บทที่ 8: ข้า มู่หรงฟู่ กำลังจะสำแดงเดช

ตึบ!

หลวงจีนกวาดลานทรุดเข่าลงกับพื้น เสื้อผ้าชุ่มไปด้วยเหงื่อโดยไม่รู้ตัว ทั่วร่างสั่นเทาประหนึ่งมดปลวกที่เผชิญหน้ากับพญามังกร

แม้แต่หลวงจีนกวาดลาน ผู้เป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งโลกมังกรฟ้ายังเป็นถึงเพียงนี้ นับประสาอะไรกับคนอื่น

สรรพชีวิตทั่วทั้งโลกต่างคุกเข่าสยบ... ณ คฤหาสน์ภูผาแมนดารา

มู่หรงฟู่และหลี่ชิงหลัวนำพาทุกคนหมอบกราบลงกับพื้น พร้อมเอ่ยด้วยความเคารพรักสูงสุด "พวกเราขอน้อมรับการจุติของท่านเทพแห่งหงเหมิง"

เมื่อสิ้นเสียงของพวกเขา แรงกดดันที่โอบล้อมทุกคนอยู่ระหว่างฟ้าดินพลันสลายหายไป

ความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อนเอ่อล้นขึ้นมาในใจ

ทั่วทั้งร่างอบอุ่นราวกับแสงแดดในฤดูหนาว หรือเหมือนได้กลับคืนสู่อ้อมอกของมารดา

มันช่างสบายและเป็นสุขอย่างบอกไม่ถูก

ช่างผ่อนคลายและเปี่ยมสุขอย่างยากจะพรรณนา

ช่างเป็นอิสระและอิ่มเอมใจอย่างที่สุด

ความยำเกรงในหัวใจของพวกเขายิ่งลึกล้ำขึ้นไปอีก

ท่านเทพแห่งหงเหมิงช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน

ท่านเทพแห่งหงเหมิงช่างทรงพลังเหลือเกิน

เทวานุภาพของพระองค์ดั่งคุกเหล็ก

เทวคุณของพระองค์กว้างใหญ่ดั่งมหาสมุทร

"มู่หรงฟู่"

สุรเสียงอันยิ่งใหญ่ก้องกังวานไปทั่วฟ้าดิน ประหนึ่งเสียงอสนีบาตฟาด

มู่หรงฟู่ตื่นเต้นเป็นล้นพ้นรีบเอ่ยว่า "ท่านเทพแห่งหงเหมิงผู้ยิ่งใหญ่ สาวกผู้ภักดีขอนอบน้อมต่อพระองค์ด้วยความจริงใจสูงสุด ขอให้พลังเทพของพระองค์คงอยู่ชั่วกาลนาน และขอให้ไฟเทพของพระองค์ไม่มีวันดับสูญ"

"นี่คือดินแดนรกร้างที่ไร้ซึ่งความศรัทธา เจ้าเต็มใจที่จะเผยแพร่คำสอนและพระนามของข้าในโลกอันอ้างว้างใบนี้หรือไม่?"

ร่างของมู่หรงฟู่สั่นสะท้าน หัวใจเต้นรัวเร็ว เขาตอบกลับโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย "ข้าเต็มใจ! ข้ายินดีที่จะเผยแพร่คำสอนขององค์เทพในโลกอันอ้างว้างใบนี้!"

"ข้ายินดีที่จะป่าวประกาศพระนามขององค์เทพในโลกอันอ้างว้างใบนี้ เพื่อให้เกียรติยศขององค์เทพส่องสว่างเหนือพสุธา คงอยู่เป็นนิรันดร์และไม่เสื่อมสลาย"

นี่คือการได้เป็นผู้ส่งสารของเทพเจ้าในโลกมนุษย์ ใครไม่ตกลงก็คงเป็นคนโง่แล้ว

"เมื่อเจ้าเผยแพร่เกียรติยศของข้าไปทั่วโลก เจ้าจะบรรลุซึ่งความสมบูรณ์แห่งกรรม ได้รับการอัญเชิญจากจิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์เพื่อสถิต ณ อาณาจักรเทพของข้า คงอยู่พร้อมกับฟ้าดิน พำนักร่วมกับข้า และเสวยสุขเป็นนฤพาน"

