บทที่ 1 ฉันไม่เห็นด้วยกับการปิดโรงเรียน!

บทที่ 1 ฉันไม่เห็นด้วยกับการปิดโรงเรียน!

“อาจารย์เฉิน รีบหน่อย! ผู้บริหารจากสำนักงานการศึกษามาถึงห้องประชุมแล้ว! ครูคนไหนไม่มีคาบรีบไปกันหมด!”

เฉินฝานที่กำลังเขียนกระดานอยู่ วางแปรงลบกระดานลง ก่อนปัดฝุ่นชอล์กออกจากมือ

“รีบอะไรขนาดนั้น?”

ผู้อำนวยการหวังเหงื่อแตกเต็มหน้าผาก

“โรงเรียนกำลังจะไม่เหลือแล้วน่ะสิ!”

หัวใจของเฉินฝานกระตุกวูบ

ดูเหมือนประกาศยุบโรงเรียนจากสำนักงานการศึกษาเมื่อปีที่แล้ว จะถูกนำมาบังคับใช้จริงแล้ว

ไม่อย่างนั้นคงไม่รีบกันขนาดนี้

หลังเช็ดมือเสร็จ เขาก็เดินตามอีกฝ่ายไปยังห้องประชุม

ในห้องแน่นขนัดไปด้วยครูกว่ายี่สิบคน

เจ้าหน้าที่จากสำนักงานการศึกษามาสามคน

คนที่นั่งตรงกลางคือ รองผู้อำนวยการจ้าวเต๋อไห่

ชายวัยห้าสิบกว่า ผมหวีเรียบเนี้ยบ

ด้านซ้ายเป็นหัวหน้าฝ่ายธุรการ

ด้านขวาเป็นเจ้าหน้าที่หนุ่มคนหนึ่ง กำลังถือสมุดจด

เมื่อเห็นว่าทุกคนมาครบ จ้าวเต๋อไห่ก็เข้าเรื่องทันที

“ผมจะพูดตรง ๆ เลยนะ หลังจากที่ทางสำนักงานพิจารณาแล้ว มีมติให้โรงเรียนอาชีวะหนานซานหมายเลข 3 ยุติการดำเนินงานหลังจบภาคเรียนนี้”

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที

“ปัจจุบันโรงเรียนมีนักเรียนทั้งหมด 227 คน ซึ่งจะถูกย้ายไปยังโรงเรียนอาชีวะแห่งอื่นในเมือง”

“ส่วนบุคลากรและครู จะถูกจัดสรรตามความเชี่ยวชาญและผลประเมินการทำงาน”

จ้าวเต๋อไห่ดันแว่นขึ้น

“เอกสารถูกส่งลงมาเรียบร้อยแล้ว วันนี้ผมมาแจ้งให้ทุกคนทราบว่า สัปดาห์หน้าจะเริ่มขั้นตอนส่งมอบงาน”

ทันทีที่ได้ยิน เฉินฝานก็ลุกขึ้นทันที

“ผอ.จ้าว ตอนนี้เพิ่งเปิดเทอม ม.6 ได้ไม่นาน อีกแค่สองเดือนก็จะถึงตรุษจีน แล้วอีกไม่กี่เดือนก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว จะให้ย้ายนักเรียนตอนนี้จริง ๆ เหรอครับ?”

จ้าวเต๋อไห่มองเขาแวบหนึ่ง

“คุณคือ?”

“ครูประจำชั้น ม.6 ห้อง 7 เฉินฝานครับ”

“ครูเฉิน”

น้ำเสียงของจ้าวเต๋อไห่เรียบเฉย

“ก็เพราะใกล้สอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ถึงต้องรีบย้ายนักเรียนไปสภาพแวดล้อมที่ดีกว่า นี่ต่างหากคือความรับผิดชอบต่อพวกเขา”

“ความรับผิดชอบ?”

เสียงของเฉินฝานสั่นเล็กน้อย

“ตอน ม.6 ผมเคยย้ายโรงเรียน หนังสือเรียนไม่เหมือนเดิม ครูก็ไม่เหมือนเดิม เพื่อนทั้งห้องก็กลายเป็นคนแปลกหน้า”

“คุณรู้ไหมว่านั่นกระทบจิตใจเด็กมากแค่ไหน?”

เจ้าหน้าที่หนุ่มข้าง ๆ หัวเราะเบา ๆ

เสียงไม่ดัง

แต่ห้องประชุมเงียบจนทุกคนได้ยินชัด

จ้าวเต๋อไห่ขมวดคิ้ว

“ครูเฉิน กรุณาควบคุมอารมณ์ด้วย เราต้องมองภาพรวม”

“ภาพรวมอะไร?”

เฉินฝานเท้ามือลงบนโต๊ะ

“เด็กพวกนี้อยู่ที่นี่มาสองปีครึ่งแล้ว หอพักคือบ้าน เพื่อนร่วมชั้นคือพี่น้องของพวกเขา แต่ตอนนี้แค่คำพูดประโยคเดียว ครอบครัวของพวกเขากำลังจะถูกทำลาย?”

หัวหน้าฝ่ายธุรการเคาะโต๊ะ

“ครูเฉิน ระวังท่าทีของคุณหน่อย การตัดสินใจของสำนักงานผ่านการพิจารณามาอย่างรอบคอบแล้ว”

“พิจารณาอะไร?”

