บทที่ 220 - วอร์เนอร์ที่ถูกปล่อยให้รอเก้อ

บทที่ 220 - วอร์เนอร์ที่ถูกปล่อยให้รอเก้อ

ลอสแอนเจลิส แสงแดดของรัฐแคลิฟอร์เนียสาดส่องลงมาบนผนังกระจกของอาคารผู้โดยสารทอมแบรดลีย์อย่างเต็มที่

ที่นี่คือนครแห่งเทวดาอันโด่งดัง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเงินดอลลาร์และเสรีภาพที่แฝงความเสื่อมทราม

มองไปทางไหนก็เห็นแต่เสื้อเชิ้ตลายดอก กางเกงขาม้า หรือแม้แต่สาวผมบลอนด์ในชุดบิกินี่ที่เดินกรีดกรายไปมา

หลินเฉาเซิงเดินออกจากประตูผู้โดยสารขาเข้า

เขาสวมเสื้อโค้ทผ้าวูลตัวยาวดูสง่างามพร้อมกับพันผ้าพันคอไว้ที่คอ

เขาดูแปลกแยกจากฝูงชนอย่างสิ้นเชิง

โดดเด่นราวกับนกกระเรียนในฝูงไก่

"เฮ้ เฉาเซิง"

เสียงตะโกนทุ้มต่ำและทรงพลังดังขึ้น

ที่จุดรับผู้โดยสาร คุณลุงหลินฮั่นอู่ในชุดสูทสั่งตัดอย่างดีกำลังโบกมือให้ด้วยใบหน้าอิ่มเอิบ

คนที่ยืนอยู่ข้างๆ คือคุณป้าเอมิลี่ผู้สง่างามและเดวิด หลิน ลูกพี่ลูกน้องที่ล้วงกระเป๋าข้างหนึ่งพร้อมกับทำหน้าตาไม่รับแขก

และด้านหลังของเอมิลี่ก็มีศีรษะเล็กๆ สีทองโผล่ออกมา

นั่นคือเอลซ่า

หนูน้อยวัยหกขวบในชุดกระโปรงลูกไม้กำลังกอดตุ๊กตาหมีเท็ดดี้ไว้แน่น ดวงตาสีฟ้าครามจ้องมองลูกพี่ลูกน้องจากโลกตะวันออกคนนี้ด้วยความประหม่า

เธอเคยเห็นเขาในรูปถ่าย พ่อบอกว่าพี่ชายคนนี้แหละที่เป็นคนวาดสมุดภาพเจ้าหญิงเอลซ่าแสนสวยเล่มนั้น

"คุณลุง คุณป้าเอมิลี่ หวัดดีเดวิด"

หลินเฉาเซิงยิ้มพร้อมกับเดินเข้าไปสวมกอดผู้อาวุโสทั้งสองและจับมือกับเดวิด จากนั้นเขาก็นั่งย่อเข่าลงให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับหนูน้อย

"สวัสดีเอลซ่า"

หลินเฉาเซิงเปลี่ยนมาใช้ภาษาอังกฤษสำเนียงอเมริกันขนานแท้ น้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลราวกับกำลังเล่านิทานก่อนนอน "ได้ยินมาว่ามีเจ้าหญิงกำลังรอปราสาทของเธออยู่งั้นเหรอ"

เอลซ่ากะพริบตาตาปริบๆ มือเล็กๆ กำหูตุ๊กตาหมีไว้แน่น แก้มแดงระเรื่อ เธอไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่พยักหน้าเบาๆ

หลินเฉาเซิงหยิบสมุดภาพปกแข็งเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเอกสารราวกับเล่นกล

หน้าปกพิมพ์สีเต็มรูปแบบ นั่นคือนิตยสารการ์ตูน สาวน้อย ฉบับพิเศษที่เพิ่งตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ฮ่องกงของเขา บนหน้าปกเป็นรูปหญิงสาวในชุดเดรสยาวสีฟ้าอ่อน แววตาเด็ดเดี่ยว ในมือกำลังรวบรวมเวทมนตร์น้ำแข็ง...เธอคือราชินี

