บทที่ 22 ความร่วมมือที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น

【 บทที่ 22 ความร่วมมือที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น 】

ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเช้า ดิลีออสนำนักรบสปาร์ตันทั้งสี่สิบคนก้าวเข้าสู่ผืนป่าอีกครั้ง

เพื่อเริ่มต้นวันใหม่แห่งการต่อสู้และอัปเลเวล

เรื่องของประชากรทั่วไป หวงอวี่ไม่ต้องมานั่งปวดหัวคอยจัดการสั่งการอีกต่อไป

ภายใต้การนำของหัวหน้าหมู่บ้าน พวกเขาทำงานกันอย่างเป็นระบบระเบียบ ร่วมแรงร่วมใจกันพัฒนาอาณาเขตของหวงอวี่ให้เจริญก้าวหน้า

หวงอวี่เดินเข้าไปตรวจตราในโรงปฏิบัติงานบลูเมาน์เทน

ช่างตีเหล็กระดับฝึกหัดทั้ง 18 คน ภายใต้การนำของชางอวิ๋นและไป๋หลี่ ได้ถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม

กลุ่มหนึ่งรับผิดชอบการตีชุดเกราะหนัง โล่ และอุปกรณ์ป้องกันต่างๆ

ส่วนอีกกลุ่มรับหน้าที่คิดค้นและพัฒนาอาวุธโจมตีอย่าง ดาบ กระบี่ หอก และทวน

บรรยากาศภายในโรงปฏิบัติงานบลูเมาน์เทน คึกคักและเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น

หลังจากตรวจตราความเรียบร้อยของทุกโปรเจกต์เสร็จสิ้น

หวงอวี่ถึงได้เดินกลับไปที่ปราสาท

รายชื่อเพื่อนของเขาเด้งแจ้งเตือนขึ้นมาหลายครั้งติดต่อกัน

น่าจะเป็นข่าวดีจากลอร์ดเจียหลัว เรื่องผลการต่อสู้กับพวกคนแคระ

【ลอร์ดหวงอวี่ ฉันมีข่าวดีจะบอกคุณ】

【ด้วยความช่วยเหลือของคุณ หลังจากต่อสู้กันมาทั้งคืน ตอนนี้ฉันสามารถยึดเหมืองเหล็กขนาดใหญ่มาได้แล้ว!】

【ตอนนี้เหมืองเหล็กขนาดใหญ่สามารถรองรับคนงานได้ถึง 50 คน และผลิตแร่เหล็กได้สูงสุดถึง 5,000 หน่วยต่อวัน!】

กำลังการผลิต 5,000 หน่วยต่อวัน!

สมแล้วที่เป็นทรัพยากรคุณภาพระดับหายาก เหมืองเหล็กขนาดใหญ่เนี่ย

เหมืองเหล็กทั่วไปเอามาเทียบชั้นไม่ได้เลยสักนิด!

เมื่อได้อ่านข้อความเหล่านี้

อารมณ์ของหวงอวี่ก็ยิ่งเบิกบานขึ้นไปอีก

เหมืองเหล็กขนาดใหญ่ หากบริหารจัดการได้อย่างเต็มประสิทธิภาพล่ะก็

แร่ที่ผลิตออกมาในแต่ละวัน จะสามารถนำไปหลอมเป็นเหล็กกล้าได้ถึง 2,500 หน่วยเชียวนะ!

ต่อให้หวงอวี่จะได้ส่วนแบ่งแค่ครึ่งเดียว มันก็มากพอที่จะแก้ปัญหาขาดแคลนเหล็กกล้าในตอนนี้ของเขาได้แล้ว

เพียงแต่...

เมื่อหวงอวี่เลื่อนอ่านข้อความที่ลอร์ดเจียหลัวส่งมาให้จนจบ

คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันโดยอัตโนมัติ

【จากการต่อสู้กับคนแคระเมื่อวานนี้ ทำให้ฉันต้องสูญเสียประชากรไปถึง 6 คน...】

【ตอนนี้ในอาณาเขตของฉันเหลือประชากรแค่ 24 คนเท่านั้น วันนึงคงขุดแร่เหล็กได้ไม่เกิน 2,400 หน่วยหรอก】

【แถมก่อนตาย คนแคระตัวนึงดันไปทำลายเตาหลอมเหล็กกล้าของพวกมันพังซะอีก】

【ฉันเพิ่งจะซื้อเตาหลอมเหล็กกล้าอันใหม่มา ตอนนี้เลยไม่มีเงินเหลือพอจะไปซื้อประชากรมาเพิ่มแล้ว】

【เพราะฉะนั้น ในช่วงสองสามวันนี้ ฉันอาจจะจัดสรรแร่เหล็กให้คุณได้ไม่เยอะเท่าไหร่นะ】

