บทที่ 29 - เหตุฉุกเฉิน จับตัวประกันกลางถนน

บทที่ 29 - เหตุฉุกเฉิน จับตัวประกันกลางถนน

หวังหยวนมองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มที่เดินจากไป

เขาเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ

"พี่หมิง"

"พี่ว่าเด็กนั่นไปเอาศพสามคนนั้นมาจากไหน"

"เงินรางวัลตั้ง 2 ล้านนี่ได้มาฟรีๆ เลยนะ"

"อิจฉาไอ้หมอนี่ที่ฟลุคจริงๆ!"

เหยาต้าชวนก็พูดเสริมเช่นกัน

"นั่นสิ ต้าหมิง"

"ทำไมพวกเราถึงยกความดีความชอบให้หมอนั่นล่ะ"

"เงินเดือนฉันทั้งปียังไม่ถึง 3 แสนเลย"

"ไอ้เด็กนี่กลับได้เงินตั้งเยอะแยะไปฟรีๆ!"

จางต้าหมิงจิบชาที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ๆ

ก่อนจะเคี้ยวใบชาในปากสองสามคำแล้วบ้วนกลับลงไปในถ้วย

"พวกนายจะไปรู้อะไร"

"ไอ้เด็กนี่มีคนคอยหนุนหลังอยู่"

"แถมยังเป็นคนใหญ่คนโตซะด้วย"

จางต้าหมิงพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น แล้วก็ไม่ยอมพูดอะไรต่อ

เขายังคงนั่งจิบชาต่อไปด้วยท่าทีสบายอารมณ์

เมื่อหวังหยวนและเหยาต้าชวนเห็นดังนั้นก็ร้อนใจ

"คนใหญ่คนโตอะไรกัน"

"พี่หมิง พี่อย่ามัวแต่อมพะนำสิ"

"คนรอฟังมันใจจะขาดอยู่แล้ว!"

จางต้าหมิงบ้วนใบชาออกมาอีกคำพลางทำหน้ามีลับลมคมนัย

"ต้าชวน นายยังจำผู้หญิงสวยๆ ที่ขับรถของสมาพันธ์ผู้ฝึกยุทธ์ประจำมณฑลมาได้ไหม"

"นายรู้หรือเปล่าว่าเธอเป็นใคร"

ดวงตาของเหยาต้าชวนเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย

"รองประธานเซียวหมิ่นแห่งสมาพันธ์ผู้ฝึกยุทธ์ประจำมณฑล!"

"พี่กำลังจะบอกว่าไอ้เด็กนั่นมีท่านประธานเซียวคอยหนุนหลังอยู่งั้นเหรอ"

"เขาเป็นอะไรกับประธานเซียวล่ะ"

"น้องชายเหรอ"

จางต้าหมิงแค่นเสียงตอบอย่างมั่นใจ

"น้องชายอะไรกันล่ะ"

"ท่านประธานเซียวมีน้องชายที่ไหนกัน"

"ไม่เห็นเหรอว่าไอ้หนุ่มนั่นหน้าตาหล่อเหลาเอาการขนาดไหน"

หวังหยวนที่อยู่ข้างๆ ทำหน้าอิจฉาตาร้อน

"เชี่ยเอ๊ย ไอ้เด็กนี่มันจะโชคดีเกินไปแล้ว"

"ฉันล่ะอิจฉาไอ้หน้าหล่อนี่จริงๆ!"

ในตอนนั้นเอง เสียงข้าวของตกแตกก็ดังแว่วมาจากนอกห้อง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังสับสนวุ่นวาย

"เร็วเข้า สกัดมันไว้!"

"ทุกคนรีบมาช่วยกันเร็ว เฟยหลงกำลังจะหนีไปแล้ว!"

"คนสิ ใครก็ได้มาช่วยที!"

เสียงของเจ้าหน้าที่หน่วยบังคับใช้กฎหมายตะโกนลั่นด้วยความร้อนรน

เมื่อกลุ่มของจางต้าหมิงได้ยินก็หน้าถอดสีทันที

พวกเขารีบลุกพรวดพราดวิ่งออกไปที่ประตู

"เวรเอ๊ย ไอ้ฆาตกรนี่มันเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงเลยนะ"

"ถ้าปล่อยให้มันหนีไปได้ล่ะก็ ซวยแน่คราวนี้!"

