บทที่ 20: สิทธิ์คุ้มกันของพนักงานชั่วคราว

พละกำลังมหาศาลส่งร่างของตู้ขายของอัตโนมัติปลิวไปกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างรุนแรงอีกครั้ง ไม่ต่างจากเหตุการณ์เมื่อตอนเช้า กระจกหน้าจอสำหรับเลือกสินค้าของลูกค้าแตกกระจายเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่รอบใหม่ ตัวเครื่องของตู้ขายของอัตโนมัติได้รับความเสียหายจากการกระแทกกำแพงเช่นกัน

ทว่าเมื่อดูโดยรวมแล้ว ความเสียหายในครั้งนี้ดูเหมือนจะรุนแรงน้อยกว่าเมื่อตอนเที่ยงเล็กน้อย ต้องยอมรับว่าพลังกดดันนี้ยังคงส่งผลอยู่บ้างจริงๆ

"แก แก แก แก... เป็นไปได้ยังไงกัน" ตู้ขายของอัตโนมัตินอนกองอยู่บนพื้น ใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวสุดขีด มันไม่มีทางคาดคิดเลยว่า มู่หรูเฟิงที่ฝ่าฝืนกฎก่อนจนโดนสะกดพละกำลังเอาไว้ จะยังคงแข็งแกร่งดุดันได้ถึงเพียงนี้

"เอาล่ะ ตอนนี้ได้เวลามาสะสางบัญชีแค้นกันแล้ว" มู่หรูเฟิงเอ่ยเสียงเรียบขณะก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

ในเวลานี้ เหล่าพนักงานที่อยู่รอบข้างต่างพากันตกตะลึงไปเล็กน้อย พวกมันเองก็ไม่ได้คาดคิดว่าเรื่องราวจะดำเนินมาถึงจุดนี้ ซึ่งมันเหนือความคาดหมายของพวกมันไปไกลมาก

"ไอ้เด็กนี่ไม่ธรรมดาเลยแฮะ ฉันยิ่งอยากได้ตัวมันมากขึ้นไปอีก ฮ่าๆ!"

"ซี้ด~! น้ำลายฉันไหลไม่หยุดแล้วเนี่ย"

"สวรรค์โปรดเถอะ ขอให้มันถูกจัดมาอยู่หอพักเดียวกับฉันทีเถอะ~!"

"เจ้าแม่กวนอิมคุ้มครอง พระผู้เป็นเจ้าคุ้มครอง ปรมาจารย์เต๋าบ้อคุ้มครองด้วยเถิด ขอให้มันมาอยู่หอพักของฉันที~!"

พวกพนักงานกลายพันธุ์กลับยิ่งทวีความตื่นเต้นกระปรี้กระเปร่าขึ้นไปอีก

"ฉันว่าพวกแกจับไข้จนลืมไปแล้วหรือเปล่า? สถานการณ์แบบนี้ พนักงานรักษาความปลอดภัยต้องเข้ามาแทรกแซงแน่" เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาทันควัน

ประโยคนี้เปรียบเสมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางใจของพวกพนักงานที่กำลังตื่นเต้นในทันที ใช่แล้ว พวกมันเกือบจะลืมไปเสียสนิทว่าในกรณีแบบนี้ พวกพนักงานรักษาความปลอดภัยจะเข้ามาจัดการ

...

"เอาล่ะ เดี๋ยวฉันช่วยพยุงแกขึ้นมานะ ทีนี้เรามาคุยเรื่องค่าเสียหายกันหน่อยดีกว่า"

มู่หรูเฟิงพยุงตู้ขายของอัตโนมัติขึ้นมาภายใต้สายตาอันหวาดผวาของมัน

"พ-พี่ชาย ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้วครับ" ตู้ขายของอัตโนมัติละล่ำละลักด้วยความลนลาน มันตื่นตระหนกจนถึงขีดสุด

"หืม งั้นแกจะชดใช้ให้ฉันยังไงล่ะ" มู่หรูเฟิงถามด้วยรอยยิ้ม

"พี่ชาย ผมไม่มีเงินเลยจริงๆ ครับ" ตู้ขายของอัตโนมัติทำหน้าเศร้าสร้อยคล้ายจะร้องไห้

"ไม่มีเงินงั้นเหรอ? งั้นก็เอาสินค้ามาหักลบกลบหนี้แทนแล้วกัน เร่เข้ามา เร่เข้ามา มีใครจะซื้ออะไรไหม? ลดราคา 60 เปอร์เซ็นต์ ลด 60 เปอร์เซ็นต์ ทุกอย่างลด 60 เปอร์เซ็นต์เลย! ห้ามพลาดเด็ดขาด!"

