บทที่ 13: สัตว์มงคลปรากฏกาย เฟยเฟย!
บทที่ 13: สัตว์มงคลปรากฏกาย เฟยเฟย!
เมื่อมองกระบี่ที่สั่นหงิงๆ อยู่ข้างกาย นัยน์ตางดงามของฮวาเหลียนเอ๋อร์ก็สั่นไหว นางตัดสินใจในทันทีโดยแทบไม่ต้องคิดให้มากความ
นางไม่มีทางเลือก และนางก็ไม่กล้าที่จะเลือกทางอื่น!
ในเวลานี้ เพื่อตระกูล เพื่อตัวนางเอง นางจำต้องลงมือด้วยตนเองเพื่อแสดงความภักดีต่อท่านบุตรศักดิ์สิทธิ์!
ฮวาเหลียนเอ๋อร์ค่อยๆ ลุกขึ้น ดึงกระบี่ออกจากพื้นดิน และก้าวเดินไปหยุดอยู่เบื้องหน้าเซียวสือซานทีละก้าว
"เหลียน... เหลียนเอ๋อร์... ไม่นะ..."
เสียงคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดเล็ดลอดออกจากปากของเซียวสือซาน เขาไม่อยากตาย และยิ่งไม่อยากตายด้วยน้ำมือของผู้หญิงที่ควรจะเป็นของเขาในอนาคต!
แต่ทว่า...
ฉึก!
กระบี่ยาวแทงทะลวงช่องท้องของเซียวสือซานในชั่วพริบตา ทะลุผ่านจุดตันเถียนของเขาโดยตรง!
อวัยวะภายใน ปราณ และเส้นลมปราณทั่วร่างของเขา ล้วนถูกแช่แข็งจนแข็งทื่อด้วยปราณน้ำแข็งที่แฝงมากับกระบี่ยาว!
เพล้ง!
สิ้นเสียงดังกังวานใส ทุกสิ่งที่ถูกแช่แข็งภายในร่างกายของเขาก็แตกสลายกลายเป็นเศษน้ำแข็ง!
สติสัมปชัญญะของเซียวสือซานค่อยๆ เลือนหายไปในวินาทีนั้น ทั่วทั้งร่างหลงเหลือเพียงเปลือกกลวงเปล่า ดวงตาและปากของเขาเบิกกว้าง จ้องเขม็งไปยังฮวาเหลียนเอ๋อร์...
เมื่อมองไปยังเซียวสือซานที่สิ้นใจ ฮวาเหลียนเอ๋อร์ก็ไม่ได้ปรายตามองศพของเขาอีก นางดึงกระบี่ยาวกลับคืน กุมด้ามกระบี่ไว้แน่นพลางคุกเข่าลงข้างหนึ่ง และเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า:
"บ่าวได้สังหารคนผู้บังอาจล่วงเกินท่านบุตรศักดิ์สิทธิ์แล้วเจ้าค่ะ!"
"ดีมาก เจ้าทำได้ดี"
กู้อู๋เฉินมองลงมาจากเบื้องบน พลางลูบศีรษะของฮวาเหลียนเอ๋อร์เบาๆ ในขณะที่ฮวาเหลียนเอ๋อร์ก็เงยศีรษะรับสัมผัสนั้นอย่างให้ความร่วมมือ เพื่อแสดงออกถึงความจงรักภักดี
"นี่สินะ อานุภาพความน่าเกรงขามของตระกูลกู้!" กู้อู๋เฉินลอบทอดถอนใจ
อย่าว่าแต่ฮวาเหลียนเอ๋อร์กับเซียวสือซานเพิ่งจะรู้จักกันได้เพียงไม่นานเลย ต่อให้พวกเขาสนิทสนมกันมาเนิ่นนาน นางก็ไม่มีทางกล้าขัดขืนเขาในเรื่องวันนี้อย่างแน่นอน!
