บทที่ 7: เทพแห่งหงเหมิงจุติ

โลกแปดเทพอสูรมังกรฟ้า ณ คฤหาสน์ภูผาเหมันต์

มู่หรงฟู่สวดอ้อนวอนอย่างเลื่อมใส ในใจเต็มไปด้วยความประหม่า ความหวั่นใจ ทว่าก็เปี่ยมล้นไปด้วยความคาดหวัง

ทันใดนั้นเอง...

เหนือชั้นฟ้า พลันเกิดลมทะลักเมฆคลั่งแปรปรวนอย่างฉับพลัน

แท่นบูชาที่สร้างขึ้นจากหยกงามระเบิดแสงเทพเจิดจรัส บรรดาลวดลายสลักเสลาบนแท่นราวกับมีชีวิตขึ้นมา ในวินาทีนั้น สัตว์มงคลเซ่นสังเวยที่อยู่บนแท่นต่างพากันแผดเสียงร้องคำรามกึกก้องกัมปนาท

ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!

เชือกเส้นหนาที่พันธนาการพวกมันไว้ขาดสะบั้นลงในพริบตา

"เกิดอะไรขึ้น?!"

มู่หรงฟู่ตระหนกตกใจเป็นล้นพ้น ไม่เข้าใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้น หรือว่าองค์เทพจะทรงไม่พอใจ?

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้คิดสิ่งใดต่อ สัตว์เซ่นสังเวยเหล่านั้นก็พลันลอยละลิ่วขึ้นสู่ท้องฟ้า

ยามเมื่อพวกมันทะยานสู่เวหา แสงสีทองอร่ามก็ระเบิดออกจากร่าง ขนาดตัวขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับกลิ่นอายพลังที่ทวีความรุนแรงจนน่ากลัว

แม้แต่ตัวมู่หรงฟู่เองที่มีตบะถึงขั้นยอดปรมาจารย์ ก็ยังรู้สึกอึดอัดจนแทบสิ้นสติ

ส่วนหลี่ชิงหลัว เปาปู้ถง และคนอื่น ๆ นั้นมีสภาพน่าเวทนายิ่งกว่า พวกเขาต่างล้มคว่ำหมอบกราบลงกับพื้นด้วยความตื่นตระหนกและหวาดหวั่นขวัญหนี

มอ...

พร้อมกับเสียงร้องต่ำอันทรงพลัง โคเพศผู้ตัวนั้นได้กลายร่างเป็นสัตว์อสูรยักษ์ขนาดร้อยเมตร ทั่วร่างเปล่งแสงเทพเจิดจรัสไร้สิ้นสุด กลิ่นอายอันศักดิ์สิทธิ์แผ่ซ่านขยายออกไปทุกทิศทุกทาง ประหนึ่งพญาวัวเทพจุติ

ตามมาติด ๆ ด้วยไก่แจ้ทั้งสองตัวที่ขนาดร่างขยายใหญ่ข้ามฟ้า ขนของพวกมันผลัดเปลี่ยนจนกลายร่างเป็นนกชิงหลวน (วิหคฟ้า) สองตนที่มีปีกแผ่กว้างกว่าร้อยเมตร กลิ่นอายอันทรงพลังของสัตว์เทพเติมเต็มทุกอณูพื้นที่

ส่วนสัตว์เซ่นไหว้อื่น ๆ อย่างแพะและสุนัข ต่างก็เปลี่ยนร่างเป็นสัตว์เทพจนสิ้น

ธัญพืชทั้งห้าแปรสภาพ ส่องแสงระยิบระยับด้วยตบะเทพและเปี่ยมล้นไปด้วยพลังชีวิต ส่งกลิ่นหอมขจรขจายชวนให้จิตใจปลอดโปร่ง

ทองคำ เงิน เครื่องประดับ และหยกงาม ต่างแปรเปลี่ยนเป็นชิ้นส่วนของโลหะเทพและหยกเทพอันทรงพลัง

คัมภีร์ยุทธ์นับไม่ถ้วนแตกสลาย กลายเป็นอักขระสีทองอร่ามงดงามตา

อักขระเหล่านี้รวมตัวกันเป็นวงแหวนรัศมีอันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งภายในนั้นปรากฏแก่นแท้แห่งวรยุทธ์นับประการสำแดงออกมา

ชาวยุทธ์อย่างมู่หรงฟู่และเปาปู้ถงยามจ้องมองไปยังวงแหวนศักดิ์สิทธิ์นั้น ราวกับได้เห็นมรรคาอันเป็นจุดสิ้นสุดของวิถียุทธ์

"ปาฏิหาริย์... นี่คือปาฏิหาริย์ที่แท้จริง!"

