บทที่ 29 - เฒ่าหลี่บาดเจ็บอีกแล้ว

บทที่ 29 - เฒ่าหลี่บาดเจ็บอีกแล้ว

"แม่ เดี๋ยวผมเข็นเองก็ได้ แม่ไปคุยกับพวกป้าๆ น้าๆ ต่อเถอะ"

"คุยอะไรกันล่ะ แม่มีเรื่องสำคัญจะคุยกับแกต่างหาก"

"เรื่องอะไรเหรอ?"

"เอ๊ย เอาไว้กลับบ้านแล้วค่อยคุยเถอะ"

"ทำเป็นมีความลับไปได้..."

พอกลับมาถึงบ้าน ก็เห็นหลี่หนานกำลังซักผ้าอยู่ในที่ร่ม ส่วนหลี่จื่อฮุ่ยกำลังเอาฝาขวดเล็กๆ ตักน้ำจากกะละมังซักผ้า แล้วโก้งโค้ง "รดน้ำ" รังมดอย่างเมามันส์

พอเห็นหลี่ชุนเดินเข้ามา ก็โยนฝาขวดทิ้ง แล้วสับขาสั้นๆ วิ่งพุ่งเข้าหาทันที

"คุณอาเล็ก!"

"มีของอร่อยไหมคะ?"

หลี่ชุนตั้งขาตั้งจักรยานแล้วระเบิดหัวเราะ

"รู้จักแต่ของกินนะเรา หนานหนาน มาดูสิว่าพี่เอาอะไรมาฝาก?"

"ว้าว!"

"ซาชิมา ซาชิมาของร้านจวีเรินหลี่ พี่รองซื้อให้ฉันจริงๆ ด้วย!"

"ขนมงาพอง เย้ ได้กินขนมงาพองแล้ว..."

หวังฮุ่ยหลานรีบกันตัวทั้งสองคนออกไปให้พ้นทาง

"ไปๆๆ ไปเล่นตรงนู้นเลย แม่มีธุระจะคุยกับอาเล็กของพวกแก ชุนเอ๊ย ตามแม่เข้ามาในบ้าน"

หลี่ชุนขมวดคิ้ว "แม่ ตกลงมีเรื่องอะไรกันแน่?"

"ก็เรื่องที่ชาวบ้านเขานินทานั่นแหละ ปล่อยเขาพูดไปเถอะ ยังไงผมก็ติดป้ายบอกราคาชัดเจน..."

"ไม่ใช่เรื่องนั้น เข้ามาคุยกันในบ้าน"

หวังฮุ่ยหลานเพิ่งจะลากแขนลูกชายเดินไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ๆ ก็มีเสียงร้องโวยวายดังมาจากทางใต้ต้นหลิวใหญ่

"ว้ายตายแล้ว!"

"เฒ่าหลี่ ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ!"

"โอ้โห เลือดออกเต็มเลย"

"ฮุ่ยหลาน..."

"เอ้อร์ชุน รีบออกมาเร็ว พ่อแกหัวแตกเลือดอาบแล้ว..."

"เวรเอ๊ย!"

หลี่ชุนใจหายวาบ รีบสับตีนแตกวิ่งออกไปทันที

หวังฮุ่ยหลานใจหล่นวูบ รีบวิ่งตามออกไปติดๆ

พอไปถึงบ่อน้ำ ก็เห็นชาวบ้านกำลังช่วยกันพยุงหลี่เว่ยกั๋วขึ้นมา เลือดอาบเต็มหัวจนเสื้อกล้ามตัวเก่งกลายเป็นสีแดงเถือก

ส่วนรถสามล้อคู่ใจ ก็ล้มตะแคงอยู่ริมบ่อ ล้อหลังฝั่งขวาบิดเบี้ยวจนดูไม่ได้

หลี่ชุนหน้าถอดสี "นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"

ป้าจูชี้ไปที่รถสามล้อแล้วโวยวาย "ก็ขี่รถสามล้อไปชนขอบบ่อน้ำน่ะสิ เกือบจะตกลงไปในบ่อแล้วเนี่ย ป้าล่ะงงจริงๆ ทีรถจักรยานสองล้อขี่ได้ปร๋อ พอเปลี่ยนมาเป็นสามล้อทำไมถึงได้คว่ำซะงั้นล่ะ?"

ที่แท้คล้อยหลังสองแม่ลูกไปได้ไม่นาน หลี่เว่ยกั๋วก็เกิดอาการคันไม้คันมือ อยากจะลองขี่รถสามล้อดูสักครั้งว่ามันจะรู้สึกยังไง!

