยาก็พุ่งเข้ามาซ้ำอีกระลอกทันทีที่ปราณกระบี่ไม่กี่สายนั้นสลายไป

เพื่อไม่ให้เป็นการทำร้ายอวี๋ชินเหยา หลินหมิงจึงเป็นฝ่ายชิงสลายเจตจำนงกระบี่ของตนทิ้งเสีย

แต่การต่อสู้ครั้งนี้ก็ยืดเยื้อมานานพอแล้ว ถึงเวลาต้องจบมันเสียที

"ศิษย์น้องอวี๋ เจ้าแพ้แล้วล่ะ"

ปลายกระบี่ของหลินหมิงหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าอวี๋ชินเหยา ห่างจากลำคอของนางไปไม่ถึงความกว้างของหนึ่งนิ้วโป้ง

"ท่านแม่บอกชัดๆ ว่าข้าจะชนะแท้ๆ"

เมื่อเห็นเช่นนั้น อวี๋ชินเหยาก็เก็บกระบี่ยาวของตนด้วยสีหน้าที่เผยให้เห็นถึงความไม่ยินยอมเล็กน้อย

ท่านแม่ของนางบอกไว้ชัดเจนว่านางสามารถเอาชนะศิษย์พี่ได้ แต่สุดท้ายนางก็พ่ายแพ้ให้เขาอีกจนได้

"สิ่งที่ท่านเจ้าแห่งยอดเขาอวี๋กล่าวมาก็ไม่ได้ผิดเสียทีเดียว เพียงแต่ช่วงนี้ข้าบังเอิญทะลวงระดับการบ่มเพาะขึ้นมาได้นิดหน่อยเท่านั้นเอง"

หลินหมิงเอ่ยปลอบใจนาง

หากเทียบกับฝีมือในอดีตของเขา เขาอาจจะไม่ใช่คู่มือของอวี๋ชินเหยาจริงๆ

แต่น่าเสียดายที่เขาดันมี 'การทะลวงระดับ' เล็กๆ น้อยๆ เสียก่อน

โกหกทั้งเพ

ซูเหลียนเสวี่ยรู้ดีว่าหลินหมิงกำลังโกหกคำโต ระดับฝีมือเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่จะได้มาจากการเพิ่งทะลวงระดับการบ่มเพาะเพียงอย่างเดียว

หลินหมิงคงจะซุกซ่อนความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเขามาโดยตลอดแน่ๆ

ศิษย์พี่ของนางผู้นี้คู่ควรกับคำว่า 'อัจฉริยะ' ในด้านพรสวรรค์แห่งวิถีกระบี่อย่างแท้จริง

แม้แต่ในดินแดนเบื้องบน เขาก็ยังคู่ควรกับสองคำนี้

นางไม่คาดคิดเลยว่าศิษย์พี่ของนางจะซ่อนคมไว้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้

ชั่วขณะหนึ่ง ซูเหลียนเสวี่ยก็เริ่มรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับตัวศิษย์พี่ของนางขึ้นมาทีละน้อย

เหตุใดผู้ที่มีความแข็งแกร่งถึงเพียงนี้จึงต้องจงใจปิดบังมันเอาไว้ด้วยเล่า?

"ครั้งหน้า ครั้งหน้าข้าจะต้องเอาชนะท่านให้ได้แน่"

อวี๋ชินเหยาฮึดฮัด ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้

ท่าทางเช่นนั้นของนางดูน่ารักน่าเอ็นดูไม่น้อย

"ถ้าเช่นนั้น ข้าจะรอรับคำท้าของเจ้าในครั้งหน้านะ"

หลินหมิงกล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม

ตามข้อตกลงของพวกเขา การประลองของเดือนนี้ถือเป็นอันสิ้นสุดลง หากนางต้องการท้าประลองกับเขาอีก ก็ต้องรอจนถึงเดือนหน้า

"เดือนหน้าก็เดือนหน้าสิ"

อวี๋ชินเหยากล่าว

"แล้วเจ้าจะอยู่ทานมื้อเที่ยงด้วยกันก่อนหรือไม่?"

