บทที่ 11 ลูฟี่ เราโดนปล้นแล้ว

บทที่ 11 ลูฟี่ เราโดนปล้นแล้ว

ท้องทะเลสงบเงียบ เสียงนกนางนวลร้องก้องอยู่บนท้องฟ้า

บนเรือโจรสลัด ลูฟี่และโซโลกำลังแข่งวิดพื้นกันอย่างดุเดือด ตัวเลขพุ่งทะลุ 9,000 ครั้งไปแล้ว ทั้งคู่เหงื่อท่วมตัว แต่ไม่มีใครยอมใคร

ในขณะเดียวกัน คาร์ลกำลังสอนเทคนิคการหายใจให้นามิอย่างละเอียด

นามิไม่ได้ขัดขืน...เธอรู้ดีว่าทะเลแห่งนี้เต็มไปด้วยอันตราย ถ้าเธอแข็งแกร่งขึ้นได้ เธอก็ยินดี

อย่างไรก็ตาม คาร์ลรู้ดีว่านามิต้องใช้เวลาในการสร้างรากฐานร่างกาย เธอไม่สามารถเก่งขึ้นแบบก้าวกระโดดได้ในทันที เว้นแต่เธอจะกินผลปีศาจเข้าไป

‘ผลซูเบะ ซูเบะ’ (ผลเนียนนุ่ม/ลื่นไหล) อาจจะเหมาะกับเธอ ถึงแม้พลังทำลายจะไม่มาก แต่มันช่วยให้เธอเอาตัวรอดได้ดีทีเดียว

ใกล้ๆ กันนั้น เจ้าสิงโต ‘ชิกิ’ กำลังพยายามตกปลาอย่างทุลักทุเล เป็นถึงสิงโตเจ้าป่าแต่คาร์ลกลับบังคับให้มันทำงานเหมือนมนุษย์...ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี

แต่ชิกิรู้ซึ้งดีว่าคาร์ลน่ากลัวขนาดไหน สุดท้ายมันเลยไม่มีทางเลือกนอกจากต้องทำตาม

แครก! ตูม!

จู่ๆ พื้นดาดฟ้าเรือก็แตกออก

ลูฟี่และโซโลชะงัก นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ แรงจากการวิดพื้นของพวกเขาทำลายพื้นเรือจนทะลุ โชคดีที่โครงสร้างเรือยังพอแข็งแรงอยู่...ไม่อย่างนั้นเรือคงจมไปแล้ว

"เรือลำนี้จะพังแหล่มิพังแหล่แล้วนะ เราต้องหาเรือใหม่แล้วล่ะ" นามิพูดขึ้น

"ได้เวลาเปลี่ยนแล้วสินะ!" ลูฟี่เห็นด้วย "เรือลำนี้ก็แค่ของชั่วคราว เดี๋ยวเราก็จะมีเรือเป็นของตัวเอง แล้วมุ่งหน้าสู่แกรนด์ไลน์! ชั้นจะเป็นราชาโจรสลัดให้ได้เลย!"

นามิและโซโลต่างยิ้มออกมา

ส่วนคาร์ลรู้อยู่แล้วว่าเรือลำใหม่กำลังรอพวกเขาอยู่ เป้าหมายต่อไปคือหมู่บ้านไซรัป บ้านเกิดของอุซป ที่นั่น สาวน้อยผมบลอนด์ผู้ใจดีอย่าง ‘คายะ’ จะมอบเรือ ‘โกอิ้ง แมรี่’ ให้พวกเขา

นั่นแหละคือเรือที่ดี!

"เอาล่ะ นามิ เช็กดูซิว่ามีเกาะแถวนี้บ้างไหม" คาร์ลสั่งการ "เราต้องแวะซื้อเรือใหม่ ถ้าขืนแล่นไปทั้งสภาพนี้ มีหวังจมกลางทางแน่"

เขาหันไปทางลูฟี่และโซโล "การฝึกของพวกนายงดไปก่อนจนกว่าจะได้เรือใหม่ พอได้เรือแล้วค่อยมาฝึกต่อ"

ไม่มีใครคัดค้าน

อำนาจของคาร์ลบนเรือนั้นชัดเจน...เมื่อเป็นเรื่องการฝึก แม้แต่กัปตันก็ไม่เถียง ปกติลูฟี่จะเป็นคนสบายๆ แต่พอคาร์ลเอาจริง อิทธิพลของเขาก็แทบจะเหนือกว่าลูฟี่

ถึงอย่างนั้น คาร์ลก็เข้าใจดีว่า แม้เขาจะจัดการเรื่องทั่วไปได้ แต่ถ้าเป็นการตัดสินใจใหญ่ๆ ลูฟี่คือคนเคาะโต๊ะสุดท้าย

กัปตันคือหัวใจของกลุ่มโจรสลัด...เมื่อถึงคราวต้องตัดสินใจครั้งสำคัญ ทุกคนต้องฟังคำสั่ง!

