บทที่ 1565 สูบมาทั้งคืน

ในขณะที่ทางฝั่งของเย่ฮั่นทานมื้อค่ำเสร็จและพักผ่อนเรียบร้อยแล้ว

ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ บนเกาะส่วนใหญ่ก็ทานมื้อค่ำและพักผ่อนตามปกติเช่นกัน

แต่มีข้อยกเว้นอยู่นอกจากนิโคลัสและวิคเตอร์ นั่นก็คือ **เหลิ่งเฟิง**

ในเวลานี้เหลิ่งเฟิงกำลังเร่งเดินทางตอนกลางคืน!

ต้องยอมรับเลยว่าเขาช่างกล้าบ้าบิ่นและมั่นใจในฝีมือตัวเองอย่างยิ่ง

ต่อให้เป็นเย่ฮั่นที่มีอุปกรณ์ครบมือและยกโขยงกันไปทั้งทีม ก็ยังไม่กล้าเดินทางในป่าตอนกลางคืนแบบนี้

หากบังเอิญไปเหยียบงูพิษในพงหญ้าเข้า ต่อให้วิทยายุทธสูงส่งแค่ไหนจะช่วยอะไรได้?

ด้วยเหตุนี้ ผู้ชมจำนวนมากจึงอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงเหลิ่งเฟิง

"พี่เฟิงเสี่ยงเกินไปหรือเปล่า?"

"ไม่เห็นค่าชีวิตตัวเองเลยนะพี่เฟิง!"

"ฉันพอจะเดาออก พี่เฟิงคงอยากรีบไปจัดการธุระให้เสร็จแล้วรีบกลับ"

"แต่ทำแบบนี้มันมีสิทธิ์ 'รถคว่ำ' (พลาดท่า) กลางทางสูงมากนะ!"

"ทุกคนอย่าเพิ่งใจเสีย คนดีผีคุ้ม พี่เฟิงไม่เป็นไรหรอก"

"เมื่อกี้ฉันเพิ่งตรวจดวงให้พี่เฟิง ดวงยังแข็งอยู่ แถมยังจะได้สร้างเรื่องใหญ่ด้วยนะ!"

"จะว่าไป เสี่ยวฉีไม่ได้ตรวจดวงนานแค่ไหนแล้วเนี่ย สงสัยจะเข็ดเพราะโดนเย่ฮั่นตบหน้าบ่อยๆ"

"..."

ผู้ชมต่างส่งข้อความแสดงความคิดเห็นกันไม่หยุด

ขณะนั้นเหลิ่งเฟิงถือคบเพลิงก้าวเดินอย่างรวดเร็ว

สิ่งที่ผู้ชมพูดนั้นไม่ผิดเลย การที่ทิ้งให้หลี่กวงและเจ้าเสือดาว (หู่จื่อ) อยู่เฝ้าบ้านเพียงลำพัง เหลิ่งเฟิงย่อมมีความกังวลอยู่บ้าง

เขาจึงตั้งใจจะไปเร็วกลับเร็ว จัดการทุกอย่างให้จบโดยไว

จนกระทั่งล่วงเข้าสู่ช่วงหลังเที่ยงคืน เหลิ่งเฟิงถึงหยุดฝีเท้าและหาที่พักผ่อน

แม้แต่เหลิ่งเฟิงยังเริ่มพักผ่อนแล้ว แต่ทางด้านนิโคลัสกลับยังคงตื่นตัวและตื่นเต้นอย่างผิดปกติ!

ตอนนี้ถ้าไม่ฟาดให้นิโคลัสสลบไป เขาคงไม่มีทางหลับลงได้แน่

เขารู้สึกคึกคะนองมาก และเอาแต่สูบบุหรี่ต่อเนื่องมวนต่อมวน!

วิคเตอร์ทนกลิ่นเหม็นไหม้ไม่ไหวจนต้องถอยห่างออกมาจากบริเวณนั้น เขาจุดกองไฟแยกต่างหากแล้วนอนพักข้างๆ กองไฟของตัวเอง

"วิคเตอร์น่าสงสารจริงๆ"

"ไม่ง่ายเลยนะวิคเตอร์ที่ต้องเจอเพื่อนร่วมทีมแบบนี้ เฮ้อ!"

