บทที่ 18 ลูฟี่ เกาะนี้มีสมบัติอยู่จริงๆ นะ

บทที่ 18 ลูฟี่ เกาะนี้มีสมบัติอยู่จริงๆ นะ

ปรากฏว่าคามี่เคยเป็นโจรสลัดมาก่อน

เมื่อหลายปีก่อน เขาเดินทางมาที่เกาะนี้พร้อมกับลูกเรือเพื่อตามหาสมบัติ ระหว่างที่สำรวจ เขาพบกองลังเปล่าบนยอดเขา แต่ด้วยอุบัติเหตุทำให้เขาตกลงไปติดอยู่ในลังใบหนึ่ง...และเพื่อนๆ ที่เขาไว้ใจกลับลืมเขาและทิ้งเขาไว้ที่นี่

นั่นคือเรื่องราวเมื่อยี่สิบปีก่อน

เมื่อเวลาผ่านไป ร่างกายของเขาก็หลอมรวมเข้ากับกล่อง ปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ที่แปลกประหลาดนี้ได้อย่างสมบูรณ์ เขายังได้ผูกมิตรกับสัตว์รูปร่างประหลาดบนเกาะและตัดสินใจที่จะปกป้องพวกมัน เพื่อการนั้น เขาจึงใช้วิธีหลอกผีเพื่อไล่ตะเพิดโจรสลัดที่ขึ้นมาบนเกาะ...เหมือนที่เขาพยายามทำกับพวกลูฟี่

แต่ไม่เพียงแค่แผนหลอกผีจะล้มเหลว เขายังโดนจับได้ทันทีอีกด้วย

กระนั้น ก็ยังมีบางสิ่งที่คามี่เก็บซ่อนไว้ในใจตลอดหลายปีที่ผ่านมา...นั่นคือหีบสมบัติบนยอดเขาที่ยังไม่เคยถูกเปิด ในที่สุดเขาก็ขอให้ลูฟี่ช่วยขึ้นไปเอามันลงมา

ลูฟี่ปีนขึ้นไปบนยอดเขา แต่กลับพบว่าหีบสมบัตินั้นว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง

"เจ้าหนูหมวกฟางบอกว่าจะเก็บสมบัติไว้เอง ช่างเป็นคนดีจริงๆ... ถึงกล่องจะว่างเปล่า แต่เขาก็ยังแกล้งทำเป็นเล่นละครเพื่อรักษาน้ำใจฉัน..."

เสียงของคามี่สั่นเครือด้วยความตื้นตัน

ทว่าคาร์ลไม่ได้แปลกใจ นี่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นตามเนื้อเรื่องต้นฉบับเป๊ะๆ

แม้ไม่มีเขาอยู่ เนื้อเรื่องก็ดำเนินไปในทิศทางเดิม นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา

นามิถอนหายใจอย่างหงุดหงิด "ฉันนึกว่าจะเจอสมบัติซะอีก แต่กลายเป็นแค่พวกสัตว์หายาก... น่าผิดหวังชะมัด!"

ลูฟี่ที่ไม่สะทกสะท้าน ยิ้มกว้าง "ฮิฮิ! ไม่เห็นเป็นไรเลยนามิ! การผจญภัยครั้งนี้ก็สนุกดีออก! ตอนโดนพวกสัตว์ประหลาดหลอกก็น่าตื่นเต้นดีนะ!"

พอได้ยินแบบนั้น ทุกคนก็อดหัวเราะไม่ได้

คาร์ลครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแล้วหยิบ 'เรดาร์ค้นหาผลปีศาจ' ออกมา พอกดปุ่ม เขาก็เห็นสัญญาณสว่างวาบกระพริบอยู่ตรงจุดที่พวกเขายืนอยู่พอดี

"หึ ลูฟี่ เกาะนี้มีสมบัติอยู่ จริงๆ นะ" คาร์ลพูดพร้อมรอยยิ้มขณะเปิดเรดาร์ให้ดู

"หรือว่าจะเป็น...?" ตาของนามิและลูฟี่เป็นประกาย

คาร์ลเดินตามทิศทางของเรดาร์ ไปหยุดอยู่หน้าภูเขาลูกเดียวกับที่ลูฟี่เพิ่งปีนขึ้นไปเมื่อกี้

วูบ!

ด้วยการตวัดดาบออบซิเดียนเพียงครั้งเดียว คาร์ลผ่าภูเขาทั้งลูกแยกออกจากกันในพริบตา!

ยอดเขาทั้งลูกแตกออก เผยให้เห็นถ้ำที่ซ่อนอยู่ภายใน

และสิ่งที่วางสงบนิ่งอยู่ในนั้น คือหีบสมบัติที่ไม่เคยมีใครแตะต้องมานานปี

นี่มัน...

"มีสมบัติอยู่จริงๆ ด้วย!"