พอวิ่งมาถึงประตู

พวกเขาก็เห็นชายร่างยักษ์สูงร่วม 2 เมตรที่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้า กำลังจับเจ้าหน้าที่หน่วยบังคับใช้กฎหมายคนหนึ่งยกขึ้น แล้วทุ่มใส่ฝูงคนที่วิ่งไล่ตามมา

"โครม!"

พริบตาเดียว เจ้าหน้าที่กว่าครึ่งก็ล้มระเนระนาดไปตามๆ กัน

"บ้าเอ๊ย"

"วันนี้หัวหน้าไม่อยู่ ไม่มีใครคุมมันอยู่แน่!"

"เวรเอ๊ย"

"ทุกคนลุยพร้อมกันเลย"

"จะปล่อยให้มันหนีไปไม่ได้เด็ดขาด"

"ไอ้นี่มันตัวอันตราย!"

"สู้เว้ย"

"ถ้าขืนปล่อยให้มันหนีออกไปที่ถนนได้ พวกเราซวยหนักแน่!"

เหล่าเจ้าหน้าที่ต่างตะโกนคุยกันเซ็งแซ่ ก่อนจะกรูกันเข้าไปพร้อมๆ กัน โดยหวังจะใช้ความได้เปรียบเรื่องจำนวนเข้าสกัดเฟยหลงเอาไว้

"เฮอะ!"

"ไอ้พวกสวะ!"

"คิดว่าแค่พวกแกจะหยุดข้าคนนี้ได้งั้นรึ!"

เสียงของเฟยหลงดังกังวาน ร่างกายสูง 2 เมตรบวกกับน้ำหนักตัว 300 จิน ยืนตระหง่านราวกับภูผาที่ไม่อาจข้ามผ่านได้อยู่เบื้องหน้าทุกคน

หมัดที่เหวี่ยงออกไปราวกับลูกปืนใหญ่ ซัดร่างของเจ้าหน้าที่หน่วยบังคับใช้กฎหมายกระเด็นไปหลายคนในหมัดเดียว!

ม่านตาของจางต้าหมิงหดเกร็ง เจ้าหน้าที่หน่วยบังคับใช้กฎหมายส่วนใหญ่เป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ขั้นต้นเท่านั้น มีเพียงไม่กี่คนที่เป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับกลาง

และเขาก็คือหนึ่งในคนส่วนน้อยนั้น

เขากัดฟันแน่น

ชักกระบองไฟฟ้าออกมาแล้วพุ่งเข้าใส่แผ่นหลังของเฟยหลงทันที

"เปรี้ยง!"

กระบองไฟฟ้าฟาดเข้าที่ตัวของเฟยหลงอย่างจัง

ในเสี้ยววินาทีที่จางต้าหมิงกำลังจะได้ใจ

ใบหน้าอันน่าสะพรึงกลัวที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นของเฟยหลงก็หันขวับกลับมา จ้องมองเขาด้วยสายตาดุร้าย

"ไม่เป็นอะไรเลยเหรอเนี่ย!"

ม่านตาของจางต้าหมิงหดเกร็งอย่างรุนแรง

วินาทีต่อมา

เขาก็ถูกฝ่ามือใหญ่ราวกับพัดใบกล้วยหิ้วคอขึ้นมา แล้วถูกโยนออกไปราวกับกระสอบทราย

"อั้ก!"

ร่างของจางต้าหมิงกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรงจนฝุ่นปูนร่วงกราวลงมาบนพื้น

เมื่อทุกคนเห็นดังนั้นก็พากันถอยกรูด ไม่มีใครกล้าบุกเข้าไปอีก

ขนาดผู้ฝึกยุทธ์ระดับกลางอย่างจางต้าหมิงยังถูกโยนไปมาเหมือนลูกไก่ แล้วนับประสาอะไรกับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นต้นอย่างพวกเขา!

"ฮี่ๆ!"

"ข้าไม่เล่นกับไอ้พวกสวะอย่างพวกแกแล้ว!"

พูดจบ เฟยหลงก็พุ่งตัวออกไปทางประตูหน้าของหน่วยบังคับใช้กฎหมายทันที

"ยังจะมัวยืนบื้ออะไรอยู่อีก!"

