บทที่ 17: เทพยาดามีจริงแท้แน่แท้

ณ ลานฝึกยุทธพรรคใต้หล้า แห่งโลกฟงอวิ๋น

"ฮ่า ๆ ๆ! ข้านึกว่าสยงป้าจะเป็นยอดวีรบุรุษแห่งยุค และเป็นศัตรูตัวฉกาจของเมืองไร้คู่เราเสียอีก นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะงมงายเชื่อเรื่องเทพเซียนจนกราบไหว้ได้ถึงเพียงนี้ ช่างน่าขันสิ้นดี!"

ตู่กู้อี้ฟาง เจ้าเมืองไร้คู่ ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตนเอง เมื่อได้เห็นสยงป้าคุกเข่าลงกราบกรานต่อหน้าแท่นบูชาเพื่อทำพิธีสังเวยและสวดอ้อนวอนอย่างจริงจัง

ทว่าเมื่อเขาได้สติกลับคืนมา ก็อดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะเยาะลั่นออกมาอย่างบ้าคลั่ง

สยงป้าที่กำลังคุกเข่าสวดมนต์อยู่ตรงนั้น ช่างดูไม่ต่างจากตัวตลกในสายตาของเขา คนที่ไร้สาระเช่นนี้ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นศัตรูของเขาได้อีกต่อไป

"นั่นสิ ดูพวกมันสิว่าช่างศรัทธาแรงกล้ากันเหลือเกิน เทพแห่งหงเหมิงอะไรนั่นคงจะปลาบปลื้มใจน่าดู บางทีอาจจะประทานตบะหมื่นปีให้สยงป้าเป็นรางวัลก็ได้นะ!"

เสียงแดกดันอีกสายหนึ่งดังแทรกขึ้นมา ใบหน้าของผู้นั้นเต็มไปด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง

"ตบะหมื่นปีจะไปพอนับประสาอะไร? บางทีพระผู้เป็นเจ้าอาจจะประทานชีวิตอมตะ ให้สยงป้าสำเร็จเป็นเซียนจุติเป็นเทพไปเลยก็ได้!"

เสียงเย้ยหยันอีกสายหนึ่งเอ่ยรับลูกทันควัน

"ฮ่า ๆ ๆ!"

ฝูงชนโดยรอบพากันส่งเสียงโห่ฮา หัวเราะเยาะกันอย่างครื้นเครง

ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยอย่างบ้าคลั่งรอบด้าน ฉินซวงและเหล่าศิษย์พรรคใต้หล้าต่างพากันหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความอับอายและโกรธแค้น พวกเขาอยากจะพุ่งตัวออกไปสั่งสอนคนปากพล่อยพวกนั้นให้หลาบจำใจจะขาด

ทว่าสยงป้ายังคงคุกเข่าสวดมนต์อยู่อย่างสงบนิ่งโดยไม่เอ่ยปากสั่งการใด ๆ พวกเขาจึงมิอาจบุ่มบ่ามกระทำการสุ่มสี่สุ่มห้าได้

ทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาสวดอ้อนวอนตามประมุขของตนต่อไป

"ขอให้พลังแห่งเทพจงสถิตสถาพรเป็นนิจนิรันดร์!"

"ขอให้เปลวไฟแห่งเทพไม่มีวันดับสูญ"

"เทพแห่งหงเหมิงผู้ยิ่งใหญ่ ผู้สูงสุดและบริสุทธิ์ พระผู้เป็นเจ้าที่แท้จริงเพียงหนึ่งเดียว!"

เมื่อถึงช่วงท้ายของบทสวด น้ำเสียงอันเปี่ยมด้วยความศรัทธาอย่างบ้าคลั่งของสยงป้า ซึ่งเจือไปด้วยความอ้อนวอนอันนอบน้อมและความตื่นเต้นระทึกใจ ก็ยิ่งดังก้องกังวานมากขึ้นเรื่อย ๆ

จนกระทั่งในที่สุด มันก็ระเบิดออกราวกับเสียงอัสนีบาต เลื่อนลั่นไปทั่วทั้งลานฝึกยุทธของพรรคใต้หล้า

ส่งผลให้ผู้คนโดยรอบที่แอบดูอยู่ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความโง่งม

หากไม่ได้เห็นด้วยตาตนเอง พวกเขาไม่มีวันเชื่อเด็ดขาดว่าคนอย่างสยงป้าจะมีมุมที่ศรัทธาในเทพเซียนจนเข้าขั้นบ้าคลั่งได้ถึงเพียงนี้