ในเวลานี้ หากไม่ติดว่าอยู่ต่อหน้าธารกำนัล เขาอาจจะใช้งานเตาหลอมผู้นี้ตรงนี้เลยก็ย่อมได้ และนางก็คงต้องให้ความร่วมมือกับเขาอย่างสมบูรณ์แบบ!
คำเดียวสั้นๆ เลยคือ สะใจ!
ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกพูดไม่ออกกับสถานะตัวร้ายของตัวเอง อาจกล่าวได้ว่าบัฟต่างๆ ถูกอัดแน่นมาจนเต็มพิกัด
เริ่มจากหลิ่วหรูเยียน ทาสรับใช้ชั่วคราวของเขา ดันบังเอิญเป็นเป้าหมายในสัญญาห้าปีของเซียวสือซาน จากนั้นก็ฮวาเหลียนเอ๋อร์ ผู้หญิงที่เซียวสือซานตั้งใจจะตามจีบในดินแดนเบื้องบน กลับกลายเป็นเตาหลอมที่พ่อแม่ของเขาจัดหาไว้ให้ตั้งแต่ยังเล็กเสียนี่!
ด้วยความแค้นที่สุมทับกันมากมายปานนี้ หากเขาไม่รู้ตัวว่าตัวเองเป็นตัวร้ายตั้งแต่เนิ่นๆ เมื่ออีกฝ่ายเติบโตขึ้นมา...
ความคิดหยุดลงเพียงเท่านั้น กู้อู๋เฉินส่ายหน้าและปัดมันทิ้งไป อย่างไรเสีย สำหรับเหล่าบุตรแห่งโชคชะตา ต่อจากนี้หากเจอใคร เขาก็จะฆ่าทิ้งให้หมด
ส่วนบรรดาธิดาแห่งโชคชะตาที่คู่กันน่ะหรือ อะแฮ่ม...
"ท่านบุตรศักดิ์สิทธิ์ ต่อจากนี้บ่าวควรจะปรนนิบัติท่าน..."
"บ่าวมีจวนของตระกูลฮวาอยู่ในดินแดนเบื้องล่าง ภายในปลูกไม้ดอกไม้ผลล้ำค่าหายากนานาพันธุ์ ราวกับเป็นแดนสุขาวดี หากได้ปรนนิบัติท่านที่นั่น ย่อมเป็นประสบการณ์ที่พิเศษไม่เหมือนใครเจ้าค่ะ..."
เสียงออดอ้อนของฮวาเหลียนเอ๋อร์ดังมาจากเบื้องล่าง ใบหน้าของนางแดงระเรื่อด้วยความเอียงอาย นางเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปแล้ว
การที่นางกล้าเอ่ยปากอย่างกล้าหาญเช่นนี้ก็เพื่อเอาใจกู้อู๋เฉิน มีเพียงการหุงข้าวสารให้กลายเป็นข้าวสุกตกเป็นของเขาก่อนเท่านั้นจึงจะทำให้นนางรู้สึกเบาใจได้ อย่างน้อยที่สุด ความภักดีของนางก็จะเป็นที่ประจักษ์อย่างแท้จริง ไม่ใช่หรือ?
"เจ้าทำหน้าที่ได้ดีมาก วันนี้ ถือเป็นรางวัล ข้าจะไปเยือนแดนสุขาวดีของเจ้าเสียหน่อย"
กู้อู๋เฉินมองใบหน้าอันงดงามไร้ที่ติของฮวาเหลียนเอ๋อร์ ประกอบกับท่าทีราวกับดอกไม้แรกแย้มที่รอคนมาเด็ดดมของนาง หากบอกว่าเขาไม่ปรารถนาก็คงจะเป็นการโกหก
ทว่าก่อนหน้านั้น เขายังคงต้องจัดการเรื่องในวันนี้ให้จบสิ้นอย่างสมบูรณ์เสียก่อน...
