บทที่ 13 ลูฟี่ หมอนั่นเป็นโจรสลัด

บทที่ 13 ลูฟี่ หมอนั่นเป็นโจรสลัด

ลูฟี่มองดูภาพตรงหน้าด้วยความขบขัน...มันเป็นฉากที่ตลกจริงๆ

แต่อุซปรีบงัดหนังสติ๊กออกมาแล้วตะโกนลั่น “อย่ามาดูถูกกันนะ! ฉันมีศักดิ์ศรีของฉัน! เพราะงั้นคนถึงเรียกฉันว่า ‘อุซปผู้ภาคภูมิ’! เมื่อกี้ก็เห็นแล้วนี่...ฝีมือหนังสติ๊กของฉันแม่นยิ่งกว่าปืนพกธรรมดาซะอีก!”

คำพูดของเขาทำให้ลูฟี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดหมวกฟางลงปิดตาเงียบๆ

ลูฟี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ถ้าชักปืนออกมาแล้ว ก็เตรียมใจที่จะเอาชีวิตเข้าแลกซะ... นี่ไม่ใช่ของเล่นสำหรับเอาไว้ขู่ขวัญหรอกนะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น อุซปก็ตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัว

โซโลแสยะยิ้มพร้อมขยับดาบออกจากฝักเล็กน้อย “แกกำลังยืนอยู่ต่อหน้าโจรสลัดตัวจริงนะเฟ้ย”

คาร์ลและนามิเองก็ตีหน้าเคร่งขรึม เล่นไปตามน้ำด้วย แรงกดดันจากการเผชิญหน้าดำเนินไปชั่วครู่ ก่อนที่อุซปจะทนไม่ไหวและเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น

“คำพูดของโจรสลัดตัวจริงนี่มันคนละชั้นเลยแฮะ... ทรงพลังชะมัด!” อุซปพูดด้วยความเลื่อมใส

แต่แล้ว ลูฟี่และคนอื่นๆ ก็หลุดขำออกมา

ลูฟี่ยิ้มกว้าง “ฉันแค่ก๊อปปี้คำพูดมาจากแชงค์ คนที่ฉันเคารพมากๆ น่ะ”

อุซปตกตะลึง “แชงค์?! แชงค์ผมแดงน่ะเหรอ?! นายรู้จักเขาด้วยเรอะ!”

“อื้ม พ่อนายคือยาซปใช่มั้ยล่ะ?”

พอได้ยินชื่อพ่อ อุซปถึงกับหงายหลังด้วยความช็อก

หลังจากได้คุยกับลูฟี่ อุซปก็ได้รู้ความจริงว่าลูฟี่รู้จักพ่อของเขาจริงๆ และยาซปก็เป็นสมาชิกของกลุ่มโจรสลัดผมแดง ด้วยความดีใจสุดขีด อุซปจึงพาลูฟี่และพรรคพวกไปที่ร้านอาหาร โดยบอกว่าจะเลี้ยงฉลองให้เต็มที่

แน่นอนว่าลูฟี่ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธของฟรี

ในขณะเดียวกัน คาร์ลได้มัดจังโก้และพี่น้องแมวเหมียวเอาไว้เรียบร้อยแล้ว โดยมีเจ้าสิงโตชิกิคอยเฝ้ายามไม่ให้หนีไปไหน

ระหว่างมื้ออาหาร ลูฟี่ถามเรื่องที่ซื้อเรือโจรสลัด แต่แทนที่จะตอบ อุซปกลับมีท่าทีอึกอักก่อนจะอาศัยจังหวะชิ่งหนีออกไปเงียบๆ

คาร์ลสอบถามเจ้าของร้านถึงได้รู้ความจริงว่า อุซปไม่ได้จ่ายเงินเลยสักแดงเดียว...คงเพราะหมอนั่นไม่มีเงินตั้งแต่แรก แล้วพวกลูฟี่ดันกินล้างผลาญซะขนาดนั้น

หลังจากนั้น เด็กแสบสามคนจากหมู่บ้านไซรัป (กลุ่มโจรสลัดอุซป) ก็ตามมาหาอุซป และลงเอยด้วยการโดนโซโลกับนามิแกล้งเล่น

จากปากคำของเด็กๆ พวกเขาได้รู้ว่าอุซปไปที่คฤหาสน์หลังใหญ่เพื่อเล่าเรื่องตลกให้คุณหนูที่กำลังป่วยฟัง เพื่อให้เธอยิ้มได้ เรื่องนี้ทำให้พวกเขามองอุซปในมุมใหม่ที่ดีขึ้น