"ให้เธอนะ"

หลินเฉาเซิงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เจ้าหญิงของพี่"

ดวงตาของเอลซ่าเป็นประกายราวกับอัญมณีสีฟ้า เธอรับสมุดภาพมาอย่างระมัดระวังราวกับกำลังประคองมงกุฎ

"ขอบคุณค่ะ...พี่ชาย" เธอพูดภาษาจีนที่แปร่งๆ ออกมาอย่างน่ารัก

หลินเฉาเซิงรู้สึกใจอ่อนยวบ นี่คงเป็นความรู้สึกของสายเลือดที่เชื่อมโยงกันในต่างแดนสินะ

...

รถลีมูซีนลินคอล์นแบบยาวพิเศษแล่นออกจากสนามบินมุ่งหน้าสู่เบเวอร์ลีฮิลส์

นอกหน้าต่างรถ ป้ายฮอลลีวูดสีขาวขนาดยักษ์บนภูเขากำลังทอดสายตามองลงมายังผู้คนเบื้องล่าง

ภายในรถเงียบสงบ มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษของเอลซ่าเท่านั้น

"พี่ชายคะ"

จู่ๆ เอลซ่าก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกับชี้ไปที่สมุดภาพ "แล้วเจ้าชายล่ะคะ ทำไมไม่มีเจ้าชายมาช่วยเธอเลย"

พอคำถามนี้ดังขึ้น เอมิลี่ที่นั่งอยู่เบาะหน้าก็หันมายิ้ม "นั่นสิเฉาเซิง ตลอดทางแกเอาแต่ถามว่าเจ้าชายหายไปไหน ถามจนเดวิดแทบจะรำคาญแย่แล้ว"

หลินเฉาเซิงเอนหลังพิงเบาะหนังแท้

เขามองดูเอลซ่าและกำลังมองดูยุคสมัยนี้ไปพร้อมๆ กัน

"เอลซ่า ใครบอกว่าเจ้าหญิงต้องรอให้เจ้าชายมาช่วยล่ะ"

หลินเฉาเซิงยื่นมือออกไปชี้ที่ปราสาทน้ำแข็งบนสมุดภาพ

"เวทมนตร์ที่เธอมีเคยทำให้เธอหวาดกลัวและหนีไปซ่อนตัวในภูเขาลึก แต่เมื่อเธอโยนมงกุฎทิ้งแล้วสร้างปราสาทหลังนี้ขึ้นมาท่ามกลางหิมะและน้ำแข็ง เธอก็พูดกับตัวเองแค่ประโยคเดียว"

สายตาทุกคู่ในรถจับจ้องมาที่เขา

หลินเฉาเซิงเอ่ยคำภาษาอังกฤษสามคำออกมาเบาๆ แต่น้ำเสียงกลับแฝงไปด้วยพลังที่สะเทือนเลื่อนลั่น

"ปล่อยมันไป"

"ไม่ต้องพึ่งจุมพิตของเจ้าชาย ไม่ต้องพึ่งดาบของอัศวิน น้ำแข็งและหิมะก็คือชุดเกราะของเธอ ความโดดเดี่ยวก็คือพิธีสวมมงกุฎของเธอ"

"เธอไม่ใช่เจ้าหญิง"

หลินเฉาเซิงยิ้มพลางลูบผมสีทองนุ่มสลวยของเอลซ่า "เธอคือราชินีต่างหาก"

หลินฮั่นอู่ที่กำลังขับรถอยู่เหลือบมองหลานชายผ่านกระจกมองหลังด้วยสายตาลึกซึ้ง

ส่วนเดวิด หลินที่ตอนแรกกำลังพลิกดูแฟ้มเอกสารอย่างไม่ใส่ใจ พอได้ยินแบบนี้เขาก็ปิดแฟ้มลงเสียงดัง