สยงป้าคงจะวิปลาสไปแล้วแน่ ๆ

ทุกคนต่างปักใจเชื่อเช่นนั้นในส่วนลึกของจิตใจ

ทว่าในวินาทีนั้นเอง แท่นบูชากลับเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้น

อักขระโบราณรอบแท่นบูชาพลันดูราวกับมีชีวิต แสงเทพรอันเจิดจ้าบาดตาพวยพุ่งออกมาจากแท่นบูชา หลอมรวมกันเป็นเสาแสงขนาดมหึมาพุ่งทะยานตรงขึ้นสู่สรวงสวรรค์

โฮก!

เอ๋ง!

มอว์!

เหล่าสัตว์มงคลที่ถูกผูกไว้กับแท่นบูชาต่างส่งเสียงร้องคำราม พลันสะบัดหลุดจากเครื่องพันธนาการแล้วลอยตัวขึ้นสู่ห้วงอากาศ ร่างกายของพวกมันขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกลิ่นอายพลังที่กล้าแข็งขึ้นอย่างน่ากลัว

หมูป่าแปรเปลี่ยนสภาพเป็นสัตว์เทพหมูป่าทองคำเขย่าปฐพี

โคถึกกลายร่างเป็นโคอสูรเนตรม่วง

ไก่ป่าสลัดขนกลายเป็นนกฟีนิกซ์เพลิง

สุนัขบ้านกลายสภาพเป็นสุนัขเทพขนทอง

...

ผู้คนทั้งหมดต่างเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด

นี่ข้ากำลังฝันไปใช่หรือไม่?

หรือว่าข้ากำลังตาฝาดไป?

สัตว์เลี้ยงธรรมดา ๆ กลับกลายร่างเป็นสัตว์เทพในตำนานได้อย่างไรกัน

กลิ่นอายอานุภาพเทวาอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านเข้าปกคลุมทุกตารางนิ้ว ทำเอาเนื้อตัวของพวกเขาจดสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

ชาวยุทธบางคนที่ขวัญอ่อนถึงกับมีของเหลวสีเหลืองไหลทะลักออกมาตามง่ามขา

พวกเขามิได้เคลือบแคลงสงสัยเลยแม้แต่น้อยว่า สัตว์เทพเหล่านี้สามารถเหยียบย่ำพวกเขาให้แหลกลาญเป็นผุยผงได้อย่างง่ายดาย

"นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?"

"หรือว่า... ในโลกนี้จะมีเทพยาดาอยู่จริง ๆ?"

"ต่อให้มีเทพอยู่จริง แต่จำเป็นต้องแสดงอิทธิฤทธิ์เว่อร์วังอลังการขนาดนี้เชียวหรือ?"

ทุกคนต่างตกตะลึง

พรั่นพรึง

และเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ความกลัวต่อสิ่งลี้ลับที่ไม่รู้จักเข้าเกาะกุมจิตใจของทุกคน

มีเพียงสยงป้าคนเดียวเท่านั้นที่มีนัยน์ตาเปี่ยมไปด้วยความศรัทธาอันบ้าคลั่งและความตื่นเต้นยินดี แม้เขาจะเคยเห็นภาพพิธีบูชาของมู่หรงฟู่จากวีดีโอมาแล้ว ทว่าการได้มาเห็นประจักษ์ด้วยตาตนเองเช่นนี้ มันช่างน่าตื่นตาตื่นใจอย่างที่สุด

เขาเห็นคัมภีร์ลับวิชาฝีมือเล่มแล้วเล่มเล่าสลายตัวกลายเป็นอักขระอันลึกล้ำพิสดาร ก่อนจะควบแน่นกลายเป็นวงแหวนแห่งวิถียุทธ์อันศักดิ์สิทธิ์

ศิลาเทพวิญญาณน้ำแข็งแผ่รังสีเทพเจิดจ้า ราวกับโอบอุ้มโลกแห่งหิมะและน้ำแข็งเอาไว้ภายใน

บรรดาแก้วแหวนเงินทองและอัญมณีทั้งหลายต่างแปรเปลี่ยนสภาพเป็นของวิเศษแห่งเทพ

และร่างของบุตรสาวของเขาก็ค่อย ๆ ลอยเด่นขึ้นสู่ห้วงอากาศ คลื่นพลังอันศักดิ์สิทธิ์ บริสุทธิ์ และทรงพลานุภาพแผ่ซ่านออกมาอย่างไม่ขาดสาย เพียงชั่วพริบตา พลังของนางก็รุดหน้าเหนือกว่าตัวเขาไปไม่รู้กี่เท่าตัว และก้าวข้ามเหล่าสัตว์เทพเหล่านั้นไปไกล ราวกับนางได้กลายเป็นเทพธิดาจากสรวงสวรรค์ชั้นฟ้า

"เทพยาดามีจริงแท้แน่แท้!"