"เทพแห่งหงเหมิงผู้ยิ่งใหญ่ทรงแสดงอิทธิฤทธิ์แล้ว!"

"พระเจ้าช่วย สัตว์เซ่นสังเวยพวกนั้นกลายเป็นสัตว์เทพที่น่ากลัวขนาดนี้เชียวหรือ? ธัญพืชทั้งห้าก็กลายเป็นธัญพืชเทพ... นี่น่ะหรือคือพลังของเทพเจ้า?"

"น่ากลัวเกินไปแล้ว!"

ทุกคนต่างตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัว

แม้ว่าพวกเขาจะเคยท่องอ่าน 'วิชาเพ่งจิต' และรู้ดีว่าเทพแห่งหงเหมิงคือเทพที่แท้จริง แต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ยังคงทำลายล้างโลกทัศน์เดิมของพวกเขาจนหมดสิ้น

ทุกคนคุกเข่าราบลงกับพื้น หมอบกราบหน้าผากจรดดินโขกหัวไม่หยุด ร่างกายสั่นเทาไปทั่วทั้งร่าง ทั้งตื่นเต้นและหวาดกลัวจนใจสั่นสะท้าน

"ขนาดวัว แพะ สุกร และสุนัขเหล่านี้ยังกลายเป็นสัตว์เทพไปหมด แล้วน้องหญิงลูกพี่ลูกน้องของข้ากับคนอื่น ๆ ล่ะ..."

มู่หรงฟู่เบนสายตาไปทางหวังอวี่เยียนและอาชู ทว่ากลับเห็นพวกนางค่อย ๆ ลอยขึ้นสู่ห้วงอากาศ ถูกโอบอุ้มด้วยแสงเทพอันไร้ขอบเขต กลิ่นอายพลังของพวกนางพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง เหนือล้ำกว่าสัตว์เทพเหล่านั้นในชั่วพริบตา

หวังอวี่เยียนอยู่ในชุดกระโปรงสีขาว ใบหน้ารูปไข่ คิ้วเรียวดั่งใบหลิว ดวงตาสุกใส ฟันขาวสะอาด นางช่างงดงามสงบเสงี่ยมและสง่างาม เส้นผมยาวสลวยดุจน้ำตกทิ้งตัวลงถึงเอว

ผิวพรรณของนางนวลเนียนประดั่งไขมันแพะจับตัว ทั้งขาวผ่องและละเอียดอ่อน

ทรวดทรงองเอวอรชรอ้อนแอ้นดั่งต้นหลิวลู่ลม ช่างงดงามและน่าลุ่มหลงยิ่งนัก

แสงเทพอันไร้สิ้นสุดระเบิดออกจากร่างของนาง ทำให้นางดูราวกับนางเซียนหรือเทพธิดาผู้ศักดิ์สิทธิ์และมิอาจล่วงเกินได้

บรรดาสัตว์เทพที่ตัวใหญ่ราวกับภูเขาผืนดินรอบกายต่างทำได้เพียงสยบยอมอยู่แทบเท้าของนางด้วยอาการสั่นเทา

ห้วงมิติโดยรอบบิดเบี้ยว แตกร้าวเป็นรอยแยกอันน่าสยดสยอง

ในขณะเดียวกัน อาชูอยู่ในชุดกระโปรงสีแดง ท่วงท่าสง่างามเหนือใคร ใบหน้าประดับรอยยิ้มบาง ๆ ยามยืนเคียงคู่กับหวังอวี่เยียน นางก็ดูสง่างามและเปี่ยมด้วยเสน่ห์เย้ายวนใจไม่แพ้กัน

"อวี่เยียนกลายเป็นเทพไปแล้วงั้นเหรอ?"

ดวงตาของหลี่ชิงหลัวเบิกกว้าง ความประหลาดใจแปรเปลี่ยนเป็นความริษยา นางเองก็อยากจะเซ่นสังเวยตัวเองบ้างเหลือเกิน

ทว่าน่าเสียดายที่นางไม่มีคุณสมบัติพอ

ไม่ใช่แค่นาง...

แม้แต่ตัวมู่หรงฟู่เองก็ยังมีความคิดที่จะเซ่นสังเวยตัวเองขึ้นมาเช่นกัน

นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว

สุกร สุนัข วัว แพะ และไก่ธรรมดา ๆ กลับกลายเป็นสัตว์เทพได้

หวังอวี่เยียนและอาชูทะยานขึ้นสู่สรวงสวรรค์ในก้าวเดียว ต่อให้พวกนางจะยังไม่ใช่เทพ แต่อย่างไรก็คงใกล้เคียงเต็มที

“ตูม!”