เมื่อคิดได้เช่นนั้น กู้อู๋เฉินก็ค่อยๆ เดินไปหาศพของเซียวสือซาน สายตาของเขาเฉียบคม เผยให้เห็นรอยยิ้มที่มีความหมายแอบแฝง
ในสายตาผู้อื่น เซียวสือซานตายสนิทไปแล้ว อวัยวะภายในและทุกสิ่งทุกอย่างแหลกสลาย ไม่มีทางรอดชีวิตได้อีก
แต่เขารู้ดีว่า ในเมื่อระบบยังไม่มีการแจ้งเตือนใดๆ นั่นหมายความว่าไอ้เด็กนี่ต้องมีไพ่ตายสำหรับเอาชีวิตรอดซ่อนอยู่อีก!
วันนี้เขาจะต้องสังหารไอ้เด็กนี่ให้สิ้นซากให้จงได้!
ขณะที่เขากำลังจะลงมือขั้นต่อไป ห้วงความคิดก็ขยับ ไข่สีขาวบริสุทธิ์ดุจหยกใบหนึ่งพลันปรากฏขึ้นในมือของเขา!
ไข่เฟยเฟย ที่ได้รับมาจากแพ็กเกจของขวัญมือใหม่นั่นเอง!
เปลือกไข่กำลังปริแตก และเพียงชั่วอึดใจ รูปลักษณ์สีขาวบริสุทธิ์ก็ปรากฏให้เห็นอยู่ภายใน
ในพริบตานั้น ท้องฟ้าราวกับถูกฉีกกระชาก แสงสีขาวสว่างไสวสาดส่องลงมาจากสวรรค์ชั้นเก้า อาบไล้ไปทั่วทั้งแผ่นดิน!
หมู่เมฆม้วนตัวราวกับเกลียวคลื่นคลุ้มคลั่ง เมฆดำทะมึนชั้นแล้วชั้นเล่าถูกลำแสงสีทองแทงทะลุ แปรเปลี่ยนเป็นละอองแสงเล็กๆ นับไม่ถ้วน โปรยปรายลงมาทั่วทุกสารทิศ
เสียงคำรามต่ำดังก้องกังวานไปทั่วฟ้าดิน ราวกับเสียงกู่ร้องของสัตว์ร้ายบรรพกาล สั่นสะเทือนภูผาและแม่น้ำ!
"เจ้าเฟยเฟยนี่ เป็นสัตว์อสูรบรรพกาลอะไรเทือกนั้นหรือเปล่า?"
กู้อู๋เฉินลูบคางพลางจ้องมองภาพเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ เมื่อปรากฏการณ์บนท้องฟ้าสงบลงและแสงสีขาวจางหายไป "แมว" ตัวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขา ร่างของมันมีสีขาวโพลนราวกับหิมะ นัยน์ตาสองข้างคนละสี และมีกระจุกขนสีแดงอยู่บนหน้าผาก!
"เหมียว~"
แมวขาวเบิกตากลมโต จ้องมองไปรอบๆ อย่างสงสัยใคร่รู้ เมื่อมันเห็นกู้อู๋เฉิน ก็ทำราวกับว่าได้พบแม่ของมัน มันพุ่งพรวดออกจากเปลือกไข่ กระโจนเข้าสู่อ้อมอกของกู้อู๋เฉินโดยตรง
"เหมียว~ เหมียว~"
มันถูไถคางของกู้อู๋เฉินอย่างออดอ้อน หูที่มีขนปุกปุยกระดิกไปมา
"เอาล่ะๆ มันจั๊กจี้นะ"
กู้อู๋เฉินหัวเราะเบาๆ พลางลูบหัวแมวน้อย
"เจ้าใช่ไหมที่ส่งกระแสจิตหาข้าจากในไข่ บอกว่าเจ้ากินดวงวิญญาณเป็นอาหาร และสามารถจัดการกับเซียวสือซานได้อย่างเบ็ดเสร็จน่ะ?"