"พูดตามตรง ถ้าฉันเป็นวิคเตอร์ ฉันคงด่านิโคลัสเปิงไปนานแล้ว"

"จังหวะนี้ต่อให้ด่าหรือต่อยเขาไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก มีแต่จะทำให้ความสัมพันธ์แย่ลงเปล่าๆ"

"นิโคลัสสูบไปกี่มวนแล้วเนี่ย ฉันว่าคืนนี้เขาอาจจะตายได้เลยนะ!"

ผู้ชมที่ยังไม่หลับไม่นอนต่างมารวมตัวกันที่ห้องไลฟ์นี้

มีคนเริ่มเสนอคำศัพท์ขึ้นมาคำหนึ่ง คือ **"ร่างกายที่เสพติดง่าย" (Addictive Personality)**

หมายความว่า สรีระของบางคนไม่เหมือนคนทั่วไป พวกเขาจะเสพติดบางสิ่งบางอย่างได้ง่ายกว่าปกติมาก!

ลองเปรียบเทียบกับบุหรี่

คนทั่วไปสูบมวนแรกอาจไม่รู้สึกอะไร มวนที่สองก็ยังเฉยๆ อาจจะต้องสูบทุกวันติดต่อกันเป็นเวลานานถึงจะเริ่มเสพติด

แต่ถ้าเป็นคนที่มีร่างกายเสพติดง่าย สูบเพียงมวนเดียวก็อาจติดงอมแงมได้ทันที มันเร็วขนาดนั้นเลย

และในทำนองเดียวกัน เมื่อติดแล้ว การจะเลิกก็เป็นเรื่องที่ยากลำบากแสนสาหัส

ผู้ชมต่างลงความเห็นว่า นิโคลัสต้องเป็นคนประเภทนี้แน่นอน

และในตอนนี้ ไม่ว่าเขาจะเป็นคนประเภทนั้นหรือไม่ ผู้ชมก็ได้ประจักษ์แล้วว่านิโคลัสสูบไม่หยุด และยิ่งสูบก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ!

ทุกคนต่างรู้สึกว่าต้องมีเรื่องเกิดขึ้นแน่

ในบริเวณนี้ แม้แต่ยุงและแมลงยังถูกควันรมจนตายเกลื่อน ร่วงลงสู่กองไฟถูกเผาจนเป็นเถ้าถ่าน!

ให้ตายเถอะ นี่มันกลายเป็นยาจุดกันยุงไปเสียแล้ว!

อย่างน้อยวิคเตอร์ที่นอนอยู่ฝั่งโน้นก็นอนหลับสบายโดยไม่มีมุงสักตัวมารบกวน

พอท้องฟ้าเริ่มสาง วิคเตอร์ก็ถูกปลุกด้วยเสียงไออย่างรุนแรง

เขาลืมตาขึ้นและเห็นนิโคลัสขดตัวไออยู่ริมลำธารไม่ไกลนัก

"นิโคลัส นายเป็นอะไรหรือเปล่า?" วิคเตอร์ถามด้วยความเป็นห่วง

แต่นิโคลัสไม่ตอบ เขาเอาแต่ไอต่อไปไม่หยุด

"ฉันถ่างตารอดูมาทั้งคืน นิโคลัสยังไม่ตายอีกเหรอ?"

"สูบมาทั้งคืน ปอดต่อให้ทำด้วยเหล็กก็ต้องพังแล้วล่ะ!"

"ดูเขาสิ ไอจนแทบจะพ่นปอดออกมาอยู่แล้ว!"

"สูบแบบนี้มันคือการฆ่าตัวตายชัดๆ"

"น่ากลัวจริงๆ ตอนแรกฉันกะว่าจะลองสูบดูบ้างเพราะนึกว่ามันเท่ แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า ยังไงก็ห้ามแตะต้องไอ้ของพรรค์นี้เด็ดขาด!"

นิโคลัสคงคิดไม่ถึงว่าการกระทำของเขาจะกลายเป็นการรณรงค์ให้คนเลิกบุหรี่ได้ผลดีเยี่ยม!

โดยเฉพาะวัยรุ่นที่เคยคิดว่าการสูบบุหรี่มันเท่และดึงดูดสายตาสาวๆ

แต่ตอนนี้พอเห็นสภาพของนิโคลัส พวกเขาต่างตาสว่างและรู้ซึ้งแล้วว่า บุหรี่ไม่ใช่ของดีเลย!

