บทที่ 12 - โมเดลของสะสม

บทที่ 12 - โมเดลของสะสม

นับตั้งแต่เกิดมานี่ถือเป็นครั้งแรกที่โรคอนได้สัมผัสกับโลกภายนอกบ้านของหลิวชิงอวิ๋น แม้ก่อนหน้านี้เธอจะเคยแอบมองโลกภายนอกผ่านทางหน้าต่างมาบ้าง แต่พอได้ออกมาเดินทอดน่องสัมผัสของจริงเข้าจังๆ ความอยากรู้อยากเห็นของเธอก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอย่างเต็มเปี่ยม

ระหว่างทางเดินไปศูนย์ภูตวิเศษ หลิวชิงอวิ๋นก็สวมบทเป็นล่ามส่วนตัวคอยอธิบายสิ่งรอบตัวให้โรคอนฟังเจื้อยแจ้วไม่หยุดปาก

พอโรคอนก้าวพ้นช่วงวัยทารกเธอก็เริ่มหัดกินอาหารแข็งได้แล้ว

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าโรคอนที่เกิดในประเทศมังกรแห่งนี้ย่อมต้องมีสายเลือดนักกินตัวยงแฝงอยู่ พอเดินผ่านร้านขายของกินเล่นริมทางที่ส่งกลิ่นหอมฉุยเธอก็ถึงกับก้าวขาไม่ออก เอาแต่ใช้กรงเล็บสะกิดขากางเกงหลิวชิงอวิ๋นยิกๆ แล้วส่งสายตาออดอ้อนน่าสงสารไปให้

เจอแบบนี้หลิวชิงอวิ๋นจะทำอะไรได้ล่ะ ในเมื่อโรคอนเป็นตัวเมียเขาก็เลยยกให้เป็นลูกสาวสุดที่รักไปเลยแล้วกัน เปิดโหมดเปย์รัวๆ ซื้อแหลกแจกกระจาย

ต้องยอมรับเลยว่าหน้าตาดีมีชัยไปกว่าครึ่ง โรคอนที่ทั้งสวยทั้งน่ารักน่าชังนั้นเป็นที่เอ็นดูของผู้คนมากมายจริงๆ

โดยเฉพาะบรรดาสาวๆ แทบจะไม่มีใครต้านทานคอมโบการกะพริบตาปริบๆ บวกกับเสียงร้องอ้อนๆ ของเธอได้เลย แม่ค้าขายของกินเล่นหลายคนยอมประเคนของอร่อยเข้าปากเธอฟรีๆ เพียงเพื่อแลกกับการได้อุ้มเธอสักครั้ง

และด้วยเหตุนี้เองหลังจากที่โรคอนตกแฟนคลับสาวๆ ตามรายทางมาได้เพียบเธอก็ได้ค้นพบทักษะใหม่ในการเอาชีวิตรอด นั่นก็คือการใช้หน้าตาหากิน

"เกิดเป็นคนนี่มันสู้เกิดเป็นภูตวิเศษไม่ได้จริงๆ แฮะ"

ที่หน้าร้านทาโกะยากิแห่งหนึ่ง หลิวชิงอวิ๋นที่ยืนถือกล่องทาโกะยากิอยู่ในมือมองดูโรคอนที่กำลังถูกรุมล้อมเอาใจใส่โดยแก๊งสาวๆ ด้วยความอิจฉาตาร้อน

ผ่านไปเกือบสิบนาที หลิวชิงอวิ๋นก็ใช้ความพยายามอย่างหนักในการแย่งตัวโรคอนคืนมาจากแก๊งสาวๆ เหล่านั้นได้สำเร็จก่อนจะออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ศูนย์ภูตวิเศษกันต่อไป

"คิวววว คิวววว คิวววว"

แต่จู่ๆ ตอนที่หลิวชิงอวิ๋นอุ้มโรคอนเดินผ่านร้านขายของเล่นแห่งหนึ่ง โรคอนที่เกาะอยู่บนไหล่ก็มีอาการตื่นเต้นขึ้นมาทันที เธอรีบใช้กรงเล็บสะกิดหัวหลิวชิงอวิ๋นรัวๆ ดวงตากลมโตคู่สวยจดจ่ออยู่กับโมเดลของสะสมตัวหนึ่งที่โชว์หราอยู่ในตู้กระจกของร้าน

หลิวชิงอวิ๋นถูกโรคอนสะกิดจนต้องหันไปมองตามทิศทางที่เธอมองอยู่แล้วเขาก็ถึงบางอ้อทันทีว่าทำไมโรคอนถึงได้มีอาการดี๊ด๊าขนาดนี้ ก็เพราะโรคอนบังเอิญไปเจอไอดอลในดวงใจเข้าให้แล้วสิ อธิบายให้ถูกคือโมเดลของสะสมรูปไอดอลของเธอต่างหากล่ะ

