บทที่ 9 - ของขวัญขอบคุณพ่อครัว

บทที่ 9 - ของขวัญขอบคุณพ่อครัว

ท่าทางโรคจิตของหลี่หู่ ทำเอาหลี่ชุนรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"แกเข้าใจว่าไงล่ะ?"

"พี่รอง พี่ต้องกะว่ารอจังหวะที่ตาเฒ่านั่นหมดลมหายใจ แล้วอาศัยช่วงชุลมุนเข้าไปขโมยไก่บ้านเขาล่ะสิ ใช่ไหม?"

หลี่ชุน: ???

"พี่รอง ฉันจะบอกพี่ให้นะ ปีนี้บ้านเขาซื้อไก่มาเพิ่มอีกสิบตัว ไอ้ขี้เหนียวนั่นไปจับหนอนจับตั๊กแตนมาให้ไก่กินทุกวัน อ้วนพีกันทั้งนั้นเลยล่ะ"

"ไม่ต้องรอแล้ว คืนนี้เราลงมือกันเลยดีกว่า โอ๊ย......"

ยังพูดไม่ทันจบ หลี่ชุนก็เงื้อหมัดเขกหัวไปหนึ่งป้าบ

"อย่ามาพูดจาซี้ซั้วน้า ฉันเป็นคนแบบนั้นหรือไง? แกมีหน้าที่คอยจับตาดูให้ฉันก็พอ ถ้าคนตายแล้วก็รีบมาบอกฉันให้เร็วที่สุดเลยนะ"

หลี่หู่งงเป็นไก่ตาแตก

"หรือว่า...... พี่จะไปใส่ซองช่วยงานศพบ้านเขา?"

"ไสหัวไปเลย!"

.......

รอบที่สองจบลง หลี่ชุนตรวจดูแต้มความพึงพอใจ พบว่าพุ่งเกือบถึงสองหมื่นแล้ว

ภารกิจสำเร็จลุล่วงไปแล้ว ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนที่งานเลี้ยงเลิกรา จะได้แต้มทะลุเป้าไปมากแค่ไหน

หลี่ชุนอารมณ์ดีสุดๆ ตั้งตารอคอยว่าระบบจะมอบรางวัลพิเศษอะไรให้บ้าง

ในตอนนั้นเอง ในที่สุดโต๊ะของญาติเจ้าสาวก็เลิกราเสียที ญาติๆ ฝ่ายหญิงแต่ละคนหน้าแดงก่ำจากการดื่มเหล้า เดินโซเซออกมาจากในบ้าน

จ้าวอู่จับมือกับอาเล็กของฝ่ายหญิง เขย่ามือทักทายอย่างกระตือรือร้น

"ดองกันแล้ว กินอิ่มไหมครับ?"

อาเล็กหัวเราะร่วน "อิ่มแล้วครับ อาหารอร่อยมากเลย ต้องขอบคุณทางฝั่งเจ้าภาพที่ต้อนรับอย่างอบอุ่น อาหารรสชาติดีเยี่ยมจริงๆ......"

ญาติฝ่ายหญิงพากันเอ่ยปากชม ไม่หยุดหย่อน รู้สึกพึงพอใจกับงานเลี้ยงครั้งนี้เป็นอย่างมาก

โดยเฉพาะถั่วลิสงคลุกงาและลูกชิ้นสี่สหาย ที่ได้รับคำชมอย่างล้นหลาม

เมื่อส่งญาติเจ้าสาวกลับไปแล้ว รอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าของจ้าวอู่ก็คลี่ออกด้วยความเบิกบาน

ตอนแรกนึกว่าวันนี้จะเป็นวันหายนะซะแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าหลี่ชุนจะมอบเซอร์ไพรส์ชิ้นใหญ่ให้เขา ทำให้เขาได้หน้าสุดๆ

นอกจากเรื่องที่ตาเฒ่าขี้เหนียวเจิ้งมาก่อกวนแล้ว อย่างอื่นถือว่าเพอร์เฟกต์มาก

"เสี่ยวซวง วันนี้พี่รองของลูกช่วยงานพวกเราไว้ได้เยอะเลยนะ ถ้าไม่ได้เขา งานวันนี้คงพังไม่เป็นท่าแน่ เดี๋ยวพวกแกสองคนผัวเมีย ไปรินเหล้าคารวะพี่รองเขาสักจอกนะ"