คาร์ลใช้ดาบงัดฝาหีบเปิดออก เผยให้เห็นผลไม้รูปร่างประหลาดที่มีลวดลายก้นหอยปกคลุม

"ผลปีศาจ!" ลูฟี่และนามิร้องเฮลั่นด้วยความตื่นเต้น

คนอื่นๆ แม้จะรู้ว่าลูฟี่และคาร์ลเป็นผู้มีพลังพิเศษ แต่พวกเขาก็ไม่เคยเห็นผลปีศาจของจริงมาก่อน

นี่น่ะเหรอผลปีศาจ...

คาร์ลหยิบสมุดสารานุกรมผลปีศาจออกมาเปิดเทียบดูรูปร่างของผลไม้

"อืม... นี่มันของดีเลยนะ! มันคือ ผลฮิโตะ ฮิโตะ โมเดล เท็นกุ  สายโซออนมายา! ใครก็ตามที่กินผลสายสัตว์มายาเข้าไป จะกลายเป็นยอดฝีมือที่ทั่วทั้งท้องทะเลต้องเกรงกลัว!"

เสียงลมหายใจของทุกคนหนักหน่วงขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดของคาร์ล

แม้พวกเขาจะไม่เข้าใจรายละเอียดทั้งหมด แต่ความหมายนั้นชัดเจน...ใครที่กินสายสัตว์มายาจะแข็งแกร่งสุดๆ!

คาร์ลเก็บผลปีศาจแล้วเริ่มอธิบาย

"ผลปีศาจแบ่งออกเป็น 3 ประเภท: พารามีเซีย โลเกีย และโซออน"

"ฉันกับลูฟี่เป็นสายพารามีเซีย สี่จักรพรรดิอย่างหนวดขาวและบิ๊กมัมก็เป็นสายพารามีเซียเหมือนกัน"

"โดยเฉพาะหนวดขาว ที่ได้ชื่อว่าเป็น ชายที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ผลกุระ กุระ (สั่นสะเทือน) ของเขาสามารถสร้างแผ่นดินไหวรุนแรงพอที่จะเกิดสึนามิและทำลายเกาะทั้งเกาะได้ง่ายๆ"

"ส่วนพลเอกแห่งกองทัพเรือล้วนเป็นสายโลเกีย แต่ละคนมีพลังระดับล้างบางเกาะได้ทั้งนั้น"

"แล้วก็มีสายโซออนพันธุ์สัตว์มายา อย่างจอมพลเซ็นโงคุ และจักรพรรดิไคโด ผู้ใช้สายสัตว์มายานั้นอยู่คนละระดับกับคนทั่วไป"

"เซ็นโงคุมีผลฮิโตะ ฮิโตะ โมเดล พระโพธิสัตว์ ส่วนไคโด... เอาเป็นว่าไคโดเป็น อมตะ"

"เจ้านั่นเคยโดดลงมาจากความสูง 10,000 เมตรเพื่อฆ่าตัวตายเล่นๆ...แต่กลับรอดมาได้โดยไร้รอยขีดข่วน"

"ณ ตอนนี้ ถ้าฉันกับลูฟี่ต้องไปสู้กับปีศาจพวกนั้น... โอกาสชนะแทบจะริบหรี่"

ทุกคนยืนอึ้งตะลึงงัน

คำพูดของคาร์ลทำลายความเข้าใจเรื่องความแข็งแกร่งที่พวกเขามีจนหมดสิ้น เป็นครั้งแรกที่พวกเขาตระหนักว่ายอดฝีมือที่แท้จริงของโลกนี้น่ากลัวขนาดไหน

แต่แทนที่จะหวาดกลัว โซโลกลับดูสงบนิ่ง...แถมยังดูตื่นเต้นด้วยซ้ำ

"อาจารย์คาร์ล" เขาเอ่ยขึ้น "คราวที่แล้ว คุณบอกว่าลูฟี่สามารถสู้กับพลเอกได้... งั้นก็หมายความว่าลูฟี่มีพลังทำลายเกาะได้เหมือนกันเหรอ?"

คาร์ลหันไปมองลูฟี่

ลูฟี่ยิ้ม กดหมวกฟางลงปิดตาเล็กน้อย

"ถ้าฉันเอาจริง" เขาพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ "เกาะนี้ก็หายไปได้เหมือนกัน"

เฮือก!!!

ทั้งอุซปและจังโก้สูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ

พวกเขาไม่เคยจินตนาการเลยว่ามีปีศาจระดับโลกเดินทางร่วมทางอยู่ข้างๆ

ส่วนนามิ ยืนตัวแข็งทื่อเหมือนต้องมนต์

เธอเคย เห็น ลูฟี่และคาร์ลสู้มาแล้ว...พลังทำลายล้างที่พวกเขาสร้างขึ้นมันเหนือจริงมาก

และตอนนี้ ความคิดเก่าๆ ก็ผุดขึ้นมาในหัวเธออีกครั้ง

ถ้าฉันพาลูฟี่กับคนอื่นๆ กลับไปที่บ้านเกิด... บางที...