แต่เรื่องนั้นก็ไม่ได้เกี่ยวกับพวกเขาโดยตรง

“งั้นเราไปที่คฤหาสน์นั่นกันเถอะ ไปดูว่าจะขอซื้อเรือได้รึเปล่า!” ลูฟี่พูดขึ้น เขายังคงจำเป้าหมายหลักที่มาเกาะนี้ได้ โดยไม่ลังเล เขาเดินดุ่มๆ มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ทันที

เมื่อมาถึงหน้าคฤหาสน์หรู ลูฟี่ก็ทำเรื่องบ้าระห่ำตามเคย เขาใช้ท่าเดินชมจันทร์กระโดดข้ามรั้วเข้าไปในสวนดื้อๆ คาร์ลไม่มีทางเลือกนอกจากต้องหิ้วปีกนามิกับโซโลตามเข้าไปด้วย

หลังจากเข้ามาได้ไม่นาน พวกเขาก็เห็นอุซปกำลังเล่าเรื่องให้ คายะ สาวน้อยผมบลอนด์ผู้เลอโฉมฟังอยู่

“เฮ้! อุซป! นายอยู่นี่เองเหรอ!” ลูฟี่ตะโกนเรียก

“พวกนาย?! เข้ามาทำอะไรที่นี่เนี่ย?!” อุซปถามด้วยความตื่นตระหนก

คายะที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างตกใจเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน “พวกคุณคือเพื่อนที่อุซปเล่าให้ฟังเหรอคะ? แสดงว่าเขาไม่ได้โกหกสินะ!”

ลูฟี่ส่ายหน้า “เปล่า ไม่ใช่เพื่อนหรอก เราแค่จะมาขอร้องอะไรหน่อย”

“ขอร้องเหรอคะ?”

“ใช่ เราอยากจะขอซื้อระ...”

ยังไม่ทันที่ลูฟี่จะพูดจบ ชายร่างสูงสวมแว่นตาในชุดสูทสีดำก็พุ่งเข้ามาขัดจังหวะด้วยความโกรธเกรี้ยว “พวกแกเป็นใคร เข้ามาบุกรุกในสวนได้ยังไง?! อุซป! แกอีกแล้วเรอะ! แกกำลังรบกวนเวลาพักผ่อนของคุณหนูนะ!”

คายะรีบพยายามอธิบาย “คุระฮาโดล ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ...”

แต่คุระฮาโดลส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “คุณหนูครับ คุณหนูกำลังป่วยหนัก ควรจะพักผ่อนให้มาก แล้วคุณหนูก็ไม่ควรไปเกลือกกลั้วกับคนอย่างอุซป...มันเป็นลูกชายของโจรสลัดสกปรกนะครับ!”

“คุระฮาโดล! พอได้แล้ว!” คายะประท้วง

“ไม่ครับคุณหนู! ผมจำเป็นต้องพูด! โจรสลัดมันสกปรกและป่าเถื่อน และหมอนั่นก็มีเลือดโจรสลัดไหลเวียนอยู่ในตัว! คุณหนูเกิดในตระกูลผู้ดี...ไม่ควรไปคบค้าสมาคมกับคนพรรค์นั้น!”

คายะอยากจะเถียง แต่จู่ๆ เธอก็เริ่มไอออกมาอย่างรุนแรง หายใจหอบถี่

อุซปโกรธจนเลือดขึ้นหน้า กระชากคอเสื้อคุระฮาโดลแล้วตะคอก “ฉันไม่ยอมให้แกมาดูถูกพ่อฉันนะเว้ย!”

ลูฟี่เอียงคอด้วยความงุนงง “หมอนี่เป็นใครกันอะ?”

คาร์ลเห็นว่าสถานการณ์ดำเนินมาถึงจุดที่คาดไว้แล้ว จึงพูดขึ้นเรียบๆ “ลูฟี่ หมอนั่นเป็นโจรสลัด”

คุระฮาโดลที่กำลังจะอ้าปากเยาะเย้ยอุซปชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อ ในขณะที่อุซป คายะ นามิ และโซโล ต่างหันขวับมามองคาร์ลเป็นตาเดียว ราวกับรอคำอธิบาย

“เจ้านี่น่ะเหรอโจรสลัด?” ลูฟี่ยิ่งทำหน้างงเข้าไปใหญ่

“ลูฟี่ นายลืมไปแล้วเหรอ? กลุ่มโจรสลัดคุโรเนโกะที่เราเพิ่งจัดการไป...หมอนี่คืออดีตกัปตันของพวกมัน ‘กัปตันคุโระ’”

คาร์ลอธิบายต่อ “ฉันเคยเห็นใบประกาศจับของเขาในห้องทำงานทหารเรือที่เชลล์ทาวน์ กัปตันมอร์แกนจับตัวคุโระได้และได้เลื่อนยศเพราะเรื่องนั้น เขาเลยเก็บใบประกาศจับของคุโระไว้ในลิ้นชัก”

“แต่มอร์แกนและกองทัพเรือไม่เคยรู้ความจริง...ว่าตัวจริงของคุโระยังไม่ตาย แต่แอบซ่อนตัวอยู่ที่นี่ภายใต้ชื่อปลอม”

คาร์ลแสยะยิ้มเย้ยหยัน “ฉันพูดถูกไหม... ‘กัปตันคุโระ’?”

