ตอนที่ 278 ราคา

ตอนที่ 278 ราคา

หลี่มูเบี่ยงตัวหลบ สายตาของทุกคนก็มองตรงไปยังม้าสีน้ำตาลเหลืองที่อยู่ด้านหลังเขาทันที หากจะพูดให้ถูกก็คือ มองไปยังคนที่อยู่บนหลังม้าสีน้ำตาลเหลืองตัวนั้นต่างหาก

เซียวอวี๋หรี่ตาลง เมื่อนางมองเห็นใบหน้าของเชลยที่ถูกมัดแน่นหนาราวกับบ๊ะจ่างอย่างชัดเจน ม่านตาก็พลันหดเกร็ง โพล่งออกมาด้วยความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

"ฮว่าซานเยว่ ทำไมถึงเป็นเขาได้ล่ะ ? "

ชั่วขณะนั้น นางถึงกับสงสัยว่าสายตาของตัวเองมีปัญหาหรือเปล่า

เมื่อสองวันก่อน นางได้ยินจากปากคนสนิทในจวนว่าฮว่าซานเยว่นำทหารองครักษ์เดินทางไกลมายังเมืองผิงอัน ในใจก็เข้าใจได้ทันทีว่าอีกฝ่ายต้องการมาหาเรื่องหลี่มู ดังนั้นจึงรีบไปขอป้ายคำสั่งจากบิดาของตน แล้วควบม้าตามมาอย่างไม่ลดละ ฮว่าซานเยว่เข้ามาอยู่ในจวนเจิ้นหนานอ๋องนานหลายปี เซียวอวี๋ย่อมรู้ซึ้งถึงนิสัยใจคอของเขาดี ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายยังนำกองทหารม้าเกราะดำคนสนิทมาด้วย พวกนั้นล้วนเป็นทหารผ่านศึกที่แสนจะดุดัน จุดประสงค์ย่อมเห็นได้ชัดว่าต้องการมากวาดล้างให้สิ้นซาก !

คราวที่แล้วหลังจากเซียวอวี๋กลับไปที่จวนอ๋อง ก็ได้สั่งให้คนแอบสืบเรื่องของหลี่มู จนนางรู้ว่าเขามีอิทธิพลอยู่ในเมืองผิงอันบ้าง แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะสามารถต่อกรกับฮว่าซานเยว่และทหารองครักษ์นับร้อยนายได้ เมื่อมาถึงเมืองผิงอัน นางรีบเร่งตามหาหลี่มูแต่ก็ไม่พบ จึงทำได้เพียงมาที่ชุนอี้ฟางเพื่อให้หลี่ไฉ่เวยช่วยส่งจดหมายไปให้ แม้นางจะส่งคำสั่งลับออกไปแล้ว ทว่าผลลัพธ์จะลงเอยเช่นไร ในใจเซียวอวี๋ก็ไม่ได้มีความมั่นใจเลยสักนิด เพราะถึงอย่างไร ยามปกติฮว่าซานเยว่ก็เป็นคนเย่อหยิ่งจองหองไม่ยอมใครอยู่แล้ว ยามนี้ยังแอบนำทหารองครักษ์ออกมาพลการ เขาจะยอมฟังคำสั่งของนางหรือไม่ก็ยังไม่รู้...

ตอนที่นางรอคอยอยู่ที่ชุนอี้ฟาง ภายในใจถึงกับเตรียมใจที่จะต้องเห็นศพของหลี่มูเอาไว้แล้วด้วยซ้ำ ทว่านางคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าหลี่มูไม่เพียงแต่จะไร้รอยขีดข่วน ซ้ำยังจับเป็นฮว่าซานเยว่กลับมาได้ !

นี่มันเป็นไปได้อย่างไรกัน ? แม้หลี่มูจะมีลูกน้องอยู่บ้าง แต่จะเอาอะไรไปสู้กับทหารชั้นยอดของจวนเจิ้นหนานอ๋องได้ ?

"ท่านผู้บัญชาการฮว่าผู้นี้มาดักรอข้าอยู่บนทางกลับเมืองผิงอัน พอเจอหน้าก็ตะโกนปาว ๆ ว่าจะฆ่าให้ตาย หากข้าไม่มีไพ่ตายซ่อนอยู่บ้าง เกรงว่าตอนนี้คงกลายเป็นศพไปแล้ว" หลี่มูสั่งให้คนยกตัวฮว่าซานเยว่ลงมาจากหลังม้า หันไปเอ่ยกับเซียวอวี๋ว่า "คุณชายเซียว คนผู้นี้คือแม่ทัพในจวนของท่าน ยามนี้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ท่านเห็นสมควรว่าจะจัดการอย่างไรดี ? "

