บทที่ 32 - ปะทะเดือด

บทที่ 32 - ปะทะเดือด

"ดี ดี ดูเหมือนข้าจะแส่ไม่เข้าเรื่องเอง"

ซูโม่ไห่โกรธจัด ทรุดตัวนั่งลงที่เดิม

ผู้อาวุโสอีกสามคนต่างมีสีหน้างุนงง ไม่เข้าใจว่าเหตุใดซูเจิ้นซานจึงยอมให้ซูเฉินประลองเป็นตายกับหลินเฮ่า

แต่ในยามนี้ ทั้งสามก็ไม่สะดวกจะกล่าวสิ่งใด ในเมื่อซูเจิ้นซานผู้เป็นบิดายังเห็นชอบ หากพวกเขาพูดแทรกก็ดูจะก้าวก่ายเกินไป

เมื่อได้ยินคำพูดของบิดา ซูเฉินเลิกคิ้วขึ้น หันไปมองหลินเฮ่าพลางกล่าวเรียบๆ

"ลงมือเถอะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวเจ้าอาจจะไม่มีโอกาสได้ลงมืออีก"

"โอหัง"

หลินเฮ่าตวาดลั่น พลังปราณทั่วร่างระเบิดออกมาอย่างสมบูรณ์

นักยุทธ์ขั้นสาม

"วันนี้ข้าจะให้เจ้าได้รู้ว่าคำว่าตายเขียนอย่างไร"

หลินเฮ่าแค่นเสียงเย็น จิตสังหารอำมหิตพาดผ่านดวงตา เขากระทืบเท้าทะยานร่างออกไปราวกับลูกศร ปล่อยหมัดที่แฝงพละกำลังมหาศาลพุ่งเข้าใส่ซูเฉิน

ฟุ่บ ฟุ่บ

หมัดของหลินเฮ่าแหวกอากาศจนเกิดเสียงดังหวีดหวิว

เผชิญหน้ากับหมัดนี้ ซูเฉินกลับไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย เขาสวนหมัดกลับไปปะทะตรงๆ

พลังปราณหนึ่งแสนแปดพันล้านสายในร่างซูเฉินระเบิดออกพร้อมกัน หลอมรวมเข้ากับหมัดนี้

ตูม

สองหมัดปะทะกัน พลังปราณสองสายอัดกระแทกจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่น

ร่างของซูเฉินสั่นสะท้านเล็กน้อย ทว่าหลินเฮ่ากลับเป็นฝ่ายถอยหลังไปถึงสองก้าว

"อะไรกัน"

ผู้คนรอบด้านร้องอุทานด้วยความตกตะลึง สายตาทุกคู่เบิกกว้างมองไปบนลานประลอง

หลายคนถึงกับต้องขยี้ตาตัวเอง

ซูเฉินที่เป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ขั้นแปด ปะทะกำลังตรงๆ กับหลินเฮ่าที่เป็นถึงนักยุทธ์ขั้นสาม แต่กลับกลายเป็นซูเฉินที่เป็นฝ่ายได้เปรียบ

"เยี่ยม"

คนตระกูลซูที่ก่อนหน้านี้ยังเป็นกังวล บัดนี้อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงร้องเชียร์

ร่างของซูเจิ้นซานสั่นไหวเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้าง

เขาเลือกที่จะเชื่อมั่นในตัวซูเฉิน เดิมทีคิดว่าซูเฉินอาจมีไม้ตายก้นหีบซ่อนอยู่ แต่ไม่คิดเลยว่าเพียงแค่ปะทะกำลังกันตรงๆ ซูเฉินก็สามารถกดข่มหลินเฮ่าได้แล้ว

ผู้อาวุโสใหญ่ยิ่งตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

ดูจากสถานการณ์นี้แล้ว ที่ซูเฉินพูดก่อนหน้านี้ว่าตนกำลังปกป้องตระกูลหลินอยู่ ดูเหมือนจะไม่ใช่คำพูดเกินจริงเสียทีเดียว

"เป็นไปไม่ได้"

หลินเฮ่าทรงตัวมั่น สีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุด เขามองซูเฉินพลางคำรามลั่น