นามิเช็กแผนที่และพบว่าหมู่บ้านไซรัปอยู่ไม่ไกล

ทว่า สิ่งที่ทำให้คาร์ลประหลาดใจคือ จู่ๆ พวกเขาก็ถูกโจมตีโดยกลุ่มโจรสลัดอื่น เขาเหลือบมองธงเรือแต่จำไม่ได้ว่าเป็นกลุ่มไหน แต่มีคนบนเรือนั้นที่เขาจำได้:

ชายไว้เคราแปลกๆ ใส่แว่นตารูปหัวใจ...กัปตันคนปัจจุบันของกลุ่มโจรสลัดคุโรเนโกะ (แมวดำ) ‘จังโก้ นักสะกดจิต’! ค่าหัว 9 ล้านเบรี!

และข้างกายเขามีพี่น้องแมวเหมียว ‘สยาม’ และ ‘บุจิ’ ค่าหัวรวมกัน 7 ล้านเบรี!

คาร์ลไม่คิดว่าจะมาเจอพวกนี้ที่นี่ ช่างบังเอิญจริงๆ แต่มันก็เข้าทาง...จัดการเจ้าพวกนี้ก่อน แล้วค่อยไปรับอุซปที่หมู่บ้านไซรัป สมาชิกลูกเรือจะได้ครบทีม

"ลูฟี่! กลุ่มโจรสลัดคุโรเนโกะ!" นามิตะโกนเตือนด้วยความตกใจ

แม้เธอจะรู้ว่าลูฟี่เก่ง แต่สัญชาตญาณหัวขโมยยังทำให้เธอระแวงเมื่อถูกโจมตี

แต่ลูฟี่กับโซโล? พวกเขาตื่นเต้นสุดขีด ทั้งคู่คันไม้คันมืออยากสู้เต็มแก่

คาร์ลเสริมข้อมูล "กัปตันลูฟี่ กัปตันของพวกมันคือจังโก้ มีค่าหัว 9 ล้านเบรี ส่วนพี่น้องแมวเหมียวนั่นค่าหัวรวม 7 ล้านเบรี!"

ค่าหัว?

นั่นยิ่งทำให้ลูฟี่และโซโลตาลุกวาว

"เยี่ยม! โซโล เราสองคนจะจัดการเอง อาจารย์คาร์ลกับนามิ เฝ้าเรือไว้นะ!" ลูฟี่สั่งการ

โดยไม่รอช้า เขาคว้าตัวโซโลแล้วดีดตัวพุ่งไปยังเรือศัตรูด้วยท่า ‘บาซูก้ายางยืด’  ลูฟี่ลงจอดบนดาดฟ้าเรืออย่างสวยงาม ในขณะที่โซโลซึ่งไม่ทันตั้งตัว หน้าทิ่มกระแทกพื้นเต็มแรง

เส้นเลือดปูดขึ้นที่หน้าผากโซโล เขาแทบจะชักดาบมาฟันลูฟี่ให้รู้แล้วรู้รอด

"กัปตันจังโก้! พวกมันบุกมาแล้ว!"

ลูกเรือคุโรเนโกะแตกตื่นกันจ้าละหวั่น อ้าวเฮ้ย... ไม่ใช่ว่าฝ่ายเราต้องเป็นคนปล้นพวกมันเหรอ?

แล้วเมื่อกี้มันเกิดบ้าอะไรขึ้น?!

แขนของไอ้เด็กหมวกฟางนั่น... ยืดได้?!

จังโก้รีบคว้ากงจักรคู่ใจออกมาแล้วตะโกนลั่น "เร็วเข้า! รุมมันเข้าไปพร้อมกันเลย! พี่น้องแมวเหมียว ลุย!"