สิ่งที่ตั้งตระหง่านอยู่ในตู้กระจกบานนั้นก็คือโมเดลของสะสมสุดประณีตของรันมารุ ตัวเอกจากการ์ตูนเรื่อง "ตำนานวีรบุรุษโรคอน" นั่นเอง

โมเดลตัวนั้นจำลองฉากที่รันมารุในร่างโรคอนกำลังเผชิญหน้ากับมังกรชั่วร้ายอย่างจิเฮด เขายืนหยัดอย่างสง่างามบนโขดหินใหญ่สวมชุดคลุมลายใบเมเปิลที่ตัดเย็บมาอย่างพอดีตัว มีเปลวไฟพริ้วไหวราวกับเส้นไหมล้อมรอบกาย แววตามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวพร้อมสู้ตาย

"อยากได้เหรอ" หลิวชิงอวิ๋นลองถามหยั่งเชิงโรคอนดู

โรคอนพยักหน้ารัวๆ ทันทีส่งสายตาวิงวอนสุดขีดไปให้หลิวชิงอวิ๋นพร้อมกับส่งเสียงอ้อน "คิวววว คิวววว คิวววว"

ตอนที่พี่รันมารุสู้กับจิเฮดน่ะเธอเพิ่งดูจบไปเมื่อคืนนี้เอง โคตรเท่เลยเธอวนดูซ้ำตั้งหลายรอบแหนะ โมเดลในตู้กระจกนั่นถอดแบบพี่รันมารุตอนนั้นมาเป๊ะๆ เลย ว้าวอยากได้ชะมัดเลย

และนี่ก็คือเสียงสะท้อนในใจของโรคอนที่ตอนนี้เปลี่ยนโหมดเป็นแฟนคลับตัวยงไปเรียบร้อยแล้ว

"งานเข้าแล้วไง ข้อเสียของการดูการ์ตูนตามมาหลอกหลอนแล้วสิ อาการติ่งพี่รันมารุกำลังจะกำเริบแล้วใช่ไหมเด็ดนี้"

หลิวชิงอวิ๋นมองดูท่าทางติ่งแตกของโรคอนแล้วก็แอบโอดครวญอยู่ในใจ

ทุกอย่างบนโลกนี้ล้วนมีสองด้านเสมอ "ตำนานวีรบุรุษโรคอน" ช่วยปลูกฝังทัศนคติที่ดีให้กับโรคอน แต่ในขณะเดียวกันมันก็ทำให้เธอคลั่งไคล้ตัวละครรันมารุแบบหัวปักหัวปำไปด้วย

พูดง่ายๆ ก็คือตอนนี้โรคอนมีอาการเหมือนวัยรุ่นที่บ้าดาราหรือบ้าของสะสมหนักๆ นั่นแหละ พอได้เห็นไอดอลของตัวเองเข้าหน่อยสติปัญญาก็เริ่มถดถอยลงอย่างรวดเร็ว

ของพวกนี้มันไม่เหมือนกับของกินเล่นข้างทางนะ ราคาของมันนี่ต่างกันราวฟ้ากับเหวเลย ยิ่งถ้าเป็นโมเดลสวยๆ ที่มีป้ายติดว่าเป็นของแท้ลิมิเต็ดอิดิชันด้วยแล้วล่ะก็ ราคายิ่งแพงหูฉี่จนน่าใจหาย

เมื่อกี้หลิวชิงอวิ๋นแอบชำเลืองดูป้ายราคาที่ติดอยู่ใต้โมเดลรันมารุตัวนั้นมาแล้ว แม่เจ้าโว้ย ตัวแค่นี้แต่ราคาปาเข้าไปตั้งแสนนึง

ไม่ไหวๆ สู้ราคาไม่ไหวจริงๆ ขอบายล่ะกัน

"แพงไปนะ เมื่อกี้เธออยากกินเครปไข่ไม่ใช่เหรอ เรากลับไปซื้อกินกันเถอะ"

พอหลิวชิงอวิ๋นเห็นราคาเขาก็รีบปฏิเสธคำขอซื้อโมเดลของโรคอนทันทีแล้วพยายามเอาของกินมาล่อเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

ในมุมมองของหลิวชิงอวิ๋นการเอาเงินตั้งมากมายไปซื้อของพรรค์นี้ สู้เอาไปซื้ออาหารเสริมบำรุงให้โรคอนยังจะคุ้มกว่าอีก โมเดลนี่กินก็ไม่ได้ ดื่มก็ไม่ได้ เอาไปใช้ประโยชน์อะไรก็ไม่ได้ ซื้อมาก็เปลืองเนื้อที่เก็บเปล่าๆ

ทว่าโรคอนในเวลานี้ไม่ใช่โรคอนที่จะยอมใจอ่อนแค่เพราะคำพูดหรือของกินนิดๆ หน่อยๆ อีกต่อไปแล้ว