คู่บ่าวสาวก็ดีใจไม่แพ้กัน รีบพยักหน้ารับคำ

"ครับพ่อ พวกเรารู้แล้วครับ"

หลี่สี่หาเวลามาสรุปจำนวนคน แขกบางคนอาจจะติดธุระไม่ได้มาร่วมงาน เมื่อรวมกับคนที่มาช่วยงานแล้ว เปิดอีกแค่หกโต๊ะก็เพียงพอแล้ว

พวกหลี่ชุนทำงานประสานกันอย่างคล่องแคล่ว อาหารรอบสุดท้ายทยอยถูกยกออกไปเสิร์ฟทีละจาน

ตอนที่เหลืออาหารอีกแค่สองจานสุดท้าย สองสามีภรรยาตระกูลจ้าวก็เดินมาที่ครัวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

ภรรยาของจ้าวอู่ใช้สองมือประคองถาดใหญ่ที่มีผ้าแดงคลุมไว้ ภายในนั้นบรรจุ "ของขวัญขอบคุณพ่อครัว"

ตามธรรมเนียมท้องถิ่น ของขวัญขอบคุณพ่อครัวมักจะมอบโดยพ่อแม่ฝ่ายชาย หากพ่อแม่ไม่อยู่แล้ว ก็ต้องเชิญผู้ใหญ่ในตระกูลมาเป็นผู้มอบ

จ้าวอู่ประสานมือคารวะ พยักหน้าให้หลี่ชุนเล็กน้อย

"พ่อครัวใหญ่เหนื่อยหน่อยนะ ทางเราเตรียมของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ไว้ให้ รบกวนช่วยรับไว้ด้วยเถอะ"

หลี่ชุนเกาหัวแกรกๆ เพิ่งเคยเจอเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต รู้สึกเขินๆ อยู่เหมือนกัน

แต่ตอนเด็กๆ เขาเคยตามผู้ใหญ่ไปกินเลี้ยงบ่อยๆ เลยพอจะรู้ธรรมเนียมอยู่บ้าง

เขายื่นสองมือออกไปรับถาด ยืดคอตะโกนเสียงดัง "ขอบคุณเจ้าภาพ!"

ขั้นตอนนี้จะต้องเปิดผ้าแดงออกดูต่อหน้า และประกาศของที่อยู่ข้างในออกมาดังๆ ให้ทุกคนได้ยิน

นี่เป็นช่วงเวลาที่ช่วยกู้หน้าให้เจ้าภาพ จะทำแบบขอไปทีไม่ได้

"เจ้าภาพขอบคุณพ่อครัว! ได้รับผ้าขนหนูสองผืน น้ำตาลทรายขาวสองชั่ง ใบชาสองถุง และบุหรี่อวี้จินเซียงสองซอง"

"ขออวยพรให้เจ้าภาพราบรื่นทุกประการ มีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมือง"

"ดี!"

สองสามีภรรยาตระกูลจ้าวเป็นต้นเสียงร้องเชียร์ คนอื่นๆ ก็พากันส่งเสียงโห่ร้องตาม

ของขวัญขอบคุณพ่อครัวก็เป็นสี่อย่างนี้เหมือนกันหมดแหละ แต่คุณภาพของจะต่างกันลิบลับ

อย่างเช่นบุหรี่อวี้จินเซียง ซองละห้าเหมากับอีกหนึ่งเฟิน คนทั่วไปไม่กล้าซื้อมาสูบหรอก

คำอวยพรที่ตะโกนตามมานั้นก็ถือเป็นธรรมเนียมดั้งเดิม ปู่ของหลี่ชุนและหลี่เว่ยกั๋วก็เคยตะโกนประโยคนี้มาแล้วเหมือนกัน