เขาเป็นทนายความ

และยิ่งไปกว่านั้นคืออันธพาลทางธุรกิจระดับท็อป

เขาเข้าใจดีว่าสามคำนี้มีความหมายอย่างไรในอเมริกา

ความเป็นอิสระ เสรีภาพ และการล้มล้างธรรมเนียมดั้งเดิม

นี่มันใช่นิทานซะที่ไหนล่ะ

นี่มันคือเครื่องพิมพ์แบงก์ชัดๆ เครื่องพิมพ์แบงก์ระดับซูเปอร์ที่จะสูบเงินออกจากกระเป๋าของพวกนักสิทธิสตรี แม่บ้าน และเด็กสาวหัวกบฏจนหมดเกลี้ยง

"ให้ตายเถอะ..."

เดวิดขยับแว่นตา อดไม่ได้ที่จะสบถออกมา แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมกริบราวกับใบมีด

"เดวิด อย่าพูดคำหยาบต่อหน้าเด็กสิ" เอมิลี่หันมาดุ ก่อนจะหันไปพูดกับหลินเฉาเซิงว่า "แต่เรื่องของหลานเนี่ยดึงดูดเด็กผู้หญิงได้ดีมากเลยนะ"

"เรื่องนี้...หลานแต่งเองเหรอ"

"แน่นอนครับ" หลินเฉาเซิงสีหน้าไม่เปลี่ยน

"เรื่องนี้..." เดวิดขยับแว่นตากรอบทอง "พวกหัวโบราณที่ดิสนีย์ที่ยังวาดรูปสัตว์เล็กสัตว์น้อยเคยเห็นจากฉันแล้ว พวกเขาบอกฉันว่าดิสนีย์ตอนนี้ไม่มีผลงานปังๆ มาเกือบสิบปีแล้ว หุ้นร่วงจนเละเทะ พวกเขาขาดแคลนเรื่องราวที่จะพลิกฟื้นสถานการณ์ได้แบบสุดๆ"

หลินเฉาเซิงจัดปกเสื้อให้เข้าที่

"ตอนนี้พวกเขาก็เหมือนเรือที่กำลังรั่ว"

"สิ่งที่เราจะทำไม่ใช่การหนีขึ้นเรือ"

"แต่เป็นการขายห่วงยางช่วยชีวิตเพียงอันเดียวในมือเราให้พวกเขาต่างหาก"

"และมันต้องเป็นราคาที่แพงหูฉี่ด้วย"

...

เบเวอร์ลีฮิลส์ คฤหาสน์ตระกูลหลิน

คฤหาสน์หรูสไตล์อเมริกันขนานแท้พร้อมสระว่ายน้ำขนาดใหญ่และสนามหญ้าที่ตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ

ยังไม่ทันที่หลินเฉาเซิงจะวางกระเป๋าเดินทาง เสียงโทรศัพท์ที่ดังแสบแก้วหูก็ทำลายความเงียบสงบลง

เดวิดเดินไปที่โทรศัพท์แบบหมุนสีขาวงาช้างในห้องนั่งเล่น สายโทรศัพท์ยาวเหยียดลากไปตามพื้นพรม

เขารับสาย ฟังอยู่สองวินาที บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยัน

เขาเอามือป้องกระบอกโทรศัพท์ หันไปมองหลินเฉาเซิงที่กำลังเอนหลังพิงโซฟาดื่มชาแดงชั้นดีของคุณลุง

"รองประธานของวอร์เนอร์ สายที่สิบเอ็ดแล้ว" เดวิดยักไหล่ "น้ำเสียงร้อนรนมาก ถามว่านายจะไปที่โต๊ะเจรจาได้เมื่อไหร่ เขาบอกว่าจองห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทที่โรงแรมฮิลตันไว้แล้ว แถมยังเตรียมไวน์แดงชั้นดีไว้ด้วย"

สายตาของทุกคนในห้องพุ่งเป้าไปที่หลินเฉาเซิง

หลินเฉาเซิงยกถ้วยชาต้าหงเผาขึ้นมา เป่าฟองชาออกเบาๆ ท่าทางเชื่องช้าราวกับกำลังอาบแดดอยู่หน้าปากซอยบ้านตัวเอง