จางต้าหมิงตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน

"รีบตามไปสิโว้ย!"

หวังหยวนกับเหยาต้าชวนกลืนน้ำลายลงคอฝืดๆ

ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว ก้าวไม่ออกไปชั่วขณะ

รอจนฝูงคนแห่กันวิ่งตามออกไปแล้ว หวังหยวนถึงค่อยๆ เดินย่องตามไปอยู่รั้งท้าย

ในขณะเดียวกัน

บนถนนใหญ่หน้าหน่วยบังคับใช้กฎหมาย เจียงฝานกำลังยืนรอรถอยู่ที่ป้ายรถเมล์ด้วยสีหน้าหงุดหงิด

"ไม่นึกเลยว่าการมารับเงินรางวัลมันจะยุ่งยากขนาดนี้"

"ต้องมานั่งบันทึกปากคำ ต้องโดนสอบสวน"

"สุดท้ายยังต้องรอให้ทางกรมตรวจสอบอีก!"

"รอตรวจสอบเสร็จถึงจะเริ่มโอนเงินให้ ยุ่งยากชะมัด!"

ทันใดนั้น เสียงโวยวายก็ดังมาจากทางหน่วยบังคับใช้กฎหมาย

เจียงฝานหันไปมองตามเสียง ก็เห็นชายร่างยักษ์สูง 2 เมตรกำลังวิ่งตรงมาทางเขา

ส่วนด้านหลังชายร่างยักษ์ มีเจ้าหน้าที่หน่วยบังคับใช้กฎหมายนับสิบคนกำลังวิ่งไล่ตามมาติดๆ

นั่นก็คือเฟยหลงที่เพิ่งหนีออกมาจากหน่วยบังคับใช้กฎหมายนั่นเอง

จู่ๆ เฟยหลงก็แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม

เขาคว้าตัวหญิงสาวที่ใส่หูฟังซึ่งยืนอยู่ข้างๆ เจียงฝานเข้ามากอดไว้แน่น

หญิงสาวถูกเหตุการณ์ไม่คาดฝันทำให้ตกใจจนร้องกรี๊ด หน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว

อุปกรณ์สื่อสารในมือร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดังเพล้ง

"ไอ้พวกสวะทั้งหลาย เลิกตามข้ามาได้แล้ว"

"ไม่อย่างนั้น ข้าจะบีบหัวนังนี่ให้แหลกคามือ!"

เฟยหลงหันไปตะคอกใส่กลุ่มเจ้าหน้าที่หน่วยบังคับใช้กฎหมายที่วิ่งตามมาอย่างดุร้าย

เมื่อเหล่าเจ้าหน้าที่เห็นดังนั้น สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปทันที

แต่เพราะกลัวว่าตัวประกันจะเป็นอันตราย พวกเขาจึงไม่กล้าบุกเข้าไปบีบคั้นมากนัก

"เฟยหลง แกอย่าทำอะไรบ้าๆ นะ!"

"รีบปล่อยตัวประกันซะ มีอะไรก็ค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันได้!"

จางต้าหมิงตะโกนเกลี้ยกล่อม พยายามจะดึงสติเฟยหลงเอาไว้ก่อน

จากนั้น เขาก็กระซิบสั่งลูกน้องที่อยู่ข้างๆ เสียงเบา

"รีบแจ้งให้ผู้กองต้วนมาสมทบด่วน"

"แล้วก็สั่งให้คนเอาอาวุธหนักตามมาด้วย!"

"ข้าต้องการรถหุ้มเกราะกันกระสุนหนึ่งคัน"

"ถ้าภายใน 10 นาทีนี้ยังไม่เห็นรถล่ะก็ ข้าจะหักคอนังนี่ซะ!"

เฟยหลงตะโกนใส่กลุ่มเจ้าหน้าที่หน่วยบังคับใช้กฎหมาย

จางต้าหมิงเดินก้าวออกไปข้างหน้าเพื่อถ่วงเวลา

"เฟยหลง แกอย่าเพิ่งวู่วามสิ"

"หน่วยของเราไม่มีรถหุ้มเกราะกันกระสุนหรอก"

"กำลังประสานงานให้ทางกองบังคับการจัดหามาให้อยู่..."