เซียวอวี๋มองดูฮว่าซานเยว่ที่มีเลือดเปรอะเปื้อนเต็มตัวและมีสภาพทุลักทุเลสุดขีด บนใบหน้าก็ปรากฏร่องรอยของความลำบากใจขึ้นมา อีกฝ่ายแอบนำทหารออกมาพลการ ไม่ฟังคำสั่ง จนเกือบจะก่อให้เกิดเรื่องใหญ่ ทว่า... ถึงอย่างไรเขาก็เป็นแม่ทัพที่รับใช้จวนเจิ้นหนานอ๋องมานานหลายปี ซ้ำยังเคยสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่มาแล้ว หากต้องลงโทษตามกฎอัยการศึกจริง ๆ  ก็เกรงว่าจะดูไร้น้ำใจจนเกินไป

"พี่หลี่ ฮว่าซานเยว่วู่วามหยาบคาย ทว่าโชคดีที่ยังไม่เกิดผลลัพธ์ร้ายแรงจนไม่อาจแก้ไขได้ นับว่าเป็นความโชคดีในความโชคร้าย" เซียวอวี๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เลือกสรรคำพูดอย่างระมัดระวังก่อนจะเอ่ยต่อ "ข้าจะนำเรื่องนี้ไปรายงานให้ท่านพ่อของข้าทราบ เพื่อให้ท่านลงโทษเขาอย่างหนัก"

"นอกจากนี้ ข้ายินดีจะเป็นตัวแทนของจวนเจิ้นหนานอ๋อง มอบเงินก้อนหนึ่งเพื่อเป็นการขอขมา หวังว่าพี่หลี่จะไม่เอาความเรื่องนี้ต่อไป จะได้หรือไม่ ? "

แม้ในใจจะพอคาดเดาฐานะของเซียวอวี๋ได้อยู่แล้ว ทว่ายามนี้เมื่อได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยปากยอมรับออกมาตรง ๆ หลี่มูก็อดรู้สึกทึ่งในใจไม่ได้ สามเมืองชายแดนนี้ล้วนเป็นที่ดินศักดินาของเจิ้นหนานอ๋อง บนผืนแผ่นดินนี้ ครอบครัวของเซียวอวี๋แทบจะเป็นดั่งฮ่องเต้เลยก็ว่าได้ ทว่าถึงกระนั้น ท่าทีของอีกฝ่ายกลับไม่ได้เย่อหยิ่งจองหองและวางอำนาจบาตรใหญ่เหมือนพวกลูกหลานขุนนางอย่างติงอวี่และต่งหยวนเลยแม้แต่น้อย เพียงจุดนี้จุดเดียว ก็ทำให้หลี่มูรู้สึกดีต่อจวนเจิ้นหนานอ๋องขึ้นมาบ้างแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น การกระทำของเซียวอวี๋ในยามนี้ ก็ไม่ได้เป็นผลมาจากการที่เคยร่วมดื่มสุรากันครึ่งค่อนคืนบนเรือสินค้าจนเกิดความรู้สึกผูกพันกันหรอก เพราะตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้พบกันในเมืองฉีโจว นางก็มีนิสัยใจคอเช่นนี้อยู่แล้ว !

"คุณชายเซียวรู้ว่าข้าตกอยู่ในอันตราย ก็รีบเร่งเดินทางมายังเมืองผิงอัน ซ้ำยังส่งคำสั่งลับมาให้ข้า น้ำใจในครั้งนี้ข้าย่อมไม่มีวันลืมเลือน" หลี่มูหันไปปรายตามองฮว่าซานเยว่ที่มีสีหน้าเขียวคล้ำ จากนั้นก็แสร้งทำเป็นยิ้มแย้มพลางเอ่ย "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เอาตามที่ท่านว่าก็แล้วกัน"

"เพียงแต่ไม่รู้ว่า... ชีวิตของท่านผู้บัญชาการฮว่า มีราคาค่างวดสักเท่าไหร่กันหรือ ? "

เมื่อได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน ฮว่าซานเยว่ก็รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าแดงก่ำ หากไม่ใช่เพราะถูกทหารสองนายจับตัวไว้แน่นและแขนขาถูกมัดไว้จนขยับไม่ได้ เกรงว่าป่านนี้เขาคงพุ่งเอาหัวชนบันไดตายไปแล้ว เขามีชื่อเสียงตั้งแต่อายุยังน้อย หลังจากเข้าจวนอ๋องก็สร้างผลงานมากมาย ฐานะสูงส่ง ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็มีแต่คนเคารพนอบน้อม แต่ยามนี้ เขากลับตกต่ำกลายเป็นเพียงสินค้าชิ้นหนึ่ง ที่ถูกหลี่มูนำมาตั้งราคาพูดคุยด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ !

และที่สำคัญไปกว่านั้น อีกฝ่ายที่หลี่มูกำลังเจรจาราคาด้วย กลับเป็นเซียวอวี๋ที่เขาเฝ้าหลงใหลเทิดทูน !