"บอกเขาไป"

หลินเฉาเซิงวางถ้วยชาลง

"ฉันกำลังปรับเวลาอยู่"

"อีกอย่าง ตารางงานของฉันสามวันหลังจากนี้เต็มหมดแล้ว" หลินเฉาเซิงชี้ไปที่เอลซ่าที่กำลังนอนคว่ำอ่านการ์ตูนอยู่บนพรม "ฉันต้องพาน้องสาวที่น่ารักไปเที่ยวสวนสนุกดิสนีย์แลนด์ ที่นั่นคือดินแดนแห่งความฝันของเด็กๆ ไม่ใช่เหรอ"

เดวิดอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะถอดแว่นตากรอบทองออกแล้วระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

"ฮ่าๆ พระเจ้าช่วย"

"เอาเนื้อไปแขวนไว้ปากหมาป่าแท้ๆ แต่กลับเตะหมาป่ากระเด็น..." เดวิดชี้หน้าหลินเฉาเซิง หัวเราะราวกับตัวร้ายในหนัง "เฉาเซิง นายนี่มันหน้าเลือดกว่าฉันอีกนะเนี่ย แผนแกล้งปล่อยเพื่อจับเนี่ยเล่นได้สกปรกจริงๆ"

เขาปล่อยมือจากกระบอกโทรศัพท์ ปรับน้ำเสียงให้กลายเป็นทนายความอันธพาลผู้แสนเย็นชา

"ขอโทษทีนะจอห์นสัน ลูกความของฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายจากการบินระยะไกล...อะไรนะ ขอพบเหรอ โอ้ ไม่ๆๆ เขาตกลงว่าจะพาน้องสาวไปเที่ยวดิสนีย์แล้ว คุณก็รู้ว่าครอบครัวต้องมาก่อน...ได้เลย ฉันจะถ่ายทอดความปรารถนาดีของคุณให้เขาฟัง"

"กริ๊ก"

เขาวางสายโทรศัพท์

เดวิดมองหลินเฉาเซิง แววตาชื่นชมนั้นปิดบังไว้ไม่มิด "นายกำลังเล่นกับไฟนะ แต่ฉันขอพนันเลยว่าเนื้อก้อนโตอย่างวอร์เนอร์จะต้องโดนย่างจนน้ำมันหยดแน่ๆ"

หลินเฉาเซิงลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองลงไปยังนครแห่งความทะเยอทะยานเบื้องล่าง

"เดวิด พรุ่งนี้ไปดิสนีย์ไม่ได้แค่ไปเที่ยวอย่างเดียวนะ"

หลินเฉาเซิงหันกลับมา ยืนย้อนแสงจนมองไม่เห็นสีหน้า

"ช่วยนัดคุณสแนร์จากแผนกแอนิเมชันของดิสนีย์ให้หน่อยสิ ฉันจำได้ว่าคราวที่แล้วนายบอกว่าเขาสนใจภาพร่างตัวละครของผจญภัยแดนคำสาปราชินีหิมะมากนี่"

"นี่นายคิดจะ..."

"ฉันจะทำให้วอร์เนอร์รู้ว่า" หลินเฉาเซิงจัดปกเสื้อ น้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังพูดว่ามื้อเย็นจะกินอะไรดี "มีดของฉันไม่เพียงแต่ตัดเค้กได้เท่านั้น แต่ยังสามารถส่งไปให้ศัตรูตัวฉกาจของพวกมันได้ด้วย"

...

