บทที่ 19 ล่ากวางได้สองตัว ทำเงินได้ไม่น้อย

ฝูงกวางงั้นเหรอ? พอเฉินเจิ้นหัวพูดจบ เฉินลั่วก็ชะงักไป

ถ้าเป็นสัตว์อย่างอื่นเขาคงแค่ยิ้มรับแล้วปล่อยผ่าน

การเข้าป่าในสภาพอากาศแบบนี้ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่ถ้าเป็นฝูงกวาง...

เขาก็เริ่มจะหวั่นไหวขึ้นมาจริงๆ เพราะของล้ำค่าบนตัวกวางนั้นมีมากมาย

ทั้งเลือดกวาง เขากวางอ่อน หนังกวาง จู๋กวาง และอื่นๆ อีกเพียบ...

กวางหนึ่งตัวถ้าเทียบกับราคาสินค้าในตอนนี้

อย่างน้อยก็น่าจะขายได้สักหนึ่งถึงสองร้อยหยวน

ซึ่งเท่ากับเงินเดือนเกือบครึ่งปีของคนงานทั่วไปในเมืองเลยทีเดียว

โดยเฉพาะฝูงกวางนั้นหาเจอได้ยากมาก

คงเป็นเพราะช่วงปีสองปีนี้ไม่มีใครกล้าเข้ามาในป่าแถบนี้

ประกอบกับการล่าสัตว์ในที่อื่นๆ ยังคงมีอยู่อย่างต่อเนื่อง

จึงน่าจะฝูงกวางถูกไล่ต้อนมาจากที่ไหนสักแห่งจนหลุดมาถึงฝั่งนี้

เมื่อเห็นเฉินลั่วมีท่าทีสนใจ เฉินเจิ้นหัวก็เริ่มได้ใจ

เขาเหลือบมองไปทางห้องครัวเพื่อให้แน่ใจว่าเหลียงเสี่ยวเยี่ยนยังไม่เดินออกมา

ก่อนจะกระซิบอีกครั้ง “เป็นไงพี่ลั่ว จะลองสักตั้งไหม?” เฉินลั่วกำลังจะตอบตกลง

แต่จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขาตบไหล่เฉินเจิ้นหัว

“แกช่วยพี่กวาดหิมะตรงนี้ให้เสร็จก่อน

เดี๋ยวพี่ไปถามพี่สะใภ้แกดู”

ปฏิกิริยาของเฉินลั่วไม่ได้เกินความคาดหมายของเฉินเจิ้นหัว

เพราะเรื่องที่เฉินลั่วรักเมียนั้นเป็นที่เลื่องลือไปทั่วหมู่บ้านอยู่แล้ว

ในเมื่อเฉินลั่วเข้าไปถาม

นั่นก็หมายความว่าวันนี้มีโอกาสสูงที่จะได้ออกไปข้างนอก

และฝูงกวางคงไม่จากไปเร็วขนาดนั้น

อย่างน้อยก็น่าจะวนเวียนอยู่แถวนี้สักชั่วโมงสองชั่วโมง

ดังนั้นพวกเขายังพอมีเวลา

ในห้องครัว

เหลียงเสี่ยวเยี่ยนที่กำลังต้มข้าวต้มอยู่เห็นเฉินลั่วเดินเข้ามาก็ถามด้วยความสงสัย

“ทำไมไม่เรียกเจิ้นหัวเข้ามาผิงไฟข้างในล่ะ?” เฉินลั่วทรุดตัวลงนั่งผิงไฟข้างเตา

“มันเจอฝูงกวางที่ตีนเขา เลยมาถามพี่ว่าจะไปล่าด้วยกันไหม” พอได้ยินแบบนั้น

ร่างของเหลียงเสี่ยวเยี่ยนก็แข็งทื่อไปครู่หนึ่ง

แต่ไม่นานเธอก็กลับมาเป็นปกติแล้วตอบเสียงเบา

“ระวังตัวด้วยนะ ถ้าล่าได้ก็เอามา ถ้าไม่ได้ก็ช่างมันเถอะ

เงินทองในบ้านเราก็มีพอให้กินไปได้อีกนาน”

เฉินลั่วขานรับ “อื้ม งั้นน้องพาลูกๆ กินข้าวไปก่อนเลยนะ ไม่ต้องรอพี่

เที่ยงนี้เราจะได้กินของดีกัน”

พูดจบเขาก็ลุกขึ้นเดินกลับเข้าห้องไป

ครู่ต่อมาก็เดินออกมาพร้อมกับปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติ Type 56 ในมือ