หลินหมิงเอ่ยถาม

"เห็นแก่ที่ท่านอุตส่าห์เอ่ยปากชวน คุณหนูอย่างข้าจะยอมไว้หน้าท่านสักครั้งก็แล้วกัน"

อวี๋ชินเหยาพยักหน้ารับทันที

พอคิดถึงอาหารรสเลิศที่หลินหมิงเป็นคนทำ อวี๋ชินเหยาก็รู้สึกราวกับว่ากระเพาะของนางกำลังร่ำร้องด้วยความหิวโหยขึ้นมาทันที

อาหารฝีมือของหลินหมิงนั้นอร่อยกว่าของที่คนในโรงอาหารทำเป็นไหนๆ

ด้วยเหตุนี้ ภายใต้สิ่งยั่วใจอย่างอาหารรสเลิศ อวี๋ชินเหยาจึงอยู่รั้งที่ยอดเขาจื่อเฉินต่อไปเป็นการชั่วคราว

เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงเที่ยงวันอย่างรวดเร็ว

หลินหมิงเดินไปยังทะเลสาบเล็กๆ เหนือน้ำตก ซึ่งเป็นสถานที่ที่เขาใช้เลี้ยงฝูงปลาวิญญาณเอาไว้

"เจ้าก็แล้วกัน"

สายตาของหลินหมิงตกลงบนตัวปลาเกล็ดแพรหางดำ เขายื่นมือออกไปคว้าจับอย่างรวดเร็ว ปลาตัวนั้นก็หลุดพ้นจากผืนน้ำในทะเลสาบและเข้ามาอยู่ในกำมือของเขาทันที

ปลาเกล็ดแพรหางดำพยายามดิ้นรนขัดขืน ทว่าการดิ้นรนของมันกลับไร้ผลเมื่ออยู่ต่อหน้าหลินหมิง และมันก็ถูกหิ้วกลับไปยังห้องครัว

"สองคนนั้นไปสนิทสนมกันรวดเร็วปานนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?"

หลินหมิงปรายตามองหญิงสาวสองคนที่อยู่ไม่ไกลนัก

ซูเหลียนเสวี่ยกับอวี๋ชินเหยาไปนั่งลงพูดคุยกันตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้

เมื่อครู่นี้พวกนางยังไม่รู้จักกันเลยแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับกำลังคุยกันอย่างออกรสออกชาติเสียแล้ว

หลินหมิงไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก เพราะถึงอย่างไรก็ยังมีวัตถุดิบที่รอให้เขาจัดการอยู่อีก

มีดทำครัวปรากฏขึ้นในมือของหลินหมิง

สันมีดถูกฟาดลงบนหัวของปลาเกล็ดแพรหางดำอย่างจัง

ด้วยพละกำลังของหลินหมิง ปลาเกล็ดแพรหางดำจึงสลบเหมือดไปในทันที

ลำดับต่อไปก็คือการแล่เนื้อด้วยมีด

เวลาผ่านไปไม่นาน อาหารกลิ่นหอมฉุยที่ส่งควันกรุ่นหลายจานก็ถูกยกมาวางบนโต๊ะหิน

อวี๋ชินเหยามารออยู่ที่โต๊ะหินตั้งนานแล้ว สายตาของนางจับจ้องไปที่จานปลาเกล็ดแพรหางดำโดยไม่ยอมละสายตาไปไหน

"ข้าชอบกินปลาที่สุดเลย"

อวี๋ชินเหยากล่าวด้วยความใจร้อน

"ถ้าอย่างนั้นก็กินให้เยอะๆ ล่ะ"

หลินหมิงเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

"งั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะ!"

อวี๋ชินเหยารีบคีบเนื้อปลาชิ้นหนึ่งเข้าปากทันที

ในชั่วพริบตา ความรู้สึกเป็นสุขอย่างบอกไม่ถูกก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง

ซูเหลียนเสวี่ยเองก็ไม่ได้ทำตัวเกรงใจ นางกวาดอาหารบนโต๊ะหินเข้าปากอย่างรวดเร็วเช่นกัน

นางไม่มีทางพลาดสิ่งใดก็ตามที่เป็นประโยชน์ต่อการบ่มเพาะของนางอย่างแน่นอน

และแล้ว อาหารส่วนใหญ่บนโต๊ะหินก็ตกไปอยู่ในท้องของหญิงสาวทั้งสองคน โดยเฉพาะปลาเกล็ดแพรหางดำตัวนั้น เกือบสองในสามส่วนล้วนถูกอวี๋ชินเหยากินเข้าไปทั้งสิ้น

"จริงสิ ศิษย์พี่ อีกสามวันข้าจะไปที่เมืองหมิงซาน ท่านอยากจะไปต้วยกันหรือไม่?"

อวี๋ชินเหยาเงยหน้ามองหลินหมิงแล้วเอ่ยถาม

"เจ้าจะไปทำอะไรที่เมืองหมิงซานรึ?"