เพียงแต่ว่า รัฐบาลรณรงค์นโยบายลูกคนเดียวมาได้ห้าปีแล้ว พรที่ว่าขอให้มีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมืองเนี่ย คงจะเป็นไปได้ยากแล้วล่ะ

หลี่ชุนเปิดบุหรี่ซองหนึ่งแบ่งให้ทุกคนตรงนั้นเลย หวังฮุ่ยหลานเห็นแล้วรู้สึกเสียดาย รีบเก็บของอย่างอื่นที่เหลือเข้ากระเป๋าทันที

หลังจากนำ "ของเหลือ" ที่เตรียมไว้มาแบ่งให้ทุกคน การทำอาหารจัดเลี้ยงในครั้งนี้ก็ถือว่าเสร็จสิ้นสมบูรณ์ หลี่ชุนถอดผ้ากันเปื้อนออกมากำไว้ในมือ

"ระบบ ของชิ้นนี้จะเอาเก่าแลกใหม่ยังไงเนี่ย?"

【เพียงแค่โฮสต์สัมผัสผ้ากันเปื้อน เมื่อต้องการเปลี่ยน ระบบจะดำเนินการให้โดยอัตโนมัติ ขอถามว่าต้องการเปลี่ยนเดี๋ยวนี้เลยหรือไม่】

ดวงตาของหลี่ชุนเป็นประกาย แบบนี้สะดวกดีแฮะ

แต่ว่าตอนนี้อย่าเพิ่งเลยดีกว่า เดี๋ยวแม่ที่แสนจะฉลาดหลักแหลมของเขาจะจับได้เอา

ทุกคนนั่งล้อมวงกัน

ขณะที่จิบเหล้าขาวดีกรีห้าสิบหกจากขวดน้ำเกลือ ฟังคำชื่นชมจากทุกคน และมองดูแต้มความพึงพอใจที่พุ่งพรวดๆ ในวินาทีนี้ หลี่ชุนรู้สึกเติมเต็มอย่างบอกไม่ถูก

คู่บ่าวสาวเดินมารินเหล้าคารวะ

เจ้าบ่าวยื่นซองแดงให้หลี่ชุนด้วยสองมือ "พี่รองเหนื่อยหน่อยนะครับ ส่วนทางฝั่งลุงใหญ่ เดี๋ยวหลังจากกลับไปเยี่ยมบ้านแม่ยายแล้ว ผมจะไปเยี่ยมถึงบ้านแน่นอนครับ"

"ดีๆๆ!"

นี่เป็นรายได้ก้อนแรกที่เขาได้รับหลังจากเกิดใหม่ มุมปากของหลี่ชุนฉีกยิ้มกว้างจนแทบจะถึงใบหู

แต่พอหันหลังกลับมา หลี่ชุนก็ต้องชะงักไปเลย เมื่อมือของหวังฮุ่ยหลานค่อยๆ ยื่นออกมาหาเขา โดยใช้โต๊ะช่วยบังสายตาคนอื่น แถมยังขยิบตาส่งซิกให้เขาด้วย

หลี่ชุนรู้สึกปวดใจจี๊ดขึ้นมาทันที

"นี่มัน...... ของผมนะ!"

หวังฮุ่ยหลานกระดิกนิ้วเรียก

"เร็วๆ เข้า! ตราบใดที่แกยังไม่แต่งงานแยกครอบครัวออกไป บ้านนี้ก็ต้องฟังคำสั่งของแม่คนเดียว เลิกพูดมากได้แล้ว แม่จะเก็บสะสมไว้เป็นค่าสินสอดแต่งเมียให้แกเอง"

หวังฮุ่ยหลานไม่ได้ตั้งใจจะรังแกหลี่ชุนหรอก แต่จากพฤติกรรมในอดีต ไอ้ลูกคนนี้พอมีเงินติดกระเป๋าหน่อย ก็หายหัวไปเลยทันที

ถ้าไม่ไปหาพวกเพื่อนกินเพื่อนเที่ยว ก็ไปหาที่เล่นไพ่เล่นพนัน

อุตส่าห์ทำงานเป็นชิ้นเป็นอันได้สักที หวังฮุ่ยหลานเป็นห่วงจริงๆ ว่าพอไอ้หมอนี่เห็นเงินแล้ว จะเกิดอาการคันไม้คันมือขึ้นมาอีก