คุระฮาโดล หรือคุโระ มักจะป่าวประกาศว่าเกลียดชังโจรสลัด แต่ความจริงแล้ว เขาเป็นแค่คนขี้ขลาดที่กลัวความตายจนยอมทิ้งแม้กระทั่งชื่อของตัวเอง

ทุกสายตาจับจ้องไปที่คุโระ

ใบหน้าของคายะเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ แต่คุโระกลับไม่ได้ปฏิเสธ เขายังคงติดใจกับคำพูดของคาร์ล...ที่บอกว่า "กลุ่มโจรสลัดคุโรเนโกะถูกจัดการไปแล้ว" แผนการทั้งหมดของเขาขึ้นอยู่กับความร่วมมือของลูกน้องเก่า ถ้าพวกนั้นถูกจัดการไปแล้วจริงๆ แผนที่เขาวางมาทั้งหมดก็พังทลาย

แต่หลังจากอดทนแฝงตัวมาถึงสามปี จะให้เขายอมรับความล้มเหลวง่ายๆ ได้ยังไง?

“แกกำลังจะบอกว่า... แกทำลายกลุ่มโจรสลัดคุโรเนโกะของฉันงั้นเรอะ?” น้ำเสียงของคุโระทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยรังสีอำมหิต

แค่ประโยคนั้น ก็เป็นการยืนยันตัวตนของเขาอย่างชัดเจน

คายะยกมือปิดปากด้วยความตกใจ ส่วนอุซปที่หวาดกลัวรีบปล่อยมือจากคอเสื้อคุโระแล้วถอยกรูดไปหลบหลังลูฟี่ทันที

ลูฟี่ตอบกลับอย่างสบายๆ “อื้ม พวกมันจะมาปล้นพวกเรา เราเลยปล้นกลับซะเลย แถมยังจับไอ้คนที่ค่าหัวเก้าล้าน กับอีกสองคนที่ค่าหัวเจ็ดล้านได้ด้วยนะ!”

ลูฟี่จำชื่อพวกมันไม่ได้ แต่จำค่าหัวได้แม่น

คุโระปะติดปะต่อเรื่องราวอย่างรวดเร็วและรู้ว่าลูฟี่พูดความจริง เมื่อเห็นว่าไม่มีประโยชน์ที่จะเสแสร้งต่อไป เขาจึงหยิบถุงมือติดกรงเล็บยาวเฟื้อยออกมาจากที่ไหนสักแห่งแล้วสวมมัน จากนั้น ด้วยความเคยชิน เขาใช้ส้นมือดันแว่นตาขึ้น

จังหวะนั้นเองที่คายะได้รู้ความจริงเบื้องหลังนิสัยการดันแว่นแปลกๆ ของพ่อบ้านผู้แสนดี และหัวใจของเธอก็ดิ่งวูบลงเหว

“เอาเถอะ... ในเมื่อแผนแตกแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นต้องซ่อนอีกต่อไป” คุโระเอ่ยเสียงเย็นชา “ถ้าฉันฆ่าพวกแกทิ้งให้หมดที่นี่ แล้วจัดฉากว่าโจรสลัดบุกคฤหาสน์และสังหารคุณหนู ฉันก็ยังฮุบสมบัติของตระกูลนี้ได้อยู่ดี”

สิ้นคำพูด คุโระก็เผยธาตุแท้ออกมาอย่างหมดเปลือก

อุซปรีบงัดหนังสติ๊กออกมาแล้วเล็งไปที่คุโระทันที “ฉันไม่ยอมให้แกทำร้ายคายะหรอก!”

“หือ? แกคิดว่าจะหยุดฉันได้งั้นเหรอ?” คุโระแสยะยิ้มเหยียดหยาม

“ต่อให้ต้องตาย ฉันก็จะปกป้องคายะให้ได้!” อุซปประกาศก้อง

ขาทั้งสองข้างของเขาสั่นพั่บๆ ด้วยความกลัว แต่เขาก็ยังยืนหยัดปกป้องเธออย่างกล้าหาญ เมื่อเห็นดังนั้น ลูฟี่และคนอื่นๆ ต่างก็รู้สึกนับถือในตัวเขามากขึ้น น้ำตาของคายะเอ่อล้นด้วยความซาบซึ้งในความกล้าหาญของอุซป

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═