วันรุ่งขึ้น ณ เมืองเบอร์แบงก์ สำนักงานใหญ่ของวอลต์ดิสนีย์

แผนกแอนิเมชันของดิสนีย์ในเวลานี้อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความเสื่อมโทรมราวกับตะวันตกดิน

แผนกแอนิเมชันของดิสนีย์ในช่วงต้นยุค 80 ก็เหมือนกับเรือที่กำลังรั่ว ปรมาจารย์รุ่นเก่าล้มหายตายจาก รายได้บ็อกซ์ออฟฟิศดิ่งลงเหว ข่าวลือเรื่องการปลดพนักงานทำให้นักวาดทุกคนหวาดผวาราวกับนกคุ้มที่ตื่นกลัว

ภายในห้องประชุมแห่งหนึ่ง

บนโต๊ะมีกองภาพร่างต้นฉบับวางอยู่

แม้จะดูมาหลายรอบแล้ว แต่เมื่อสายตาของสแนร์ไปกระทบกับภาพราชินีในชุดเดรสยาวสีฟ้าอ่อนที่ยืนอยู่บนยอดปราสาทน้ำแข็ง แววตาเย่อหยิ่งโดดเดี่ยว ในมือกำลังรวบรวมเวทมนตร์ที่สามารถแช่แข็งโลกทั้งใบได้

และข้างกายของเธอคือเด็กสาวร่าเริงถักเปียคู่กับมนุษย์หิมะหน้าตาเด๋อด๋า

นั่นไม่ใช่ความน่ารักสดใสแบบที่ดิสนีย์คุ้นเคย แต่มันคือความหรูหราที่เฉียบคม เย็นชา และมีเสน่ห์ดึงดูดถึงตาย

"พระเจ้า..."

วินาทีนี้ สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ภาพวาด

แต่มันคือหนทางรอดของดิสนีย์ในอีกสิบปีข้างหน้า

"คุณหลิน..." สแนร์เงยหน้าขึ้น เสียงแหบแห้งและสั่นเทา "นี่เป็น...ไอเดียของนักศึกษาชาวตะวันออกจริงๆ เหรอ นี่มันผลงานศิลปะชัดๆ"

"ไม่ใช่แค่นี้นะครับ"

หลินเฉาเซิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สีถลอก ใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ

"ผมยังเอาเรื่องราวมาฝากอีกเรื่องนึงด้วย"

"เรื่องราวเกี่ยวกับวีรสตรีชาวตะวันออก เธอออกรบแทนพ่อ และพิสูจน์ให้เห็นในสนามรบว่าผู้หญิงก็กล้าหาญกว่าผู้ชายได้ คุณสแนร์ครับ คุณไม่คิดเหรอว่าเด็กผู้หญิงสมัยนี้อยากจะจับดาบด้วยตัวเองมากกว่าการรอคอยเจ้าชาย"

หลินเฉาเซิงหยิบโครงเรื่องและภาพร่างต้นฉบับอีกชุดหนึ่งออกมา ฮัวมู่หลาน

สแนร์หายใจหอบถี่ขึ้น

ดิสนีย์ตอนนี้ขาดแคลนอะไร

ดิสนีย์ขาดอะไรน่ะเหรอ ขาดความกล้าที่จะทำลายกรอบเดิมๆ ยังไงล่ะ ขาดเวทมนตร์ที่จะดึงเด็กสาวหัวกบฏพวกนั้นกลับเข้าโรงภาพยนตร์

ชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้ไม่ได้เอาแค่ภาพร่างมาให้ แต่เขาเอาสายออกซิเจนมาต่อชีวิตให้ต่างหาก

"คุณหลิน" สแนร์ผุดลุกขึ้นยืน "ลิขสิทธิ์พวกนี้เราสนใจมาก เรามาคุยเรื่องซื้อขาดแบบเอ็กซ์คลูซีฟกันเถอะ คุณเสนอราคามาได้เลย"

"ใจเย็นๆ ครับคุณสแนร์"

เดวิด หลินที่นั่งเงียบมาตลอดก็ยิ้มออกมาในจังหวะนี้

เขาขยับแว่นตากรอบทอง เผยให้เห็นฟันขาวซี่โต ดูราวกับจระเข้ที่เห็นเหยื่ออันโอชะ

"วันนี้ลูกพี่ลูกน้องของผมแค่แวะมาเที่ยวเล่นเฉยๆ ครับ"

