บทที่ 17 - น้องเล็ก กลับมา! ตรงนั้นอันตราย

บทที่ 17 - น้องเล็ก กลับมา! ตรงนั้นอันตราย

ท้องฟ้าเพิ่งจะสาง

หลิวลี่จวนก็ตื่นขึ้นมาแล้ว

หลังจากล้างหน้าล้างตาแบบลวกๆ ในห้องครัวเสร็จ

เธอก็เริ่มล้างมันเทศเตรียมทำอาหารเช้าให้น้องๆ

เมื่อหลิวชิงสือที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องครัวเห็นภาพนี้ เขาก็แสดงความไม่พอใจออกมาทันที "พี่รอง เมื่อคืนพี่สามเพิ่งจะบอกไปไม่ใช่เหรอว่าต่อไปนี้บ้านเราจะกินข้าวสวยทุกมื้อ แล้วทำไมเช้าตรู่แบบนี้พี่ยังจะต้มมันเทศอีกเนี่ย?"

มันเทศ มันเทศ

กินแต่มันเทศทุกวัน

ตอนนี้แค่เห็นมันเทศเขาก็เบื่อจะแย่อยู่แล้ว

หลิวลี่จวนเดาความคิดของหลิวชิงสือออก เธอมองค้อนใส่หลิวชิงสือไปวงหนึ่งแล้วพูดอย่างอารมณ์เสีย "แกไม่รู้หรือไงว่าตอนนี้สถานการณ์ของบ้านเราเป็นยังไง? ยังอยากจะกินข้าวสวยทุกมื้ออีก พี่จะบอกให้เอาบุญนะ ถ้าที่บ้านไม่มีรายได้เข้ามา อีกครึ่งเดือนแม้แต่มันเทศก็ไม่มีให้กินหรอก"

นี่คือความจริง

คนห้าคนแถมยังมีหมาอีกตัว

ปริมาณอาหารที่ต้องกินในแต่ละวันนั้นน่าตกใจมาก

"แต่ว่า..." หลิวชิงสืออึกอัก

"ไม่มีแต่ทั้งนั้นแหละ" หลิวลี่จวนจ้องหลิวชิงสืออย่างหงุดหงิด "รีบไปล้างหน้าแปรงฟันซะ แล้วไปเรียกน้องห้าตื่นด้วย เดี๋ยวพี่จะนึ่งปลาเตียวจื่อเผ็ดให้พวกแกกินกับมันเทศ โอเคมั้ยล่ะ?"

"โอเคเลย" หลิวชิงสือดีใจ รีบหันหลังไปเรียกหลิวชิงหลงน้องห้าทันที

จากนั้นสองพี่น้องก็นั่งยองๆ ล้างหน้าแปรงฟันกันที่หน้าประตูห้องครัว

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ หลิวชิงซงก็เดินเข้ามาในห้องครัว

มีน้องเล็กกับเสี่ยวหนัวมี่ที่ยังขยี้ตางัวเงียเดินตามมาข้างหลังด้วย

"พวกแกตื่นเช้าขนาดนี้ทำไมเนี่ย?" หลิวลี่จวนที่กำลังเติมฟืนอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น

"ผมจะเอาขวดน้ำมันไปที่ป่าสนบนภูเขาด้านหลังซะหน่อยน่ะ" หลิวชิงซงยิ้มตอบ "พวกเขาก็เลยตามไปเล่นด้วย"

"อื้ม คุนน้าบอกว่าป่าสนข้างหลังมีเห็ดห้ายเกบ หนูอยากจินเห็ด" เสี่ยวหนัวมี่พูดสมทบด้วยเสียงใสแจ๋ว

