บทที่ 7 โซโล การฝึกนรกเริ่มต้นขึ้น

บทที่ 7 โซโล การฝึกนรกเริ่มต้นขึ้น

หลังจากได้ฟังเรื่องราวในอดีตบางส่วนของลูฟี่ ทั้งโซโลและนามิก็ไม่รู้จะตอบรับยังไง

แต่นามิเลือกที่จะเชื่อคำพูดของคาร์ล ซึ่งมันทำให้เธอมั่นใจขึ้นมาบ้าง เธอลอบสงสัยอยู่ในใจว่าลูฟี่จะสามารถเอาชนะเจ้ามังกรตัวนั้นได้หรือไม่

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ลูฟี่ตื่นนอนตรงเวลาเป๊ะ

ปกติแล้วด้วยนิสัยของเขา เรื่องแบบนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้ แต่เพราะคาร์ลน่ากลัวเกินไป...เขาเลยไม่มีทางเลือกนอกจากต้องลากสังขารตื่นขึ้นมา

เมื่อเห็นดังนั้น โซโลก็ลุกตามขึ้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าคาร์ลฝึกฝนลูฟี่ยังไง

“ลูฟี่ ก่อนหน้านี้เรือเราเล็กเกินไป การฝึกเลยต้องงดไปหลายวัน”

“แต่ตอนนี้เรามีเรือลำใหญ่แล้ว การฝึกจะเริ่มใหม่อีกครั้งตั้งแต่วันนี้”

“ตามตารางกายบริหารประจำวัน นายต้องลุกนั่ง  10,000 ครั้ง และวิดพื้น 10,000 ครั้ง”

“ตอนนี้สะดวกขึ้นเยอะ นายวิ่ง 10 กิโลเมตรโดยใช้ ‘เดินชมจันทร์’ ได้เลย”

“และแน่นอน ห้ามอู้งานฝึก ‘ฮาคิเกราะ’ เด็ดขาด”

“หลังจากฝึกร่างกายเสร็จ นายต้องมาสู้กับชั้น”

“หือ? อ๋อ! เข้าใจแล้ว!”

ลูฟี่งงอยู่แป๊บหนึ่ง แต่ก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว

โดยไม่ต้องรอคำสั่งซ้ำจากคาร์ล เขาหยิบปลอกข้อมือมาสวมแล้วเริ่มทำท่าลุกนั่งทันที

คาร์ลแสยะยิ้มชั่วร้าย...ปลอกข้อมือนั่นทำจาก ‘หินไคโร’ ซึ่งมีคุณสมบัติกดพลังของผลปีศาจจนหมดสิ้น ลูฟี่ฝึกแบบนี้มาสักพักแล้วและเริ่มปรับตัวเข้ากับหินไคโรได้ ตราบใดที่ปริมาณหินไคโรไม่เข้มข้นจนเกินไป มันก็ไม่ได้ส่งผลกระทบกับเขามากนัก

แน่นอนว่า น้ำทะเลยังคงเป็นจุดอ่อนที่แก้ไม่หาย...มันคือกฎเหล็กของโลกใบนี้

โซโลหน้าเหยเกเมื่อได้ยินตารางการฝึก อย่าว่าแต่เดินชมจันทร์หรือฮาคิเกราะเลย...แค่ลุกนั่งกับวิดพื้นอย่างละหมื่นครั้ง ก็เล่นเอาลิ้นห้อยแล้ว

คาร์ลปรายตามองโซโลแล้วยิ้มกริ่ม “โซโล ชั้นเป็นเทรนเนอร์ของกลุ่มโจรสลัดหมวกฟาง ถ้ากัปตันต้องผ่านการฝึกของชั้น ลูกเรือก็หนีไม่พ้นเหมือนกัน ตั้งแต่วันนี้ไป นายเองก็ต้องเข้าร่วมคอร์สการฝึกนรกด้วย”

โซโลขนลุกซู่โดยสัญชาตญาณ แต่ไฟในใจกลับลุกโชนขึ้นมาทันที “ตกลง! ถ้ามันทำให้แข็งแกร่งขึ้นได้ ก็จัดมาเลย!”

คาร์ลรอคำนี้อยู่แล้ว เขายกมือขึ้น ประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบพร้อมกับกองภูเขาดาบและปืนที่ลอยหวือเข้ามาหา...อาวุธพวกนี้เขาเก็บกวาดมาจากเชลล์ทาวน์ก่อนหน้านี้ ตอนนี้แหละได้เวลาใช้งาน

“ต่อไป ชั้นจะโจมตีนายด้วยดาบและปืนที่ลอยอยู่นี่ นายจะปัดป้องหรือจะหลบก็เรื่องของนาย...ทำต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าจะร่วง ชั้นต้องการดูพื้นฐานของนาย จะได้ออกแบบการฝึกให้ถูก พร้อมรึยัง?”

“เข้ามาเลย!”