เดวิดจัดปลายแขนเสื้ออย่างเชื่องช้า "ส่วนเรื่องลิขสิทธิ์...ทางวอร์เนอร์ก็กำลังเร่งรัดให้เราไปเจรจาเรื่องการดัดแปลงภาพยนตร์แฮร์รี่ พอตเตอร์อยู่ ทางนั้นเสนอราคามาอย่างจริงใจมาก แล้วก็...คุณก็รู้ พลังงานของคนเรามีจำกัด"

นี่คือการบอกใบ้กันซึ่งๆ หน้า

ถ้าไม่แสดงความจริงใจให้มากพอ ไอเดียสุดล้ำพวกนี้ก็จะไปปรากฏอยู่ในลิสต์ภาพยนตร์ของวอร์เนอร์ในวันพรุ่งนี้ทันที

สีหน้าของสแนร์เปลี่ยนไป

ถ้าวอร์เนอร์ได้แฮร์รี่ พอตเตอร์ไป แถมยังแย่งไอเดียแอนิเมชันพวกนี้ไปอีก...แผนกแอนิเมชันของดิสนีย์ก็เตรียมยื่นล้มละลายได้เลย

...

ข่าวลือแพร่สะพัดในฮอลลีวูดเร็วยิ่งกว่าไฟป่าในแคลิฟอร์เนียเสียอีก

ค่ำคืนนั้น ณ เบเวอร์ลีฮิลส์

ครอบครัวกำลังล้อมวงกินไก่งวงอบฝีมือเอมิลี่ที่ส่งกลิ่นหอมฉุยไปทั่ว

"กริ๊งงง"

โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง

เดวิดเช็ดปากอย่างเชื่องช้าแล้วเดินไปรับโทรศัพท์

ปลายสายไม่มีเสียงโวยวาย มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วง นั่นคือการยอมจำนนของเหยื่อที่เลิกดิ้นรนแล้ว

ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงกัดฟันกรอดของจอห์นสันก็ดังขึ้น

"เดวิด หยุดเขาสะที ฉันรู้ว่าเขาอยู่ที่เบอร์แบงก์ และฉันก็รู้ด้วยว่าตาเฒ่าสแนร์นั่นจะเป็นยังไงเวลาเจอของดี"

"ห้าล้านเหรียญ"

เสียงของจอห์นสันแทบจะเค้นออกมาจากไรฟัน "นี่คือเส้นตายของบอร์ดบริหาร ให้เขาพาทนายมาพบฉัน เดี๋ยวนี้ ทันที"

เดวิดไม่ได้ตอบกลับทันที

เขาเอามือป้องกระบอกโทรศัพท์ หันไปมองหลินเฉาเซิงที่กำลังหั่นเนื้อไก่งวงให้เอลซ่า

ความชื่นชมในฐานะคนประเภทเดียวกันพุ่งขึ้นแตะจุดสูงสุดในดวงตาของเขา

"ดูเหมือนว่าคุณจอห์นสันของเราจะโดนย่างจนน้ำมันหยดแล้วจริงๆ"

เดวิดลดเสียงต่ำพูดด้วยน้ำเสียงราวกับกำลังขับลำนำ

หลินเฉาเซิงคีบเนื้อไก่งวงที่หั่นอย่างสวยงามวางลงในจานของเอลซ่าอย่างอ่อนโยน

หนูน้อยดีใจจนแกว่งเท้าไปมา

หลังจากมองดูรอยยิ้มของน้องสาว หลินเฉาเซิงถึงค่อยเงยหน้าขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจนัก

นอกหน้าต่างราตรีเริ่มมืดมิด เบเวอร์ลีฮิลส์สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

"บอกเขาไปว่า ฉันไม่ชอบกลิ่นแอร์ของโรงแรมฮิลตัน"

หลินเฉาเซิงยกแก้วไวน์แดงขึ้นมาแกว่งเบาๆ น้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังไล่เซลส์แมน

"อยากคุยเรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์เหรอ ได้สิ"

"พรุ่งนี้เช้ามาต่อคิวที่นี่ จำไว้ด้วยว่าถ้ามาสายฉันไม่รอ"

[จบแล้ว]