บทที่ 11 - ทหารเก่าถูกมือใหม่ซัดจนหมอบ!

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───

ฟังนะ

ผู้กองเกากำหูฟังไว้แน่น เอ่ยสั่งการด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ในเมื่อเขาสามารถเอาชนะคนของเราได้สามคนรวดในคราวเดียว นั่นก็แสดงว่าทักษะการต่อสู้ของเขาร้ายกาจมาก!"

"ทุกคน ปฏิบัติการเป็นกลุ่มอย่างน้อยกลุ่มละสามคน! ฟังชัดเจนไหม?"

"รับทราบ!"

ทหารรบพิเศษเขี้ยวหมาป่าตอบรับพร้อมเพรียงกัน

จากนั้น หน่วยจู่โจมแต่ละหน่วยก็รีบแบ่งกำลังออกเป็นสองกลุ่ม บุกทะลวงเข้าไปในป่าลึกทันที

"ผู้กองเกา"

จ่าสิบเอกหมาป่าเทาที่อยู่กลุ่มเดียวกับผู้กองเกาหยิบแฟ้มประวัติสองฉบับออกมา รูปถ่ายบนนั้นก็คือใบหน้าของจางชวนและสื่อต้าฝาน

"สองคนนี้แหละที่หนีรอดไปจากเงื้อมมือพวกเรา!"

หมาป่าเทาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "สื่อต้าฝานคนนี้ ฉันเคยศึกษาประวัติเขามาก่อน เขาเกิดในตระกูลแพทย์แผนจีน เป็นแพทย์ทหารมาแล้วถึงสามรุ่น ปู่ของเขาก็เคยเป็นอดีตผู้อำนวยการโรงพยาบาลทหารแห่งหนึ่งของกองทัพเราด้วย"

"สื่อต้าฝานไม่เพียงแต่มีความรู้ด้านการแพทย์แผนจีนอย่างลึกซึ้งเท่านั้น แต่ยังเคยศึกษาศิลปะการต่อสู้อีกด้วย ถือเป็นทหารใหม่เปี่ยมศักยภาพที่พวกเราตั้งความหวังไว้สูงมากในตอนแรก!"

"ทว่า จากข้อมูลข่าวกรองของเรา แม้เขาจะพอมีวิชาศิลปะการต่อสู้อยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ยอดเยี่ยมถึงขั้นสุดยอด หากต้องประลองกันแบบตัวต่อตัว อย่างมากก็คงทำได้แค่เสมอสูสีกับคนของเราเพียงคนเดียวเท่านั้น"

"ส่วนจางชวนคนนี้... ตามประวัติระบุว่าเขาเป็นพลเลี้ยงหมู... นี่มันเรื่องอะไรกัน? ตอนนั้นใครเป็นคนตรวจสอบประวัติของเขา? พลเลี้ยงหมูก็เข้าร่วมการคัดเลือกได้งั้นเหรอ?"

หมาป่าเทาอดไม่ได้ที่จะตั้งข้อสงสัย

"ฉันเป็นคนตรวจสอบเองแหละ"

คำตอบอันราบเรียบของผู้กองเกาทำเอาหมาป่าเทาและหมาป่าดินที่อยู่ข้างๆ ถึงกับตกตะลึง

"ทหารคนนี้ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน"

ในดวงตาของผู้กองเกาทอประกายประหลาด "ตอนแรกฉันคิดว่าเขาแค่โดดเด่นเรื่องทักษะการยิงปืน ไม่นึกเลยว่าด้านการต่อสู้ เขาก็มีฝีมือยอดเยี่ยมถึงระดับนี้เหมือนกัน"

"เป็นไปไม่ได้มั้ง ความหมายของคุณก็คือ เพื่อนร่วมทีมของเราสามคน อาจจะถูกพลเลี้ยงหมูคนนี้ซัดจนหมอบงั้นเหรอ?"