พวกโจรสลัดกรูกันเข้ามาด้วยสีหน้ากระหายเลือด

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าลูฟี่กับโซโล?

ปลาซิวปลาสร้อยพวกนี้ไม่มีทางสู้ได้เลย

"แส้ยางยืด! "

ลูฟี่เตะกวาดเพียงครั้งเดียว ส่งพวกโจรสลัดปลิวตกทะเลไปเป็นกลุ่ม

"วิชาสามดาบ! ทัตสึมากิ! (พายุหมุน)"

โซโลหมุนตัวพร้อมดาบสามเล่ม สร้างพายุหมุนซัดศัตรูอีกระลอกจนร่วงกราว

ความแข็งแกร่งที่เหนือชั้นแสดงออกมาให้เห็นเต็มตา ทำเอาจังโก้และพี่น้องแมวเหมียวตัวแข็งทื่อด้วยความกลัว

ถึงกระนั้น พี่น้องแมวเหมียวก็ยังกระโจนเข้ามา

โซโลเหลือบมองพวกมันแล้วพูดขึ้น "กัปตัน ปล่อยสองตัวนี้ให้ชั้น ค่าหัวรวมกันเจ็ดล้านเบรี"

ลูฟี่ยิ้มแฉ่ง "ได้เลย! งั้นชั้นจัดการกัปตันค่าหัวเก้าล้านเอง โซโล ระวังอย่าทำเรือพังมากนักล่ะ...เราจะยึดเรือลำนี้!"

นานๆ ทีตรรกะของลูฟี่จะเฉียบคม

เรือลำเก่าของพวกเขาใกล้พังเต็มที แล้วไอ้พวกนี้ดันมาหาเรื่องจะปล้น? งั้นก็ปล้นเรือมันซะเลย แฟร์ๆ ดี!

โซโลยิ้มมุมปาก "รับทราบ กัปตัน!"

โดยไม่เสียเวลา เขาพุ่งเข้าใส่พี่น้องแมวเหมียวโดยไม่ต้องทักทาย ในเมื่อพวกมันไม่ใช่นักดาบ เขาเลยไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษ นั่นหมายความว่าลูกไม้เดิมๆ ของพวกมันใช้กับเขาไม่ได้ผล

อย่างไรก็ตาม พี่น้องแมวเหมียวก็ไม่ได้กระจอก

ความเร็วและพลังกระโดดของพวกมันยอดเยี่ยม กรงเล็บก็คมกริบ ทั้งสองประสานงานกันได้อย่างไร้รอยต่อ

โซโลเริ่มด้วยการฟันหยั่งเชิงง่ายๆ เพื่อทดสอบฝีมือ พอเห็นว่าพวกมันไม่ร่วงง่ายๆ เขาก็เริ่มเอาจริง

เขาปล่อยกระบวนท่าออกมา ทั้ง ‘ซันเซ็น เซไก’ (ตรีพันโลก), ‘กิวคิ’ (ดาบเขาวัว), และ ‘โทระ การิ’ (ล่าพยัคฆ์)...แต่เต็มที่ก็ทำได้แค่ผลักพวกมันถอยไป

ในขณะเดียวกัน พี่น้องแมวเหมียวก็อาศัยความคล่องตัวและการประสานงานโจมตีสวนกลับโซโลได้เรื่อยๆ

แม้คาร์ลจะฝึกโซโลมาไม่กี่วัน แต่มันก็ยังไม่พอที่จะเห็นผลแบบหน้ามือเป็นหลังมือในทันที

ในเนื้อเรื่องเดิม โซโลเคยลำบากพอดูตอนสู้กับเจ้าสองพี่น้องนี่...และตอนนี้สถานการณ์ก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก

ทางฝั่งลูฟี่ เขาจัดการพวกลูกกระจ๊อกจนเกลี้ยง และตอนนี้กำลังเผชิญหน้ากับจังโก้

จังโก้ดูประหม่าชัดเจนแต่พยายามเก๊กขรึม เขาหยิบกงจักรสองอันออกมาแกว่งด้วยเชือกเส้นบางๆ แล้วพูดว่า "จงดูที่วงแหวนนี้! พอข้านับ 'หนึ่ง สอง จังโก้!' แกจะหลับลึกทันที!"

ลูฟี่กระพริบตาปริบๆ แล้วจ้องมองกงจักรที่แกว่งไปมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นจริงๆ

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═