บทที่ 24 คัมภีร์สกิลระดับหายาก——กระสุนเวทแผดเผา

【 บทที่ 24 คัมภีร์สกิลระดับหายาก——กระสุนเวทแผดเผา 】

"สปาร์ตัน!!!"

เมื่อเห็นตะกวดโบราณยักษ์ผู้ถูกความมืดครอบงำก้าวเข้าสู่พื้นที่ดักซุ่มโจมตีที่เตรียมไว้

ดิลีออสก็หันขวับกลับมาแผดเสียงคำรามลั่น

เสียงกึกก้องปานอสนีบาตฟาดฟัน ดังกังวานก้องไปทั่วสารทิศ

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ...

เพียงชั่วอึดใจ นักรบสปาร์ตันสิบคนก็พุ่งพรวดออกมาจากที่ซ่อน เข้าโอบล้อมตะกวดโบราณยักษ์ผู้ถูกความมืดครอบงำไว้

ตะกวดโบราณยักษ์ก้มหัวลงต่ำ สายตาระแวดระวังจ้องมองนักรบสปาร์ตันที่กำลังตีวงล้อมเข้ามาใกล้

ภายในปากของมันอัดแน่นไปด้วยพลังงานที่พร้อมจะระเบิดออกทุกเมื่อ

มันอ้าปากกว้าง พ่นลูกไฟพลังงานมหาภัยนับสิบลูก พุ่งเข้าใส่เหล่านักรบสปาร์ตันที่รายล้อมอยู่

"ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!"

เสียงระเบิดดังกึกก้องต่อเนื่อง แรงระเบิดเป่าพื้นที่ป่าด้านหน้าจนเตียนโล่งไปถนัดตา

โขดหินแหลกละเอียดเป็นผุยผง

ต้นไม้ใบหญ้าถูกแผดเผาจนดำเป็นตอตะโก

ผืนดินเป็นหลุมเป็นบ่อ สภาพยับเยินเกินบรรยาย

ทว่า การโจมตีอันทรงพลังที่อุตส่าห์สะสมพลังงานมาอย่างดิบดี กลับไม่อาจระคายเคือง หรือสร้างบาดแผลใดๆ ให้กับเหล่านักรบสปาร์ตันได้เลย

เพราะผู้ที่เข้ามาโอบล้อมมัน คือนักรบสปาร์ตันชุดแรกทั้งสิบคน ที่สวมชุดเกราะจระเข้แดง และมีเลเวลถึง LV5 แล้ว

พวกเขาอาศัยความคล่องแคล่วว่องไว หลบหลีกห่ากระสุนระเบิดของตะกวดโบราณยักษ์ได้อย่างหวุดหวิด

ต่อให้มีพวกดวงซวยสักคนสองคนโดนลูกหลงจากแรงระเบิดเข้าไปบ้าง

แต่ภายใต้พลังป้องกันอันยอดเยี่ยมของชุดเกราะจระเข้แดง

อย่างมากก็แค่กระเด็นล้มกลิ้งไป หรือมีรอยไหม้พองที่ผิวหนังเล็กน้อยเท่านั้น

เมื่อเห็นว่าศัตรูยังคงยืนหยัดและเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ หลังจากโดนท่าไม้ตายของมันเข้าไปเต็มๆ

ตะกวดโบราณยักษ์ผู้ถูกความมืดครอบงำก็เริ่มสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

สัญชาตญาณเอาตัวรอดสั่งให้มันหันหลังหนี หวังจะไปรวมกลุ่มกับพรรคพวก

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

หอกสั้นนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานมาจากด้านหลังราวกับห่าฝน

เส้นทางหลบหนีถูกนักรบสปาร์ตันคนอื่นๆ สกัดกั้นไว้จนหมดสิ้น

ตะกวดโบราณยักษ์ผู้ถูกความมืดครอบงำพยายามหลบหลีกอย่างลนลาน แต่ก็ยังโดนหอกสั้นหลายเล่มพุ่งเสียบเข้าที่ลำตัว

แม้เกล็ดหนาเตอะทั่วร่างจะช่วยซับแรงกระแทกไปได้มาก

แต่ก็ยังมีบางจุดที่เป็นจุดบอด ถูกหอกสั้นทิ่มแทงจนทะลุเกล็ดเข้าไปได้

เมื่อความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง ผนวกกับพลังงานในตัวที่ร่อยหรอลงทุกที

ตะกวดโบราณยักษ์ผู้ถูกความมืดครอบงำก็เริ่มตื่นตระหนกทำอะไรไม่ถูก

"โฮก!"