"ขอกราบแทบพระบาทท่านเทพแห่งหงเหมิงผู้ยิ่งใหญ่ สาวกผู้ต่ำต้อยย่อมต้องเผยแพร่เกียรติยศของพระองค์ไปทั่วโลกอย่างแน่นอน ต่อให้ร่างกายนี้ต้องแหลกเป็นผุยผง ต่อให้ต้องตายตายนับหมื่นครั้งก็ไม่เสียดายชีวิต"

มู่หรงฟู่เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น

"ดีมาก"

สุรเสียงอันยิ่งใหญ่ไม่มีแววยินดี ยินร้าย หรือโศกเศร้า และปราศจากอารมณ์ใด ๆ ทว่ามู่หรงฟู่รู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องพึงพอใจมากเป็นแน่

"มู่หรงฟู่มีความดีความชอบในการเผยแพร่ธรรมและเซ่นสังเวย ข้ามอบพลังวัตรหนึ่งพันปีและสุดยอดวิชาทางกระบี่—เคล็ดวิชาชักกระบี่ตัดนภา"

"หลี่ชิงหลัวมีความดีความชอบในการเซ่นสังเวย ข้ามอบพลังวัตรหนึ่งร้อยปีและความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์"

สุรเสียงอันยิ่งใหญ่ดั่งอสนีบาตฟาดขณะที่หงเหมิงส่งพลังแห่งศรัทธาหนึ่งแสนสายและเคล็ดวิชาชักกระบี่ตัดนภาเข้าสู่โลกมังกรฟ้าผ่านช่องทางศรัทธา

แสงเทพส่วนใหญ่หลอมรวมเข้าสู่ร่างกายของมู่หรงฟู่ ส่วนน้อยตกลงสู่ร่างของหลี่ชิงหลัว และสายธารเล็ก ๆ ที่เหลือกระจายไปหลอมรวมเข้าสู่ร่างกายของสาวกเกือบพันคน รวมถึงเปาปู้ถงด้วย

บนท้องฟ้า หวังอวี่เยียนและอาชู พร้อมด้วยสัตว์เทพและสิ่งของเซ่นสังเวยอื่น ๆ เลือนหายไปพร้อมกับปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ ท้องฟ้าที่เคยปั่นป่วนด้วยสายฟ้าพลันกลับมาแจ่มใสราวกับถูกชะล้าง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน

คล้ายกับว่าเรื่องราวทั้งหมดเมื่อครู่เป็นเพียงแค่ภาพลวงตา

ตู้ม!

กลิ่นอายอันทรงพลังสายหนึ่งระเบิดออกมาจากร่างของมู่หรงฟู่ และระเบิดพลังของเขายังคงทะยานขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง

ปรมาจารย์ขั้นปลาย

ปรมาจารย์ขั้นสูงสุด

ครึ่งก้าวสู่ดินแดนเทพ

เทพยุทธ์ภาคพื้นดิน

พลังอันกว้างใหญ่ราวกับมหานทีพลุ่งพล่านอยู่ในร่างกายของมู่หรงฟู่

เมื่อเทียบกับพลังนี้ พลังวัตรที่เขาอุตสาหะบำเพ็ญเพียรมาตลอดสามสิบปีที่ผ่านมาก็เป็นเพียงแค่หยดน้ำหยดเดียวในมหาสมุทร ช่างไร้ค่าสิ้นดี

ในขณะเดียวกัน

สุดยอดวิชาทางกระบี่อันลึกล้ำไร้ขีดจำกัดก็ผุดขึ้นในหัวของเขา

เคล็ดวิชาชักกระบี่ตัดนภา

ยิ่งระดับพลังบำเพ็ญเพียรสูงส่งเพียงใด พลังทำลายล้างก็ยิ่งมหาศาลเพียงนั้น

ด้วยการฟาดฟันกระบี่เพียงครั้งเดียว มันสามารถตัดขาดทางช้างเผือกและทลายมรรคาแห่งสวรรค์ เทวานุภาพของมันยากจะหยั่งถึง

คำว่าไร้เทียมทานคืออะไร?

นี่แหละคือคำตอบ!

ทันใดนั้นเอง

รอยประทับเทพอันลึกล้ำยากจะหยั่งถึงก็ปรากฏขึ้นจาง ๆ บนหน้าผากของเขา เพื่อเป็นเครื่องหมายแสดงสถานะผู้ส่งสารแห่งเทพ

"ขอกราบไหว้บูชาท่านเทพแห่งหงเหมิง"

มู่หรงฟู่เงยหน้ากู่ร้องก้องฟ้าด้วยความยินดีอย่างบ้าคลั่ง นี่คือพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนเลยในชีวิต

จะไม่ให้ตื่นเต้นได้อย่างไร? จะไม่ให้ตื้นตันได้อย่างไร?

