บทที่ 31 อาณาเขตถูกลอบโจมตี

【 บทที่ 31 อาณาเขตถูกลอบโจมตี 】

【โรงปฏิบัติงานบลูเมาน์เทน: คุณได้รับช่างตีเหล็กระดับผู้เชี่ยวชาญหนึ่งคน!】

มีช่างตีเหล็กระดับฝึกหัดเลื่อนขั้นเป็นระดับผู้เชี่ยวชาญอีกแล้วเหรอเนี่ย!

หวงอวี่ที่กำลังนอนเอนหลังพักสายตาอยู่บนเก้าอี้โยก

ทันทีที่ได้ยินเสียงแจ้งเตือน เขาก็ลืมตาโพลงขึ้นมาทันที

เขาโบกมือไล่สาวใช้ที่กำลังนวดขาให้ออกไป

ก่อนจะสวมเสื้อคลุม แล้วเดินตรงดิ่งไปยังโรงปฏิบัติงานบลูเมาน์เทน

โรงปฏิบัติงานบลูเมาน์เทนเป็นอาคารสองชั้น

ชั้นล่างเป็นพื้นที่สำหรับจัดการวัตถุดิบ

ซึ่งตอนนี้เต็มไปด้วยวัตถุดิบสารพัดชนิดกองพะเนินเทินทึก

มีช่างตีเหล็กระดับฝึกหัดสิบคนกำลังขะมักเขม้นทำงานกันอยู่ที่นี่

เมื่อเห็นความวุ่นวายของเหล่าลูกมือ และกองวัตถุดิบที่ยังจัดการไม่เสร็จอีกบานตะไท

หวงอวี่ก็เริ่มคิดหนักว่า สงสัยคงต้องจ้างช่างตีเหล็กเพิ่มอีกสักล็อตแล้วล่ะมั้ง

เขาเดินลัดเลาะผ่านกองวัตถุดิบที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ตรงขึ้นไปยังชั้นสองทันที

"ท่านลอร์ด! มาแล้วเหรอครับ!"

ทันทีที่หวงอวี่ก้าวเท้าขึ้นมาบนชั้นสอง ไป๋หลี่ที่ตาไวก็ทักทายขึ้นมาทันที

ไป๋หลี่พาช่างตีเหล็กหน้าตาซื่อๆ คนหนึ่งเดินเข้ามาหาหวงอวี่ พร้อมกับกล่าวว่า:

"ขอแสดงความยินดีด้วยครับท่านลอร์ด เราได้ช่างตีเหล็กระดับผู้เชี่ยวชาญเพิ่มมาอีกคนแล้ว!"

"อืม ฉันก็มาเพราะเรื่องนี้นี่แหละ"

หวงอวี่หันไปมองชายคนนั้น

อาจจะเป็นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ได้เผชิญหน้ากับหวงอวี่ตรงๆ ชายคนนั้นจึงดูประหม่าเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงแนะนำตัวกับหวงอวี่ด้วยความเคารพ

"สวัสดีครับท่านลอร์ด ผมชื่อ 'มู่ผิง' ถนัดการสร้างอาวุธประเภทธนูและหน้าไม้ครับ"

หวงอวี่พยักหน้ารับ ก่อนจะเรียกหน้าต่างข้อมูลของมู่ผิงขึ้นมาดู

【ช่างตีเหล็ก: มู่ผิง】

【ระดับ: ระดับผู้เชี่ยวชาญ】

【ความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน: อาวุธประเภทธนูและหน้าไม้】

【ศักยภาพ: มีโอกาส 2.5% ที่จะก้าวขึ้นเป็นช่างตีเหล็กระดับศักดิ์สิทธิ์】

ศักยภาพของมู่ผิงอยู่กึ่งกลางระหว่างชางอวิ๋นและไป๋หลี่

แปลว่าหมอนี่ก็มีสิทธิ์พัฒนาไปเป็นช่างตีเหล็กระดับศักดิ์สิทธิ์ได้เหมือนกันนะเนี่ย!