พอขึ้นคร่อมรถได้ปุ๊บ ปลดเบรกปั๊บ ยังไม่ทันจะได้ออกแรงถีบ รถก็ค่อยๆ ไหลถอยหลังลงเนินซะงั้น

หลี่เว่ยกั๋วตกใจจนตั้งตัวไม่ติด ขาหลุดจากบันไดถีบ พยายามจะบังคับแฮนด์รถ แต่ก็พบว่ามันควบคุมยากกว่าจักรยานลิบลับ

ยังไม่ทันจะได้ตั้งสติ รถสามล้อก็ไหลถอยหลังเป็นรูปตัว "C" พุ่งตรงดิ่งไปยังบ่อน้ำที่อยู่ด้านล่างอย่างรวดเร็ว

สมองของหลี่เว่ยกั๋วขาวโพลน สิ่งเดียวที่ทำได้ในตอนนั้นก็คือการแหกปากร้องลั่น

แต่น่าเสียดายที่เสียงร้องไม่ได้ช่วยเปลี่ยนทิศทางของรถเลยแม้แต่น้อย

พริบตาเดียว ล้อหลังของรถสามล้อก็ชนเข้ากับขอบบ่อ แรงเหวี่ยงทำเอาหลี่เว่ยกั๋วหน้าคะมำ หัวฟาดเข้ากับขอบบ่ออย่างจัง เล่นเอาเจ้าตัวถึงกับมึนตึ้บ กว่าจะรู้สึกเจ็บก็ปาเข้าไปหลายวินาที

หยางจื้อเถียนรีบดึงป้าจูออกไปให้พ้นทาง "อย่ามัวแต่พูดไร้สาระอยู่เลย ชุนเอ๊ย รีบกลับไปเอาจักรยานมาเร็วเข้า พาพ่อแกไปเย็บแผลที่สถานีอนามัยด่วนเลย"

"เลือดออกเยอะขนาดนี้ แผลต้องลึกแน่ๆ"

หลี่ชุนพยักหน้ารับคำ แล้วรีบวิ่งกลับไปเอารถที่บ้าน

หวังฮุ่ยหลานวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาด้วยความตกใจ

"โอ้โห สวรรค์โปรด ให้มาเฝ้ารถแท้ๆ ทำไมถึงได้เละเทะแบบนี้ล่ะ!"

"พี่สะใภ้ อย่าเพิ่งบ่นเลย พี่หลี่แกเจ็บจนมึนไปหมดแล้วเนี่ย"

"เฒ่าหลี่ช่วงนี้ดวงซวยจริงๆ แผลที่หลังหูยังไม่ทันตัดไหม ก็มาหัวแตกอีกแล้ว หรือว่าจะโดนของเข้าจริงๆ?"

"โอ๊ย มีสิทธิ์นะ ฮุ่ยหลานเอ๊ย รีบพาเฒ่าหลี่ไปให้หมอดูเถอะ เลือดออกบ่อยแบบนี้ คนดีๆ ที่ไหนจะทนไหว..."

"มาแล้วๆ เอ้อร์ชุนมาแล้ว รีบพาไปสถานีอนามัยเร็วเข้า..."

หลี่ชุนปั่นจักรยานพุ่งพรวดเข้ามา หยางจื้อเถียนช่วยถอดเสื้อกล้ามของหลี่เว่ยกั๋วออก เอามากดห้ามเลือดที่แผล แล้วพยุงขึ้นซ้อนท้ายจักรยาน

"ลูก พกเงินมาด้วยหรือเปล่า?" หวังฮุ่ยหลานถามด้วยความกังวล

"พกมาครับ แม่รีบกลับไปทำกับข้าวเถอะ ผมดูแผลแล้ว ไม่ได้สาหัสอะไรมาก ไม่ต้องห่วงหรอกนะ!"

หลี่ชุนออกแรงปั่นจักรยาน มุ่งหน้าสู่ตัวเมืองอย่างรวดเร็ว ส่วนหลี่เว่ยกั๋วก็เอามือกุมหัว นั่งครางโอดโอยอยู่บนเบาะหลัง

"รถบ้าอะไรของแกวะ ยังไม่ได้ถีบเลย แม่งไหลถอยหลังเองซะงั้น แถมแฮนด์ก็แข็งปั๋ง บังคับไม่ได้เลย"

หลี่ชุนที่เหงื่อแตกพลั่กแอบกลอกตาเบาๆ "รถสามล้อมันไม่เหมือนจักรยานนะพ่อ จะลองขี่ทั้งที ทำไมไม่ไปหาที่ราบๆ ขี่ล่ะ!"

"ไปปลดเบรกตอนอยู่บนเนิน มันก็ต้องไหลถอยหลังอยู่แล้วสิ!"

หลี่เว่ยกั๋วเบ้ปาก รู้สึกผิดขึ้นมานิดๆ

"เอ่อ... ฉันเห็นล้อหลังมันบิดเบี้ยวไปหมดแล้ว ค่าซ่อมคงแพงน่าดูเลยสินะ?"

"โธ่เอ๊ย พ่อ! นี่มันเวลามาห่วงเรื่องค่าซ่อมรถเหรอ?"