"นี่คือปาฏิหาริย์แห่งทวยเทพ!"

หัวใจของฉินซวงสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เขาเห็นร่างไร้วิญญาณของฟงและอวิ๋นแปรเปลี่ยนเป็นเส้นทางสายใหญ่สองสายที่ทอดยาวขึ้นสู่ท้องฟ้า โอบอุ้มแก่นแท้แห่งสายลมและเมฆาเอาไว้ ราวกับเป็นต้นกำเนิดแห่งวาโยและเมฆินทร์

นั่นคือ... วิถีแห่งธรรม

ตึง!

เสียงอัสนีบาตระเบิดกึกก้องเหนือฟากฟ้า โอบอุ้มไว้ด้วยอานุภาพแห่งสวรรค์อันไร้ขอบเขต

ทุกคนรู้สึกราวกับมีขุนเขามหึมาทับถมอยู่บนบ่า ร่างกายสั่นเทา เซลล์ทุกเซลล์ในร่างเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ตึง!

เสียงฟ้าผ่าดังกึกก้องอีกครา สายฟ้าฟาดผ่าแหวกม่านฟ้า ท้องฟ้าที่เคยปรอดโปร่งนับหมื่นลี้พลันถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกอันมืดมิดในพริบตา โลกทั้งใบดูคล้ายกำลังสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว ส่งเสียงคร่ำครวญและร่ำไห้

ราวกับว่ามีตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวบางอย่างกำลังจะจุติลงมา จนทำให้แม้กระทั่ง 'สวรรค์' ที่ไร้ความรู้สึกและไร้ตัวตนยังต้องเกิดความหวาดกลัวและหวั่นเกรง

ทันใดนั้น

ท่ามกลางรอยแยกอันกว้างใหญ่ไพศาลที่พาดผ่านม่านฟ้า แสงตะวันและจันทราพลันปรากฏขึ้นพร้อมกัน สาดส่องแสงเรืองรองนับหมื่นสาย

"เทพแห่งหงเหมิงเสด็จมาแล้ว!"

สยงป้าตื่นเต้นจนร่างกายสั่นเทา แม้เขาจะยังมองไม่เห็นผู้ใด ทว่าจิตวิญญาณของเขากลับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเช่นนั้นอย่างชัดเจน

ต่อจากนั้น

ทุกคนก็ต้องตื่นตะลึงเมื่อพบว่า สิ่งที่ดูไม่ต่างจากดวงอาทิตย์และดวงจันทร์คู่นั้น แท้จริงแล้วคือ 'ดวงตา' คู่หนึ่ง

ดวงตาคู่หนึ่งที่โอบอุ้มทุกสรรพสิ่ง โอบอุ้มจักรวาล และครอบคลุมทั้งฟ้าดิน

ดวงตานั้นช่างราบเรียบและสงบนิ่ง ดูคล้ายจะเปี่ยมไปด้วยความรักความเมตตาต่อทุกสรรพสิ่งในโลก ทว่าในขณะเดียวกันก็ดูคล้ายจะเมินเฉยต่อสิ่งมีชีวิตทั้งปวง อยู่เหนือล้ำทุกสิ่ง ละทิ้งความรู้สึกและไร้ความปราณี

ราวกับว่าสรรพสิ่งในโลกหล้ามิอาจอยู่ในสายตาคู่นั้นได้ และมิอาจก่อให้เกิดความหวั่นไหวใด ๆ ในจิตใจได้เลยแม้แต่น้อย

ประหนึ่งวิถีแห่งสวรรค์ที่ไร้ไมตรี มองสิ่งมีชีวิตทั้งปวงเป็นเพียงเศษหญ้าและสุนัขฟาง

ภาพเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวนี้ มิใช่มีเพียงสมาชิกพรรคใต้หล้าเท่านั้นที่ได้เห็น ทว่าทั้งเมืองไร้คู่ เมืองหลวง หรือแม้กระทั่งคนทั้งโลกต่างก็สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

ทุกคนต่างตกตะลึง พรั่นพรึง และเนื้อตัวสั่นเทา

ในความมืดมิดนั้น ดูเหมือนจะมีเสียงหนึ่งดังก้องกังวานขึ้นในส่วนลึกของจิตใจของพวกเขา

จงสยบยอม...