"ท่านลอร์ด เมื่อวานที่ข้ากับชางอวิ๋นร่วมกันสร้าง 'ธนูเหล็กกล้า' ก็ได้มู่ผิงนี่แหละครับมาเป็นลูกมือคอยช่วย แถมยังมีปัญหาเทคนิคหลายอย่างที่เขาเป็นคนช่วยแก้ให้ด้วยนะครับ"

อ้าว!

หวงอวี่ยิ้มร่า พลางตบไหล่มู่ผิงเบาๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกันเองว่า:

"มู่ผิง ธนูเหล็กกล้าคันนั้นทำประโยชน์ให้ฉันได้มหาศาลเลยล่ะ นายอยากได้รางวัลอะไรเป็นพิเศษไหมล่ะ?"

"มิกล้าครับท่าน มันเป็นหน้าที่ของกระผมอยู่แล้ว"

มู่ผิงรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน สีหน้าดูตื่นตระหนก ท่าทางจะเป็นคนขี้อายเอาเรื่องแฮะ

"ฮ่าๆๆ เป็นลอร์ดทั้งที จะมีลูกน้องทำดีแล้วไม่ตกรางวัลให้ได้ยังไงล่ะ"

หวงอวี่หัวเราะร่วน พลางใช้ความคิดค้นหาของในร้านค้าแห่งความโกลาหล และเจอวัสดุหายากชิ้นหนึ่งเข้าอย่างรวดเร็ว

"ในเมื่อนายเลื่อนขั้นเป็นช่างตีเหล็กระดับผู้เชี่ยวชาญแล้ว นายก็จะได้สิทธิพิเศษเท่าเทียมกับไป๋หลี่และชางอวิ๋น ต่อจากนี้ไป วัสดุในโกดังนายสามารถเบิกใช้ได้ตามสบายเลยนะ มีปัญหาอะไรก็มาหาฉันได้ตลอด"

"ขอบพระคุณมากครับท่านลอร์ด!"

มู่ผิงรีบโค้งคำนับปลกๆ ดูท่าทางจะดีใจไม่ใช่น้อย

"ทำตัวตามสบายเถอะน่า"

หวงอวี่ประคองมู่ผิงขึ้นมา พลางยิ้มแล้วพูดต่อว่า

"อ้อ เพื่อเป็นการฉลองที่นายได้เลื่อนขั้นเป็นช่างตีเหล็กระดับผู้เชี่ยวชาญ ฉันมีของขวัญจะให้นายด้วยนะ"

หวงอวี่หยิบวัสดุที่เพิ่งซื้อมาเมื่อกี้ยื่นส่งให้มู่ผิง

"นี่มัน..."

มู่ผิงเบิกตากว้างมองของในมือหวงอวี่ด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ

"ไม้พันไหม วัสดุคุณภาพระดับหายากยังไงล่ะ!"

หวงอวี่พูดด้วยรอยยิ้ม

ไม้พันไหมเป็นสุดยอดวัสดุสำหรับทำคันธนู มีความเหนียวและยืดหยุ่นสูงมาก สนนราคาปาเข้าไปถึง 700 ผลึกวิญญาณเลยทีเดียว

ในฐานะช่างตีเหล็กระดับผู้เชี่ยวชาญ แถมยังเชี่ยวชาญด้านธนูและหน้าไม้โดยเฉพาะ มู่ผิงย่อมรู้จักไม้พันไหมเป็นอย่างดี

เขาแค่คาดไม่ถึงว่า หวงอวี่จะใจป้ำมอบวัสดุชั้นเลิศราคาแพงหูฉี่แบบนี้ให้เขาตั้งแต่แรกเจอ

"ขอบพระคุณท่านลอร์ดมากครับ!"

มู่ผิงตื่นเต้นจนตัวสั่น งกๆ เงิ่นๆ จะโค้งคำนับอีกรอบ

สำหรับช่างตีเหล็กแล้ว วัสดุชั้นยอดนี่แหละคือแรงผลักดันชั้นดีในการสร้างสรรค์ผลงาน

หวงอวี่รีบห้ามมู่ผิงไว้ไม่ให้โค้งคำนับอีก

เป็นลอร์ดก็ต้องทำตัวให้น่านับถือต่อหน้าลูกน้องก็จริง

แต่ก็ต้องรู้จักผ่อนหนักผ่อนเบาด้วย

ปู๊น——

ปู๊น!

