บทที่ 18 - ผู้หญิงแปลกหน้า

บทที่ 18 - ผู้หญิงแปลกหน้า

ไอ้คนดวงซวยมองหลี่ชุนทั้งน้ำตา เค้นเสียงรอดไรฟันออกมาสี่คำ

"ตีฉันทำไม?"

หลี่ชุนถลึงตาใส่ "แล้วทำไมแกไม่ใส่หมวกล่ะ?"

ไอ้คนดวงซวย: ......

จางปิน: .......

หลานเฉวียน: .......

แม่งเอ๊ย!

แบบนี้ก็ได้เหรอ?

บอกมาตรงๆ ว่าแค่อยากจะตบ ยังจะฟังดูดีกว่าเหตุผลนี้อีก!

แถได้น้ำขุ่นๆ เลยนะเนี่ย!

พอถึงตอนให้ปากคำ หลี่ชุนกับหลานเฉวียนก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบแบบ "ไม่บิดเบือน" แม้แต่นิดเดียว ตำรวจที่รับแจ้งความก็กล่าวชื่นชมในความกล้าหาญของหลี่ชุนและหลานเฉวียน

เรื่องพวกนี้หลี่ชุนไม่ได้สนใจหรอก แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจก็คือ หลานเฉวียนเพิ่งย้ายมารับตำแหน่งเลขาธิการและผู้จัดการโรงงานเหล้าเร่อเหอ

ถึงแม้โรงงานเหล้าเร่อเหอผลประกอบการจะไม่ค่อยดีนัก แต่มันก็เป็นรัฐวิสาหกิจที่ขึ้นตรงต่อเมืองเชียวนะ ผู้จัดการโรงงานที่นั่น ถือเป็นข้าราชการระดับผู้อำนวยการเชียวนะเว้ย

ที่แท้ไอ้ขี้เมานี่ก็เป็นถึงระดับบิ๊กเบิ้มเลยนี่หว่า มองไม่ออกเลยจริงๆ!

หลิวชิ่งฝูดึงหลี่ชุนหลบไปกระซิบ "ฉันต้องอยู่ที่นี่อีกสักพัก แกกลับไปก่อนเถอะ อีกสองสามวันค่อยแวะไปที่บ้าน ให้พี่สาวแกลงครัวทำกับข้าวให้กินสักสองสามอย่าง แล้วเราค่อยมานั่งดวลเหล้ากัน"

ดูจากสีหน้าตื่นเต้นของเขา ก็รู้ได้เลยว่า "ผลงาน" ครั้งนี้คงจะช่วยเขาได้มาก

หลี่ชุนก็ไม่ได้ปฏิเสธ พยักหน้าลาหลิวชิ่งฝู

จับกุมอาชญากรข้ามถิ่นได้แล้ว ร้านของจางปินก็สามารถเปิดให้บริการได้ตามปกติ

พอเดินออกมาหน้าสถานีตำรวจ จางปินก็ถามขึ้น "ในเมื่อปิดร้านแล้ว คืนนี้พี่รองก็ไปนอนบ้านผมแล้วกัน!"

"ไม่ไป!"

หลี่ชุนตอบปฏิเสธเสียงแข็ง เพราะดวงของเขาชงกับจางอวิ๋นเฟย พี่สาวคนที่สามของจางปิน เจอหน้ากันทีไรเป็นต้องทะเลาะกันทุกที เลี่ยงได้ก็เลี่ยงดีกว่า

"เอากุญแจมาให้ฉัน ฉันไปนอนที่สถานีรถไฟเอง"

จางปินหัวเราะหึๆ ยื่นกุญแจให้หลี่ชุน "พรุ่งนี้กินข้าวเที่ยงเสร็จแล้วผมค่อยเข้าไปหา แล้วจะหาของดีๆ ไปฝากด้วย"

"โอเค แกกลับไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันไปส่งพี่หลานก่อน"

หลานเฉวียนโบกมือ "ไม่ต้องลำบากหรอก ฉันสร่างเมาแล้ว กลับเองได้ มันดึกแล้ว แกรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ!"

"น้องชาย วันนี้ต้องขอบใจนายมากเลยนะ"

หลี่ชุน "ไม่ต้องหรอก ผมรับปากคุณอาไต้ไว้แล้วว่าจะไปส่งพี่ให้ถึงบ้านอย่างปลอดภัย ไปเถอะ ไม่เสียเวลามากหรอกน่า"

หลี่ชุนประหลาดใจมาก ที่หลานเฉวียนเช่าบ้านพักชั้นเดียวอยู่แถวๆ ถนนเถาหลี่ ใกล้กับบ้านพักพนักงานโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่ง

ระดับผู้บริหารอย่างเขา ต่อให้ไม่อยากอยู่บ้านพักของโรงงานเหล้า ทางเมืองก็น่าจะจัดหาที่พักให้ไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงต้องมาเช่าบ้านอยู่เองล่ะ?