โซโลโพกผ้าคาดหัว กัดดาบวาโด อิจิมอนจิไว้ในปาก ตั้งท่าวิชาสามดาบเตรียมพร้อม

คาร์ลชี้นิ้วไปข้างหน้า ดาบที่ลอยอยู่ก็พุ่งเข้าใส่โซโลด้วยความเร็วสูง ปืนเองก็ลั่นไกยิงกระสุนออกมาโดยอัตโนมัติ

สีหน้าของโซโลเคร่งขรึม สายตาคมกริบกวาดมองการโจมตีที่พุ่งเข้ามา เขาขยับตัวหลบหลีกหาตำแหน่งที่ได้เปรียบอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งตวัดดาบสามเล่มปัดป้องคมดาบและหลบกระสุนพัลวัน

ไม่ถึงหนึ่งนาที โซโลก็แทบจะลงไปกองกับพื้นเพราะความเหนื่อยล้า

แต่แทนที่จะรู้สึกพ่ายแพ้ เขากลับรู้สึกตื่นเต้นสุดขีด

“เยี่ยม! นี่แหละที่ข้าต้องการ! การฝึกแบบนี้แหละใช่เลย! ข้าจะแสดงฝีมือที่แท้จริงให้ดู!”

โซโลเคลื่อนไหวฝ่าดงกระสุนและคมดาบ สลับสับเปลี่ยนกระบวนท่าระหว่างดาบเดียว ดาบคู่ และสามดาบอย่างต่อเนื่อง แต่ไม่ว่าจะปัดป้องไปเท่าไหร่ การโจมตีก็ยังถาโถมเข้ามาไม่หยุด

เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น เขาจึงต้องรีดเร้นศักยภาพจนถึงขีดสุด หลบและกันอย่างสุดความสามารถ ร่างกายเริ่มเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน

โชคดีที่คาร์ลคุมความรุนแรงเอาไว้ ทำให้บาดแผลเหล่านั้นเป็นเพียงแผลถลอกเล็กน้อย

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเต็ม ในที่สุดการฝึกก็หยุดลง

กระสุนปืนหมดเกลี้ยง และดาบทุกเล่มถูกโซโลปัดกระเด็นไปกองรวมกัน

โซโลนอนแผ่หลาอยู่บนดาดฟ้าเรือ หอบหายใจแฮ่กๆ จนซี่โครงบาน แทบขยับนิ้วไม่ไหว แต่เขาสัมผัสได้...ศักยภาพที่แท้จริงกำลังถูกบีบคั้นออกมา ร่างกายไม่มีทางเลือกนอกจากต้องปรับตัวและแข็งแกร่งขึ้น ไม่อย่างนั้นคราวหน้าเขาอาจจะไม่รอด

การฝึกนี้น่ากลัวชะมัด... แต่มันก็สุดยอดไปเลย!

“แฮ่ก... แฮ่ก... สมแล้ว... ที่เป็นคนฝึกเจ้าสัตว์ประหลาดกัปตันนั่นมา! อาจารย์คาร์ล ผมเป็นยังไงบ้าง?”

คาร์ลยิ้มมุมปาก “อ้อ พื้นฐานแน่นดี วิชาดาบก็ขัดเกลามาดีใช้ได้ แต่ยังห่างไกลจากจุดที่ควรจะเป็นอีกเยอะ”

“นายไม่รู้วิธีที่จะทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น นายไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะต้องเดินไปทางไหนเพื่อไปสู่จุดสูงสุด นายไม่เคยสู้กับยอดฝีมือของจริง และขาดประสบการณ์การต่อสู้กับศัตรูระดับท็อป”

“พูดง่ายๆ ก็คือ นายยังต้องฝึกอีกเยอะ”

คำพูดของคาร์ลแทงใจดำ แต่โซโลรู้ดีว่ามันคือความจริง

ลูฟี่ที่หมดสภาพนอนตายอยู่บนพื้น ก็เป็นหลักฐานชั้นดีที่ทำให้เถียงไม่ออก

แม้จะเหนื่อยเจียนตาย แต่โซโลก็ฝืนยันตัวลุกขึ้นยืน เขาโค้งคำนับคาร์ลด้วยความเคารพแล้วพูดว่า

“โปรดชี้แนะผมด้วยครับ อาจารย์คาร์ล!”