เมื่ออ่านข้อความของลอร์ดเจียหลัวจบ

หวงอวี่ก็ขมวดคิ้วแน่น

ตอนนี้ปัญหาเรื่องแหล่งผลิตเหล็กกล้าถูกแก้ไปแล้ว

แต่ดันมาเจอปัญหาเรื่องกำลังการผลิตของลอร์ดเจียหลัวไม่พอซะนี่

ถ้าเหมืองเหล็กขนาดใหญ่ตั้งอยู่ในอาณาเขตของเขา หวงอวี่ย่อมไม่ต้องมานั่งกลุ้มใจแบบนี้แน่

เขามีประชากรตั้ง 141 คน

มีคนงานพร้อมขุดแร่เหลือเฟือ

แต่ตอนนี้อาณาเขตเจียหลัวอยู่ห่างออกไปไกลลิบ

เขาไม่มีทางส่งประชากรไปช่วยขุดแร่ได้เลย

ทว่า

เพื่อไม่ให้กระทบต่อความเร็วในการพัฒนาอาณาเขตในช่วงเริ่มต้น

เขาก็ต้องคว้าเหล็กกล้าพวกนี้มาให้ได้ทั้งหมด!

เมื่อคิดตกแล้ว

หวงอวี่ก็ส่งข้อความตอบกลับไป

【ฉันจะสนับสนุนผลึกวิญญาณให้คุณ 500 ก้อน เอาไปซื้อประชากรมาเพิ่มซะ】

【เงื่อนไขของฉันก็คือ ก่อนหมดช่วงเวลาคุ้มครอง คุณต้องส่งแร่เหล็กให้ฉันวันละ 3,500 หน่วย!】

【คุณว่าไง?】

หลังจากส่งข้อความไป ลอร์ดเจียหลัวก็ไม่ได้ตอบกลับมาในทันที

อันที่จริง

หากอ้างอิงราคาจากร้านค้าแห่งความโกลาหล

แร่เหล็ก 5,000 หน่วย ก็มีมูลค่าเท่ากับ 500 ผลึกวิญญาณแล้ว

ถ้ารวมวันนี้ด้วย ช่วงเวลาคุ้มครองก็จะเหลืออีก 5 วันเต็มๆ

หากลอร์ดเจียหลัวตกลงรับเงื่อนไขนี้

ในช่วงห้าวันต่อจากนี้ หวงอวี่จะได้รับแร่เหล็กรวมทั้งสิ้น 17,500 หน่วย

ซึ่งคิดเป็นมูลค่าสูงถึง 1,750 ผลึกวิญญาณเลยทีเดียว!

นั่นแปลว่า หลังจากนี้เขาไม่ต้องทำอะไรเลย ก็นอนรอรับทรัพย์ 1,250 ผลึกวิญญาณไปแบบชิลๆ!

ถึงแม้มองเผินๆ หวงอวี่จะดูเหมือนได้เปรียบ

แต่หากปราศจากการสนับสนุนจากเขา

ในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ ลอร์ดเจียหลัวก็ทำได้แค่ปล่อยให้กำลังการผลิตของเหมืองเหล็กสูญเปล่าไปเฉยๆ

ดังนั้น หวงอวี่จึงเชื่อมั่นว่า ลอร์ดเจียหลัวจะต้องตอบตกลงเงื่อนไขของเขาแน่นอน อย่างมากก็แค่ต่อรองจำนวนแร่เหล็กนิดหน่อย

หวงอวี่รอเพียงไม่นาน ก็ได้รับข้อความตอบกลับมา

【ฉันมีความคิดเห็นเรื่องจำนวนแร่เหล็กที่จะส่งให้คุณในแต่ละวันอยู่นะ】

นั่นไง!

เมื่อเห็นข้อความตอบกลับของลอร์ดเจียหลัว

หวงอวี่ก็เผยรอยยิ้มอย่างรู้ทัน

แต่แร่เหล็กวันละ 3,500 หน่วยคือเส้นตายของเขา เขาจะไม่ยอมถอยเด็ดขาด

อย่างมากก็แค่ชดเชยให้ในส่วนอื่นๆ แทน

อย่างเช่นช่วยหลอมเหล็กกล้าให้ อะไรทำนองนี้

แต่ยังไม่ทันที่หวงอวี่จะได้ต่อรอง

ข้อความจากลอร์ดเจียหลัวก็เด้งตามมาติดๆ

【ถ้าไม่ได้อุปกรณ์จากคุณ ฉันคงไม่มีทางเอาชนะพวกคนแคระได้หรอก】

【อีกอย่าง แร่เหล็ก 1,500 หน่วย ในช่วงสั้นๆ นี้ฉันก็ใช้ไม่หมดหรอก】

【แทนที่จะเก็บไว้เฉยๆ หรือเอาไปขายให้คนอื่น สู้เอาส่วนที่เหลือไปให้คุณดีกว่า】

【ก่อนจะหมดช่วงเวลาคุ้มครอง ฉันจะส่งแร่เหล็กให้คุณวันละ 4,000 หน่วย!】

【คุณว่าไง?】

ฉันว่าไงงั้นเหรอ?