"เดี๋ยวนะ... แกไปเก็บเห็ดแล้วเอาขวดน้ำมันไปทำไมล่ะ?" หลิวลี่จวนงงไปหมดแล้ว

หลิวชิงสือกับหลิวชิงหลงที่อยู่ข้างๆ ก็มองหลิวชิงซงอย่างไม่เข้าใจเช่นกัน

"ขวดน้ำมันที่ผมพูดถึง ไม่ใช่ขวดน้ำมันที่เอาไว้ใส่น้ำมันพืชหรอกนะ แต่เป็นขวดสำหรับใส่น้ำมันก๊าดต่างหาก" หลิวชิงซงอธิบาย "เมื่อคืนพี่รองเพิ่งบ่นว่าน้ำมันก๊าดในบ้านใกล้จะหมดแล้วไม่ใช่เหรอ? ผมเลยกะว่าจะไปหาน้ำมันสนที่ป่าสนบนภูเขาด้านหลังสักหน่อย"

น้ำมันสน

ก็เหมือนกับน้ำมันก๊าดนั่นแหละ

จุดไฟก็ให้แสงสว่างได้เหมือนกัน

แถมประสิทธิภาพก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าน้ำมันก๊าดเลย

เมื่อหลิวลี่จวนตั้งสติได้ ก็รีบหาขวดสำหรับใส่น้ำมันก๊าดใต้เตาไฟมายื่นให้หลิวชิงซง "ป่าสนข้างหลังมีหมูป่าเพ่นพ่านอยู่นะ แกอย่าพาหงเสียกับเสี่ยวหนัวมี่ไปไกลล่ะ"

"ต่อให้ไม่มีน้ำมันสน แกก็ต้องรีบกลับมาทันทีเลยนะ"

"เข้าใจแล้ว" หลิวชิงซงรับขวดน้ำมันมา

"แล้วก็..." หลิวลี่จวนมองดูท้องฟ้าข้างนอก "เดี๋ยวพี่ต้องไปจ่ายค่าเทอมให้ชิงสือกับชิงหลง แกอย่าลืมให้อาหารไก่ด้วยล่ะ แล้วก็อย่าลืมรดน้ำผักกาดขาวกับต้นหอมในสวนของบ้านเราด้วยล่ะ"

"เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว" หลิวชิงซงรับคำรัวๆ

ความจริงต่อให้พี่สาวคนรองไม่บอก เขาก็จะไปทำอยู่แล้ว

"จริงสิ หงเสีย แกอย่ามัวแต่เดินตามก้นชิงซงต้อยๆ สิ ถ้าหน่วยผลิตต้องการคนเลี้ยงวัว แกต้องไปรายงานตัวนะ ได้แต้มแรงงานมานิดหน่อยก็ยังดี" หลิวลี่จวนพูดเสริมอีกประโยค

"อ้อ!" น้องเล็กตอบรับอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจนัก

หลิวชิงซงมองดูภาพตรงหน้าแล้วก็อมยิ้ม

แต่เขาไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ก็หิ้วขวดน้ำมัน พาพากน้องเล็กและเสี่ยวหนัวมี่เดินมุ่งหน้าไปทางป่าสนบนภูเขาด้านหลัง

ป่าสนที่สันเขาหมูป่าบนภูเขาด้านหลังนั้นกว้างใหญ่มาก ทอดยาวไปจนถึงไหล่เขา กินพื้นที่อย่างน้อยๆ ก็เกินพันหมู่เลยทีเดียว

แต่หลิวชิงซงไม่กล้าไปถึงไหล่เขาหรอกนะ เขาพาเสี่ยวหนัวมี่กับน้องเล็กเดินวนเวียนอยู่แค่ในป่าสนตรงตีนเขาเท่านั้น

แต่ที่น่าแปลกใจก็คือ น้ำมันสนที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติบนต้นสนกลับถูกคนเก็บไปหมดแล้ว บนพื้นดินเต็มไปด้วยรอยเท้าคนเดินย่ำไปมา

ส่วนเห็ดก็มีให้เห็นแค่ไม่กี่ดอก

เรื่องนี้ทำให้หลิวชิงซงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ในขณะที่กำลังจะเรียกน้องเล็กกับเสี่ยวหนัวมี่ที่กำลังวิ่งไล่จับผีเสื้อให้กลับบ้าน พุ่มไม้ข้างหน้าก็เกิดการสั่นไหวขึ้นมากะทันหัน ตามมาด้วยกระต่ายป่าอ้วนจ้ำม่ำตัวหนึ่งพุ่งพรวดออกมา