เฉินฝานจ้องจ้าวเต๋อไห่เขม็ง

“พวกคุณเคยมาสำรวจโรงเรียนจริงไหม? เคยคุยกับเด็กพวกนี้หรือเปล่า? รู้ไหมว่าพวกเขาตื่นกี่โมงเพื่อฝึกภาคปฏิบัติ แล้วปิดไฟนอนกี่โมง?”

สีหน้าของจ้าวเต๋อไห่มืดลง

“ครูเฉิน ผมเข้าใจว่าคุณรู้สึกไม่ดี แต่คุณต้องเข้าใจว่า นี่คือโรงเรียนอาชีวะ”

เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนเน้นเสียง

“โรงเรียนอาชีวะรับเด็กที่สอบเข้า ม.ปลาย ได้แค่สามสี่ร้อยคะแนน คุณไม่รู้พื้นฐานของพวกเขาหรือไง?”

เฉินฝานชะงัก

หมายความว่ายังไง?

“หมายความว่าอะไร?”

จ้าวเต๋อไห่เอนหลัง

“ก็หมายความตามนั้น เด็กพวกนี้ถูกโรงเรียนทั่วไปคัดทิ้งไปแล้ว สูบบุหรี่ ตีกัน คบแฟน โดดเรียน พวกเขาทำมาหมด!”

“พูดกันตรง ๆ ก็พวกเด็กขยะ ออกไปสังคมก็อยู่ล่างสุด คนที่ดีกว่าหน่อยก็เรียนสายอาชีพต่อ ส่วนที่แย่ก็เข้าทำงานโรงงาน”

ทั้งห้องประชุมเงียบกริบ

ครูสูงวัยหลายคนก้มหน้า

เจ้าหน้าที่หนุ่มเม้มปาก

พอได้ยินแบบนั้น เลือดในกายเฉินฝานก็พลุ่งพล่านขึ้นมา

“ผอ.จ้าว”

เสียงเขาแหบพร่า

“ผมไม่คิดเลยว่าคำพูดแบบนี้จะออกมาจากปากผู้บริหารสำนักงานการศึกษา”

“แล้วควรพูดยังไง?”

จ้าวเต๋อไห่หัวเราะเยาะ

“แบบคุณน่ะเหรอ? พร่ำพูดแต่คำสร้างแรงบันดาลใจ ‘พวกเธอเก่งที่สุด’ ‘พวกเธอมีศักยภาพไร้ขีดจำกัด’”

“ตื่นได้แล้วครูเฉิน! การศึกษาต้องมองความจริง เด็กพวกนี้ใช้พื้นที่โรงเรียนใหญ่ขนาดนี้ ใช้ทรัพยากรการศึกษามากขนาดนี้ มันคือความสูญเปล่า”

“รวมพวกเขาเข้าโรงเรียนอาชีวะแห่งอื่น บริหารแบบรวมศูนย์ แบบนั้นดีต่อทุกฝ่าย”

“แต่มันไม่ดีต่อพวกเขา!”

เฉินฝานตะโกนลั่น

แม้แต่ตัวเขาเองยังสะดุ้งกับเสียงนั้น

แต่หยุดไม่ได้แล้ว

“ใช่ พวกเขาคะแนนต่ำ สูบบุหรี่ ตีกัน ไม่เชื่อฟัง แต่คุณรู้ไหมว่าทำไม?”

ดวงตาของเฉินฝานแดงก่ำ

“หลี่ฮ่าวในห้องผม พ่อแม่หย่ากัน ไม่มีใครสนใจเขาเลย ตลอดสามปีมัธยมต้นแทบไม่ได้กินข้าวร้อน ๆ สักมื้อ”

“จางเสี่ยวอวี่ แม่ป่วยติดเตียง หลังเลิกเรียนต้องไปเก็บเศษผักที่ตลาดกลับบ้านทุกวัน”

“หลิวเฉียง พ่อเมาแล้วไปทำร้ายคน เขาเลยต้องคอยปกป้องแม่...”

เฉินฝานสูดหายใจลึก

“เด็กพวกนี้หลายคน ไม่เคยได้รับความรักที่ดีมาตั้งแต่เกิด”

“ไม่มีใครสั่งสอน ไม่มีใครดูแล พวกเขาเลยคิดว่าการเรียนไม่มีประโยชน์ พวกเขาไม่ได้เลว แต่แค่ไม่มีใครบอกว่าทางไหนถูก!”

จ้าวเต๋อไห่เงียบไป

“ใช่ ตอนนี้ผลการเรียนของพวกเขาอาจไม่ดี แต่ลองดูวิชาชีพของพวกเขาสิ!”

เฉินฝานตบโต๊ะดังปัง

“หวังเมิ่งจากแผนกช่างยนต์ เป็นคนถอดประกอบเครื่องยนต์เร็วที่สุดในโรงเรียน!”

“โจวถิงจากแผนกคอมพิวเตอร์ ได้รางวัลอันดับสามการแข่งขันเขียนโปรแกรมระดับเมือง!”

“แล้วเด็กผู้หญิงแผนกครูอนุบาล พวกเธออดทนกับเด็กเล็กได้มากกว่าใคร”

“พวกเขาไม่ใช่คนไร้ค่า แค่ยังหาทางของตัวเองไม่เจอ!”