พอถึงหน้าบ้าน หลานเฉวียนกำลังจะล้วงกุญแจออกมาไขประตู จู่ๆ ก็มีผู้หญิงวัยกลางคนเปิดประตูออกมา กำลังจะเอ่ยปากพูด แต่พอเห็นหลี่ชุน เธอก็ทำหน้าหวาดระแวงแล้วรีบถอยหลบไปด้านข้างทันที

เป็นผู้หญิงที่แปลกคนจริงๆ

ผู้หญิงคนนี้สวยมาก ไม่ใช่สวยแบบแม่ม่ายทรงเครื่อง แต่สวยแบบผู้ดีมีชาติตระกูล ดูสะอาดสะอ้าน ไม่รู้ว่าป่วยหรือเปล่า หน้าตาถึงได้ดูซีดเซียวขนาดนั้น

ตามหลักแล้ว ถ้ามีคนมากับสามีของคุณ ไม่ว่าจะรู้จักหรือไม่ก็ตาม มารยาทพื้นฐานก็ควรจะทักทายกันสักหน่อยไม่ใช่หรือไง!

แต่ทำหน้าแบบนี้มันหมายความว่าไง?

ระแวงว่าฉันเป็นโจร หรือว่ารังเกียจฉัน?

ฉันก็ไม่ได้มาขอร้องให้สามีเธอช่วยทำอะไรให้สักหน่อย จะมาทำหน้าบูดใส่ทำไมเนี่ย?

หลี่ชุนรู้สึกไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้แสดงออกให้เห็น

"พี่หลาน ส่งพี่ถึงบ้านอย่างปลอดภัยแล้ว ถือว่าภารกิจผมเสร็จสิ้น ไปก่อนนะครับ!"

"อุตส่าห์มาถึงบ้านแล้ว ยังไงก็ต้องเข้าไปดื่มชาสักถ้วยก่อนสิ เอ๊ะ เอ้อร์ชุน อย่าเพิ่งไปสิ......"

หลี่ชุนโบกมือให้โดยไม่หันกลับไปมอง แล้วเดินจากไปทันที

หลานเฉวียนมองตามแผ่นหลังของหลี่ชุนจนลับสายตา ยืนเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง

ซุนซูถิงถามอย่างระมัดระวัง "พ่อหนุ่มคนนั้นเป็นใครเหรอคะ?"

หลานเฉวียนหันมายิ้มให้ภรรยา "หลี่ชุนน่ะ มาจากทางฝั่งเฒ่าไต้ เดินทางกลับมาพร้อมฉัน เป็นเด็กหนุ่มที่น่าสนใจดีนะ ระหว่างทางพวกเราเจอโจรปล้นด้วย ถ้าไม่ได้เขา ฉันคงแย่ไปแล้วล่ะ"

เขาไม่ได้คิดจะปิดบังเรื่องนี้กับซุนซูถิงอยู่แล้ว และก็คงปิดบังไม่ได้ด้วย

คืนนี้ไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจ พรุ่งนี้เรื่องก็คงจะแพร่สะพัดออกไป ต้องมีคนมา "ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ" แน่ๆ สู้บอกความจริงกับภรรยาไปเลยจะดีกว่า

เมื่อซุนซูถิงได้ยินดังนั้น ก็รีบสำรวจหลานเฉวียนหัวจรดเท้าด้วยความร้อนใจ พร้อมกับบ่นพึมพำ

"บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"

"ก็ตกลงกันแล้วไงว่าจะกลับมาก่อนฟ้ามืด ทำเอาฉันเป็นห่วงแทบแย่"

"เดี๋ยวนี้ความปลอดภัยมันแย่ วันหลังกลางค่ำกลางคืนก็อย่าออกไปไหนมาไหนเลยนะ......"

หลานเฉวียนตบมือภรรยาเบาๆ "ไม่ต้องห่วง แค่หกล้มเฉยๆ ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหน โชคดีที่มีหลี่ชุนช่วยไว้"

ซุนซูถิงก้มหน้าลง จับแขนหลานเฉวียนแล้วกระซิบถาม "เขาอุตส่าห์ช่วยคุณไว้ แต่เมื่อกี้ฉันกลับทำท่าทีแบบนั้นใส่...... เขาจะโกรธไหมคะ?"

"ขอโทษนะ ฉันไม่สนิทกับเขา แล้วก็ไม่คิดว่าดึกป่านนี้แล้วยังมีคนนอกมาด้วย"

"คุณหลาน พรุ่งนี้คุณเชิญเขามาที่บ้านได้ไหม ฉันอยากจะขอโทษเขาด้วยตัวเอง"

หลานเฉวียนโอบไหล่ภรรยา ยิ้มอย่างอ่อนโยน

ภรรยาของเขามีปัญหาทางจิตใจ เพราะแบบนี้ไงล่ะ เขาถึงต้องรีบกลับบ้านให้ทันเวลาไม่ว่าจะดึกแค่ไหนก็ตาม

ตอนนี้ ภรรยายอมพูดแบบนี้ออกมาได้ เขาก็รู้สึกดีใจมากแล้ว

"ไม่ต้องห่วงหรอก หลี่ชุนไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อย เขาไม่ถือสาหรอก"

"แต่ในเมื่อเขาอุตส่าห์ช่วยฉันไว้ จะไม่ตอบแทนอะไรเลยก็คงไม่ได้ มะรืนนี้เป็นวันอาทิตย์ ฉันกะว่าจะให้เฒ่าไต้พาไปขอบคุณเขาถึงบ้านซะหน่อย คุณอยากจะออกไปเดินเล่นด้วยกันไหม?"

ซุนซูถิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าเบาๆ "เอาสิคะ!"

หลี่ชุนไม่ได้ถือสาท่าทีของซุนซูถิงจริงๆ นั่นแหละ

เพราะเขาไม่ได้คิดจะไปผูกมิตรกับไอ้ขี้เมาอย่างหลานเฉวียนอยู่แล้ว ที่เดินมาส่งก็เพราะรับปากคนอื่นไว้ มันก็แค่การทำตามหน้าที่เท่านั้น

ตอนนั้น เขาเดินกลับมาถึงสถานีรถไฟแล้ว และบังเอิญเจอพวกต้าหลินอีกครั้ง

พวกเขามักจะมาป้วนเปี้ยนอยู่แถวสถานีรถไฟเป็นประจำ แต่ไม่ค่อยได้ขึ้นไปบนสถานีหรอก แค่มา "ทำงาน" ตอนที่มีคนพลุกพล่านเท่านั้น เวลาว่างๆ ก็จะเดินเตร็ดเตร่ไปทั่ว

ตั้งแต่ปีที่แล้วที่จางปินมาเปิดโต๊ะบิลเลียด พวกเขาก็เหมือนได้เจอ "แหล่งกบดาน"

"พี่รองกลับมาแล้วเหรอ ธุระทางโน้นเสร็จเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?"

พูดก็พูดเถอะ ในกลุ่มนี้มีหลายคนที่อายุมากกว่าหลี่ชุน แต่ก็ยังเรียกเขาว่าพี่รองตามจางปิน หลี่ชุนก็ขี้เกียจจะไปนั่งอธิบาย พอเวลาผ่านไปนานๆ ก็ชินไปเอง

"เสร็จแล้วล่ะ แล้วพวกแกล่ะ กำลังจะไปไหน?"

ต้าหลินยิ้มเจื่อน "กำลังปรึกษากันอยู่นี่แหละ ปกติเคยชินกับการไปตีบิลเลียดร้านปินจื่อแล้ว พอไม่เปิดก็ไม่รู้จะไปไหนเลย"

หลี่ชุนคิดอยู่ครู่หนึ่ง "เอาอย่างนี้ พวกแกขึ้นไปข้างบนกับฉันไหมล่ะ คืนนี้แทงบิลเลียดฟรี แต่ซื้อของต้องจ่ายเงินนะ"

พวกนั้นตาเป็นประกาย

"จะดีเหรอพี่?"

หลี่ชุนโบกมือ "ไปเถอะน่า ยังไงฉันอยู่คนเดียวก็เบื่ออยู่แล้ว"

ด้วยความสัมพันธ์ที่เขามีกับจางปิน เรื่องแค่นี้เขาตัดสินใจเองได้สบายมาก

คืนนี้เขายังติดหนี้น้ำใจพวกนี้อยู่ ถือซะว่าให้สวัสดิการเล็กๆ น้อยๆ เป็นดอกเบี้ยไปก่อนก็แล้วกัน!

ต้าหลินและพวกพ้องเดินตามขึ้นไปชั้นสองอย่างดีใจ พอเข้าไปข้างใน หลี่ชุนก็จัดการล็อกประตู คืนนี้ไม่เปิดรับแขกอื่น ให้พวกต้าหลินได้สัมผัสบรรยากาศการเหมาร้านสักคืน

"พี่รอง ช่วงนี้ยุ่งอะไรอยู่เนี่ย ไม่เห็นหน้าเห็นตามาตั้งนานเลย" โจวต้าหลินเอ่ยถาม

พอพูดเรื่องนี้ หลี่ชุนก็ตาโตทันที

ตอนนี้ธุรกิจของเขาเพิ่งจะเริ่มต้น ต้องขยันโปรโมท หาลูกค้าให้เยอะๆ

ยิ่งมีคนรู้เรื่องธุรกิจของเขามากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี ไม่แน่ว่าถ้าญาติพี่น้องของพวกนี้มีงานมงคลหรืองานศพ อาจจะกลายมาเป็นลูกค้าของเขาก็ได้

หลี่ชุนแจกบุหรี่ให้โจวต้าหลิน แล้วเริ่มเล่าเรื่องที่เขารับจ้างทำโต๊ะจีนและราคาที่เขาตั้งไว้ให้ฟัง

พอได้ฟัง โจวต้าหลินก็แทบจะสำลักควันบุหรี่ตาย

"รับทำโต๊ะจีน?"

"แค่กๆ~"

"พี่รอง เราเลิกคุยเรื่องตลกกันดีไหม ขอร้องล่ะ"

หลี่ชุนถลึงตาใส่ "ใครล้อแกเล่นล่ะ ฉันพูดเรื่องจริงเว้ย!"

"พรวด~ ฮ่าๆๆๆ......"

(จบแล้ว)