บทที่ 6 ลูฟี่ พวกนายลองสู้กันดูสิ

บทที่ 6 ลูฟี่ พวกนายลองสู้กันดูสิ

แรงกดดันแห่งราชา? ฮาคิราชันย์?

โซโลไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่เขาสัมผัสได้ว่ามันทรงพลังอย่างมหาศาล เมื่อครู่นี้เขาถึงกับรู้สึกใจหายวาบไปจังหวะหนึ่ง

ที่เป็นแบบนี้เพราะลูฟี่จงใจควบคุมมันเอาไว้ ไม่อย่างนั้นนามิ โคบี้ หรือแม้แต่ตัวลูฟี่เอง (ถ้าคุมไม่อยู่) คงสลบเหมือดไปแล้ว เหมือนที่มัลโก้เคยพูดถึงแชงค์ว่า "ใครที่จิตแข็งไม่พอ แค่อยู่ต่อหน้าเขาก็ประคองสติไว้ไม่อยู่แล้ว"

มีเพียงคาร์ลเท่านั้นที่รู้ซึ้งดีว่าฮาคิราชันย์ของลูฟี่นั้นทรงพลังขนาดไหน

ในเวลานั้น ลูฟี่ก้าวเท้าเข้าไปหามอร์แกน น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความโกรธเกี้ยว "แกเป็นทหารเรือประสาอะไร?! แกเหยียบย่ำความฝันของโคบี้! ชั้นจะซัดแกให้ร่วงตรงนี้แหละ!"

โคบี้เองก็ตะโกนเชียร์อย่างตื่นเต้น "คุณลูฟี่! จัดการทหารเรือแบบมันเลยครับ!"

มอร์แกนพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น ร่างกายสั่นเทา พอเห็นลูฟี่เดินเข้ามา เขาก็คำรามอย่างดุร้าย "จะจัดการข้า? ข้าคือนาวาเอก 'มือขวาน' มอร์แกน แห่งกองทัพเรือนะเว้ย! คิดว่าจะล้มข้าได้รึไง?!"

เขาเงื้อขวานยักษ์ขึ้นสูง แล้วฟาดลงมาที่หัวของลูฟี่เต็มแรง

ทว่าลูฟี่เพียงแค่เอียงตัวหลบเล็กน้อย แล้วสวนกลับด้วย ‘หมัดปืนยางยืด’  ส่งร่างมอร์แกนปลิวละลิ่ว หมดสติไปในหมัดเดียว

คู่ต่อสู้ระดับนี้ ไม่พอให้ยืดเส้นยืดสายด้วยซ้ำ

"แขน... แขนยืดออกไป?! กัปตัน แกเป็นตัวอะไรกันแน่เนี่ย?!" โซโลช็อกตาตั้งอีกรอบ

"ก็แค่ผลปีศาจ จะตกใจอะไรนักหนา" คาร์ลพูดแทรกขึ้นมาเรียบๆ "ลูฟี่กินผลโกมุโกมุ (ยางยืด) เข้าไป ร่างกายเลยยืดหยุ่นเหมือนยาง ส่วนชั้นเองก็มีพลังของผลปีศาจเหมือนกัน"

คาร์ลโบกมือไปทางเหล่าทหารเรือที่นอนสลบไสล

ทันใดนั้น ประกายสายฟ้าก็แลบแปลบปลาบ สร้างแรงแม่เหล็กดูดเอาดาบและปืนทั้งหมดลอยหวือเข้ามารวมกัน

"ชั้นกินผลแม่เหล็กไฟฟ้า  สายพารามีเซียเข้าไป สามารถสร้างไฟฟ้าและควบคุมแม่เหล็กได้ แน่นอนว่ายังมีลูกเล่นอื่นอีก แต่เดี๋ยวพวกนายก็รู้เอง อ้อ แล้วชั้นก็เป็นอาจารย์ของลูฟี่...คนฝึกหมอนั่นมากับมือ"

ข้อมูลที่ถาโถมเข้ามาทำเอาโซโลมึนตึ้บไปหมด

นามิกับโคบี้ก็งงไม่แพ้กัน พวกเขารู้แค่ว่าคาร์ลมีพลังผลปีศาจ แต่ตอนนี้เพิ่งกระจ่างว่าเขาคืออาจารย์ของลูฟี่จริงๆ ตอนแรกนึกว่าคาร์ลอายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูฟี่แล้วลูฟี่แค่พูดเล่น แต่กลายเป็นเรื่องจริงซะงั้น