ขณะที่หวงอวี่กำลังจะสานสัมพันธ์กับมู่ผิงให้สนิทสนมยิ่งขึ้น

จู่ๆ เสียงแตรสังข์ก็ดังกึกก้องมาจากในอาณาเขต เป็นจังหวะยาวหนึ่งครั้ง สั้นหนึ่งครั้ง

"ท่านลอร์ด! แตรสัญญาณเตือนภัยดังครับ!"

เสียงแตรนั้นดังมาจาก 'แตรสัญญาณเตือนภัย' ที่หวงอวี่สั่งให้โรงปฏิบัติงานบลูเมาน์เทนเป็นผู้สร้างขึ้นนั่นเอง

อุปกรณ์ระดับชั้นเลิศชิ้นนี้ไม่มีพลังโจมตีใดๆ ทั้งสิ้น

ประโยชน์เพียงอย่างเดียวของมัน คือการขยายเสียงให้ดังกังวานไปได้ไกลแสนไกล

ตอนแรกหวงอวี่กะจะเอาไว้ใช้สื่อสารกับเหล่านักรบสปาร์ตันที่ออกไปรบในป่าลึก

ต่อมาเขาก็เลยคิดค้นรหัสสัญญาณขึ้นมา เช่น ยาวหนึ่งสั้นหนึ่ง, ยาวหนึ่งสั้นสอง เป็นต้น

เพื่อใช้เป็นเครื่องมือสื่อสารทางไกลแบบพื้นฐานที่สุด

และเสียงแตรยาวหนึ่งสั้นหนึ่ง ก็หมายความว่า มีศัตรูปรากฏตัวขึ้นใกล้กับอาณาเขต!

"พวกสัตว์ประหลาดแถวนี้ก็โดนกวาดล้างไปแทบจะหมดแล้วนี่นา ศัตรูมันมาจากไหนอีกล่ะเนี่ย?"

นี่เป็นครั้งแรกเลยนะ ที่อาณาเขตหวนอวี่โดนศัตรูบุกมาหยามถึงถิ่น

หวงอวี่ไม่รอช้า รีบสาวเท้าเดินออกจากโรงปฏิบัติงานบลูเมาน์เทนทันที

และในตอนนั้นเอง หัวหน้าหมู่บ้านก็วิ่งกระหืดกระหอบนำชาวนาล่ำบึ้กคนหนึ่งมาหาหวงอวี่

ในมือของชาวนาคนนั้นถือแตรสัญญาณเตือนภัยอยู่

ดูท่าทางคนที่เป่าแตรก็น่าจะเป็นหมอนี่แหละ

"ท่านลอร์ดครับ แย่แล้ว!"

"มีศัตรู!"

"มีศัตรูโผล่มาใกล้ๆ อาณาเขตเราครับ!"

หัวหน้าหมู่บ้านวิ่งมาละล่ำละลักบอกหวงอวี่ด้วยความตื่นตระหนก

หน้าเขาซีดเผือด พูดจาวกไปวนมา เห็นได้ชัดว่าโดนศัตรูที่อยู่ข้างนอกทำเอาขวัญหนีดีฝ่อไปหมดแล้ว

"จะตื่นตูมไปทำไม!"

หวงอวี่ตวาดเสียงแข็ง

ช่วงเวลาคุ้มครองเจ็ดวันยังไม่หมดลงเลยนะเว้ย

ช่วงนี้ ต่อให้ศัตรูหน้าไหนก็บุกเข้ามาในอาณาเขตหวนอวี่ไม่ได้หรอก

ถึงแม้ตอนนี้ในอาณาเขตจะไม่มีนักรบสปาร์ตันอยู่เลยสักคนก็เถอะ

แต่ก็ไม่ได้มีเรื่องอะไรให้น่าตกใจขนาดนั้นสักหน่อย

การแสดงออกของหัวหน้าหมู่บ้านเมื่อกี้ รังแต่จะทำให้ประชากรคนอื่นๆ เสียขวัญไปด้วยเปล่าๆ

ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ถ้าเกิดมีเรื่องผิดพลาดอะไรขึ้นมา จนทำให้ความเชื่อมั่นและความภักดีของประชากรที่มีต่อเขาลดลงล่ะก็

หวงอวี่ไม่มีทางเอาไอ้แก่นี่ไว้แน่!