เฟยหลงฉีกยิ้มกว้าง สายตาจับจ้องไปที่นาฬิกาข้อมือสีชมพูของเด็กสาวที่เป็นตัวประกัน

"แกเลิกใช้มุกถ่วงเวลาพรรค์นี้ได้แล้ว"

"ข้าให้เวลาพวกแกแค่ 10 นาทีเท่านั้น"

"ถ้าตอน 5 โมง 18 นาทียังไม่เห็นรถล่ะก็ นังนี่ตายแน่!"

เมื่อเด็กสาวได้ยิน เธอก็ตกใจจนร้องไห้โฮออกมา

แต่เพราะกลัวว่าจะไปทำให้ฆาตกรจอมโหดที่อยู่ด้านหลังโกรธ เธอจึงพยายามกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้อย่างสุดความสามารถ

น้ำตาแห่งความเงียบงันไหลอาบแก้มของเด็กสาว ดูแล้วช่างน่าเวทนาจับใจ!

สีหน้าของจางต้าหมิงดูไม่ได้เลย เขาทำได้เพียงภาวนาให้พลซุ่มยิงของกองบังคับการมาถึงที่หมายโดยเร็วที่สุด

เหตุการณ์จับตัวประกันที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้ถนนที่เคยเป็นระเบียบเรียบร้อยวุ่นวายสับสนขึ้นมาทันที!

ฝูงชนที่มุงดูเหตุการณ์พากันยืนชี้ไม้ชี้มือและจับเข่าคุยกันอยู่ฝั่งตรงข้ามของถนน

"กลางวันแสกๆ แท้ๆ กลับเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นที่หน้าหน่วยบังคับใช้กฎหมายได้ยังไงกัน!"

"เด็กผู้หญิงคนนี้ก็โชคร้ายจริงๆ อยู่ดีๆ เคราะห์ก็หล่นทับซะงั้น!"

"ดูหน้ามันก็รู้แล้วว่าเป็นคนเลวทรามต่ำช้า คงจะมีคดีติดตัวมานับไม่ถ้วนแน่ๆ!"

"ไอ้โจรนี่มันกล้าจับตัวประกันเย้ยฟ้าท้าดินหน้าหน่วยบังคับใช้กฎหมายเลยเหรอเนี่ย"

"ไม่รู้ว่าพวกเจ้าหน้าที่มัวทำอะไรกันอยู่!"

นอกจากนี้ยังมีคนจำนวนไม่น้อยที่ยกอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมาถ่ายคลิปวิดีโอเอาไว้

"สวัสดีครับพี่น้อง ตอนนี้ผมมาถึงที่เกิดเหตุเป็นคนแรกแล้วครับ"

"นี่คือบริเวณหน้าหน่วยบังคับใช้กฎหมายเขตใต้ครับ"

"เห็นไหมครับ ชายร่างยักษ์ฝั่งตรงข้ามถนนนั่นแหละครับคือโจรที่จับตัวประกัน"

"พี่ชายคนนี้ไม่รู้ว่าคิดสั้นอะไร ถึงได้มาก่อเหตุจับตัวประกันที่หน้าหน่วยบังคับใช้กฎหมายแบบนี้"

"ขอบคุณจรวดจากหนุ่มหล่อรอยสักด้วยนะครับ!"

"ขอบคุณเรือยอร์ชจากน้องเสี่ยวเถียนเถียนด้วยนะครับ!"

"จุ๊บๆ! รักทุกคนนะครับ!"

"นักเลงคีย์บอร์ดจอมเกาเท้า นายก็พูดตลกไปได้"

"ขืนเดินเข้าไปใกล้ระยะ 10 เมตรนั่น ก็เท่ากับรนหาที่ตายชัดๆ ไม่ใช่หรือไง"

"อะไรนะ"

"ฉันปอดแหกงั้นเหรอ"

"คนอย่างเฉิงตงเยี่ยนจู่เคยปอดแหกตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"

"พี่น้องครับ วันนี้ถ้าส่งจรวดมาครบ 100 ลำล่ะก็"

"เฉิงตงเยี่ยนจู่คนนี้พูดคำไหนคำนั้น"

"จะเดินเข้าไปใกล้ๆ ในระยะ 10 เมตรเพื่อถ่ายซูมชัดๆ ให้ดูกันไปเลย!"

[จบแล้ว]