หลิวชิงซงยังไม่ทันตั้งตัว

กระต่ายป่าตัวนั้นก็มุดหายเข้าไปในกอหญ้าคาที่สูงท่วมหัวซะแล้ว

"คุณน้า มี... มีกะต่ายยย!" เสี่ยวหนัวมี่ก็เห็นกระต่ายป่าตัวนั้นเหมือนกัน ขณะที่ตกใจ เธอก็รีบชี้มือเล็กๆ ไปยังทิศทางนั้น

"อืม น้าเห็นแล้วล่ะ" หลิวชิงซงพยักหน้า "แต่พวกเราจับมันไม่ได้หรอก กลับกันเถอะ!"

"อ้าว!" เสี่ยวหนัวมี่รู้สึกผิดหวังนิดหน่อย

เธอกุมมือใหญ่ของหลิวชิงซงกำลังจะเดินลงเขาไป

แต่น้องเล็กกลับก้มหน้าก้มตาผลุบเข้าไปในดงหญ้าคา

"กลับมา หงเสีย! ตรงนั้นมันอันตราย" หลิวชิงซงเห็นดังนั้นจึงรีบตะโกนเรียก

"มะเปนไยหรอก" น้องเล็กชะโงกหน้าเล็กๆ ออกมาจากดงหญ้าคา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจว่า "พี่สาม ในนี้มีเห็ดเยอะแยะเลย"

"จริงเหรอ?" หลิวชิงซงรีบจูงมือเสี่ยวหนัวมี่เดินเข้าไปดู

เมื่อแหวกกอหญ้าคาดูก็พบว่า บนพื้นมีเห็ดหญ้าคาอยู่เยอะจริงๆ

เห็ดหญ้าคาก็เหมือนกับเห็ดสนนั่นแหละ ไม่มีพิษและกินได้

หลิวชิงซงมองดูเห็ดหญ้าคาที่ขึ้นแน่นขนัดบนพื้นดินด้วยความดีใจสุดๆ

ในขณะที่กำลังจะก้มลงเก็บ วินาทีต่อมาเขาก็ถึงกับอึ้งไปเลย

จากนั้นก็รีบบอกเสี่ยวหนัวมี่กับน้องเล็กว่า "อย่าขยับนะ ข้างหน้ามีกับดักสัตว์อยู่ แถมไม่ได้มีแค่อันเดียวด้วย"

"เอ๊ะ? หยู่... หยู่หนายอ่ะ?" น้องเล็กมองไปรอบๆ อย่างลุกลี้ลุกลน

เสี่ยวหนัวมี่ก็กลัวจนกอดขาขวาของหลิวชิงซงแน่น

"พวกเธออยู่นิ่งๆ ก็พอแล้ว" หลิวชิงซงอุ้มเสี่ยวหนัวมี่ออกมาให้ห่างจากดงหญ้าคา แล้วก็จูงมือน้องเล็กออกมาด้วย

หลังจากกำชับเด็กน้อยทั้งสองคนไม่ให้เดินไปไหนมาไหนแล้ว หลิวชิงซงก็หยิบกิ่งไม้แห้งบนพื้นขึ้นมาแล้วมุดเข้าไปในดงหญ้าคา

ไม่นาน เขาก็เดินออกมาพร้อมกับกับดักสัตว์ที่สะท้อนแสงเย็นเยียบสองอัน

กับดักสัตว์งับกิ่งไม้แห้งเอาไว้ มีอันหนึ่งงับจนกิ่งไม้หักเหลือแค่เปลือกไม้บางๆ เท่านั้น

น้องเล็กเห็นดังนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะหดคอด้วยความหวาดเสียว

เสี่ยวหนัวมี่เห็นแล้วก็ยังรู้สึกกลัว ถ้ากับดักนั่นไปงับโดนพวกเธอเข้าล่ะก็ ผลลัพธ์จะเป็นยังไงก็เดาได้ไม่ยากเลย

