บทที่ 8 ภัยพิบัติความหนาวเหน็บ

บทที่ 8 ภัยพิบัติความหนาวเหน็บ

และยิ่งในสภาพแวดล้อมแบบนี้ การ์ดคำใบ้ก็ยิ่งมีประโยชน์มาก!

"ฉันเห็นในฟอรัม หลายคนหาที่พักพิงไม่ได้ ต้องนอนค้างคืนข้างนอก มีส่วนน้อยเท่านั้นที่ถูกสัตว์ร้ายโจมตี วิกฤตที่ทำให้เสียชีวิตจริงๆ คือการสูญเสียความร้อนของร่างกาย!"

ในทุ่งหญ้า ตราบใดที่ไม่เข้าใกล้แหล่งน้ำ ความหนาแน่นของสัตว์ก็ไม่มาก และสัตว์ป่าส่วนใหญ่ก็มักจะหลีกเลี่ยงคน โอกาสที่จะโจมตีก่อนนั้นมีไม่สูงนัก

"เกมนี้มันขึ้นอยู่กับดวงจริงๆ นะ แบบครอบครัวใหญ่อยู่ด้วยกันนี่ได้เปรียบสุดๆ กอดกันให้ความอบอุ่น จุดไฟกองเดียวก็พอ แบ่งคนไปหาฟืนคนนึง ที่เหลือก็ไปทำอย่างอื่นได้"

"เขตเรายังถือว่าโชคดี มีคนเก่งที่เคยเป็นทหาร มีประสบการณ์เอาตัวรอดในป่า คอยเตือนในฟอรัมให้ทุกคนรีบก่อไฟ แถมยังมีคนมาช่วยพิมพ์ข้อความย้ำเตือนซ้ำๆ อีก"

"เขาขายที่จุดไฟไปหลายอัน แถมยังขายวิธีทำให้ด้วย น้ำขวดเดียวก็แลกได้ ตอนแรกเขาขายดีมาก แป๊บเดียวก็มีคนซื้อไปทำเลียนแบบมาขายแข่ง แต่เขาก็ไม่ว่าอะไรนะ"

"วันนี้ฉันเห็นเขาเริ่มขายวิธีทำเครื่องเก็บน้ำฝน หอกหิน แล้วก็ธนูอีกแล้ว"

เธอพูดเจื้อยแจ้ว แต่ทางฝั่งจี้เหอกลับเงียบไป

"อวิ๋นอวิ๋น เขตของพวกเธอดีมากเลย"

"ถึงชีวิตคนอื่นเราจะไปยุ่งไม่ได้ แต่เขตเธอมีคนเก่งๆ แล้วก็มีคนเข้าใจสถานการณ์เยอะ โอกาสรอดของเธอก็จะเพิ่มขึ้นด้วย"

"จำนวนคนที่เหลืออยู่ในเขตเราคือ 706014"

พอเห็นตัวเลขนี้ หลินเสี่ยวอวิ๋นก็อ้าปากค้าง พูดไม่ออกเลยทีเดียว

แค่คืนเดียว!

หายไปตั้งหนึ่งในสาม!

ด้วยอุณหภูมิเมื่อคืนนี้ ขอแค่มีที่พักพิงกันลมได้ กองไฟ หรือเสื้อกันหนาวหนาๆ แค่มีอย่างใดอย่างหนึ่งในสามอย่างนี้ก็ไม่ตายแล้ว

แน่นอนว่าถ้ามีแค่อย่างเดียวก็คงต้องทนหนาวทรมานหน่อย

ถ้าไม่มีอะไรเลย ก็ใช่ว่าจะตายสถานเดียว ถ้าเอาหญ้าแห้งมาพันตัวให้ได้มากที่สุด แล้วหาหน้าผาหินหรือต้นไม้ใหญ่บังลม คนที่ร่างกายแข็งแรงหน่อยก็อาจจะพอทนได้

ถ้ายิ่งมีคนเยอะๆ มาเบียดกันก็ยิ่งดี

แต่ลองคิดดู คนส่วนใหญ่มักจะมากันแค่สองสามคน หรือไม่ก็ทะลุมิติมาคนเดียว โอกาสที่จะโชคดีหาถ้ำเจอก็ไม่ได้มีบ่อยๆ แถมการจุดไฟก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

แถมในโลกความเป็นจริงตอนนี้ก็เป็นปลายฤดูใบไม้ผลิ คนส่วนใหญ่ก็เลยใส่เสื้อผ้าบางๆ เข้ามา พอเข้ามาแล้วก็หลงกลกับอุณหภูมิในตอนกลางวัน ไม่ทันสังเกตเห็นเบาะแสว่าของในโลกความจริงถูกเกมบิดเบือนไป