มันก้มหัวส่งเสียงคำรามต่ำ พลางตวัดหางเรียวยาวฟาดพื้นอย่างบ้าคลั่ง หวังจะส่งสัญญาณเรียกพวกพ้องมาช่วย

แต่มันหารู้ไม่ว่า ตัวเองได้พลัดหลงออกมาจากฝูงไกลโขแล้ว

ประกอบกับฝูงตะกวดโบราณยักษ์เองก็กำลังตกอยู่ในสภาวะแตกตื่นสับสน

คงไม่มีตะกวดโบราณยักษ์ตัวไหนฝ่าวงล้อมมาช่วยมันได้ในเวลาอันสั้นนี้หรอก

"ฮูฮ่า! ฮูฮ่า! ฮูฮ่า!"

มูซา นักร้องประจำเผ่าสปาร์ตัน เริ่มเปล่งเสียงร้องเพลงรบจังหวะเร้าใจ

ขณะที่ดิลีออสนำนักรบสปาร์ตันเลเวลสูงสิบคน พุ่งกระโจนเข้าประชิดตะกวดโบราณยักษ์ผู้ถูกความมืดครอบงำอย่างรวดเร็ว

ตู้ม~

ไอโลหิตสีแดงจางๆ ระเบิดออกจากร่างของดิลีออส

ก่อนจะลุกลามแผ่ซ่านไปยังนักรบสปาร์ตันอีกสิบคนอย่างรวดเร็ว

กลิ่นอายแห่งความบ้าคลั่งและกระหายเลือดอบอวลไปทั่วสมรภูมิรบ

โทสะสปาร์ตันถูกจุดโชนขึ้นอีกครั้ง!

"โฮก!"

เมื่อตระหนักได้ว่าวินาทีแห่งความเป็นความตายมาถึงแล้ว

ตะกวดโบราณยักษ์ผู้ถูกความมืดครอบงำก็อ้าปากกว้าง รีดเร้นพลังงานเฮือกสุดท้ายในกายออกมาจนหมดเกลี้ยง

เมื่อเห็นว่าศัตรูยังมีแรงเหลือพอจะร่ายเวทมนตร์

ดิลีออสก็ก้าวกระโดดพุ่งทะยานขึ้นฟ้าอย่างทรงพลัง

ก่อนจะซัดหอกยาวในมือพุ่งตรงไปยังเป้าหมาย

ระยะห่างกว่าสามสิบเมตร

แต่ทว่าหอกยาวกลับพุ่งเสียบทะลุปากของตะกวดโบราณยักษ์ผู้ถูกความมืดครอบงำไปในชั่วพริบตา

ไม่เพียงแต่จะขัดจังหวะการร่ายเวทมนตร์ที่ยังไม่ทันสมบูรณ์เท่านั้น

แต่ยังทำให้ตะกวดโบราณยักษ์ผู้ถูกความมืดครอบงำต้องรับผลสะท้อนกลับจากเวทมนตร์ของตัวเองอีกด้วย

ตู้ม!

การโดนพลังงานความร้อนสูงระเบิดคาปาก ไม่ใช่เรื่องน่าอภิรมย์เอาเสียเลย

ต่อให้ตะกวดโบราณยักษ์ผู้ถูกความมืดครอบงำจะมีภูมิต้านทานเวทมนตร์อยู่บ้างก็ตาม

แต่ภายในปากก็ยังถือเป็นจุดอ่อนที่บอบบางที่สุดของมันอยู่ดี

"โฮก~"

ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนอันเจ็บปวด

ตะกวดโบราณยักษ์ผู้ถูกความมืดครอบงำเชิดหัวขึ้นฟ้า

ลิ้นสองแฉกเรียวยาวของมันแหลกเหลวกลายเป็นเศษเนื้อ

กรามล่างโดนแรงระเบิดฉีกขาดจนห้อยต่องแต่งติดอยู่กับคอ โดยมีเพียงเศษหนังและเนื้อเชื่อมติดอยู่รอมร่อ

สภาพดูเอน็จอนาถเกินบรรยาย

"สปาร์ตัน!"