เมื่อเห็นสีหน้าถมึงทึงของหวงอวี่ หัวหน้าหมู่บ้านก็ใจหายวาบ

เขาเพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองทำตัวน่าเกลียดแค่ไหน แถมยังสร้างความรำคาญให้ท่านลอร์ดอีก เขาเลยรู้สึกผิดขึ้นมาจับใจ

"ท่านครับ คือว่า... ไอ้พวกสัตว์ประหลาดพวกนั้น หน้าตามันน่ากลัวมากเลยนะครับ!"

หัวหน้าหมู่บ้านก้มหน้างุด พึมพำเสียงอ่อย แต่พอเห็นว่าไม่มีใครสนใจ พอเงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็พบว่าหวงอวี่พกคนอื่นเดินนำไปไกลแล้ว หน้าเขาก็ยิ่งซีดเผือดหนักกว่าเดิม

【ความภักดีของหัวหน้าหมู่บ้านลดลง 10 แต้ม เนื่องจากความหวาดกลัว!】

ขณะที่หวงอวี่กำลังเดินตรงไปยังทิศทางที่ศัตรูปรากฏตัว พอเห็นข้อความแจ้งเตือนจากระบบ แววตาของเขาก็ฉายแววเย็นชาขึ้นมาแวบหนึ่ง

ดูท่าทาง ตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านนี่ สงสัยต้องหาคนใหม่มาเสียบแทนซะแล้วสิ!

เมื่อมาถึงทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของอาณาเขต

พอหวงอวี่ได้เห็นหน้าค่าตาของพวกศัตรู เขาก็อดขมวดคิ้วไม่ได้เหมือนกัน

พวกสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์ผิวสีเทาอมเขียวพวกนี้ ไม่เพียงแต่จะตัวสูงใหญ่เกินสองเมตรเท่านั้น แต่หน้าตายังอัปลักษณ์สุดๆ อีกด้วย

หน้าเขียวเขี้ยวโง้ง ตาโตเบิกโพลงราวกับระฆัง ดูแล้วเหมือนพวกผีสางนางไม้ยังไงยังงั้น

หวงอวี่เรียกหน้าต่างข้อมูลของศัตรูฝั่งตรงข้ามขึ้นมาดู

【เผ่าออร์ค】

【ระดับเผ่าพันธุ์: ระดับสูง】

【หมายเหตุ: ระดับเผ่าพันธุ์แบ่งออกเป็น ห้าระดับ ได้แก่ ต่ำ, ธรรมดา, กลาง, สูง, และสูงสุด โดยเผ่ามนุษย์จัดอยู่ในระดับธรรมดา】

【สัญลักษณ์แห่งอำนาจของลอร์ด: เสาโทเทม】

【คำอธิบาย: เผ่าออร์คไม่ว่าจะหญิงชาย เด็กหรือผู้ใหญ่ ล้วนเกิดมาเพื่อเป็นนักรบที่แข็งแกร่ง เมื่อเติบโตเต็มวัย พวกมันมักจะมีพละกำลังมหาศาลไม่ด้อยไปกว่าสัตว์ประหลาดดุร้ายเลย ยิ่งไปกว่านั้น พละกำลัง ความอึดทน พลังป้องกันเวทมนตร์ และความสามารถในการฟื้นฟูร่างกาย ก็ยังอยู่ในระดับสูงมาก โดยเฉพาะออร์คที่ได้รับสืบทอดเสาโทเทม พวกมันไม่เพียงแต่จะเป็นนักรบที่เก่งกาจเท่านั้น แต่มักจะเป็นผู้ใช้เวทมนตร์ที่ร้ายกาจอีกด้วย...】

เผ่าพันธุ์ระดับสูงงั้นรึ?

สีหน้าของหวงอวี่เคร่งเครียดขึ้นมาทันที

เขานึกออกแล้วว่าพวกมันมาจากไหน

ขุมกำลังใหม่บนทุ่งหญ้าที่ว่านั่น คงหนีไม่พ้นไอ้พวกออร์คกลุ่มนี้นี่แหละ!