ตอนที่ 218 สามีภรรยาจูงมือกลับบ้าน (เก่า)

ตอนที่ 218 สามีภรรยาจูงมือกลับบ้าน (เก่า)

สิ้นคำสั่งของหลี่มู เจียงหู่ก็พุ่งพรวดเข้าไปเตะคนขับรถม้าจนกระเด็นล้มกลิ้งไป จากนั้นก็กระชากผมของหญิงชรา ท่ามกลางเสียงหวีดร้องด้วยความหวาดกลัวของนาง แล้วลากตัวลงมาจากรถม้าอย่างหยาบคาย

"พวกโจรปล้นชิง อย่ามาแตะต้องห่อผ้าของข้านะ..."

"ไสหัวไป ! "

"พวกเจ้ามันกำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว กลางวันแสก ๆ กล้ามาดักปล้นกลางทางเชียวรึ ข้าจะขึ้นเมืองหลวงไปถวายฎีการ้องทุกข์ ! "

หญิงชราแผดเสียงคำรามสุดเสียง ฝ่ามืออันแห้งเหี่ยวระดมทุบตีเจียงหู่ไม่ยั้ง เล็บแหลมคมข่วนเป็นรอยเลือดเป็นทางยาวบนใบหน้าและลำคอของเขา !

"มารดามันเถอะ ! "

เจียงหู่เจ็บจนสูดปาก จึงถีบสวนเข้าที่หน้าอกของนางอย่างแรง ตวาดลั่น "ถ้าไม่เห็นว่าเป็นผู้หญิง ป่านนี้บิดาสับหัวหลุดไปนานแล้ว ยังจะกล้ากำเริบอีกรึ ? "

พละกำลังแขนทั้งสองข้างของเขาในอดีตนั้นแข็งแกร่งพอจะสู้กับหมีได้เลยทีเดียว เมื่อเตะออกไปด้วยความโกรธ หญิงชราจึงกระเด็นลอยไปไกลถึงสองสามเมตร ล้มลงไปกองกับพื้น ลุกไม่ขึ้นอีกเลย

เจียงหู่ใช้ดาบยาวเกี่ยวห่อผ้าที่นางกอดไว้แน่นขึ้นมา พอแกะดูก็เห็นตั๋วเงินหลากสีสันอัดแน่นอยู่เต็มไปหมด !

"พี่หลี่ พวกเรารวยแล้ว ! "

เจียงหู่หัวเราะลั่นพลางวิ่งกลับมา ชูห่อผ้าขึ้นสูง "มารดามันเถอะ เป็นตั๋วเงินของโรงรับจำนำทงย่งทั้งหมดเลย ดูจากจำนวนแล้ว ไม่น่าจะต่ำกว่า 150,000 ตำลึงแน่"

เมื่อเห็นภาพนี้ ลมหายใจของบรรดาชายฉกรรจ์รอบตัวหลี่มูก็เริ่มถี่กระชั้นขึ้นมาทันที

แม้แต่หลี่มูเองก็ยังอดมองจนตาค้างไม่ได้ นี่มันตั๋วเงินมูลค่าตั้ง 150,000 ตำลึงเชียวนะ

ถ้าเปลี่ยนเป็นเงินตำลึง คงกองเต็มห้องได้ตั้งหลายห้อง !

"มีเงินก้อนนี้แล้ว เรื่องเงินทุนสร้างป้อมค่ายที่ภูเขาต้าหลงก็ไม่ต้องเป็นห่วงอีกต่อไป" หลี่มูรู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจยิ่งนัก เอ่ยว่า "เก็บตั๋วเงินให้ดี แล้วพวกเรากลับเมืองกัน"

แต่ในตอนนั้นเอง หญิงชราที่หัวแตกเลือดอาบก็พยายามตะเกียกตะกายคลานเข้ามาใกล้ขบวนม้า โขกศีรษะลงกับพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า "เงินพวกนั้นเป็นทรัพย์สินและชีวิตของข้าเลยนะ หากพวกท่านเอามันไปหมด ข้าก็คงไม่มีชีวิตอยู่ต่อไปได้แล้ว..."

"ข้าขอร้องนายท่านทั้งหลาย โปรดเมตตาสงสารข้าด้วยเถิด จะเหลือไว้ให้ข้าครึ่งหนึ่ง หรือไม่ก็... สามส่วนก็ได้นะเจ้าคะ ! "

หลี่มูมองดูนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย เงื้อแส้ม้าในมือขึ้นพลางเอ่ย "ไสหัวไป"

"เป็นหลิวฉงไห่ ตาแก่โง่เง่านั่นต่างหากที่ไปล่วงเกินพวกท่าน มันไม่เกี่ยวอะไรกับข้าเลยนะ ในตั๋วเงิน 150,000 ตำลึงนี่ มีส่วนของเขา แล้วก็มีส่วนของข้าด้วย" หญิงชรากางแขนออก พูดรัวเป็นไฟว่า "ข้าแค่อยากจะได้เงินในส่วนของข้าคืนก็เท่านั้น"