พอโรคอนได้ยินหลิวชิงอวิ๋นพูดแบบนั้นเธอก็ทำแก้มป่องหน้างอใส่หลิวชิงอวิ๋นทันทีแล้วสะบัดหน้าหนีไม่ยอมมองหน้าเขา ดวงตายังคงจดจ้องอยู่ที่โมเดลรันมารุในตู้กระจกตาไม่กะพริบ

หลิวชิงอวิ๋นเห็นแบบนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ยังไงโมเดลราคาหลักแสนนั่นเขาก็ไม่มีทางซื้อให้เด็ดขาด เพราะตอนนี้ในกระเป๋าสตางค์ของเขามีเงินเหลือไม่ถึงสองหมื่นด้วยสิ ต่อให้เอาตัวเขาไปขายก็ยังซื้อไม่ลงเลย

เวลาที่เด็กๆ ไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการพวกเขาจะทำยังไงกันนะ

ใช่แล้ว ร้องไห้สิ ร้องไห้ให้สุดเสียง ร้องไห้เอาเป็นเอาตาย ร้องไห้เท่านั้นที่ครองโลก

และในวินาทีนี้โรคอนก็บรรลุวิชานี้โดยไม่ต้องมีใครสอน เธอโดดลงมาจากไหล่ของหลิวชิงอวิ๋นแล้วเริ่มแหกปากร้องไห้จ้าออกมาทันที บวกกับหน้าตาที่ดูน่าสงสารสุดๆ ของเธอทำเอาคนที่เดินผ่านไปผ่านมาพากันส่งสายตามองหลิวชิงอวิ๋นเหมือนมองผู้ชายเฮงซวยที่รังแกเด็ก

"โธ่ โรคอนน้อยของฉัน ไอ้ตัวนั้นน่ะเจ้านายของเธอซื้อไม่ไหวจริงๆ เอาเป็นว่าเราซื้อตัวที่มันถูกกว่านี้หน่อยดีไหม"

หลิวชิงอวิ๋นโดนคนรอบข้างมองด้วยสายตากดดันจนเริ่มจะทนไม่ไหวเขาต้องรีบย่อตัวลงไปอุ้มโรคอนขึ้นมาแล้วพูดด้วยสีหน้าลำบากใจสุดๆ

พอโรคอนได้ยินคำอธิบายของหลิวชิงอวิ๋นเธอก็หยุดร้องไห้ทันที เธอจ้องมองสีหน้าของหลิวชิงอวิ๋นอย่างจริงจัง ดวงตาสีอำพันกลอกไปมาอย่างใช้ความคิดก่อนจะพยักหน้าตอบตกลง

และในเวลาไม่นานหลิวชิงอวิ๋นกับโรคอนก็เดินออกมาจากร้านขายของเล่นพร้อมกับโมเดลรันมารุขนาดจิ๋วเท่าลูกปิงปองในมือโรคอน

โมเดลรันมารุจิ๋วตัวนี้หลิวชิงอวิ๋นจ่ายเงินซื้อมาในราคาสองร้อยหยวน

แน่นอนว่าของราคาสองร้อยย่อมเทียบไม่ได้กับของราคาหลักแสน ไม่ว่าจะเป็นวัสดุที่ใช้หรือความละเอียดของเนื้องาน โมเดลในมือโรคอนก็ดูด้อยกว่าโมเดลลิมิเต็ดอิดิชันในตู้กระจกแบบเทียบไม่ติด

แต่ถึงอย่างนั้นตอนนี้โรคอนกลับมีความสุขสุดๆ เธอทะนุถนอมโมเดลรันมารุจิ๋วในมือราวกับของล้ำค่ายิ้มแก้มปริจนปากแทบจะฉีกถึงรูหู

"ดูท่าทางโรคอนจะชอบรันมารุมากจริงๆ แฮะ"

หลิวชิงอวิ๋นมองดูโรคอนที่ตอนนี้มีอาการดี๊ด๊าเหมือนเด็กน้อยที่ได้ของเล่นชิ้นโปรดแล้วก็แอบคิดในใจ

พอได้โมเดลไอดอลมาครอง โรคอนก็ไม่สนของกินตามข้างทางอีกต่อไป เธอเอาแต่นั่งเล่นโมเดลอยู่บนไหล่ของหลิวชิงอวิ๋นอย่างมีความสุขดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันแสนวิเศษที่มีร่วมกับไอดอลในดวงใจ

และเพราะเหตุนี้เองการเดินทางไปศูนย์ภูตวิเศษของหลิวชิงอวิ๋นจึงรวดเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เพียงสิบกว่านาทีเขาก็พาโรคอนมาถึงศูนย์ภูตวิเศษได้อย่างสวัสดิภาพ

[จบแล้ว]