คาร์ลพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ตกลง ชั้นจะสอนทุกอย่างที่รู้ให้ ในเมื่อชั้นเป็นอาจารย์ของกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางนี่นะ! แต่นายจะพัฒนาไปได้ไกลแค่ไหน...นั่นขึ้นอยู่กับตัวนายเอง”

เมื่อได้ยินดังนั้น ประกายไฟแห่งความมุ่งมั่นก็ลุกโชนในดวงตาของโซโล

เขามั่นใจในตัวเองเสมอ สิ่งที่เขากลัวคือการไม่มีโอกาสที่เหมาะสมต่างหาก

แต่ตอนนี้ โอกาสนั้นมาถึงแล้ว ได้เวลาเปิดหูเปิดตาดูโลกกว้างเสียที

ในขณะเดียวกัน ลูฟี่ก็วิ่ง 10 กิโลเมตรด้วยท่าเดินชมจันทร์เสร็จพอดี เขาเหนื่อยจนทิ้งตัวลงนอนกองกับพื้น หอบลิ้นห้อยเหมือนหมา

“คาร์ล... อาจารย์คาร์ล... ทำไมวันนี้รู้สึกแรงตกจังเลย?” ลูฟี่ถามอย่างงุนงง

“อ้อ ปลอกข้อมือหินไคโรของวันนี้น่ะคนละอันกัน มันดูดพลังได้เยอะกว่าเดิม ฮ่าฮ่าฮ่า!” คาร์ลหัวเราะอย่างชั่วร้าย

ลูฟี่ตาโตด้วยความตกใจ

“มิน่าล่ะ!”

ลูฟี่เข้าใจแจ่มแจ้งทันทีว่าทำไมถึงหมดสภาพขนาดนี้ ปกติงานพวกนี้เขาทำได้สบายๆ แต่กลายเป็นว่าอาจารย์คาร์ลแอบเพิ่มความยากให้นี่เอง โชคดีที่ยังทำเสร็จทันเวลา...ไม่งั้นโดนทำโทษอีกรอบแน่

“เอาล่ะ กินข้าวเช้ากันก่อน พักผ่อนเอาแรงซะ” คาร์ลสั่ง

ทันทีที่ได้ยินคำว่า “กินข้าว” ลูฟี่ก็ดีดตัวฟื้นคืนชีพทันที พลังงานกลับมาเต็มเปี่ยม

โซโลเองก็ยิ้มออกมา เริ่มตั้งตารอเหล้าที่จะได้ดื่มแกล้มมื้อเช้า

สำหรับเรื่องอาหารการกิน คาร์ลดูแลให้เสบียงบนเรือเต็มเพียบอยู่เสมอ

การฝึกฝนต้องใช้พลังงานมหาศาล

ถ้ากินไม่ถึง ร่างกายจะพังเอาได้

ในฐานะอาจารย์ คาร์ลคำนวณเรื่องพวกนี้ไว้หมดแล้ว

ถ้าเสบียงใกล้หมด เขาจะออกไปล่าหาอาหารมาเติมให้ในตอนกลางคืนด้วยตัวเอง

หลังมื้อเช้า ทั้งลูฟี่และโซโลก็ชาร์จพลังจนเต็มถัง

นามิยังคงทำหน้าที่ต้นหนตามปกติ แต่สายตาของเธอมองคาร์ลอย่างหวาดระแวง กลัวว่าจู่ๆ เขาจะลากเธอไปฝึกด้วย

เธอเห็นสภาพการฝึกเมื่อกี้แล้ว...นั่นมันนรกชัดๆ ไม่ใช่เรื่องที่มนุษย์มนาเขาทำกัน!

“ลูฟี่ ต่อไปมาสู้กัน แสดงให้โซโลกับนามิเห็นหน่อยว่าการต่อสู้จริงๆ เป็นยังไง แต่เพื่อไม่ให้เรือพัง เราไปสู้กันบนทะเลดีกว่า”

“โซโล ในเมื่อชั้นกับลูฟี่เป็นผู้มีพลังผลปีศาจ ถ้าพวกเราตกน้ำ นายต้องรีบลงไปช่วยนะ ไม่งั้นได้จมน้ำตายจริงๆ แน่”

“โอ้ เข้าใจแล้ว” โซโลพยักหน้า แต่แววตาฉายประกายความตื่นเต้น

เขาอยากเห็นการต่อสู้ของยอดฝีมือมานานแล้ว

ตูม! ตูม! ตูม!

คาร์ลและลูฟี่ดีดตัวขึ้นไปในอากาศด้วยท่าเดินชมจันทร์ เข้าปะทะกันเหนือผืนทะเลกว้าง

“โกมุ โกมุ โน... แกทลิ่ง! (ปืนกลยางยืด!)”

ลูฟี่เปิดฉากก่อน รัวหมัดที่เคลือบด้วยฮาคิเกราะแหวกอากาศพุ่งเข้าใส่คาร์ล

คาร์ลหลบหลีกได้อย่างง่ายดายโดยการเหยียบอากาศ (เดินชมจันทร์) พลิ้วตัวผ่านพายุหมัดโดยไม่มีเหงื่อสักหยด

“โกมุ โกมุ โน... แอ็กซ์! (ขวานยางยืด!)”

“โกมุ โกมุ โน... วิป! (แส้ยางยืด!)”

“โกมุ โกมุ โน... เบลล์! (ระฆังยางยืด!)”

ลูฟี่ระดมปล่อยท่าไม้ตายออกมาเป็นชุด แต่คาร์ลเพียงแค่หลบวูบวาบ ปัดป้องการโจมตีบ้างเป็นครั้งคราวอย่างสบายมือ

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═