"ยินดีด้วยคุณชาย"

ระดับพลังยุทธ์ของพวกเปาปู้ถงและคนอื่น ๆ ก็พัฒนาขึ้นอย่างมากเช่นกัน แม้จะห่างไกลจากมู่หรงฟู่ราวฟ้ากับดิน แต่พวกเขาก็ตื่นเต้นเป็นล้นพ้น

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเราจะก่อตั้งลัทธิเทพหงเหมิง ข้าจะเป็นประมุขลัทธิ และพวกเจ้าทั้งสี่คนจะได้เป็นผู้อาวุโสผู้คุมกฎ" มู่หรงฟู่ระงับความตื่นเต้นในใจและเอ่ยด้วยน้ำเสียงฮึกเหิม

"รับบัญชาคุณชาย—ไม่ใชสิ ท่านประมุขลัทธิ!"

เปาปู้ถงและอีกสามคนเอ่ยตอบด้วยความยินดี

"พวกเจ้าไปเตรียมตัวให้พร้อม อีกสองชั่วโมงพวกเราจะมุ่งหน้าขึ้นเหนือสู่เมืองหลวง ขั้นตอนแรกคือการทำให้ฮ่องเต้แห่งราชวงศ์ซ่งเหนือแต่งตั้งลัทธิเทพหงเหมิงเป็นศาสนาประจำชาติ!"

มู่หรงฟู่ออกคำสั่ง ด้วยพลังวัตรหนึ่งพันปีและเคล็ดวิชาชักกระบี่ตัดนภา ตัวเขาเพียงคนเดียวก็สามารถต่อกรได้ทั้งกองทัพ ดังนั้นเขาจึงไม่มีความกลัวใด ๆ เลย

"รับบัญชาท่านประมุข"

พวกเปาปู้ถงรีบไปเตรียมการทันที แม้ในเวลานี้จะยังเรียกพวกเขาว่าสาวกที่คลั่งไคล้ไม่ได้ แต่ก็ถือว่าเป็นสาวกผู้ศรัทธาอย่างแรงกล้าของหงเหมิงแล้ว

"ฉันกลับมาเป็นสาวอีกครั้งแล้วเหรอ? ขอบพระทัยท่านเทพแห่งหงเหมิงผู้ยิ่งใหญ่!"

ในเวลานี้ เสียงอุทานด้วยความยินดีอย่างบ้าคลั่งของหลี่ชิงหลัวก็ดังขึ้น

ผิวพรรณของนางกลับมาเนียนนุ่มชุ่มชื้น ละเอียดอ่อนราวกับจะแตกหักได้เพียงแค่โดนลมเป่า คล้ายกับว่านางได้ย้อนเวลากลับไปในวัยสิบแปดปีอีกครั้ง

'ท่านน้าช่างงดงามและมีเสน่ห์เย้ายวนใจจริง ๆ'

มู่หรงฟู่เหลือบมองหลี่ชิงหลัวและคิดในใจ

หลี่ชิงหลัวและหวังอวี่เยียนมีความคล้ายคลึงกันมาก แต่นางมีเสน่ห์ดึงดูดใจมากกว่าหวังอวี่เยียนเสียอีก

หากหลี่ชิงหลัวไม่ได้ขาดคุณสมบัติละก็ เขาคงอยากจะจับนางเซ่นสังเวยไปด้วยอีกคน

อย่างไรก็ตาม เขานึกถึงอนาคตที่เขาได้เห็นผ่านนิมิตเทพที่ได้รับระหว่างการสวดภาวนาครั้งแรก หลี่ชิงหลัวเป็นลูกสาวของหลี่ชิวสุ่ยและอู๋หยาจื่อ

และสายเลือดของตระกูลหลี่ชิวสุ่ยนั้นทรงพลังเป็นพิเศษ สมาชิกทุกคนไม่เพียงแต่งดงามราวกับนางฟ้าบนสวรรค์ แต่ยังมีหน้าตาที่คล้ายกันมากอีกด้วย

ตัวอย่างเช่น หลี่ชิวสุ่ยและหลี่ชางไห่น้องสาวของนางนั้นแทบจะแยกกันไม่ออก

หวังอวี่เยียนเองก็มีความคล้ายคลึงกับทั้งสองคนมากเช่นกัน

ในตอนแรกต้วนอวี่ก็จำหวังอวี่เยียนสับสนกับหลี่ชางไห่ จึงได้เรียกนางว่าพี่สาวนางฟ้า