เธอไม่ได้อยากได้เงินของเขานักหรอก แต่กลัวเขาจะเอาไปทำเรื่องเหลวไหลมากกว่า

ที่นี่คนพลุกพล่าน หลี่ชุนไม่อยากมีเรื่องกับแม่เพราะซองแดง เลยได้แต่ตัดใจยัดซองใส่มือแม่ไปอย่างอาลัยอาวรณ์

หวังฮุ่ยหลานเป็นห่วงคนเจ็บที่บ้าน เลยรีบกินข้าวไปสองสามคำ แล้วหิ้วปิ่นโตของเหลือที่หลี่ชุนเตรียมไว้กลับบ้านไปก่อน

หลี่ชุนนั่งดื่มเป็นเพื่อนทุกคนต่ออีกชั่วโมงกว่าๆ งานเลี้ยงจึงเลิกรา

หลังจากงานเลี้ยงเลิก ทุกคนก็ต้องช่วยกันเก็บกวาด

หลี่ชุนนำข้าวของเครื่องใช้ของตัวเองไปล้างจนสะอาด แล้วนำขึ้นรถเข็นล้อเดียว บอกลาตระกูลจ้าว แล้วเข็นรถกลับบ้าน

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ที่ประสบความสำเร็จอย่างงดงามในการรับหน้าที่พ่อครัวใหญ่งานเลี้ยงแต่งงานเป็นครั้งแรกในชีวิต】

【จากงานเลี้ยงครั้งนี้ โฮสต์ได้รับแต้มความพึงพอใจสะสม 24,300 แต้ม สามารถสุ่มรางวัลระดับต้นได้ 24 ครั้ง การสุ่มรางวัลระดับต้นมีอัตราการถูกรางวัล 100%】

【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจสำเร็จเกินเป้าหมายไปมากกว่าสองเท่า ได้รับรางวัลเป็นการ์ดช่องทางระดับต้นหนึ่งใบ】

"เวรเอ๊ย!"

"มีการ์ดไอเทมด้วยเหรอเนี่ย?"

"ไอ้ของแบบนี้มันใช้ยังไง?"

【การ์ดช่องทางระดับต้น......】

"ซี๊ด~"

หลังจากอ่านคำอธิบายจบ หลี่ชุนก็ดีใจจนเนื้อเต้น

"เป็นของดีจริงๆ ด้วยแฮะ!"

อธิบายสั้นๆ ก็คือ

การใช้การ์ดใบนี้ จะช่วยเปิดช่องทางการจัดหาสินค้าที่เกี่ยวกับอาหารให้กับหลี่ชุนได้

และจะส่งสินค้าให้เขาอย่างต่อเนื่อง ในราคาขายส่งที่ถูกที่สุดในประเทศ โดยรับประกันคุณภาพและความปลอดภัยของอาหาร

ครอบคลุมถึงอาหารแห้ง อาหารกระป๋อง เครื่องครัว อุปกรณ์ ภาชนะ เครื่องดื่ม แอลกอฮอล์ ธัญพืช ฯลฯ จากทั่วประเทศ

ทว่า ช่องทางสำหรับของสด จะจำกัดเฉพาะวัตถุดิบสดใหม่ในรัศมีห้าสิบกิโลเมตรจากจุดที่เขาอยู่เท่านั้น

แค่นี้ก็สุดยอดมากแล้ว

ต้องเข้าใจก่อนนะว่า ในยุคแปดศูนย์ ทรัพยากรทางภาคเหนือขาดแคลน การคมนาคมไม่สะดวก ของหลายๆ อย่างต่อให้มีเงินก็หาซื้อไม่ได้

การมีช่องทางจัดหาสินค้าที่มั่นคงจึงเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่ง

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือ ระบบจัดหาช่องทางให้เท่านั้น ส่วนวิธีการซื้อขายยังต้องชำระเป็นเงินสด ไม่สามารถใช้ค่าความพึงพอใจแทนได้

(จบแล้ว)