หมาป่าดินและหมาป่าเทาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

ผู้กองเกามองพวกเขา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย "เมื่อกี้พวกนายก็บอกเองนี่ ว่าฝีมือการต่อสู้ของสื่อต้าฝาน อย่างมากก็ทำได้แค่เสมอสูสีกับคนของเรา"

"ถ้าอย่างนั้น พลเลี้ยงหมูคนนี้จะฆ่าเพื่อนร่วมทีมของเราสามคนได้ยังไง? เขาเป็นแค่พลเลี้ยงหมูนะ!" หมาป่าดินโพล่งขึ้นมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ในความคิดของพวกเขา พลเลี้ยงหมูมักจะมีร่างกายที่ค่อนข้างอ่อนแอ และทักษะการรบด้านอื่นๆ ก็มีจำกัดมาก

ทหารแบบนี้ อย่าว่าแต่จะให้เข้าร่วมการคัดเลือกของหน่วยเขี้ยวหมาป่าเลย ต่อให้เป็นกองกำลังรบกลางคืนของพวกเขาก็ยังไม่รับเข้าสังกัดด้วยซ้ำ!

ต้องรู้ไว้ว่า เพื่อนร่วมทีมของพวกเขาล้วนเป็นทหารรบพิเศษที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงมาแล้วทั้งสิ้น!

หากถูกพลเลี้ยงหมูคนนั้นเอาชนะได้จริงๆ นั่นไม่ได้หมายความว่าทหารรบพิเศษอย่างพวกเขายังสู้พลเลี้ยงหมูคนหนึ่งไม่ได้หรอกเหรอ?

ผู้กองเกาเอ่ยเสียงเย็น "แต่ก็ไอ้พลเลี้ยงหมูคนนี้นี่แหละ ที่เอาชนะฉันในเรื่องทักษะการยิงปืนมาแล้ว!"

หมาป่าเทาและหมาป่าดินถึงกับอึ้งกิมกี่ไปโดยสมบูรณ์

"คุณกำลังจะบอกว่า ตอนที่คุณตามผู้นำไปตรวจเยี่ยมกองกำลังรบกลางคืน แล้วพ่ายแพ้ให้กับทหารใหม่ในการแข่งยิงปืน หมายถึงไอ้พลเลี้ยงหมูคนนี้งั้นเหรอ?"

หมาป่าเทาถามด้วยความประหลาดใจ แม้ตอนนั้นพวกเขาจะไม่ได้เดินทางไปด้วย

แต่เรื่องที่ผู้กองเกาพ่ายแพ้ในกองกำลังรบกลางคืน พวกเขาก็เคยได้ยินมาบ้าง

ผู้กองเกาไม่ตอบ ความเงียบคือการยอมรับ

"พระเจ้าช่วย! พลเลี้ยงหมูคนหนึ่งถึงกับมีทักษะการยิงปืนที่สูงส่งและทักษะการต่อสู้ที่แข็งแกร่งขนาดนี้ แล้วจะไปเลี้ยงหมูทำไม? ผู้บังคับการกรมของกองทัพภาคสนามคนนั้นเลอะเลือนไปแล้วหรือไง?" หมาป่าเทาทอดทอนใจอย่างสุดซึ้ง

เวลานี้ วิทยุสื่อสารที่หน้าอกของผู้กองเกาก็มีเสียงร้อนรนดังขึ้น "ผู้กองเกา กลุ่มที่สองของเราถูกโจมตี อีกฝ่ายมีทักษะการต่อสู้แข็งแกร่งมาก ขอกำลังเสริมด่วน ตอนนี้ตำแหน่งของเราคือ... ซ่า ซ่า~~"

การสื่อสารยังไม่ทันจบ ก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงคลื่นแทรกแสบแก้วหู จากนั้นก็ถูกตัดขาดไปโดยสิ้นเชิง

สีหน้าของผู้กองเกาทะมึนตึงลงทันที

หมาป่าดินและหมาป่าเทาที่อยู่ด้านข้าง บนใบหน้ายังคงประดับไปด้วยความตกตะลึงที่ไม่อาจสลัดหลุด

เห็นได้ชัดว่า กลุ่มที่สองขาดการติดต่อเป็นที่เรียบร้อยแล้ว!