"เท่าที่ข้ารู้ ท่านเกิดในครอบครัวยากจน ก่อนจะแต่งงานกับเถ้าแก่ใหญ่ ท่านเป็นแค่สาวใช้ซักผ้าในบ้านเศรษฐีเท่านั้นนี่" หลี่มูได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบ "ต่อมา เถ้าแก่ใหญ่ก็สู่ขอท่านอย่างถูกต้องตามประเพณี มอบความร่ำรวยและเกียรติยศให้ท่าน ซ้ำยังช่วยผลักดันเหมยจงหยวนน้องชายท่านให้เข้ามาทำงานในหอสุ่ยเซียนด้วย"

"หลายปีมานี้ น้องชายท่านยักยอกเงินของหอสุ่ยเซียนไปตั้งเท่าไหร่ เถ้าแก่ใหญ่ก็หลับตาข้างหนึ่งมาโดยตลอด"

"บ้านตระกูลเหมยของพวกท่านกอบโกยผลประโยชน์จากเขาไปตั้งมากมาย แต่ตอนนี้กลับทำตัวเนรคุณ ไม่เห็นหัวเขาเลยรึ ? "

หญิงชราถึงกับพูดไม่ออก

นางไม่รู้จะตอบโต้อย่างไร ได้แต่อึกอักว่า "นี่... นี่..."

"เถ้าแก่ใหญ่ตั้งตัวเป็นศัตรูกับข้า หักหลังพี่น้องของตน แต่สำหรับตระกูลเหมยของพวกท่าน เขาก็ถือว่าทำดีด้วยไม่น้อย" จู่ ๆ หลี่มูก็ตวัดแส้ม้าฟาดเข้าที่ใบหน้าของหญิงชราอย่างแรง ตวาดเสียงกร้าว "หมาที่เลี้ยงมาแค่ไม่กี่ปี มันยังรู้จักปกป้องเจ้าของ ท่านร่วมหอลงโรงกับเขามาตั้งหลายปี แต่กลับทิ้งให้เขาตายอย่างไม่แยแสเลยรึ ? "

"นังคนชั้นต่ำ ! "

แส้ม้าที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคมฟาดลงมาในพริบตา หญิงชราร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าของนางแตกยับเลือดสาดทันที

หลี่มูใช้ขากระทุ้งท้องม้า พาพวกเจียงหู่และคนอื่น ๆ ควบม้าหายลับไปที่สุดปลายถนนในชนบท

"ฮูหยิน ท่านไม่เป็นไรใช่ไหมขอรับ ? "

เวลานี้ คนขับรถม้าถึงกล้าขยับเข้ามาพยุงนางให้ลุกขึ้น น้ำเสียงลุกลน "ตั๋วเงินถูกพวกมันปล้นไปหมดแล้ว ต่อไปพวกเราจะทำยังไงดีขอรับ ? "

หญิงชรามองตามทิศทางที่ขบวนม้าจากไป แววตาของนางเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังที่แทบจะจับต้องได้

นางกัดฟันแน่นจนเกิดเสียงดังกึกกัก "หลี่มู ชาตินี้ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ข้าก็จะกัดเนื้อเจ้าออกมาสักชิ้นให้จงได้ ! "

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเคียดแค้นอาฆาต ราวกับเสียงนกแสกในยามราตรี ชวนให้ขนลุกขนพอง

เกิดมาเป็นคน หากถูกใครหมายหัวเข้าแล้ว ไม่ว่าจะมีฐานะสูงส่งเพียงใด ก็ไม่อาจรับประกันได้ว่าจะไม่ถูกลอบกัด หรือพลาดท่าเสียทีในสักวัน

ขอเพียงมีความตั้งใจ แม้แต่ขอทาน ก็ยังมีโอกาสฆ่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ได้

หญิงชราค่อย ๆ ยืนขึ้น นางได้ตัดสินใจแล้ว ในเมื่อความหวังที่จะได้ไปใช้ชีวิตเสวยสุขเป็นเศรษฐีในต่างถิ่นพังทลายลง เช่นนั้นนางก็จะขออยู่ในเมืองอันผิงต่อไป และใช้ชีวิตนี้ต่อสู้กับหลี่มูให้ถึงที่สุด

ถ้าเล่นงานหลี่มูไม่ได้ ก็ลงมือกับครอบครัวและเพื่อนฝูงของเขาแทน

ขอเพียงพยายามหาจังหวะ ย่อมต้องมีโอกาสเข้าสักวัน !

ต้องทำให้มันได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดที่นางได้รับในวันนี้เป็นร้อยเท่าพันเท่า !