"ลูฟี่ ได้ข่าวว่าฐานทัพนี้มีแผนที่แกรนด์ไลน์ ไปหามากันเถอะ" คาร์ลเสนอ

บนท้องทะเลอันกว้างใหญ่ เรือโจรสลัดแล่นลอยไปตามกระแสลม

ภาพวาด "ศิลปะ" บนใบเรือฝีมือลูฟี่มันช่างน่าเกลียดน่าชังจนไม่ว่าจะมองกี่ทีก็อดขำไม่ได้

ทั้งสี่คนค้นฐานทัพเรือจนทั่ว เจอแค่ดาบสามเล่มของโซโลกับสมบัติก้อนเล็กๆ ของมอร์แกน แต่กลับไม่เจอแผนที่แกรนด์ไลน์...เพราะมันถูก "ตัวตลกบากี้" ขโมยตัดหน้าไปแล้ว แถมยังทิ้งสัญลักษณ์ไว้ให้ดูต่างหน้า

ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไปตามล่าบากี้

ก่อนออกเดินทาง คาร์ลใช้พลังกวาดเอาดาบและปืนทั้งหมดจากฐานทัพมาด้วย อาวุธพวกนี้ยังมีประโยชน์ แต่ต้องหาที่เก็บดีๆ บนเรือ

หลังจากกินเลี้ยงมื้อใหญ่ พวกเขาก็อำลาโคบี้ แล้วออกเรืออีกครั้ง

ส่วนเรื่องที่ว่าสุดท้ายโคบี้จะได้เป็นทหารเรือหรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับความพยายามของเจ้าตัวล้วนๆ

ครั้งนี้ ลูฟี่ไม่ได้ช่วยพูดอะไรให้ เพราะทหารเรือทุกคนโดนฮาคิของลูฟี่ฟาดสลบเหมือดไปหมด ตื่นไม่ทันตอนพวกเขาออกเรือ...ต่อให้อยากช่วยก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

คาร์ลไม่ได้ใส่ใจมากนัก ถ้าโชคชะตาเข้าข้างโคบี้ ยังไงหมอนั่นก็ได้เป็นทหารเรือแน่

ส่วนนามินั้นหน้าบานเป็นกระด้ง

เพราะลูฟี่กับโซโลไม่สนเรื่องเงินทอง คาร์ลเลยประกาศยกสมบัติทั้งหมดของมอร์แกนให้นามิ นั่นหมายความว่าเธอฮุบสมบัติเกลี้ยงกระเป๋า กำไรเน้นๆ

คาร์ลไม่ห่วงเรื่องนั้น...เพราะยังไงนามิก็อยู่บนเรือแล้ว ต่อให้อยากหนีก็หนีไม่พ้น สุดท้ายเงินพวกนั้นก็ต้องวนกลับมาเป็นค่าใช้จ่ายบนเรืออยู่ดี

"นี่ ลูฟี่... ตกลงแกเก่งขนาดไหนกันแน่? ทำไมข้ารู้สึกว่าแกอยู่คนละระดับกับคนทั่วไปเลย" โซโลพิงผนังห้องโดยสารแล้วเอ่ยถาม

เรือลำนี้ค่อนข้างใหญ่ แม้จะโทรมไปหน่อย ตอนแรกโซโลก็ไม่ค่อยปลื้ม แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีเรือ พอเขารู้ว่าลูกเรือมีกันแค่สี่คน (แถมหนึ่งในนั้นเป็นแมวขโมย) เขาก็รู้สึกสิ้นหวังชอบกล

แต่จะมาเสียใจตอนนี้ก็สายไปแล้ว

ทว่าก็ไม่ใช่ว่าจะสิ้นหวังซะทีเดียว...ถ้ากัปตันเก่งพอ ทุกอย่างก็คงไปรอด

นั่นคือเหตุผลที่เขาอยากวัดระดับความแข็งแกร่งของลูฟี่

ลูฟี่เกาหัวแกรกๆ "อา... ชั้นก็ไม่ค่อยรู้หรอก แต่รู้แค่ว่าชั้นเก่งสุดยอดเลยล่ะ!"

โซโลถอนหายใจเฮือก แล้วหันไปมองคาร์ลแทน

คาร์ลยักไหล่ "ลูฟี่ พวกนายลองสู้กันดูสิ"

พูดไปก็ไม่เห็นภาพ สู้กันให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยดีกว่า

ลูฟี่กับโซโลต่างกระตือรือร้นอยากประลองฝีมือกันอยู่แล้ว ไม่ต้องรอให้คาร์ลพูดซ้ำ คนหนึ่งหักนิ้วกรอบแกรบ อีกคนชักดาบสามเล่มออกมา

จากนั้น... ไม่ถึงสามวินาที

โซโลลงไปนอนแผ่หลากลางดาดฟ้าเรือ

"ท-ทำไม... ทำไมมันถึงห่างชั้นกันขนาดนี้?!" โซโลช็อกจนพูดไม่ออก

เขาเป็นนักล่าโจรสลัดมาหลายปี ไม่เคยเจอใครตึงมือในอีสต์บลูมาก่อน แต่เมื่อกี้พอสู้กับลูฟี่ มันเหมือนมดพยายามจะสู้กับช้าง

ลูฟี่เบะปาก "โซโล นายนี่อ่อนชะมัด!"