"เหมียว!"
แมวขาวพยักหน้าอย่างแสนรู้ มันยื่นอุ้งเท้าออกมาตบไหล่กู้อู๋เฉินราวกับเป็นมนุษย์ จากนั้นก็กระโดดลงจากอ้อมกอด ร่อนลงบนพื้น แล้ววิ่งเหยาะๆ ไปที่ศพของเซียวสือซาน
ทันใดนั้นก็มีเสียง "จ๊วบ!" ดังขึ้น!
ราวกับเสียงดูดชานม ดวงวิญญาณรูปร่างประหลาดดวงหนึ่งถูกเฟยเฟยดูดออกมา!
ผิดคาด ดวงวิญญาณนั้นไม่ใช่เซียวสือซาน ทว่าเป็นชายชราที่ใกล้จะแตกซ่านเต็มที!
"ซี๊ด~ ว่าแล้วเชียว ตาเฒ่าในแหวนอยู่นี่เอง!"
กู้อู๋เฉินเลิกคิ้วขึ้น เขาคิดอยู่แล้วว่ามันขาดอะไรไป ที่แท้ก็เป็นเจ้านี่นี่เอง!
บุตรแห่งโชคชะตาทุกคนย่อมต้องมีของวิเศษติดตัว ไม่ว่าจะเป็นขวด จี้หยก หรือดวงวิญญาณของยอดฝีมือที่สิงสถิตอยู่ในแหวน!
เห็นได้ชัดว่าเซียวสือซานครอบครองอย่างหลัง!
หลังจากที่ดวงวิญญาณชายชราปรากฏตัว เขาไม่ได้แสดงท่าทีเงอะงะเหมือนเซียวสือซาน ทว่ากลับเต็มไปด้วยความเยือกเย็น เขาประสานมือและกล่าวว่า:
"ใต้เท้า ชายชราผู้นี้มีเรื่องอยากจะกล่าว ไม่ทราบว่าข้าพอจะพูดได้หรือไม่?"
"ถ้าไม่ทราบก็ไม่ต้องพูด" กู้อู๋เฉินโบกมือ ขัดจังหวะชายชราในทันที
การสังหารเซียวสือซานยืดเยื้อมานานพอแล้ว ตอนนี้เขากำลังรอคอยที่จะชื่นชมดอกไม้แรกแย้มอย่างใจจดใจจ่อ จะเอาเวลาที่ไหนไปฟังตาแก่พล่ามกันเล่า?
"เฟยเฟย ยกให้เจ้า!"
"เหมียว!"
เฟยเฟยกระโดดโลดเต้นอย่างร่าเริง มันยินดีเป็นอย่างยิ่งที่กู้อู๋เฉินออกคำสั่งให้มัน
วินาทีต่อมา ขนาดตัวของมันก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างฉับพลัน และกลืนกินดวงวิญญาณชายชราที่ไม่ทันระวังตัวเข้าไปในคำเดียว!
"เหมียว~ ง่ำง่ำ~"
"แจ๊บแจ๊บ~"
เคี้ยวไปได้ครึ่งทาง ใบหน้าใหญ่โตของเฟยเฟยก็เปลี่ยนไป ราวกับว่ามันไปเจอของที่ไม่อร่อยเข้าให้
"ถุย!"
ดวงวิญญาณโปร่งแสงที่มีขนาดเท่าแมลงสาบและดูราวกับจะสลายไปได้ทุกเมื่อ ถูกมันบ้วนออกมา
บังเอิญเสียนี่กระไร มันตกลงมาข้างกายฮวาเหลียนเอ๋อร์พอดิบพอดี เมื่อนางเห็นใบหน้าของดวงวิญญาณนั้นอย่างชัดเจน นางก็อดไม่ได้ที่จะยกมือปิดปากและอุทานออกมา:
"เซียวสือซาน?! นี่ยังไม่ตายอีกรึเนี่ย!"