พออุณหภูมิลดฮวบในตอนกลางคืนก็ทำอะไรไม่ถูกแล้ว

จี้เหอเล่าเรื่องในเขตที่มีคนหลอกลวงต้มตุ๋น หรือแม้กระทั่งกุเรื่องให้ทุกคนไม่ต้องจุดไฟเพื่อกดราคาให้หลินเสี่ยวอวิ๋นฟังคร่าวๆ พร้อมเตือนให้เธอระวังตัวด้วย

หลินเสี่ยวอวิ๋นรีบจดจำไว้

ร้อยพ่อพันแม่ ตอนนี้มันย้อนกลับไปยุคดึกดำบรรพ์แล้ว อำนาจรัฐถูกทำลายจนหมดสิ้น ต่อให้มีใจอยากจะรวมกลุ่มกัน แต่ปัญหาเรื่องคนกระจัดกระจายก็ทำให้รวมกลุ่มกันไม่ติดอยู่ดี

"การคัดคนออกในช่วงแรกคงเร็วที่สุด ยิ่งหลังๆ คนที่เหลืออยู่ก็จะยิ่งเก่งขึ้น อัตราการตายก็จะช้าลง"

หลินเสี่ยวอวิ๋นบอก

ข้อแม้คือความยากของเกมนี้ต้องไม่เพิ่มขึ้นอีก

และตอนนี้หน้าต่างแชทก็ไม่ได้มีข้อความหนาแน่นเหมือนเมื่อวานแล้ว

คนน้อยลงก็ส่วนหนึ่ง แต่คนส่วนใหญ่เริ่มมีสติกลับมาแล้ว ข้อความบนหน้าจอส่วนใหญ่เป็นข้อมูลที่มีประโยชน์และมีจุดประสงค์ชัดเจน ส่วนคำบ่นหรือการระบายอารมณ์ลดลง

การร้องไห้ฟูมฟายก็ยังมีอยู่ แต่ก็นับว่าเป็นส่วนน้อย

พอถูกต้อนให้จนตรอกก็ไม่มีใครโง่หรอก ทุกคนรู้ดีว่าในป่าร้างแบบนี้จะไม่มีใครมาช่วยตัวเอง ถ้าอยากจะแลกของก็ไม่มีใครยอมให้ฟรีๆ หรอก ถ้าฝ่ายตรงข้ามจับได้ว่ากำลังร้อนรน ก็จะถูกขูดรีดเอาได้

จูจูลุกขึ้นเดินไปใกล้ปากถ้ำ หลินเสี่ยวอวิ๋นยกเลิกเกราะป้องกันของเธอแล้ว ปล่อยให้เธอมองอยู่แค่ในถ้ำแต่ไม่ให้ออกไป

ข้างนอกยังคงเหมือนเมื่อวาน หญ้าเขียวขจี ลมพัดเย็นสบาย อากาศสดใสของฤดูใบไม้ผลิ

ราวกับว่าความหนาวเหน็บในตอนกลางคืนไม่เคยเกิดขึ้นเลย!

ทั้งสองคนมองออกไปนอกถ้ำสักพัก หลินเสี่ยวอวิ๋นก็พาจูจูกลับเข้าไปในถ้ำที่สาม เปิดซูชิกล่องหนึ่งที่จี้เหอเพิ่งแลกมาให้จูจู ส่วนตัวเองกินเนื้องูชิ้นหนึ่ง

ตอนนี้เสบียงอุดมสมบูรณ์ ไม่ต้องประหยัดแล้ว ทั้งสองคนกินกันจนปากมันแผล็บ น้ำแร่ที่เพิ่งเปิดเมื่อเช้าก็ดื่มจนหมด

วันนี้ยังมีเรื่องต้องทำอีกเยอะ กินให้อิ่มจะได้มีแรง!

ระหว่างที่กิน จู่ๆ เธอก็ยื่นแขนออกไปโบกในอากาศ แล้วก็ขยับไปใกล้ๆ ปากถ้ำเพื่อสัมผัสดู

"คุณรู้สึกไหมว่า วันนี้หนาวกว่าเมื่อวานนิดหน่อย"

เธอฝากข้อความหาจี้เหอ

พอจี้เหอเห็นข้อความ ก็แหงนหน้ามองท้องฟ้าอยู่นาน

ท้องฟ้ายังคงปลอดโปร่งไร้เมฆ สีฟ้าสดใส

เขาเป็นคนความรู้สึกช้า เลยไม่ค่อยรู้สึกอะไรเท่าไหร่

ประสาทสัมผัสของหลินเสี่ยวอวิ๋นเฉียบแหลมกว่าเขามาก "ฉันรู้สึกว่าหนาวกว่าเมื่อวาน ถ้าตอนนี้เป็นฤดูใบไม้ผลิ อากาศก็ควรจะค่อยๆ ร้อนขึ้นสิ แต่กลัวว่าอุณหภูมิจะลดลงเรื่อยๆ แบบนี้น่ะสิ"