เธอจมอยู่ในความคิดจนลืมแม้กระทั่งจะแย่งผลปีศาจมาจากมือคาร์ล

ส่วนคามี่ เขายืนอึ้งไปเลย คาร์ลพูดเรื่องผลปีศาจเหมือนเป็นความรู้ทั่วไป ราวกับกำลังอ่านคัมภีร์ไบเบิลให้ฟัง...คามี่แทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

หลังจากสำรวจเสร็จ ก็ถึงเวลาต้องออกจากเกาะ

ลูฟี่ชวนคามี่เข้าร่วมกลุ่มอีกครั้ง แต่คามี่ส่ายหน้า

"สมบัติที่แท้จริงของเกาะนี้... คือสัตว์หายากพวกนี้แหละ" เขาพูดพร้อมรอยยิ้ม

ลูฟี่ไม่เซ้าซี้ เขาเพียงแค่ยิ้มกว้างแล้วโบกมือลา

"โอเค! รักษาตัวด้วยนะ คามี่!"

จากนั้น ลูกเรือทั้งหมดก็กลับขึ้นเรือ

แม้เรือจะออกเดินทางมาแล้ว แต่อุซป จังโก้ และนามิ ก็ยังไม่หายตกใจกับสิ่งที่เพิ่งได้รับรู้

ขณะที่เรือโจรสลัดค่อยๆ แล่นห่างออกจากเกาะสมบัติ คาร์ลเรียกทุกคนมารวมตัวกันที่ดาดฟ้าเรือ

จากนั้น เขาก็วางผลปีศาจ สองผล ลงตรงหน้าพวกเขา

อุซป จังโก้ เล็คกี้ และนามิ กลืนน้ำลายเอือก

ความรู้สึกแรก? ความโลภ ความรู้สึกที่สอง? ความตระหนักรู้...นี่ไม่ใช่แค่ผลปีศาจธรรมดา

ลูฟี่ยิ้ม "อาจารย์คาร์ล เราจะตัดสินกันเหรอว่าใครจะได้กิน?"

"ถูกต้อง"

คาร์ลพยักหน้า

"ฉันสอนเทคนิคการหายใจให้พวกนายไปแล้ว แต่นั่นช่วยแค่ปรับพื้นฐานความแข็งแกร่ง ไม่ได้ทำให้เก่งขึ้นแบบก้าวกระโดด"

"เรากำลังจะเข้าสู่แกรนด์ไลน์...สถานที่ที่เปรียบเหมือนสุสานของโจรสลัด"

"ถ้าไม่มีพลัง พวกนายไม่รอดแน่"

"ฉัน ลูฟี่ และโซโล แข็งแกร่งพอตัว แต่เราปกป้องทุกคนตลอดเวลาไม่ได้"

"ดังนั้น สำหรับคนที่อยากเก่งขึ้นเร็วๆ ทางเลือกที่ดีที่สุดตอนนี้คือผลปีศาจ"

ลูกเรือมองหน้ากัน สีหน้าเคร่งเครียด

คาร์ลพูดต่อ

"ฉันตัดสินใจแล้วว่า ผลสัตว์มายา: เท็นกุ ควรจะเป็นของอุซป"

"ความแข็งแกร่งของอุซปตอนนี้ถือว่าน้อยที่สุด แต่ร่างเท็นกุจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง"

"มันบินได้ สายตาก็ดีเยี่ยม สำหรับพลซุ่มยิงอย่างอุซป นี่คือพลังที่สมบูรณ์แบบ"

ทุกคนหันขวับไปมองอุซป ที่กำลังนั่งตัวแข็งทื่อด้วยความช็อก

"ข้อเสียที่ว่ายน้ำไม่ได้น่ะเหรอ?" คาร์ลแสยะยิ้ม "ไม่สำคัญหรอก"

"การต่อสู้ของพวกเราอยู่บนเรือหรือไม่ก็บนเกาะ เราไม่ใช่มนุษย์เงือก ดังนั้นการสู้ในน้ำไม่เคยเป็นทางเลือกของเราอยู่แล้ว"

หัวใจของอุซปเต้นรัวราวกับกลองศึก

เขา รู้ดี ว่าตัวเองอ่อนแอที่สุดในกลุ่ม ถ้าเข้าไปในแกรนด์ไลน์สภาพนี้ เขาคงไม่ต่างอะไรกับศพเดินได้

แต่ตอนนี้ คาร์ลกำลังยื่นผลปีศาจสายสัตว์มายาให้เขา...ผลที่จะเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นยอดฝีมือระดับเดียวกับไคโดหรือเซ็นโงคุ

นี่คือโอกาสของเขา

โอกาสที่จะแข็งแกร่งขึ้น

โอกาสที่จะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของตัวเอง

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═