บทที่ 19: การป้องกันไร้เทียมทานหนึ่งชั่วโมงของเรือโจรสลัด

บทที่ 19: การป้องกันไร้เทียมทานหนึ่งชั่วโมงของเรือโจรสลัด

หมู่เกาะชาบอนดี

“คุ้กรู้ได้ยังไงว่ากองทัพเรือวางกับดัก? ชั้นยังจับสังเกตอะไรไม่ได้เลย” เรย์ลี่ลูบคางอย่างใช้ความคิดขณะสังเกตสถานการณ์

“ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” แช็คกี้ยอมรับพลางส่ายหน้า “ต่อให้ชั้นกวาดตาดูข้อมูลข่าวกรองทุกชิ้น ก็หาจุดเชื่อมโยงกลับไปหากองทัพเรือหรือรัฐบาลโลกไม่ได้เลย คุ้กไปรู้อะไรมากันนะ?”

“ช่างเถอะ ระวังไว้ก่อนก็ไม่เสียหาย ถ้าคุ้กไหวตัวทัน หมอนั่นคงไม่โง่เดินเข้ากับดักหรอก” เรย์ลี่พยักหน้าอย่างเห็นด้วย “ถึงเขาและกิออนจะเก่ง แต่ก็ยังเทียบชั้นกับคนอย่างอาคาอินุไม่ได้ พวกเขายังไม่ไร้เทียมทาน ยังต้องการเวลาเติบโต ไม่มีทางที่พวกเขาจะบุ่มบ่ามวิ่งเข้าไปปะทะหรอก”

บนเรือสุริยคราส

“คุ้กคะ คิดอะไรอยู่เหรอคะ?” กิออนถามขณะเดินเข้ามาหา เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของเขา

“กิออน เธออยากจะเป็นผู้มีพลังผลปีศาจไหม?” คุ้กถาม สายตาประสานเข้ากับดวงตาของเธอ

กิออนกระพริบตาด้วยความประหลาดใจ “ผลปีศาจเหรอคะ? ผลอะไรคะ?”

“สายสัตว์มายา: ผลโทริ โทริ โมเดลฟีนิกซ์”

กิออนถึงกับกลั้นหายใจ เธอเคยได้ยินชื่อเสียงของผลนั้น พลังในตำนานที่เปลี่ยนร่างเป็นนกฟีนิกซ์และมีพลังฟื้นฟูอันน่าเหลือเชื่อ... มันคือเรื่องที่เล่าขานกันมาราวกับนิทานปรัมปรา

“คุ้กคะ คุณเจอผลปีศาจแล้วเหรอคะ?” เธอถาม หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น แต่แล้วเธอก็ส่ายหน้า มือจับแขนเขาไว้แน่น “คุณกินเถอะค่ะ คุณเป็นกัปตัน คุณน่าจะใช้ประโยชน์จากมันได้ดีกว่า”

“เรายังไม่ได้มันมาหรอก แต่มีโอกาสที่จะได้” คุ้กตอบ สังเกตเห็นประกายความปรารถนาวูบหนึ่งในดวงตาของเธอ... เธออยากได้มัน แต่เธอยอมสละมันให้เขา

คุ้กยิ้มในใจ เขาไม่ได้มีความสนใจส่วนตัวในผลปีศาจ ไม่ใช่แค่เรื่องทำให้ตัวเองเก่งขึ้น แต่ถ้ากิออนกินผลนี้ พลังของเธอก็จะเพิ่มขึ้น...และด้วยระบบของเขา นั่นหมายถึงความแข็งแกร่งของเขาก็จะเพิ่มตามไปด้วยทางอ้อม

วิน-วินทั้งสองฝ่าย

อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีประโยชน์ที่จะให้ความหวังเธอสูงเกินไปในตอนนี้ หากแผนการไม่สำเร็จ เขาไม่อยากให้เธอผิดหวัง

“กิออน เรามีเอเทอนอลโพสล็อกเป้าเกาะฟิคาโรมันไหม?” คุ้กเปลี่ยนเรื่อง

“มีค่ะ” กิออนพยักหน้า หยิบเอเทอนอลโพสออกมา ในดวงตาของเธอตอนนี้มีประกายความมุ่งมั่นฉายชัด เธอพร้อมทุ่มสุดตัวเพื่อช่วยให้คุ้กได้ครอบครองผลปีศาจอันทรงพลังนี้

คุ้กพิจารณาแผนที่

“ใช้เวลาเดินทางประมาณหนึ่งอาทิตย์ค่ะกว่าจะถึงเกาะฟิคาโรมัน” กิออนกล่าว คิ้วขมวดมุ่นด้วยความกังวล “ถ้าเกิดมีคนอื่นชิงตัดหน้าเอาผลปีศาจไปก่อนล่ะคะ?”

“ไม่หรอก” คุ้กยืนยันให้เธอมั่นใจ “ตราบใดที่ชั้นยังไม่โผล่หัวไป ผลปีศาจผลนั้นก็จะไม่ไปไหน ไม่มีใครหน้าไหนจะได้ครอบครองมันทั้งนั้น”

กิออนมองเขาอย่างงุนงง “ทำไมล่ะคะ?”

“เพราะมันเป็นของขวัญไงล่ะ” คุ้กแสยะยิ้มมุมปาก “ของขวัญจากกองทัพเรือและรัฐบาลโลก พวกมันไม่มีทางแกะกล่องจนกว่าแขกรับเชิญกิตติมศักดิ์...อย่างชั้น...จะไปถึง”

ความเข้าใจฉายวาบบนใบหน้าของกิออน “งั้นก็เป็นกับดักสินะคะ...”