"ท่านคิดว่า... แปดหมื่นตำลึงเป็นอย่างไร ? " เซียวอวี๋ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะเสนอตัวเลขออกมา แปดหมื่นตำลึง ซื้อชีวิตคน ๆ หนึ่ง สำหรับคนทั่วไปแล้ว นี่ถือเป็นตัวเลขมหาศาลราวกับเงินหล่นจากฟ้า ทว่าฮว่าซานเยว่เป็นถึงผู้บัญชาการขั้นสี่ ซ้ำยังเป็นยอดแม่ทัพคนโปรดของเจิ้นหนานอ๋อง... แปดหมื่นตำลึงเมื่อเทียบกับฐานะของเขาแล้ว ก็ไม่ได้ถือว่ามากเกินไปจริง ๆ

"ตกลง" หลี่มูได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารับเบา ๆ หัวเราะพลางเอ่ย "ถ้าเช่นนั้นก็ขอเชิญท่านผู้บัญชาการฮว่าพักอยู่ที่ชุนอี้ฟางชั่วคราวสักสองสามวันก็แล้วกัน รอให้เงินมาถึงเมื่อไหร่ ข้าจะไปส่งเขาที่เมืองฉีโจวด้วยตัวเองเลย"

เมืองผิงอันถึงอย่างไรก็เป็นที่ดินศักดินาของจวนเจิ้นหนานอ๋อง ผนวกกับการที่มีเซียวอวี๋เป็นคนกลาง เขาเองก็ไม่อยากจะแตกหักกับอีกฝ่ายเพียงเพราะเรื่องส่วนแบ่งเงินทอง ในยุคสมัยนี้ ท่านอ๋องผู้พิทักษ์ชายแดนไม่ใช่คนที่จะไปล่วงเกินได้ง่าย ๆ เรื่องนี้เป็นเพราะฮว่าซานเยว่เป็นฝ่ายผิดก่อน จวนอ๋องจึงยินดีที่จะยอมประนีประนอม หากเขาละโมบขูดรีดมากเกินไปจนทำให้เจิ้นหนานอ๋องพิโรธ ผลลัพธ์ที่จะตามมาย่อมไม่เป็นผลดีต่อทั้งสองฝ่าย ทำอะไรต้องรู้จักประมาณตน รู้จักพอแค่นี้ก็ดีแล้ว

"พี่หลี่ ให้ท่านผู้บัญชาการฮว่ากลับไปก่อนเถอะ กิจการทหารในจวนอ๋องมีมากมาย ท่านพ่อของข้ายังต้องการให้เขาช่วยจัดการอยู่" เซียวอวี๋เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "..."

หลี่มูขมวดคิ้วเล็กน้อย

"พี่หลี่ไม่ต้องกังวลไป หากท่านผู้บัญชาการฮว่ากลับเมืองฉีโจว ข้ายินดีจะอยู่เป็นตัวประกันแทนเอง" เซียวอวี๋เป็นคนฉลาด ย่อมมองออกว่าหลี่มูกำลังคิดอะไรอยู่ นางก้าวไปข้างหน้าสองก้าวทันที

"มีข้าอยู่ พี่หลี่ยังจะกลัวว่าท่านพ่อข้าจะไม่ยอมจ่ายเงินอีกหรือ ? "

ฐานะของเซียวอวี๋ย่อมสูงส่งกว่าฮว่าซานเยว่อย่างเทียบไม่ติด แม้หลี่มูจะไม่อยากยอมรับสักเท่าไหร่ ทว่าเมื่อครู่ตอนที่ได้ยินเซียวอวี๋บอกให้ปล่อยฮว่าซานเยว่ไป ในใจของเขาก็แอบกังวลว่าอีกฝ่ายคิดจะเบี้ยวหนี้หรือไม่จริง ๆ ... นี่ไม่ใช่เป็นเพราะเขาเป็นคนใจแคบหรอกนะ แต่เป็นเพราะความต่างชั้นของอำนาจบารมีของทั้งสองฝ่ายมันมากเกินไปจริง ๆ หากขุมกำลังระดับจวนเจิ้นหนานอ๋องคิดจะกลับคำ หลี่มูที่ไม่มีฮว่าซานเยว่อยู่ในมือ ก็หมดปัญญาจะทำอะไรได้เลย

"นายน้อย ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ ! " ในตอนนั้นเอง ฮว่าซานเยว่ก็แผดเสียงคำรามลั่น เส้นเลือดบนขมับปูดโปน "ท่านมีเรือนร่างสูงค่าดั่งทองคำ จะเอาตัวมาเสี่ยงอันตรายเพื่อกระหม่อมได้อย่างไร ? หากเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมา ต่อให้กระหม่อมต้องตายเป็นหมื่นครั้งก็มิอาจลบล้างความผิดได้ ! "

"ท่านผู้บัญชาการฮว่าไม่ต้องกังวลไป" หลี่มูได้ยินดังนั้นก็หัวเราะลั่น เอามือไพล่หลังพลางเอ่ย "คุณชายเซียวมาที่ชุนอี้ฟางก็เหมือนได้กลับมาบ้านตัวเองนั่นแหละ ที่นี่ ไม่มีใครกล้าทำร้ายนางอย่างแน่นอน"

พอคำพูดนี้หลุดออกไป สีหน้าของเซียวอวี๋ก็แดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย ส่วนฮว่าซานเยว่นั้นโกรธจัดจนขบกรามดังกรอด ๆ แทบอยากจะพุ่งเข้าไปฉีกปากของหลี่มูให้แหลกคามือ !