อยากรู้แนวโน้มสภาพอากาศในอนาคตเหรอ ง่ายนิดเดียว เธอมีการ์ดคำใบ้นี่นา

ล้วงการ์ดคำใบ้ออกมา เมื่อวานกะว่าจะถามเรื่องก้อนเนื้อสีม่วงนั่น แต่เรื่องนั้นไม่ได้เร่งด่วนอะไร โอกาสของการ์ดคำใบ้ในแต่ละวันมีจำกัด ต้องแก้ปัญหาเร่งด่วนก่อน

"สภาพอากาศช่วงนี้จะเปลี่ยนแปลงยังไง ภัยพิบัติทางสภาพอากาศที่ส่งผลต่อการเอาชีวิตรอดคืออุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดในเกมใช่ไหม"

การ์ดคำใบ้

"มีคำถามทั้งหมดสองข้อ จะตอบเพียงข้อแรกเท่านั้น"

"ขณะนี้อยู่ในช่วงต้นของฤดูภัยพิบัติหนาวจัด โอกาสที่จะมีแดดออกในพื้นที่ทุ่งหญ้าคือ 70% เมฆครึ้ม 20% ฝนตก 10%"

"อุณหภูมิวันนี้คือ กลางวัน 19.5 องศาเซลเซียส กลางคืนติดลบ 20.5 องศาเซลเซียส"

"อุณหภูมิกลางวันและกลางคืนของวันถัดไปจะลดลงอีก 0.5 องศาเซลเซียส เป็นเช่นนี้ไปเรื่อยๆ"

"สภาพอากาศและอุณหภูมิในภูมิประเทศอื่นๆ จะแตกต่างกันเล็กน้อย แต่เนื่องจากการตั้งค่าพิเศษของโลกเอาชีวิตรอด ความแตกต่างของอุณหภูมิจึงมีไม่มากนัก อย่าหวังว่าจะผ่านฤดูหนาวไปได้อย่างปลอดภัยในพื้นที่ป่าฝน"

"ตั้งแต่วันที่ 21 เป็นต้นไป ความเร็วในการลดลงของอุณหภูมิจะเพิ่มขึ้น โดยจะลดลงวันละ 1 องศาเซลเซียส โอกาสที่จะมีแดดออก 30% เมฆครึ้ม 20% ฝนตก 10% หิมะตก 40%"

"ตั้งแต่วันที่ 31 เป็นต้นไป จะลดลงวันละ 2 องศาเซลเซียส"

"ตั้งแต่วันที่ 41 เป็นต้นไป จะเข้าสู่ช่วงปลายของฤดูภัยพิบัติหนาวจัด โอกาสที่หิมะตก 70% พายุหิมะ 30% อุณหภูมิจะคงที่อยู่ที่กลางวันติดลบ 20 องศาเซลเซียส กลางคืนติดลบ 60 องศาเซลเซียส และจะสิ้นสุดฤดูหนาวในอีก 20 วัน"

คำตอบของการ์ดคำใบ้นั้นถือว่าให้ข้อมูลอย่างตรงไปตรงมา

หลินเสี่ยวอวิ๋นอ่านจนจบทุกตัวอักษร พอพับการ์ดเก็บก็ใจสั่นรัว

เธอรีบเอาข่าวพวกนี้ไปบอกจี้เหอ พร้อมกับวิเคราะห์ให้ฟัง

"ที่แท้บททดสอบแรกของเกมเอาชีวิตรอดก็ไม่ใช่สัตว์ร้าย แต่เป็นความหนาวเหน็บจริงๆ ด้วย"

"ติดลบ 60 องศานี่มันขนาดไหนกัน ทางตอนเหนือของประเทศเรา อุณหภูมิกลางคืนในฤดูหนาวก็ประมาณติดลบ 40 องศา ประเทศหมีขาวจะถึงติดลบ 50 องศา ส่วนติดลบ 60 องศามันคือที่อยู่อาศัยของชาวอินูอิตในแถบอาร์กติกเซอร์เคิลเลยนะ!"

"ช่วงปลายฤดูหนาวจะกินเวลา 20 วัน พอจบแล้วอากาศก็จะอุ่นขึ้น แต่หลังจากนั้นล่ะ ดูจากสันดานของเกมนี้แล้ว รับรองว่าต้องมีภัยพิบัติอย่างอื่นตามมาอีกแน่"

"เรื่องพวกนั้นไว้ค่อยถามทีหลัง ตอนนี้พวกเราต้องรีบหาแลกของกันหนาวก่อน เสื้อผ้า ผ้าห่มอะไรพวกนั้นน่ะ"