หากไม่ใช่เพราะแขนชาหนึบ หลินเฮ่าคงคิดว่าตนเองตาฝาดไปแล้ว

เขาถูกซูเฉินชกกระเด็นถอยหลังอย่างนั้นหรือ

แววตาหลินเทียนสยงทอประกายเย็นเยียบ ลอบคิดในใจ

"ซูเฉินผู้นี้ ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด"

ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นแปดใช้พละกำลังร่างกายต้านทานนักยุทธ์ขั้นสาม นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

"เฮ่าเอ๋อร์ อย่าออมมือ ในเมื่อตกลงประลองเป็นตายกันแล้ว ก็จงใช้ไม้ตายที่แข็งแกร่งที่สุดสังหารเขาทิ้งเสีย"

หลินเทียนสยงตวาดเสียงต่ำ

"ขอรับ"

หลินเฮ่ารับคำ จิตสังหารปะทุขึ้นในดวงตา

ไม่ต้องพูดถึงผลประโยชน์ของตระกูลหลิน เพียงแค่ภัยคุกคามที่ซูเฉินมีต่อเขา เขาก็ไม่อาจปล่อยให้ซูเฉินมีชีวิตรอดต่อไปได้

หลินเฮ่าจ้องมองซูเฉินด้วยสายตาอำมหิต

"ซูเฉิน พละกำลังเจ้ามหาศาลนัก คงฝึกฝนเคล็ดวิชาลับเพิ่มพลังมาสินะ แต่หากเจ้าคิดว่าจะเอาชนะข้าได้ด้วยสิ่งนี้ เจ้าก็คิดผิดแล้ว"

หลินเฮ่าย่อตัวลงต่ำ แววตาเปล่งประกายเย็นชา กลิ่นอายดุดันปะทุออกจากร่าง

"นี่คือทักษะยุทธ์ที่แข็งแกร่งที่สุดของข้า การที่เจ้าได้ตายภายใต้กระบวนท่านี้ นับเป็นเกียรติของเจ้าแล้ว"

หลินเฮ่าคำรามลั่น ทะยานร่างขึ้นกลางอากาศ ใช้สันมือแทนดาบ ฟาดฟันลงมาที่ซูเฉินอย่างรุนแรง

ทักษะยุทธ์ระดับวิญญาณขั้นต่ำ ดาบคลั่งสะบั้น

เห็นหลินเฮ่าใช้วิชานี้ หลายคนถึงกับหน้าเปลี่ยนสี

นี่คือทักษะยุทธ์ที่แข็งแกร่งที่สุดของตระกูลหลิน แม้แต่ในหมู่ผู้อาวุโสก็มีเพียงไม่กี่คนที่ฝึกฝนได้สำเร็จ

"หลินเฮ่าเป็นแค่นักยุทธ์ขั้นสาม แต่กลับฝึกฝนทักษะยุทธ์ระดับนี้ได้ ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ"

"ซูเฉินจบสิ้นแล้ว แม้จะไม่รู้ว่าเขาใช้วิธีใดถึงปะทะกำลังชนะหลินเฮ่าได้ แต่เมื่อหลินเฮ่าใช้วิชานี้ออกมา เขาย่อมต้องพ่ายแพ้"

หลายคนลอบถอนใจ

ทักษะยุทธ์ระดับวิญญาณขั้นต่ำไม่ใช่สิ่งที่ใครก็ฝึกฝนได้

ในสายตาพวกเขา การที่ซูเฉินผลักหลินเฮ่าถอยหลังได้ก่อนหน้านี้ คงอาศัยพลังภายนอกบางอย่าง แต่หากต้องประลองทักษะยุทธ์กันจริงๆ ซูเฉินไม่ใช่คู่มือของหลินเฮ่าอย่างแน่นอน

แววตาซูเฉินฉายแววเหยียดหยาม ยกมือขึ้นซัดฝ่ามือออกไปเช่นกัน

ทว่าฝ่ามือนี้เมื่อเทียบกับดาบคลั่งสะบั้นของหลินเฮ่าแล้ว ดูเชื่องช้ากว่ามาก

ฝ่ามือสยบมารสิบสามท่า

"รนหาที่ตาย"