ทันใดนั้นเอง เสียงกัมปนาทเลื่อนลั่นก็พลันสะท้อนก้องระหว่างฟ้าดิน ประหนึ่งอสนีบาตฟาดสาย สะท้านลึกเข้าไปถึงจิตวิญญาณ

มู่หรงฟู่ หลี่ชิงหลัว และคนอื่น ๆ ที่ศรัทธาในองค์หงเหมิงพลันเกิดความรู้สึกประหลาดบางอย่างขึ้นในใจ

เทพแห่งหงเหมิงได้จุติลงมาแล้ว

ครืน... ครืน...

สายฟ้าฟาดขนาดมหึมาฉีกกระชากผ่านชั้นฟ้า หมู่เมฆาทมิฬม้วนตัวคลั่งราวกับมีสิ่งใดบางอย่างกำลังพยายามพังทลายออกมาจากภายใน

กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวหลั่งไหลลงมาจากสรวงสวรรค์ ทำให้ดินแดนห้วงมิติอนันต์บิดเบี้ยว กาลเวลาหมุนเวียนช้าลง และสายลมเกาะตัวแข็งทื่อ

ตูม!

อสนีบาตระเบิดก้อง

ขุนเขาไหวสั่น

ชั้นฟ้าและปฐพีสั่นสะท้าน

ทุกคนรู้สึกราวกับมีเสียงอื้ออึงคำรามหูแทบดับ

พวกเขาสะดุ้งเงยหน้ามองขึ้นฟ้าด้วยความหวาดกลัว รอยแยกสายหนึ่งถูกฉีกกระชากออกบนผืนฟ้า

มันพาดผ่านยาวเหยียดระหว่างฟ้าและดิน

ประหนึ่งหุบเหวอันลึกชัน

ล้ำลึก

มืดมิดทมิฬ

และเต็มไปด้วยความลี้ลับ

ไม่มีใครรู้ว่าหุบเหวที่ฉีกกระชากผืนฟ้านี้มีความยาวเท่าใด และไม่มีใครรู้ว่ามันคือพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่และน่ากลัวชนิดไหนกันแน่

ลมหายใจของพวกเขากระชั้นถี่ หัวใจเต้นระรัว พลันเกิดความหวาดกลัวและใจหายวาบอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าภัยพิบัติอันยิ่งใหญ่กำลังจะจุติลงมา

วิ้ง!

ทันใดนั้น แสงเทพริบหรี่สายหนึ่งก็พุ่งออกมาจากรอยแยกบนชั้นฟ้า ปัดเป่าความมืดมิดและความหม่นหมองจนหมดสิ้น ส่องสว่างไปทั่วทั้งฟ้าและดิน

กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างเลือนราง

ช่างไร้เทียมทาน

เกินกว่าจะจินตนาการ

และยากแท้จะหยั่งถึง

มู่หรงฟู่หมอบกราบลงกับพื้น ร่างกายของเขาสั่นเทา

ความกลัว

ความตื่นเต้น

ความกระวนกระวายใจ

ความใจหาย

ดวงตาของเขายิ่งทวีความเลื่อมใสศรัทธา

หัวใจของเขายิ่งเปี่ยมด้วยความยำเกรง

นี่คือเทพแห่งหงเหมิง

ขนาดขุมพลังยังไม่ทันได้สำแดงออกมาทั้งหมด ก็เปี่ยมไปด้วยอานุภาพอันน่ากลัวที่สามารถทำลายล้างฟ้าดินได้แล้ว

สรรพสิ่งต่างสยบกราบ

ชั้นฟ้าสั่นสะท้าน

ในเวลานี้เอง...

รอยแยกที่พาดผ่านผืนฟ้าเกิดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง แสงเทพริบหรี่สายหนึ่งราวกับให้กำเนิดแสงสายที่สอง สองให้กำเนิดสาม และสามให้กำเนิดสรรพสิ่ง

ในชั่วพริบตาเดียว

แสงเทพริบหรี่ก็แปรเปลี่ยนเป็นแสงเทพเจิดจรัสอันไร้สิ้นสุด ส่องสว่างไปทั่วชั้นฟ้าและปฐพี สำแดงภาพทะเลแห่งความโกลาหล อันไร้ขอบเขตออกมา