ถ้าเลี่ยงได้... อย่าแตะต้องเป็นดีที่สุด!

"นิโคลัส?"

วิคเตอร์ลุกขึ้นเดินไปข้างๆ นิโคลัสแล้วช่วยลูบหลังให้

จังหวะนั้นเขาเห็นนิโคลัสไออย่างหนักอีกครั้ง แล้วขากเสลดลงในลำธาร

เสลดนั้นมีสีดำปนเหลือง ดูเป็นเมือกมัน และที่สำคัญคือมี **"คราบเลือด"** ปนออกมาด้วย!

วิคเตอร์ตกใจจนหน้าถอดสี

"นิโคลัส นายเป็นอะไรไปน่ะ?"

"นายไอเป็นเลือดเลยนะ!" วิคเตอร์ตะโกนลั่น

"แค็กๆ... อึ้ก!"

นิโคลัสไออีกสองที ก่อนจะวักน้ำในลำธารขึ้นมาบ้วนปาก

เขาทำเสียงกลั้วคออยู่ครู่หนึ่งถึงเริ่มรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

"วิคเตอร์ เพื่อนยาก..."

"ฉันทรมานเหลือเกิน หายใจไม่ออก แถมยังเวียนหัวมากด้วย!" นิโคลัสคว้ามือวิคเตอร์ไว้แล้วพูดด้วยเสียงอ่อนแรง

"นายไม่ได้นอนเลยทั้งคืนเหรอ? นายสูบมาตลอดเลยใช่ไหม?" วิคเตอร์เค้นถาม

นิโคลัสพยักหน้าอย่างหมดแรง ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด

**ไอ้หยา!**

วิคเตอร์อึ้งจนพูดไม่ออก

ตัวเขาเองไปนอนตั้งนานแล้ว แต่เขาคิดว่านิโคลัสสูบสักพักก็น่าจะเข้านอน

ใครจะไปคิดว่าหมอนี่จะสูบถ่างตามาทั้งคืน?

นี่มันฆ่าตัวตายชัดๆ!

ต่อให้ปอดเหล็กก็ทนไม่ไหวหรอก!

เขารู้สึกว่าการที่นิโคลัสยังหายใจอยู่ตอนนี้ ก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์มากแล้ว!

จากนั้นเขาจึงเหลือบไปมองกำไลข้อมือไลฟ์สตรีมของนิโคลัส

เมื่อเทียบกับของตัวเอง ข้อมูลต่างๆ ดูผิดปกติไปหมด เขาเเริ่มกังวลว่ากำไลของนิโคลัสจะส่งสัญญาณเตือนภัยในไม่ช้า

"ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง?" วิคเตอร์ถาม

"เวียนหัว ตาพร่า คลื่นไส้... อยากอ้วก" นิโคลัสตอบ

"นายดื่มน้ำก่อน ดื่มน้ำเยอะๆ แล้วไปนอนพักซะ"

"ลองนอนดูสักงีบ เผื่อจะดีขึ้น" วิคเตอร์บอก

คราวนี้นิโคลัสยอมทำตามอย่างว่างง่าย เขาซบหน้าลงดื่มน้ำในลำธารไปอึกใหญ่ ก่อนจะถูกวิคเตอร์พยุงไปนอนพัก

ไม่นานนัก นิโคลัสก็ผล็อยหลับไป

วิคเตอร์เห็นดังนั้นก็ถอนหายใจยาวและเริ่มเก็บกวาดความเละเทะที่หลงเหลืออยู่

บริเวณนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบไหม้ที่ฉุนกึก

กองไฟหลายกองมอดดับไปแล้วแต่นิโคลัสไม่ได้สนใจจัดการ

ยังมีใบยาสูบอีกจำนวนมากที่ถูกย่างทิ้งไว้จนเกรียมดำและใช้การไม่ได้กระจายอยู่เต็มพื้น

วิคเตอร์ลงมือเก็บกวาดจนเข้าที่ จากนั้นจึงเริ่มทำมื้อเช้ากิน

เขาย่างเนื้อหมีส่วนหนึ่งและเผื่อไว้ให้นิโคลัสด้วย ก่อนจะเริ่มทานคนเดียว

ผู้ชมทั่วโลกต่างเฝ้าหน้าจอ รอคอยดูผลลัพธ์ที่จะตามมาหลังจากนี้

จบบท