ดิลีออสปรากฏตัวขึ้นใต้ท้องของมัน

เขาง้างดาบยาวคุณภาพระดับชั้นเลิศ ผลงานจากช่างตีเหล็กไป๋หลี่ขึ้นสุดแขน

ตวัดดาบฟันขวับ

ประกายแสงเย็นยะเยียบสว่างวาบขึ้นที่ลำคอของตะกวดโบราณยักษ์ผู้ถูกความมืดครอบงำเพียงชั่วครู่

ก่อนที่เลือดสีแดงฉานจะพุ่งกระฉูดราวกับน้ำตก

มันดิ้นทุรนทุรายเกลือกกลิ้งไปมาบนพื้นด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส

เสียงร้องโหยหวนดังกึกก้องไปทั่วป่าลึก

ทำเอาฝูงนกและสัตว์ป่าน้อยใหญ่พากันแตกตื่นบินหนีตายกันจ้าละหวั่น

ในที่สุด

การดิ้นรนของมันก็อ่อนแรงลงเรื่อยๆ จนหยุดนิ่งไปในที่สุด

ขณะเดียวกัน ร่างของดิลีออสก็เปล่งประกายแสงสีทองอร่าม

ฮีโร่สปาร์ตัน ดิลีออส เลื่อนขั้นเป็น LV7 แล้ว!

ณ อาณาเขตหวนอวี่

แสงสีทองแห่งการเลื่อนระดับ อาบไล้ร่างของหวงอวี่อีกครั้ง

พลังงานมหาศาลไหลบ่าเข้าสู่ร่างกาย

ท่ามกลางเสียงกระดูกลั่นกรอบแกรบ

ส่วนสูงของหวงอวี่เพิ่มขึ้นเป็น 185 เซนติเมตร

กล้ามเนื้อทั่วร่างถูกปั้นแต่งใหม่ให้ได้รูปทรงงดงาม เป็นมัดๆ ชัดเจน

เปี่ยมล้นไปด้วยพละกำลังอันมหาศาลที่พร้อมจะปะทุออกมา

เลเวลของหวงอวี่ทะยานขึ้นสู่ LV9!

ซึ่งเป็นจุดสูงสุดของสิ่งมีชีวิตระดับทั่วไปแล้ว

หวงอวี่ยิ้มกว้างด้วยความประหลาดใจ สายตาจับจ้องไปยังข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมา

【ลอร์ดได้รับค่าประสบการณ์ 1,027 แต้ม, ผลึกวิญญาณ 133 ก้อน!】

ค่าประสบการณ์และผลึกวิญญาณที่ได้มาอย่างมหาศาลขนาดนี้

ดูท่าทางพวกดิลีออสคงจะโค่นสัตว์ประหลาดเลเวลสูงปรี๊ดลงได้แน่ๆ!

แต่สิ่งที่หวงอวี่คาดไม่ถึงก็คือ

หลังจากดีเลย์ไปชั่วครู่

จู่ๆ ก็มีข้อความแจ้งเตือนเด้งเข้ามาในหัวของเขาอีก

【ขอแสดงความยินดี ลอร์ดได้รับคัมภีร์สกิลหนึ่งเล่ม โปรดตรวจสอบ!】

ดรอปคัมภีร์สกิลได้ด้วยงั้นเหรอ!

รอยยิ้มบนใบหน้าของหวงอวี่ยิ่งกว้างขึ้นไปอีก

ราคาคัมภีร์สกิลในร้านค้าแห่งความโกลาหลนั้นแพงหูฉี่จนน่าขนลุก

คัมภีร์สกิลคุณภาพระดับทั่วไปและระดับชั้นเลิศ มักจะมีราคาหลักร้อยหลักพันผลึกวิญญาณขึ้นไปทั้งนั้น

หากเป็นคัมภีร์สกิลที่เกี่ยวข้องกับพลังเหนือธรรมชาติล่ะก็

อย่างเช่น ทักษะ "โทสะสปาร์ตัน" ของดิลีออส อย่างต่ำก็ต้องเป็นคุณภาพระดับหายาก แถมราคาก็แพงหูดับตับไหม้