"เลิกพูดได้แล้ว ฝุ่นฟุ้งเข้าปากหมดแล้วเนี่ย"

โชคดีที่ครั้งนี้ไม่มีไอ้ขี้เมาอย่างหลานเฉวียนมาคอยถ่วงแข้งถ่วงขา หลี่ชุนก็เลยปั่นเต็มสปีด ใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีก็ถึงสถานีอนามัยตำบล

เขาทิ้งจักรยานไว้ข้างนอก แล้วรีบพยุงพ่อเดินตรงดิ่งเข้าไปยังห้องทำแผล

พอเปิดประตูเข้าไป หมอฉือตานเห็นสองพ่อลูกก็ถึงกับชะงัก

เขาคุ้นหน้าหลี่ชุนดี เพราะเมื่อก่อนไอ้หนุ่มนี่มาหาเขาบ่อยๆ ถ้าไม่บาดเจ็บมาเอง ก็พาคนที่โดนมันซ้อมมาทำแผล ถือว่าเป็น "ลูกค้าประจำ" เลยทีเดียว

ถึงเขาจะไม่รู้จักหลี่เว่ยกั๋ว แต่ก็จำหน้าได้แม่น

ก็เพิ่งจะมาทำแผลที่หลังหูไปเมื่อไม่กี่วันก่อน แถมยังไม่ทันถึงกำหนดตัดไหมเลย ทำไมคราวนี้ถึงได้เลือดอาบมาอีกแล้วล่ะ?

หรือว่าคราวที่แล้วก็โดนไอ้หนุ่มนี่ซ้อมมาเหมือนกัน?

หลี่ชุนเห็นหมอฉือตานเอาแต่ยืนอึ้ง ก็รีบเร่ง

"หมอ มัวยืนเหม่ออะไรอยู่ รีบทำแผลเร็วเข้า เลือดไหลออกไปตั้งเยอะแล้วเนี่ย"

"อ้อ นี่พ่อผมเอง!"

"พ่อแกเหรอ?"

ฉือตานไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าสองคนนี้จะเป็นพ่อลูกกัน

"ฉันนึกว่า... เอาล่ะ เดี๋ยวฉันทำแผลให้ก่อน แกไปจ่ายเงินที่ช่องชำระเงินนะ"

พอกลับมาถึงห้องทำแผล ก็เห็นหมอฉือตานกำลังปรึกษากับหลี่เว่ยกั๋วเรื่องทรงผมอยู่

การเย็บแผลต้องโกนผมบริเวณรอบๆ แผลออกให้หมด เมื่อคราวก่อนแผลที่หลังหูก็เพิ่งจะ "เคลียร์พื้นที่" ไปรอบหนึ่งแล้ว

ส่วนคราวนี้แผลอยู่ตรงกลางกระหม่อมพอดี หมอฉือตานก็เลยเสนอว่า ให้โกนผมออกให้หมดเลยดีกว่า จะได้ดูเนียนๆ ไม่แหว่ง

แต่เฒ่าหลี่ก็ยังรู้สึกลังเล ไม่อยากจะโกนออกหมด

หลี่ชุนนึกภาพพ่อหัวล้านครึ่งซีกแล้วก็แทบจะกลั้นขำไว้ไม่อยู่ เลยตัดสินใจแทนพ่อ ให้หมอโกนออกให้หมดเลย

ฉีดยากันบาดทะยัก ฉีดยาชา โกนผม เย็บแผล ฉีดยาแก้อักเสบ จ่ายยา แถมยังช่วยเปลี่ยนผ้าพันแผลที่แผลเก่าให้อีก

เบ็ดเสร็จขั้นตอนทั้งหมดใช้เวลาไปกว่าชั่วโมงครึ่ง กว่าจะเสร็จก็ใกล้เวลาเลิกงานพอดี

เดินออกจากสถานีอนามัย หลี่ชุนก็หันไปกำชับหลี่เว่ยกั๋วที่ตอนนี้หัวพันผ้าพันแผลจนขาวโพลนไปหมด

"คราวนี้พ่อนอนพักอยู่บ้านเฉยๆ ไปเลยนะ อากาศร้อนๆ แบบนี้ ถ้าแผลติดเชื้อขึ้นมา ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยนะ"

หลี่เว่ยกั๋วได้แต่นิ่งเงียบ ไม่เถียงสักคำ

"อ้อ หมอฉือฝากบอกมาด้วยว่า ห้ามดื่มเหล้าเด็ดขาด เดี๋ยวเวลาผมกินเหล้า พ่อก็มานั่งดมกลิ่นอยู่ข้างๆ เอาแล้วกันนะ!"

"ไอ้ลูกหมา ไสหัวไปเลย!"

"ฮ่าๆๆ......"

"เอ้อร์ชุน~"

ตอนที่เดินผ่านสหกรณ์ ก็มีคนตะโกนเรียกหลี่ชุนจากที่ไกลๆ

หลี่ชุนหันไปมอง ก็พบว่าเป็นรองสารวัตรหลิวชิ่งฝูจากสถานีตำรวจนั่นเอง

(จบแล้ว)