ในทะเลแห่งความโกลาหลนั้น ปรากตพลังงานแห่งความโกลาหลม้วนตัวคลั่ง

ยากเกินกว่าจะพรรณนา

เหนือกว่าถ้อยคำใด ๆ

ที่แห่งนั้นไม่มีกาลเวลา

ที่แห่งนั้นไม่มีห้วงมิติ

ที่แห่งนั้นไม่มีชีวิตใด ๆ

มันคือจุดเริ่มต้นของจักรวาลและฟ้าดิน

มันคือจุดหมายปลายทางของสรรพชีวิตทั้งปวง

ร่างอันยิ่งใหญ่ร่างหนึ่งที่ถูกโอบล้อมด้วยแสงเทพจนมิอาจมองเห็นใบหน้าได้ชัดเจน นั่งประทับอยู่ท่ามกลางทะเลแห่งความโกลาหล ประหนึ่งศูนย์กลางของความสับสนอลหม่าน ศูนย์กลางของจักรวาลและฟ้าดิน

ยามเมื่อพระองค์ทรงผ่อนลมหายใจ ทะเลแห่งความโกลาหลก็เกิดระลอกคลื่น จักรวาลอันยิ่งใหญ่ใบแล้วใบเล่าถือกำเนิดขึ้น แล้วก็ดับสูญมลายหายกลับคืนสู่ความโกลาหล

พระองค์นั่งประทับอยู่ตรงนั้นประหนึ่งองค์เทพผู้เป็นนิรันดร์ ทรงทอดพระเนตรลงมายังสรรพชีวิตทั้งปวงในใต้หล้า

ความน่ากลัวอันเหลือเชื่อ

ความแข็งแกร่งอันยากจะบรรยาย

ไม่มีใครมองเห็นว่าพระองค์ทรงสูงใหญ่เพียงใด และไม่มีใครสามารถพรรณนาได้ว่าพระองค์ทรงมหึมาขนาดไหน

จักรวาลและฟ้าดินช่างดูเล็กลงถนัดตาประดั่งเม็ดฝุ่นยามอยู่ต่อหน้าพระองค์

ณ หอไตร สำนักเส้าหลิน

เคร้ง!

หลวงจีนกวาดลานสะดุ้งเงยหน้าขึ้นมองฟ้าด้วยความตื่นตระหนกตกใจ ไม้กวาดในมือหักสะบั้นลง โลกทัศน์ของเขาถูกพลิกคว่ำทำลายสิ้น

ตัวเขาข้ามผ่านจนถึงขีดจำกัดของโลกใบนี้แล้ว ทว่าเขากลับมิอาจจินตนาการได้เลยว่าตัวตนตรงหน้านี้คือสิ่งใดกันแน่

นั่นอาจจะไม่ใช่มนุษย์เลยด้วยซ้ำ

แต่เป็นเทพเจ้า

ผู้สูงสุดและยิ่งใหญ่

ผู้ทรงพลังที่สุดและศักดิ์สิทธิ์ที่สุด

เทพเจ้าผู้ปกครองอยู่เหนือสรรพชีวิตทั้งปวง

ความกลัว

ความกลัวอันยากจะบรรยาย

ความกลัวอันเกินกว่าจะจินตนาการ

ต่อให้เป็นองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าในตำนาน ก็คงไม่เหนือล้ำไปกว่านี้แล้วกระมัง?

หลวงจีนกวาดลานจ้องมองภาพอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ที่สำแดงอยู่บนชั้นฟ้า ยามเมื่อระลอกคลื่นแห่งกลิ่นอายพลังอันน่ากลัวซัดสาดเข้ามาประดั่งน้ำหลาก

และตัวเขาก็เป็นเพียงเรือลำน้อยท่ามกลางคลื่นยักษ์สึนามิ ทั้งเล็กจ้อย น่าเวทนา และไร้ทางสู้

ความสิ้นหวัง

ความหวาดกลัว

ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน และหัวใจก็เต็มไปด้วยความขวัญผวา

ตัวเขาไม่ได้สัมผัสความรู้สึกเช่นนี้มานานกี่สิบปีแล้วก็มิอาจรู้ได้

ท่ามกลางความมืดมิด เสียงหนึ่งพลันสะท้อนก้องอยู่ในใจของเขา

จงสยบยอม...

มีเพียงการสยบยอมเท่านั้น จึงจะพบความหลุดพ้น

มีเพียงการสยบยอมเท่านั้น จึงจะพบอิสรภาพ

มีเพียงการสยบยอมเท่านั้น จึงจะพบความรอดพ้น

ในขณะเดียวกัน

พระนามอันศักดิ์สิทธิ์พระนามหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจของเขา

เทพแห่งหงเหมิง...