เมื่อเทียบกับเมื่อวานซืน

แม้เหลียงเสี่ยวเยี่ยนจะยังคงกังวลอยู่บ้างแต่ก็ดูดีขึ้นมาก

เพราะครั้งนี้มีเฉินเจิ้นหัวไปด้วย

พ่อของเฉินเจิ้นหัวเคยเป็นวีรบุรุษในสงครามเกาหลี

ลูกเสือย่อมไม่ทิ้งลาย เจิ้นหัวติดตามพ่อเข้าป่าลงห้วยมาตั้งแต่เด็ก

ต่อมายังได้เข้ากองกำลังอาสาสมัครหมู่บ้าน

ฝีมือการยิงปืนก็ถือว่ายอดเยี่ยม

ถ้าเขาไม่ใช่ลูกชายคนเดียวของบ้าน

ด้วยนิสัยใจคอแบบนี้ ตำแหน่งผู้เฝ้าภูเขาของหมู่บ้านคงไม่ตกมาถึงมือเฉินลั่วหรอก

...

เฉินลั่วพาเฉินเจิ้นหัวเดินลัดเลาะอยู่ในป่าเกือบชั่วโมง

ถึงได้เห็นฝูงกวางที่กำลังก้มหน้ากินรากหญ้าอยู่ท่ามกลางแมกไม้

ในฝูงมีกวางตัวเต็มวัยสามตัว และลูกกวางอีกสี่ตัว

หนึ่งในกวางตัวเต็มวัยมีท่าทางการเดินที่ดูไม่เป็นธรรมชาติที่ขาหลัง

เห็นได้ชัดว่ามันได้รับบาดเจ็บ “เป็นไงพี่ลั่ว มั่นใจไหม?”

เฉินเจิ้นหัวสะพายปืนลูกซองแฝด

หมอบลงบนกองหิมะแล้วถามเสียงเบา เฉินลั่วคำนวณในใจพลางขมวดคิ้ว “พอไหว

แต่อย่างมากคงเก็บได้แค่สามตัว“”สามตัว?” เฉินเจิ้นหัวเบิกตากว้าง

มองเฉินลั่วด้วยความตกตะลึง เขาคิดว่าฝีมือยิงปืนของตัวเองดีพอตัวแล้ว

แต่เขายังมั่นใจว่าจะเก็บได้แค่อย่างมากตัวเดียวเท่านั้น

เพราะกวางไม่เหมือนกับพวกเก้งที่ซื่อบื้อ พวกมันตื่นตัวมาก

พอยิงนัดแรกออกไปที่เหลือต้องวิ่งกระเจิงแน่นอน ด้วยความเร็วของมัน

โอกาสที่นัดที่สองจะเข้าเป้านั้นแทบจะเป็นศูนย์ ดังนั้นตอนที่มา

เขาจึงคิดว่าเขากับเฉินลั่วเก็บกันคนละตัวก็หรูแล้ว

ไม่กล้าคิดไปไกลกว่านั้น แต่ตอนนี้เฉินลั่วกลับบอกว่ามั่นใจว่าจะเก็บได้ถึงสามตัว

นี่เขาเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

เฉินลั่วตบไหล่เขาเบาๆ “เดี๋ยวแกเล็งตัวเล็กตัวหนึ่ง

พี่จะจัดการตัวใหญ่สองตัวนั่นเอง

ถ้ามีโอกาสพี่จะเก็บตัวเล็กเพิ่มอีกตัว ถ้าไม่มีก็ช่างมัน”

เฉินเจิ้นหัวพยักหน้าด้วยสีหน้าแปลกๆ

ก่อนจะเล็งปากกระบอกปืนไปที่ลูกกวางตัวหนึ่ง ทันทีที่เขาตั้งลำปืน

ฝูงกวางที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตรก็เริ่มรู้สึกตัว

โดยเฉพาะกวางตัวเต็มวัยสองตัวที่หันขวับมามองทางนี้ ทว่าแม้หิมะจะตกหนักจนปิดภูเขา

แต่พืชพรรณเขียวขจีในแถบนี้ก็ยังมีอยู่มาก

ประกอบกับทั้งเฉินลั่วและเฉินเจิ้นหัวต่างก็เป็นพรานเก่าที่หมอบตัวลงต่ำมาก

กวางสองตัวนั้นจึงไม่พบสิ่งผิดปกติ หลังจากมองอยู่ครู่หนึ่ง

พวกมันก็ก้มหน้ากินหญ้าต่อ

เฉินลั่วฉวยจังหวะนั้นยกปืนขึ้นประทับบ่าทันที “ยิง!”