สยบยอมเพื่อรับการหลุดพ้น

สยบยอมเพื่อรับอิสรภาพ

สยบยอมเพื่อรับความช่วยเหลือ

ตึง!

ตึง!

เหล่ายอดฝีมือชาวยุทธที่เคยยืนมุงดูเรื่องสนุกอยู่รอบ ๆ ต่างพากันคุกเข่าลงในพริบตา

แม้แต่ยอดปรมาจารย์ขั้นสูงอย่างตู่กู้อี้ฟางก็มิใช่ข้อยกเว้น

ทุกคนต่างคุกเข่าลง

หมอบกราบลงกับพื้นดิน

ด้วยความตื่นตระหนก

และหวาดหวั่นใจ

ที่แท้... ในโลกใบนี้มีเทพยาดาอยู่จริง ๆ

"เทพแห่งหงเหมิงทรงแสดงอิทธิฤทธิ์แล้ว!"

สมาชิกพรรคใต้หล้านับแสนคนต่างมีแววตาที่เต็มไปด้วยความศรัทธาอันบ้าคลั่ง

ในคราวแรก พวกเขาเพียงแค่ยอมคุกเข่าสวดมนต์ตามสยงป้าเพราะความเกรงกลัวและยอมจำนนต่ออำนาจของประมุขเท่านั้น

ในส่วนลึกของจิตใจ พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าเทพยาดาจะมาปรากฏกายจริง ๆ

ทว่าทุกสิ่งทุกอย่างในวันนี้ได้ทำลายกรอบความรู้เดิมของพวกเขาจนหมดสิ้น

ดังนั้น

เทพยาดามีอยู่จริง

ดังนั้น

ในโลกใบนี้มีพระผู้เป็นเจ้าอยู่จริง ๆ

จิตใจของพวกเขาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความศรัทธาอันบริสุทธิ์ยิ่งขึ้น

แววตาของพวกเขาแปรเปลี่ยนเป็นความคลั่งไคล้ไหลหลงมากขึ้น

เพราะเทพองค์นี้ถูกอัญเชิญมาโดยท่านประมุขของพวกเขา

นี่คือเทพผู้อยู่เบื้องหลังพรรคใต้หล้าของพวกเขา

เมื่อมีเทพคอยหนุนหลังเช่นนี้ แล้วในใต้หล้าจะมีผู้ใดกล้ามาต่อกรกับพวกเขาได้อีก?

"น้อมกราบเทพแห่งหงเหมิง น้อมรับการเสด็จลงมาของพระผู้เป็นเจ้าของข้า!"

ร่างกายของสยงป้าสั่นสะท้านไปทั้งร่าง น้ำเสียงอันตื่นเต้นระทึกใจที่ถูกผลักดันด้วยพลังลมปราณแท้จริงดังก้องกังวานไปทั่วฟ้าดิน และสะท้อนก้องอยู่ในใจของทุกคน

"น้อมกราบเทพแห่งหงเหมิง น้อมรับการเสด็จลงมาของพระผู้เป็นเจ้าของข้า!"

ฉินซวง เหวินโฉ่วโฉ่ว และสมาชิกพรรคใต้หล้านับแสนคนต่างกู่ร้องออกมาเป็นเสียงเดียวกัน

เสียงแซ่ซ้องสรรเสริญดังกึกก้องเลื่อนลั่นฟ้าดิน

ความตื่นเต้นยินดีแผ่ซ่านจนทำให้ม่านฟ้าลุกเป็นไฟ

พลังแห่งความศรัทธาของพวกเขาพวยพุ่งขึ้นถึงขีดสุดในวินาทีนี้

ผู้ศรัทธาชั่วคราวแปรเปลี่ยนเป็นผู้ศรัทธาทั่วไป

ผู้ศรัทธาทั่วไปแปรเปลี่ยนเป็นผู้ศรัทธาอันแรงกล้า

ผู้ศรัทธาอันแรงกล้าแปรเปลี่ยนเป็นผู้ศรัทธาอันคลั่งไคล้ท่ามกลางบรรยากาศอันน่าตื่นตะลึงนี้