แม้ว่าหลี่ชิงหลัวจะไม่มีคุณสมบัติพอที่จะถูกเซ่นสังเวยถวายแด่องค์เทพ แต่หลี่ชิวสุ่ยยังมีหลานสาวอีกคน—องค์หญิงหยินชวนแห่งซีเซี่ย 'หลี่ชิงลู่'

แน่นอน

เรื่องการเซ่นสังเวยนั้นไม่จำเป็นต้องรีบร้อน

เคล็ดวิชาเซ่นสังเวยระบุไว้ว่า การเซ่นสังเวยหนึ่งครั้งทุก ๆ สามเดือนคือสิ่งที่ดีที่สุด

หากมีสมบัติล้ำค่าที่ไม่มีสิ่งใดเทียบได้หรือมีสถานการณ์พิเศษ การเซ่นสังเวยเดือนละครั้งก็สามารถทำได้เช่นกัน

วัตถุประสงค์ของกฎนี้ก็เพื่อป้องกันไม่ให้สาวกทำการเซ่นสังเวยทุกวันโดยไม่มีสิ่งของล้ำค่าอันใด ซึ่งจะทำให้องค์เทพรำคาญใจได้

"อยากรู้จริง ๆ ว่าคนอื่น ๆ ในกลุ่มแชตเป็นอย่างไรบ้าง?"

หลังจากละสายตาจากหลี่ชิงหลัว จิตสติของมู่หรงฟู่ก็ดิ่งลงสู่กลุ่มแชต

กลุ่มแชตหมายเลข 10000

มู่หรงฟู่: "ฮ่า ๆ ทุกคนสบายดีกันไหม?"

นักบุญหญิงแห่งสำนักวิญญาณยุทธ์: "คุณชายมู่หรงดูเหมือนจะอารมณ์ดีมากเลยนะ?"

เจ้าสำนักหัวซาน: "หรือว่าคุณชายมู่หรงจะทำพิธีเซ่นสังเวยสำเร็จแล้ว?"

โลกกระบี่เย้ยยุทธจักร สำนักหัวซาน

เยว่ปู้ฉวินยืนอยู่หน้าแท่นบูชาที่สร้างขึ้นจากดินและหิน สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปมา

ด้วยความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะนำพาความรุ่งโรจน์มาสู่สำนักหัวซาน ย่อมทำให้เขาหยิบยกเคล็ดวิชาเพ่งจิตมาท่องจำในโอกาสแรก เขาได้รับเทวคุณและก้าวกระโดดกลายเป็นยอดฝีมือขั้นเซียนเทียน

ด้วยเหตุนี้

เขาจึงเริ่มเตรียมการสำหรับพิธีเซ่นสังเวย

เขาไม่ได้รวดเร็วเท่ามู่หรงฟู่ เขาเพิ่งจะสร้างแท่นบูชาเสร็จ และสั่งให้ศิษย์ลงเขาไปจัดซื้อสัตว์สามอย่างและธัญพืชห้าชนิดเพื่อมาเป็นของเซ่นสังเวย

ผลลัพธ์คือ ในขณะที่เขากำลังเตรียมตัวจะเซ่นสังเวย เขาก็เห็นข้อความของมู่หรงฟู่ในกลุ่มแชต

เมื่อดูจากน้ำเสียงแล้ว ดูเหมือนอีกฝ่ายจะทำพิธีเซ่นสังเวยสำเร็จและได้รับเทวคุณมาแล้ว

มู่หรงฟู่: "ต้องขอบคุณของประทานจากองค์เทพของข้า พระองค์ประทานเทวคุณและมอบพลังวัตรให้ข้าถึงหนึ่งพันปี ทำให้ระดับพลังยุทธ์ของข้าบรรลุถึงขอบเขตสูงสุดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน และยังประทานสุดยอดวิชาทางกระบี่มาให้อีกด้วย เทวคุณของพระองค์กว้างใหญ่ดั่งมหาสมุทรจริง ๆ"

"ข้าจะมุ่งหน้าขึ้นเหนือสู่เมืองหลวงทันทีเพื่อเผยแพร่เกียรติยศให้กับองค์เทพของข้า ขอบพระทัยท่านเทพแห่งหงเหมิงผู้ยิ่งใหญ่ รูปโขกศีรษะ.jpg"