เห็นซูเฉินไม่หลบเลี่ยง หลินเฮ่ายิ่งมีสีหน้าเย็นชา กระบวนท่าดาบคลั่งสะบั้นของเขาไม่เพียงมีอานุภาพร้ายกาจ แต่ที่สำคัญคือความเร็วเหนือกว่าทักษะยุทธ์ทั่วไปมาก

พริบตานั้น หลินเฮ่าเปลี่ยนวิถีโจมตี ไม่ได้เล็งที่ศีรษะ แต่พุ่งเป้าไปที่หน้าอกของซูเฉินแทน

"แย่แล้ว"

คนตระกูลซูหน้าถอดสี

ตำแหน่งหัวใจคือจุดตายของผู้ฝึกยุทธ์ หากถูกโจมตี ย่อมไม่มีทางรอดชีวิต

"ตายซะ"

หลินเฮ่ายิ้มเหี้ยมเกรียม กระบวนท่าดาบคลั่งสะบั้นฟาดลงบนหน้าอกของซูเฉินอย่างจัง

ทว่าเมื่อฝ่ามือฟาดลงไป หลินเฮ่ากลับต้องตื่นตระหนก เมื่อพบว่าบริเวณหน้าอกของซูเฉินมีพลังปราณปะทุขึ้นมาต้านทานโดยอัตโนมัติ แรงปะทะทำให้พลังของดาบคลั่งสะบั้นถูกทอนลงไปถึงครึ่งหนึ่ง

ตูม

ถึงกระนั้น กระบวนท่านี้ก็ยังกระแทกโดนหน้าอกซูเฉินเต็มแรง ทว่ากลับรู้สึกเหมือนฟาดฟันลงบนหินผา ไม่อาจสะเทือนร่างซูเฉินได้แม้แต่น้อย

ซูเฉินฝึกฝนเคล็ดเทพยุทธ์ไท่ซ่าง ใช้ร่างกายเป็นดั่งอาวุธ ความแข็งแกร่งของร่างกายเหนือชั้นกว่าผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปอย่างเทียบไม่ติด

กระบวนท่านี้อาจทำให้คุรุยุทธ์ที่ไม่ได้ระวังตัวบาดเจ็บได้ แต่ไม่มีทางทำอะไรซูเฉินได้เลย

"แย่แล้ว"

สีหน้าหลินเฮ่าเปลี่ยนไปทันที

ก่อนหน้านี้เขาไม่สนฝ่ามือของซูเฉิน เพราะคิดว่าหากฟันหน้าอกซูเฉินสำเร็จ การโจมตีของอีกฝ่ายย่อมหยุดชะงัก ไม่อาจทำอันตรายเขาได้

ทว่าตอนนี้ เขากลับสร้างบาดแผลให้ซูเฉินไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ในขณะที่ฝ่ามือของซูเฉินกำลังพุ่งเข้ามาที่หน้าอกเขาเช่นกัน

ด้วยความตื่นตระหนก หลินเฮ่ารีบยกมืออีกข้างขึ้นมาขวางไว้หน้าอก

ตูม

กร๊อบ

อ๊าก

เสียงสามเสียงดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน

ฝ่ามือของซูเฉินที่หนักหน่วงดั่งขุนเขากระแทกเข้าใส่หลินเฮ่า หักแขนของเขาจนสะบั้น ซ้ำยังซัดร่างหลินเฮ่ากระเด็นลอยละลิ่วออกไป

ตุ้บ

ร่างของหลินเฮ่าร่วงกระแทกพื้นอย่างแรงราวกับกระสอบขาด เลือดสดๆ พุ่งกระฉอกออกจากปากอย่างไม่ขาดสาย

เลือดสายหนึ่งไหลซึมจากมุมปากซูเฉิน สีหน้าเขาเย็นเยียบ

ฝ่ามือเมื่อครู่นี้เขาไม่ได้ออมแรงแม้แต่น้อย

เมื่อครู่หลินเฮ่าจงใจลงมือสังหารเขา หากไม่ใช่เพราะร่างกายเขาแข็งแกร่งกว่าผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไป เกรงว่าคงตายด้วยน้ำมือหลินเฮ่าไปแล้ว

สำหรับคนที่คิดจะฆ่าเขา ซูเฉินไม่มีทางใจอ่อนเด็ดขาด