พลังแห่งความศรัทธาพวยพุ่งขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

ช่องทางแห่งความศรัทธาขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว

ร่างอันมหึมาและสง่างามของหงเหมิงค่อย ๆ ปรากฏขึ้นเด่นชัด ในตอนแรกมีเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่ดูราวกับดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ ต่อมาก็ปรากฏส่วนศีรษะ และในที่สุดก็ปรากฏร่างกายทั้งหมดออกมา

ทว่ากลับไม่มีผู้ใดสามารถมองเห็นรูปลักษณ์ของพระองค์ได้อย่างชัดเจนเลย

ไม่มีใครรู้ว่าพระองค์ทรงมีความสูงใหญ่เพียงใด

ทางช้างเผือกและหมู่ดาวนับล้านหมุนวนอยู่ท่ามกลางเส้นเกศาของพระองค์

จักรวาลโบราณกาลก่อกำเนิดและดับสูญไปตามจังหวะการผ่อนลมหายใจเข้าออกของพระองค์

พระองค์คือสวรรค์

พระองค์คือวิถีแห่งธรรม

พระองค์คือศูนย์กลางของจักรวาล ฟ้าดิน และเป็นผู้ปกครองสิ่งมีชีวิตทั้งปวง

"สยงป้ากระทำได้ดีมาก!"

เมื่อมองดูสมาชิกพรรคใต้หล้านับแสนคนที่กำลังคุกเข่าสวดอ้อนวอนไปพร้อมกับสยงป้า หงเหมิงก็รู้สึกพึงพอใจในใจเป็นอย่างยิ่ง

การจะปกครองเหล่าผู้ศรัทธานั้น จำต้องใช้ทั้งความเมตตาและอานุภาพความน่าเกรงขามควบคู่กันไป

ยามนี้อานุภาพแห่งเทพของเขาได้แสดงประจักษ์แก่สายตาผู้คนแล้ว

การประทานพระเมตตาแห่งเทพให้แก่พวกเขาในตอนนี้ ย่อมจะทำให้พวกเขาเกิดความศรัทธาที่แรงกล้าและบริสุทธิ์ยิ่งขึ้นไปอีก

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงโปรยทานพลังแห่งความศรัทธาจำนวนหนึ่งล้านหน่วยลงไป

พลังแห่งความศรัทธาลุกไหม้ แปรเปลี่ยนเป็นน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ที่ประทานความชุ่มชื้นให้แก่ทุกสรรพสิ่ง

น้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์หลั่งไหลลงมาจากสรวงสวรรค์ ครอบคลุมร่างของสมาชิกพรรคใต้หล้าทุกคนรวมถึงชาวบ้านร้านตลาดนับไม่ถ้วนในบริเวณโดยรอบ ทว่ามันกลับหลบเลี่ยงตระกูลจ้าวยุทธ ตู่กู้อี้ฟาง และชาวยุทธคนอื่น ๆ อย่างจงใจ

น้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์สีทองโปรยปราย รังสีอันศักดิ์สิทธิ์ปกคลุมไปทั่วทั้งฟ้าดิน

ทุกคนพลันรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที ร่างกายสั่นสะท้านไปด้วยความอบอุ่น อาการบาดเจ็บและความเจ็บไข้ได้ป่วยทั้งหมดในร่างพลันมลายหายไปสิ้น

แม้กระทั่งความอ่อนเพลียและเหนื่อยล้าจากการตรากตรำเที่ยวเตร่ในยามค่ำคืนก็เลือนหายไปเป็นปลิดทิ้ง

พวกเขากลับมาแข็งแรงกระชุ่มกระชวยราวกับเสือพยัคฆ์และมังกร

รู้สึกราวกับว่าตนนมีกำลังวังชามากพอที่จะรับมือกับคนสิบคนได้ภายในคืนเดียว

และสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงเรื่องพื้นฐานที่สุดเท่านั้น

ชาวยุทธนับไม่ถ้วนต่างพากันทะลวงผ่านคอขวดในวิชาฝีมือ พลังลมปราณภายในพวยพุ่งขึ้นอย่างมหาศาล

ชาวบ้านทั่วไปที่เคยแขนขาดขาขาด กลับมีเนื้อเยื่อผุดขึ้นมาและงอกเงยร่างกายส่วนที่ขาดหายไปขึ้นมาใหม่จนสมบูรณ์

คนตาบอดกลับมามองเห็นแสงสว่างอีกครั้ง

คนหูหนวกกลับมาได้ยินสรรพเสียงของโลกใบนี้อีกหน...