หลินหมิงถามกลับ

เมืองหมิงซานเป็นเมืองที่ถูกก่อตั้งขึ้นโดยภูเขาหยวนซวี มันเป็นสถานที่ที่ผู้บ่มเพาะจำนวนมากมาพำนักอาศัย ฝึกฝน และทำการค้าขายแลกเปลี่ยน ตั้งอยู่ทางทิศใต้ของภูเขาหยวนซวี ห่างออกไปหลายร้อยลี้

"อีกเจ็ดวันจะมีการจัดงานประมูลขึ้นที่เมืองหมิงซาน และมีของที่ข้าต้องการอยู่ในงานประมูลครั้งนั้นพอดี"

อวี๋ชินเหยาเอ่ยตามความจริง

เป็นเพราะมีของที่นางต้องการอย่างเจาะจง นางจึงต้องเดินทางไปที่เมืองหมิงซานด้วยตัวเอง

"ศิษย์พี่ ท่านไปเป็นเพื่อนข้าหน่อยได้หรือไม่เล่า?"

อวี๋ชินเหยาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเล็กน้อย

"ได้สิ พอดีข้าเองก็มีแผนที่จะเดินทางไปเมืองหมิงซานอยู่เหมือนกัน"

หลินหมิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบตกลง

อันที่จริง ช่วงนี้เขาก็กำลังหาเวลาไปจัดการธุระบางอย่างที่เมืองหมิงซานอยู่พอดี

ในเมื่ออวี๋ชินเหยาเอ่ยปากชวน เขาก็ตอบรับอย่างเต็มใจ

"ถ้าเช่นนั้น พอถึงเวลาออกเดินทางข้าจะมาบอกท่านนะ"

อวี๋ชินเหยากล่าวกับหลินหมิง

"เหลียนเสวี่ย เจ้าเองก็ไปด้วยกันสิ ถึงตอนนั้นข้าจะพาเจ้าไปเดินเที่ยวรอบๆ เมืองหมิงซานเอง"

อวี๋ชินเหยาหันไปชวนซูเหลียนเสวี่ยด้วย

"รอให้ถึงเวลานั้นก่อนค่อยว่ากันอีกทีก็แล้วกัน"

ซูเหลียนเสวี่ยส่ายหน้าปฏิเสธกลายๆ

ในยามนี้นางยังไม่สนใจเรื่องอื่นใดนอกจากการบ่มเพาะ และนางก็ไม่อยากจะเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระอื่นด้วย

"งั้นตกลงตามนี้นะ ถึงเวลาแล้วข้าจะมาเรียกพวกเจ้าทั้งสองคน"

พูดจบ อวี๋ชินเหยาก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินจากไป มุ่งหน้าตรงลงจากเขาไปราวกับว่านางไม่ได้ยินคำปฏิเสธของซูเหลียนเสวี่ยเลยแม้แต่น้อย

"อย่าถือสานางเลย ศิษย์น้องอวี๋ก็เป็นคนร่าเริงมีชีวิตชีวาแบบนี้แหละ"

หลินหมิงหันมากล่าวกับซูเหลียนเสวี่ย

"ศิษย์พี่อวี๋ก็น่าสนใจดีนะเจ้าคะ"

ซูเหลียนเสวี่ยเอ่ยแสดงความคิดเห็น

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากออกจากยอดเขาจื่อเฉิน อวี๋ชินเหยาก็เดินทางกลับไปยังยอดเขาซ่อนกระบี่ จนกระทั่งมาถึงบริเวณยอดเขาอันเป็นที่พำนักของมารดาของนาง... เหยาฉูรั่ว เจ้าแห่งยอดเขาซ่อนกระบี่

เหยาฉูรั่วกำลังนั่งหลับตาพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้ บนโต๊ะข้างกายมีถ้วยน้ำชาที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ๆ วางอยู่ ควันสีขาวลอยกรุ่นออกมา

"ท่านแม่"

อวี๋ชินเหยาเอ่ยทักทายเมื่อเดินเข้าไปในห้อง

เหยาฉูรั่วค่อยๆ ลืมตาขึ้น เมื่อนางเห็นอวี๋ชินเหยาปรากฏตัว ร่องรอยแห่งความรักใคร่เอ็นดูที่ยากจะสังเกตเห็นก็พาดผ่านสีหน้าของนาง

"ชินเอ๋อร์ ผลการประลองออกมาเป็นอย่างไรบ้าง?"

เหยาฉูรั่วเอ่ยถาม

"ท่านแม่ ท่านโกหกข้า"

อวี๋ชินเหยากล่าวกับเหยาฉูรั่วด้วยสีหน้าจริงจัง

"แม่โกหกเจ้าตรงไหนกัน?"

เหยาฉูรั่วทำหน้าซื่อตาใส

มีเพียงตอนอยู่ต่อหน้าบุตรสาวของนางเท่านั้นที่นางจะแสดงท่าทีเช่นนี้ออกมา

เพราะสำหรับสายตาของคนภายนอก นางคือเจ้าแห่งยอดเขาซ่อนกระบี่ผู้แสนจะเย็นชา โหดเหี้ยม และเด็ดขาด