เนื่องจากหวงอวี่ไม่ค่อยสันทัดเรื่องการต่อสู้สักเท่าไหร่

ประกอบกับไม่ค่อยสนใจพวกสกิลระดับต่ำๆ นัก

ก่อนหน้านี้เขาเลยไม่ค่อยได้เข้าไปดูพวกคัมภีร์สกิลในร้านค้าแห่งความโกลาหล

ไม่นึกเลยว่า นอกจากจะได้ค่าประสบการณ์และผลึกวิญญาณมาเป็นกอบเป็นกำแล้ว การล่าครั้งนี้ยังดรอปคัมภีร์สกิลมาให้อีก

ต่อให้เขาและประชากรในอาณาเขตจะไม่ได้ใช้

ก็ยังเอาไปวางขายในร้านค้าหวนอวี่ได้อยู่ดี

ถึงตอนนั้นก็คงฟันผลึกวิญญาณมาได้อีกบานเบอะ!

หวงอวี่กดรับคัมภีร์สกิลทันที

สมุดเล่มเล็กขนาดเท่าฝ่ามือที่เปล่งประกายแสงสลัวๆ ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขา

สมุดเล่มนี้มีสีขาวทั้งเล่ม บนหน้าปกมีตัวอักษรเขียนไว้สี่บรรทัด

【กระสุนเวทแผดเผา】

【คุณภาพ: หายาก】

【คำอธิบาย: รวบรวมพลังงานเพื่อสร้างกระสุนเวทความร้อนสูงที่สามารถระเบิดได้ พลังทำลายล้างและขนาดของกระสุนเวท ขึ้นอยู่กับปริมาณพลังงานที่อัดฉีดเข้าไป หากรวบรวมพลังงานไว้ระยะหนึ่ง จะสามารถสร้างกระสุนเวทแผดเผาได้หลายลูกพร้อมกัน】

【หมายเหตุ: ผู้ที่ไม่ได้อยู่ในสายอาชีพนักเวท ไม่สามารถเรียนรู้คัมภีร์สกิลเล่มนี้ได้ (ลอร์ดไม่รวมอยู่ในข้อจำกัดนี้)】

ตอนแรกหวงอวี่คิดว่า การได้คัมภีร์สกิลคุณภาพระดับชั้นเลิศมาสักเล่มก็ถือว่าคุ้มค่ามากแล้ว

ใครจะไปรู้ว่าโชคจะเข้าข้างเขาขนาดนี้

"กระสุนเวทแผดเผา!"

"เฉพาะสายอาชีพนักเวทและลอร์ดเท่านั้นถึงจะเรียนรู้ได้"

"รวบรวมพลังงานเพื่อโจมตีแถมยังเป็นสกิลโจมตีหมู่อีกต่างหาก!"

"ยอดเยี่ยมไปเลย!"

"แต่ดูทรงแล้ว ตอนนี้คงมีแค่ฉันคนเดียวที่เรียนรู้สกิลนี้ได้"

แม้หวงอวี่จะไม่ถนัดเรื่องการต่อสู้

แต่เขาก็ไม่ใช่พวกขี้ขลาดตาขาวที่เอาแต่หลบเลี่ยงการต่อสู้หรอกนะ

ยิ่งไปกว่านั้น ในฐานะลอร์ด อย่างน้อยก็ต้องมีฝีไม้ลายมือติดตัวไว้บ้างสิ

ไม่อย่างนั้นจะเอาอะไรไปคุมลูกน้องได้ล่ะ?

ในเมื่อไม่มีประสบการณ์การต่อสู้แบบประชิดตัว การยืนร่ายเวทอยู่แนวหลัง ก็ดูจะช่วยลดความเสี่ยงและความยากลงไปได้เยอะ

แถมจากประสบการณ์การเล่นเกมบนโลก มักจะบอกเสมอว่าสายเวทนี่แหละคือลูกรักพระเจ้า

หากให้เลือกระหว่างสายกล้ามเนื้อล่ำบึ้ก เขาก็ขอเลือกทางเดินสายเวทมนตร์ดีกว่า