ปัง ปัง! สิ้นเสียงคำสั่ง เฉินลั่วก็ลั่นไกติดต่อกันสองนัด

กวางตัวเต็มวัยสองตัวล้มตึงลงกับพื้นทันที

เลือดสาดกระเซ็นย้อมหิมะเป็นวงกว้าง กว่าเฉินเจิ้นหัวจะตั้งสติได้และพยายามจะยิง

ลูกกวางพวกนั้นก็วิ่งหนีไปไกลหลายสิบเมตรแล้ว “โธ่เว้ย!”

เฉินเจิ้นหัวสบถออกมาอย่างหัวเสียพลางชกกำปั้นลงบนหิมะ

แล้วหันไปมองเฉินลั่วด้วยสายตาตัดพ้อ

แต่ตอนนั้นเฉินลั่วลุกขึ้นเดินตรงไปที่เหยื่อแล้ว

เขาจึงได้แต่ด่าตัวเองในใจที่ไม่เอาไหน ก่อนจะรีบลุกตามไป

“โห... กวางสองตัวนี้ตัวไม่เบาเลยนะเนี่ย น่าจะหนักสักหกเจ็ดสิบชั่งได้มั้ง?”

เฉินเจิ้นหัวเดาะลิ้น “เสียดายชะมัด เป็นตัวเมียทั้งคู่เลย

แบบนี้ก็อดได้เขากวางอ่อนกับจู๋กวางน่ะสิ ปัดโธ่!”

เฉินลั่วก้มลงมองที่ขาของกวางตัวหนึ่ง เป็นอย่างที่คิด

มีรอยกระสุนที่ยังไม่สมานดีอยู่จริงๆ เขาจึงพูดขึ้นว่า

“กวางตัวผู้คงโดนใครสอยไปก่อนแล้ว

ฝูงนี้ก็น่าจะเพิ่งหนีมาถึงที่นี่เมื่อวาน”

พูดจบเขาก็แบกกวางตัวหนึ่งขึ้นบ่าแล้วยิ้มพลางพูดต่อ “เอาเถอะ

ความโลภมากมันไม่ใช่เรื่องดี

กวางสองตัวนี้ก็ถือเป็นลาภลอยแล้ว อ้อ

ตัวที่วางอยู่ที่พื้นนั่นของแกนะ

ไปกันเถอะ“”เฮ้ยๆ ไม่เอาพี่ ของฟรีไม่มีในโลก

กวางตัวนี้ผมรับไว้ไม่ได้หรอก”

เฉินเจิ้นหัวเก็บปืนลูกซองแฝดแล้วรีบแบกกวางวิ่งตามไป

“ของฟรีที่ไหนกัน ถ้าแกไม่เจอฝูงกวางนี้ พี่ก็ไม่ได้สักตัวหรอก

ตอนนี้ได้มาตัวหนึ่งก็ดีมากแล้ว

อย่าพูดมาก ไม่งั้นคราวหน้าพี่ไม่พามาด้วยนะ” พอได้ยินแบบนั้น

เฉินเจิ้นหัวก็หุบปากฉับทันที แต่ผ่านไปไม่ถึงครึ่งนาที

เขาก็ทนไม่ไหวต้องพูดออกมาอีก

“ไม่ได้หรอกพี่ ผมยังไม่ได้ยิงสักนัดเลย ขืนแบกกวางกลับไปทั้งตัวแบบนี้

พ่อได้ตีผมตายแน่ อย่างมากผมขอแค่ครึ่งตัวพอ” เฉินลั่วชะงักเท้า

เมื่อนึกถึงนิสัยของลุงเหล่าเหนียน เขาก็พยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้ “งั้นก็ได้

แบกกลับไปก่อน เดี๋ยวให้พี่สะใภ้แกจัดการให้“”เออ แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย

แต่ได้ไปครึ่งตัวผมก็ยังรู้สึกไม่ดีอยู่ดี

เพราะเมื่อกี้พี่น่าจะส่งสัญญาณให้ผมก่อนจะยิง

งั้นมื้อเที่ยงนี้ผมขอไปฝากท้องที่บ้านพี่ก็แล้วกัน“”แน่นอนอยู่แล้ว

เที่ยงนี้เราจะทำเมนูกวางทั้งโต๊ะ พี่จะลงครัวเองเลย”

“ดีเลย พ่อผมยังมีเหล้าเฟินจิ่วที่เก็บไว้หลายปีอยู่อีกขวด

วันนี้เราสองคนพี่น้องมาจัดการมันให้เรียบเลยนะ”

ในขณะเดียวกัน ร่างหนึ่งก็มุดออกมาจากป่า เมื่อเห็นรอยเท้าและคราบเลือดบนพื้น

เขาก็มองไปทางหมู่บ้านเฉินเจียด้วยความประหลาดใจพลางขมวดคิ้ว

“หมู่บ้านเฉินเจียมีผู้เฝ้าภูเขาคนใหม่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

(จบบท)