มู่หรูเฟิงลุกขึ้นยืนแล้วตะโกนบอกพวกพนักงานที่อยู่ด้านหลังของเขา ทันทีที่สิ้นเสียงตะโกนของมู่หรูเฟิง โรงอาหารที่เคยส่งเสียงหนวกหูก็กลับกลายเป็นเงียบกริบลงในพริบตา จนแทบจะได้ยินเสียงเข็มตกพื้น

"ไม่ขาดทุน ไม่มีการหลอกลวง ลด 60 เปอร์เซ็นต์ ลด 60 เปอร์เซ็นต์ ทุกอย่างลดราคา 60 เปอร์เซ็นต์!" มู่หรูเฟิงตะโกนย้ำซ้ำอีกรอบ

"ลด 60 เปอร์เซ็นต์จริงๆ เหรอ" พนักงานที่อยู่ใกล้ที่สุดเอ่ยถาม

"แน่นอนอยู่แล้ว! แกอยากได้อะไรล่ะ ขอแค่ตู้ขายของนี่มีของก็พอ" มู่หรูเฟิงพยักหน้าตอบ

"ดีเลย เอาฝูหรงหวังสองซอง แล้วก็วังหลิงเทียนเซี่ยอีกสองซอง" พนักงานคนนี้ตอบสนองได้เร็วที่สุด มันรีบควักเงินออกมาในทันที

"ตกลง ฝูหรงหวังสองซอง 50 หยวน วังหลิงเทียนเซี่ยสองซอง 100 หยวน ลด 60 เปอร์เซ็นต์ ทั้งหมดก็เป็น 90 หยวน ฉันรับมา 100 หยวน เดี๋ยวทอนให้แก 10 หยวน"

"งั้นไอ้ 10 หยวนที่เหลือเนี่ย เอาเป็นเครื่องดื่มดวงตาสีเลือดขนาด 1.5 ลิตรสามขวด ส่วนอีก 1 หยวนก็เอาขนาด 500 มิลลิลิตรอีกขวดแล้วกัน"

"ได้เลย" แม้ว่าจะขาดทุนไป 2 เหมา แต่มู่หรูเฟิงก็ตอบตกลงอย่างใจกว้าง

ยื่นหมูยื่นแมว เงินมาของไป มู่หรูเฟิงได้เงินมา 100 หยวนและมีความสุขมาก พนักงานคนนั้นก็ได้ผลประโยชน์ไปและมีความสุขไม่แพ้กัน พนักงานที่เหลือเมื่อได้สติก็พากันกรูเข้ามาล้อมรอบทันที

ในเวลาไม่นาน สินค้าทั้งหมดภายในตู้ขายของอัตโนมัติ ยกเว้นพวกสินค้าที่เป็นมนุษย์เป็นๆ ก็ถูกมู่หรูเฟิงกวาดล้างจนเกลี้ยงตู้ รวมแล้ว มู่หรูเฟิงหาเงินมาได้ทั้งหมด 1,328 หยวน

"หมดแล้ว ฮือๆๆ หมดเกลี้ยงตู้แล้ว" ตู้ขายของอัตโนมัติทรุดฮวบลง ทั่วทั้งเครื่องหมดสิ้นเรี่ยวแรงและจิตวิญญาณ

"พนักงานรักษาความปลอดภัย! พนักงานรักษาความปลอดภัย! มีคนปล้นผม!" จู่ๆ ตู้ขายของอัตโนมัติก็แผดเสียงร้องตะโกนขึ้นมาสุดเสียง