โซโล: "..."

โชคดีที่คาร์ลพูดแทรกขึ้นมา "ลูฟี่ ฝีมือระดับโซโลถือว่าครองอีสต์บลูได้สบายๆ อย่าไปดูถูกเขา ที่เขาดูอ่อนแอเพราะนายแข็งแกร่งเกินไปต่างหาก"

ลูฟี่ถึงบางอ้อ "อ๋อ! จริงด้วย! ก็ชั้นให้อาจารย์คาร์ลฝึกให้นี่นา!"

คาร์ลยักไหล่ แม้จะแอบยิ้มภูมิใจเล็กๆ

คนเขาว่ากันว่าอาจารย์ที่ดีจะภูมิใจเมื่อเจอลูกศิษย์ที่มีพรสวรรค์ และมันก็เป็นเรื่องจริง

ลูฟี่มีศักยภาพมหาศาล แถมการฝึกก็ง่ายจะตาย...แค่อัดมันเข้าไปเรื่อยๆ ไม่ต้องกลัวตาย เพราะมันเป็นยาง

สามปีแห่งการฝึกนรกสร้างลูฟี่ในวันนี้ขึ้นมา

โซโลรีบหันมามองคาร์ลด้วยความเคารพทันที "คาร์ล... อาจารย์ครับ? งั้นช่วยบอกหน่อยได้ไหมว่าตอนนี้ผมเก่งระดับไหน?"

คาร์ลนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ

"เอาล่ะ ชั้นจะเปรียบเทียบความแข็งแกร่งโดยใช้ยศของทหารเรือเป็นเกณฑ์ ปกติในกองทัพ ยศจะสะท้อนความแข็งแกร่ง"

"ข้ามพวกยศต่ำๆ ไป เริ่มที่ระดับ 'นาวาเอก' ...คือระดับเดียวกับมอร์แกน ลำดับขั้นคือ: นาวาเอก, พลจัตวา, พลตรี, พลโท, ว่าที่พลเอก, พลเอก, และ จอมพล"

"โซโล ฝีมือของนายตอนนี้อยู่ประมาณ 'พลตรี' ... แน่นอนว่าชั้นหมายถึงมาตรฐานของศูนย์บัญชาการกองทัพเรือนะ"

พลตรี?

ต่ำขนาดนั้นเลยเหรอ?!

โซโลทำหน้าไม่พอใจชัดเจน "แล้วลูฟี่ล่ะ?"

คาร์ลยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย "หึๆ... ลูฟี่มันไม่ปกติ ความแข็งแกร่งของหมอนี่มันพิเศษ...อารมณ์มีผลกับพลังมาก แต่ในสภาวะปกติ หมอนี่อยู่ระดับ 'ว่าที่พลเอก'  และในจังหวะวิกฤต มันอาจจะล้มระดับ 'พลเอก'  ได้เลยด้วยซ้ำ"

"ว่าที่พลเอก?!"

โซโลกับนามิตะลึงตาค้าง ไม่อยากจะเชื่อว่าลูฟี่จะเก่งขนาดนั้น

แม้แต่ลูฟี่ก็ยังแปลกใจ "อาจารย์คาร์ล ชั้นสู้กับพลเอกไหวแล้วเหรอ? ไหนบอกว่ายังห่างไกลไง?"

คาร์ลแบมือ "นั่นเพราะเมื่อก่อนชั้นยังไม่รู้ซึ้งถึงพลังของพลเอกน่ะสิ แต่หลังจากนายสู้กับปู่การ์ป จำได้ไหม? ถึงนายจะโดนอัดยับเยิน แต่นายก็แกร่งขึ้นมาก"

"พวกนายรู้ใช่ไหมว่าปู่ของลูฟี่คือ 'วีรบุรุษแห่งกองทัพเรือ'? เขาคือคนที่จับราชาโจรสลัดโรเจอร์ได้ นึกภาพออกไหมว่าเขาเก่งขนาดไหน?"

"หา?! ปู่ของลูฟี่คือวีรบุรุษกองทัพเรือ?!" โซโลกับนามิอ้าปากค้าง

"เอ๊ะ?! ปู่เป็นคนจับราชาโจรสลัดเหรอเนี่ย?!" แม้แต่ลูฟี่ก็ยังช็อกไปกับเขาด้วย

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═