สีหน้าของหลิวชิงซงก็ดูไม่ค่อยจะสู้ดีนัก เพราะกองพลใหญ่ฮว่าเจียวมีกฎมาตั้งนานแล้วว่าห้ามวางกับดักสัตว์บนภูเขา

ที่ตั้งกฎนี้ไม่ได้ต้องการจะเล่นงานพวกนายพรานหรอกนะ แต่การวางกับดักสัตว์มันอาจจะไปทำร้ายชาวบ้านแถวนี้ที่ขึ้นเขามาได้ง่ายๆ

ถ้าแค่บาดเจ็บเล็กน้อยก็ยังพอทำใจได้ แต่ถ้าถึงขั้นพิการล่ะก็ ชีวิตที่เหลือคงพังทลายหมดแน่ๆ

แต่ตอนนี้กลับมีคนเอามาวางไว้บนภูเขาหลังบ้านของเขา แถมยังไม่ได้บอกเขาและเพื่อนบ้านละแวกนี้เลย นี่มันจงใจฆ่าคนชัดๆ

"พี่สาม พวกเราจะทามยังไงกานดี?" น้องเล็กเอ่ยถาม น้ำเสียงแฝงไปด้วยความหวาดกลัว

"จะทำยังไงได้ล่ะ ก็ต้องเก็บกู้กับดักพวกนี้ไปริบน่ะสิ ไม่งั้นวันหลังพวกเราจะกล้าขึ้นเขาได้ยังไง" หลิวชิงซงพูดจบก็โยนกับดักสัตว์ในมือลงพื้น แล้วถกแขนเสื้อขึ้น

เพื่อความไม่ประมาท

เขาก็หากิ่งไม้อีกอันมา

แล้วเอาไปจิ้มๆ แหย่ๆ ตรงบริเวณที่ดูเหมือนจะซ่อนกับดักสัตว์เอาไว้

เสี่ยวหนัวมี่กับน้องเล็กเห็นดังนั้น ก็ทำตามด้วยการหยิบกิ่งไม้แห้งมาจิ้มๆ แหย่ๆ ตามพุ่มหญ้าคาและพุ่มไม้รอบๆ

ไม่นาน ก็หากับดักสัตว์เจอถึงห้าอัน

แต่หลิวชิงซงกลับไม่ได้รู้สึกดีใจเลย อารมณ์กลับยิ่งขุ่นมัวมากขึ้นไปอีก เพราะในความทรงจำจากการเกิดใหม่ไม่เคยมีภาพจำของกับดักสัตว์พวกนี้เลย

ในขณะที่กำลังจะเดินไปดูป่าสนทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ พุ่มไม้ข้างหน้าก็เกิดความเคลื่อนไหวขึ้นมา

หลิวชิงซงแหวกหญ้าคาเข้าไปดูก็ต้องตกตะลึง ที่แท้ก็มีกระต่ายป่าอ้วนพีตัวหนึ่งโดนกับดักหนีบเข้าให้ ตอนนี้มันกำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอดอย่างสุดกำลัง

แต่ดิ้นไปก็เปล่าประโยชน์

กับดักสัตว์หนีบขาขวาของมันไว้แน่น

ดูจากแผลที่เลือดอาบแล้ว ขาขวาน่าจะหักไปแล้วด้วยซ้ำ

หลิวชิงซงมองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวัง แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้กระต่ายป่า เขาใช้ไม้ฟาดจนมันสลบ แล้วก็หิ้วมันขึ้นมา

น้องเล็กที่อยู่ไม่ไกลเห็นภาพนี้ ก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ "พี่สาม เดี๋ยวพวกเราจะได้จินซุปกะต่ายตุ๋นอีกแย้วช่ายม้า?"

เสี่ยวหนัวมี่พอได้ยินคำว่าซุปกระต่ายตุ๋น

เธอก็อดไม่ได้ที่จะกัดนิ้วชี้ด้วยความอยากกิน

...

(จบแล้ว)