โดยที่ไม่มีใครทันสังเกต ชายสองคนในชุดพนักงานรักษาความปลอดภัยได้ก้าวเท้าเข้ามาในโรงอาหารแล้ว เมื่อเห็นเหตุการณ์ พนักงานรักษาความปลอดภัยทั้งสองคนก็รีบสาวเท้าเดินตรงเข้ามาทันที

"หืม? ไม่เพียงแต่ทะเลาะวิวาท แต่ยังบังอาจปล้นชิงทรัพย์อีกงั้นเหรอ? สงสัยแกคงเบื่อโลกแล้วใช่ไหม"

พนักงานรักษาความปลอดภัยทั้งสองชักกระบองไฟฟ้าออกมาจากเอวโดยตรง พลางกดปุ่มจนกระแสไฟฟ้าสีเทาแลบแปลบปลาบ พวกมันทั้งสองจ้องมองมู่หรูเฟิงด้วยสายตาละโมบ

การทะเลาะวิวาทของพนักงานไม่ได้จบลงแค่การสะกดพละกำลังเท่านั้น เพราะสำหรับผู้แข็งแกร่งบางคน ต่อให้พละกำลังถูกสะกดไว้ พวกเขาก็ยังสามารถคว่ำพวกสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดที่อ่อนแอกว่าได้อยู่ดี ดังนั้น กฎข้อนี้จึงแทบจะไม่มีผลอันใดกับพวกขาใหญ่เหล่านั้นเลย และนี่คือจุดที่หน้าที่ของพนักงานรักษาความปลอดภัยจะเริ่มต้นขึ้น

หากพนักงานที่เป็นฝ่ายละเมิดกฎเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ในการต่อสู้ พวกพนักงานรักษาความปลอดภัยก็จะไม่เข้ามาแทรกแซง ทว่าเมื่อใดก็ตามที่พนักงานผู้ฝ่าฝืนกฎเป็นฝ่ายชนะ พนักงานคนนั้นก็จะตกเป็นเหยื่ออันโอชะของพวกพนักงานรักษาความปลอดภัยทันที พนักงานรักษาความปลอดภัยอาจกล่าวได้ว่าเป็นหนึ่งในกลุ่มผู้แข็งแกร่งที่สุดในบริษัทคัดสรรสีเลือดแห่งนี้ อาวุธของพวกมันมีอานุภาพร้ายกาจอย่างยิ่ง หากโดนกระบองไฟฟ้าฟาดเข้าไป สิ่งมีชีวิตประหลาดตัวนั้นจะหมดสติในพริบตาและตกอยู่ภายใต้การควบคุมของพวกมันทันที

กลุ่มพนักงานกลายพันธุ์พากันมองมาด้วยสีหน้าแววตาที่เต็มไปด้วยความเสียดาย ในเมื่อพนักงานรักษาความปลอดภัยเข้ามาแทรกแซงแล้ว เห็นได้ชัดว่ามนุษย์เป็นๆ คนนี้คงไม่อาจตกเป็นเหยื่อของพวกมันได้อีก

สีหน้าของมู่หรูเฟิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาเองก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความแข็งแกร่งของพนักงานรักษาความปลอดภัยทั้งสองเช่นกัน เขาไม่คิดเลยว่าการทะเลาะวิวาทจะดึงดูดพนักงานรักษาความปลอดภัยมาได้ แล้วทำไมตอนที่เขาลงมือต่อสู้เมื่อตอนเช้ากลับไม่มีพนักงานรักษาความปลอดภัยโผล่หัวมาเลยสักคนล่ะ

"ฉันจะเอาชนะพวกมันได้ไหมนะ" หัวใจของมู่หรูเฟิงดิ่งวูบลง สมองเริ่มแล่นพล่านครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว

"หืม? แกคือ... พนักงานชั่วคราวงั้นเหรอ" พนักงานรักษาความปลอดภัยคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นมากะทันหัน

"พนักงานชั่วคราวเหรอ" พนักงานรักษาความปลอดภัยอีกคนขมวดคิ้วม้วนในทันที สายตาตวัดลงมาจับจ้องที่หน้าอกของมู่หรูเฟิง