แต่ในตอนนั้นเอง ที่สุดปลายถนนชนบท จู่ ๆ ก็มีฝุ่นผงคลุ้งตลบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับเสียงกีบเท้าม้าที่ดังขึ้น หลี่มูกลับหวนกลับมาเสียอย่างนั้น

"เจ้ากลับมาทำไมอีก ? " หญิงชราจ้องเขม็งไปที่เขา กัดฟันเอ่ย "สมบัติทั้งหมดของข้าก็ถูกเจ้าปล้นไปจนหมดแล้ว เหลือก็แค่รถม้าพัง ๆ คันนี้ ถ้าเจ้าอยากได้ ก็เอาไปให้หมดเลยสิ"

"ฮูหยินเข้าใจผิดแล้ว" หลี่มูยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร นวดคลึงหว่างคิ้วพลางเอ่ย "เมื่อครู่นี้ข้าลองกลับไปคิดดูให้ดีแล้ว ท่านอายุมากขนาดนี้ แถมตอนนี้ก็ไม่มีเงินติดตัวเลยสักแดงเดียว เกรงว่าวันหน้าคงใช้ชีวิตอยู่รอดได้ลำบาก"

"เดิมทีข้าคิดจะปล่อยให้ท่านไปตามยถากรรม แต่... ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว"

ดวงตาของหญิงชราเบิกกว้างเป็นประกาย

แสงสว่างแห่งความหวังค่อย ๆ เปล่งประกายขึ้นบนใบหน้าของนาง

"เถ้าแก่หลี่ ท่านพูดจริงหรือ ? ข้าก็รู้อยู่แล้วว่าท่านเป็นคนใจกว้าง คงไม่ต้อนผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างข้าให้จนมุมหรอก" นางดีใจจนเนื้อเต้น ชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว "ตั๋วเงิน 150,000 ตำลึง ท่านคืนข้ามาแค่ 30,000  30,000 ตำลึงก็พอ ! "

"สามหมื่นมันน้อยไปหน่อยนะ" หลี่มูสูดลมหายใจเข้าลึก แสยะยิ้มพลางเอ่ย "สามแสนตำลึงก็แล้วกัน แต่เอาไว้เผาไปให้ท่านนะ"

หญิงชราชะงักไป

"ข้าเป็นคนไม่ชอบปล่อยให้มีภัยแอบแฝงหลงเหลืออยู่เสียด้วยสิ งั้นข้าจะส่งท่านไปลงนรกเลยก็แล้วกัน" หลี่มูปลดธนูยาวที่สะพายอยู่บนหลังลงมา ง้างสายเล็งเป้า ทุกการกระทำรวดเร็วและต่อเนื่องในรวดเดียว

รอยยิ้มบนใบหน้าของนางแข็งค้าง นางกรีดร้องและหันหลังเตรียมจะวิ่งหนี

แต่ลูกธนูอันแหลมคมกลับแหวกอากาศพุ่งทะยานเข้ามาพร้อมกับเสียงลมหวีดหวิว

ฉึก !

ลูกธนูยาวทะลุผ่านร่าง หัวธนูเปื้อนเลือดทะลุออกมาทางหน้าอกของหญิงชรา พร้อมกับเลือดสด ๆ ที่พุ่งกระฉูด

นางเดินโซเซแล้วล้มลงกับพื้น บนใบหน้ายังคงปรากฏร่องรอยของความตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อ ราวกับเพิ่งร่วงหล่นจากสวรรค์ลงสู่นรก

"หลี่มู ต่อให้กลายเป็นผี ข้าก็จะไม่ปล่อยเจ้าไป..." นางยังอยากจะก่นด่าสาปแช่งต่อไป

แต่ลูกธนูดอกที่สองและสามก็พุ่งตามมาติด ๆ

ดอกหนึ่งปักเข้าที่หัวใจ อีกดอกหนึ่งปักเข้าที่ศีรษะ

ร่างกายของนางชักกระตุกสองสามที ก่อนจะสิ้นใจอย่างสมบูรณ์

คนขับรถม้าที่อยู่ข้าง ๆ ตกใจจนทรุดตัวลงไปนั่งกองกับพื้น ถอยกรูดหนีไปหลายก้าว

เมื่อเห็นว่านางตายสนิทแล้ว หลี่มูถึงได้หันหลังควบม้าจากไป

……

ในเวลาเดียวกัน

ภายในคุก เถ้าแก่ใหญ่ถูกเฉินหลินและชายฉกรรจ์อีกคนหนึ่งใช้เชือกรัดคอ และเอามืออุดปากอุดจมูก สังหารอย่างโหดเหี้ยมรุนแรง !

"หลี่มู เจ้าบอกว่า... ถ้าข้ายอมมอบทรัพย์สมบัติให้ จะปล่อยข้าไป เจ้าหลอกข้า ! หลอกข้า..."

เถ้าแก่ใหญ่ตาถลนเบิกกว้าง ดิ้นรนอย่างรุนแรงอยู่พักใหญ่ ก่อนที่ร่างกายจะค่อย ๆ แข็งทื่อลง

เฉินหลินจ้องมองศพของเขา แล้วแค่นเสียงเย็นชา "ถ้าพี่หลี่ไม่พูดแบบนั้น พวกเจ้าจะยอมขายทรัพย์สินแต่โดยดีรึ ? "

"จะปล่อยให้เจ้ารอดไปรึ ? "

"ปล่อยให้เจ้ารอดไป เพื่อให้เจ้าหาโอกาสกลับมาแก้แค้นในวันหน้างั้นรึ ? หึ ๆ ..."