สัญชาตญาณแรกของเธอคือจะบอกว่ามันอันตรายเกินไป และควรหลีกเลี่ยงเกาะนั้น แต่พอเห็นสีหน้าแน่วแน่ของคุ้ก เธอก็หยุดคำพูดไว้ เธอรู้ว่าเขาจะไม่มีวันถอย กลับกัน... เธอสัญญาเงียบๆ กับตัวเองว่าจะทำทุกอย่าง ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร เพื่อช่วยให้เขาชิงผลไม้นั้นมาให้ได้

“ในอีกหนึ่งอาทิตย์ แต้มความสำเร็จของชั้นจะทะลุแสนแน่นอน” คุ้กกำหมัดแน่น เขาหันหัวเรือมุ่งหน้าสู่เกาะฟิคาโรมัน “ไปกันเถอะ”

ระหว่างการเดินทาง คุ้กเรียกทุกคนมารวมตัวและกางแผน

“พอถึงเกาะฟิคาโรมัน ชั้นกับกิออนจะขึ้นฝั่ง ส่วนที่เหลือรออยู่บนเรือ ตราบใดที่พวกเธออยู่บนเรือ ‘สุริยคราส’ พวกเธอจะปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์”

แฮนค็อก แซนเดอร์โซเนีย และมารีโกลด์หันมองหน้ากันด้วยความกังขา “ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์งั้นเหรอคะ?” แฮนค็อกถามพลางกวาดตามองเรือ แม้มันจะสร้างจากวัสดุหายากและแข็งแกร่ง แต่คำว่าไร้เทียมทานดูจะเป็นคำคุยโตเกินจริง

แม้แต่กิออนยังขมวดคิ้ว ในฐานะนักรบที่แข็งแกร่ง เธอรู้ดีว่าตัวเองสร้างความเสียหายได้มากแค่ไหนหากเอาจริง... เรือลำนี้จะทนได้จริงหรือ?

คุ้กยิ้มอย่างมั่นใจ “เรือลำนี้กำลังจะได้รับพลังป้องกันไร้เทียมทานวันละหนึ่งชั่วโมง ซึ่งในช่วงเวลานั้น ไม่ว่าการโจมตีไหนก็ทำอะไรมันไม่ได้”

ลูกเรือจ้องมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา พลังแบบนั้นไม่เคยได้ยินมาก่อน

คุ้กไม่ได้คิดจะปิดบังความจริง พวกเธอสมควรได้รับรู้ว่าพวกเธอกำลังโดยสารอยู่บนเรือแบบไหน...และเขาสัมผัสได้ถึงความกังวลของพวกเธอ แฮนค็อกและกิออนฝึกฝนอย่างหนัก ผลักดันตัวเองจนถึงขีดสุด แรงกดดันจากการต้องเผชิญหน้ากับรัฐบาลโลกกำลังถาโถมใส่ทุกคน

“เรื่องจริงเหรอคะ?” กิออนถาม ตาโต

“เรื่องแบบนี้ชั้นไม่เอามาล้อเล่นหรอก” คุ้กตอบ สายตามั่นคง

กิออนกระพริบตาด้วยความประหลาดใจ มองไปรอบๆ ดาดฟ้าเรือ เธอไม่เคยได้ยินความสามารถแบบนี้มาก่อน ยิ่งรู้จักคุ้ก เธอก็ยิ่งตระหนักว่าตัวเองไม่รู้อะไรเลย เขามีความลับอะไรซ่อนอยู่อีกนะ?

ขณะที่เรือสุริยคราสแล่นฝ่าเกลียวคลื่นด้วยความเร็วสูง คุ้กก็เริ่มสรุปกลยุทธ์ขั้นสุดท้าย ความไร้เทียมทานของเรือทำงานเฉพาะตอนที่พวกเขาอยู่บนเรือ ถ้าออกไปข้างนอก พวกเขาก็เปราะบาง

“เรายังเทียบชั้นอาคาอินุไม่ได้ เป้าหมายหลักคือชิงผลปีศาจแล้วรีบชิ่งทันที” คุ้กคิด “พอได้ของมาแล้ว เราก็ถอย หนึ่งชั่วโมงเหลือเฟือสำหรับการหนีการไล่ล่า”

ความท้าทายที่ใหญ่ที่สุดคือการฉกผลไม้ท่ามกลางความโกลาหล

“อย่างหนึ่งที่แน่นอน...” คุ้กพึมพำกับตัวเอง “ชั้นจะไม่ทำตัวมุทะลุเหมือนลูฟี่ที่วิ่งทะเล่อทะล่าเข้าใส่ดงตีนแน่ๆ ไม่มีการวิ่งไปรับดาบหน้าหรอก”

เขารู้ดีว่าด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบัน เขาสามารถต้านทานพลเรือเอกได้สักพัก...ถ้าเขาสู้ด้วยสมอง

วันเวลาผ่านไป เรือสุริยคราสเข้าใกล้เกาะฟิคาโรมันมากขึ้นทุกที

ทว่า บนเกาะนั้น... ได้กลายเป็นกลียุคไปเรียบร้อยแล้ว เหล่าโจรสลัดจากทั่วสารทิศต่างมุ่งหน้ามาที่นี่ ต่อสู้แย่งชิงผลปีศาจกันอย่างดุเดือด เลือดสดๆ ชโลมหาดทรายขณะที่ผลไม้เปลี่ยนมือไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่มีใครสามารถครอบครองมันได้นานก่อนจะถูกรุมทึ้ง

แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป... เมื่อใครบางคนมาถึง

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═