"ใช่ครับ ผมเป็นพนักงานชั่วคราว" มู่หรูเฟิงผงะไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบหยิบบัตรพนักงานที่ห้อยอยู่ตรงคอขึ้นมาแสดงให้ดู

พนักงานรักษาความปลอดภัยทั้งสองจ้องมองมู่หรูเฟิงตาเขม็ง

"เหอะ ถือว่าแกดวงดีไปในครั้งนี้" พนักงานรักษาความปลอดภัยทั้งสองแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะหันหลังเดินจากไปดื้อๆ เสียอย่างนั้น

เหตุการณ์นี้ไม่เพียงแต่ทำให้มู่หรูเฟิงยืนอึ้ง ทว่าแม้แต่พวกพนักงานที่มุงดูอยู่โดยรอบก็อ้าปากค้างไปตามๆ กัน

"อ้าว พนักงานรักษาความปลอดภัย! พนักงานรักษาความปลอดภัย! ทำไมพวกคุณถึงเดินหนีไปล่ะครับ มันลงมือต่อสู้ทำผิดกฎ แถมยังปล้นชิงเงินกับสินค้าของผมไปจนเกลี้ยงตู้ด้วย ทำไมพวกคุณไม่จัดการมันล่ะ"

เมื่อเห็นพนักงานรักษาความปลอดภัยทั้งสองเดินจากไป สีหน้าของตู้ขายของอัตโนมัติที่เฝ้ารอชมเรื่องสนุกเมื่อครู่ก็พลันเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกสุดขีด ทว่าพนักงานรักษาความปลอดภัยทั้งสองกลับไม่ได้เหลียวหลังมามองมันเลยสักนิด พวกมันเมินเฉยต่อคำพูดของตู้ขายของอัตโนมัติโดยสิ้นเชิง

ตู้ขายของอัตโนมัติคิดจะเคลื่อนตัววิ่งตามพนักงานรักษาความปลอดภัยไป ทว่าน่าเสียดาย ภายใต้สายตาอันเฉียบคมที่จับจ้องอยู่ของมู่หรูเฟิง มันกลับไม่กล้าแม้แต่จะก้าวข้ามเส้นเขตแดนออกไปเลยแม้แต่ครึ่งก้าว

ในตอนนั้นเอง เสียงแหบพร่าเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

"มันแปลกจริงๆ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย" มู่หรูเฟิงเองก็กำลังงุนงงสับสนอยู่เช่นกันในเวลานี้

"เป็นเพราะแกเป็นพนักงานชั่วคราวยังไงล่ะ เมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน บริษัทคัดสรรสีเลือดได้เปิดรับสมัครมนุษย์เป็นๆ เข้ามาทำงาน ตำแหน่งพนักงานชั่วคราวจึงได้ถือกำเนิดขึ้น มีกฎระเบียบข้อบังคับใหม่ส่งตรงมาจากเบื้องบน พนักงานชั่วคราวจะได้รับสิทธิ์ละเว้นโทษได้ 1 ครั้ง ตอนนี้สิทธิ์ละเว้นโทษของแกถูกใช้หมดไปแล้ว คราวหน้าที่แกบังอาจฝ่าฝืนกฎระเบียบอีก พวกมันจะลงมือเล่นงานแกอย่างไร้ความปรานีแน่นอน" พนักงานคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมา

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มู่หรูเฟิงจึงหันไปมองพนักงานคนดังกล่าว แล้วก็พบว่ามันคือพนักงานคนเดียวกันกับที่เอ่ยปากขอซื้อสินค้าลดราคา 60 เปอร์เซ็นต์เป็นคนแรกนั่นเอง

"ที่แท้เรื่องราวก็เป็นแบบนี้นี่เอง ขอบคุณมากครับที่ช่วยอธิบายให้ฟัง" มู่หรูเฟิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

ทว่าภายในใจของเขยังคงเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย กฎระเบียบข้อนี้แม้แต่พวกพนักงานจำนวนมากยังไม่เคยล่วงรู้เลยสักนิด แต่ไอ้หมอนี่กลับรู้เรื่องราวทั้งหมดได้อย่างกระจ่างแจ้งไร้ข้อกังขา