รวมกับสามคนก่อนหน้านี้ พวกเขาสูญเสียกำลังคนไปแล้วถึงหกคน!

สถานการณ์แบบนี้ ในประวัติศาสตร์การคัดเลือกของหน่วยเขี้ยวหมาป่า ถือเป็นเรื่องที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน!

ฝีมือของพลเลี้ยงหมูคนนี้ มันจะน่ากลัวเกินไปแล้วกระมัง?

หมาป่าเทาและหมาป่าดินสบตากัน ทหารรบพิเศษระดับปรมาจารย์อย่างพวกเขา เกรงว่าคงต้องถูกตบหน้าฉาดใหญ่เข้าให้แล้ว!

"กลุ่มอื่นๆ ที่เหลือ รีบไปค้นหาตำแหน่งที่กลุ่มสองขาดการติดต่อไป พวกมันต้องหนีไปได้ไม่ไกลแน่! ตีวงล้อมพวกมันให้ฉัน!"

ผู้กองเกากดปุ่มสื่อสารรวมทุกช่องสัญญาณแน่น สั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"รับทราบ!"

กลุ่มย่อยนับสิบกลุ่มรับคำสั่งและเริ่มเคลื่อนไหวทันที

ผู้กองเกาออกคำสั่งกับหมาป่าดิน "รีบไปหาสุนัขทหารมาสองตัวเดี๋ยวนี้!"

"ครับ!"

"ไป! พวกเราจะไปดูด้วยตัวเอง ว่าวิชาการต่อสู้ของไอ้หนูคนนี้มันจะเก่งกาจสักแค่ไหนกันเชียว!"

ผู้กองเกาพูดจบ ก็นำหมาป่าเทารีบวิ่งลึกเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว

ไม่กี่นาทีต่อมา พวกเขาก็มาถึงตำแหน่งของกลุ่มที่สอง เวลานี้ พลเสนารักษ์กำลังปฐมพยาบาลสมาชิกทั้งสามคนของกลุ่มที่สองอยู่

พลเสนารักษ์รายงานต่อผู้กองเกา "ตอนที่พวกเรามาถึง พวกเขาถูกมัดติดกับต้นไม้ แขนหลุดออกจากเบ้า แต่ว่า มือใหม่คนนั้นลงมืออย่างรู้จังหวะ ไม่ได้ทำร้ายถึงกระดูก พอจัดกระดูกเข้าที่ พักสักสองสามวันก็หายแล้วครับ"

มือใหม่

หมาป่าเทาและผู้กองเกาได้ยินคำนี้ ภายในใจก็อดไม่ได้ที่จะบังเกิดความรู้สึกอับอายขึ้นมา

ทหารรบพิเศษอย่างพวกเขาถูกอีกฝ่ายจัดการไปถึงหกคน ถ้าไอ้หนูนั่นเป็นมือใหม่ แล้วพวกเขาจะเป็นอะไรล่ะ?

ทหารเก่าที่สู้มือใหม่ไม่ได้งั้นเหรอ?

สมาชิกที่ได้รับบาดเจ็บทั้งสามคนฝืนยิ้มขื่น "ผู้กองเกา ถึงแม้สองคนนั้นจะลอบโจมตี แต่ทักษะการต่อสู้ของคนใดคนหนึ่งในนั้น น่ากลัวมากจริงๆ! พวกเราสามคนร่วมมือกัน ยังไม่อาจต้านทานเขาได้เกินสองกระบวนท่าเลยครับ"

ผู้กองเกา : "..."

หมาป่าเทา : "..."

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───