มันก็ต้องตกลงสิ ปัดโธ่!

เมื่อได้อ่านข้อความของลอร์ดเจียหลัว

นอกจากความประหลาดใจแล้ว หวงอวี่ยังรู้สึกซาบซึ้งใจอยู่ไม่น้อย

รู้จักบุญคุณ ไม่โลภมาก

คนแบบนี้ สมัยนี้หาได้ยากจริงๆ

หวงอวี่รีบโอนเงิน 500 ผลึกวิญญาณไปให้ลอร์ดเจียหลัวอย่างไม่ลังเล

เขาไม่ได้ตั้งกฎเกณฑ์อะไรเพิ่มเติมอีก

แม้ครั้งนี้จะเป็นเพียงสัญญาใจระหว่างคนสองคน

แต่หวงอวี่ก็เชื่อมั่นว่า ลอร์ดเจียหลัวจะไม่ตระบัดสัตย์อย่างแน่นอน

เมื่อได้รับเงิน 500 ผลึกวิญญาณแล้ว เจียหลัวก็ส่งข้อความตอบกลับมาว่า:

【ก่อนฟ้ามืด แร่เหล็ก 4,000 หน่วยจะถูกส่งตรงถึงมือคุณผ่านแพลตฟอร์มการซื้อขายแน่นอน!】

【โอเค!】

หวงอวี่ไม่พูดพร่ำทำเพลงให้มากความ

เขายังมีงานอื่นต้องทำอีกเยอะ

ในเมื่อได้แหล่งแร่เหล็กมาแล้ว

เตาหลอมเหล็กกล้าที่มีอยู่เพียงแห่งเดียวในอาณาเขตก็ดูจะทำงานช้าเป็นเต่าคลาน พึ่งพาอะไรไม่ได้เลย

เขาต้องการสิ่งปลูกสร้างที่มีประสิทธิภาพสูงกว่านี้

หวงอวี่เปิดร้านค้าแห่งความโกลาหล

ขณะที่เขากำลังจะมองหาสิ่งปลูกสร้างประเภทหลอมเหล็กที่เจ๋งๆ กว่านี้

จู่ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่า เมื่อกี้ลอร์ดเจียหลัวบอกว่าตัวเองมีประชากรแค่ 26 คนเองไม่ใช่เหรอ?

ประชากรแค่ 26 คน จะไปทำอะไรกินได้ล่ะ?

เกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นมานิดเดียว เหมืองเหล็กขนาดใหญ่อาจจะโดนตีแตกเอาได้ง่ายๆ เลยนะ

น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าในร้านค้าของตัวเอง ยังมีพิมพ์เขียวค่ายทหารซิวหลานอีกสองชุดที่ยังขายไม่ออก

หวงอวี่ก็ตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง

ณ ทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตา

เจียหลัวยืนตระหง่านอยู่เหนือเหมืองเหล็กขนาดใหญ่ ในมือถือธนูยาวแนบกาย

ชุดเกราะจระเข้แดงที่เธอสวมใส่ ช่วยเสริมความน่าเกรงขามให้กับภาพลักษณ์อันเย็นชาของเธอได้เป็นอย่างดี

หลังจากจบศึกเมื่อคืน เพื่อป้องกันการลอบโจมตีจากพวกคนแคระ เธอจึงนำประชากรมาปักหลักคุ้มกันอยู่ที่นี่ตลอดทั้งคืน

จนกระทั่งรุ่งเช้า เมื่อไม่พบร่องรอยของพวกคนแคระแล้ว เธอถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

และส่งข้อความไปบอกหวงอวี่เรื่องที่ยึดเหมืองเหล็กขนาดใหญ่มาได้สำเร็จ

เมื่อมองดูตัวเลข 500 ผลึกวิญญาณที่เพิ่มเข้ามาในบัญชี

แม้ใบหน้าของเจียหลัวจะดูอิดโรย แต่ก็ไม่อาจปกปิดความตื่นเต้นเอาไว้ได้

เธอไม่ใช่คนที่โลภมาก

แค่สามารถขจัดเสี้ยนหนามทิ้งไปได้ แถมยังได้ทรัพยากรกลับมาอีกบานตะไท แค่นี้เธอก็พอใจมากแล้ว

ยิ่งพอเอาชุดเกราะระดับชั้นเลิศที่ใส่อยู่มาคำนวณดูด้วยแล้ว

หากลองคิดสะระตะดู ตั้งแต่ร่วมมือกันมา สิ่งที่หวงอวี่ทุ่มเทให้นั้น มากกว่าที่เธอทำไปหลายเท่านัก

เรื่องนี้ทำให้เธอรู้สึกติดค้างอยู่ในใจลึกๆ เหมือนเป็นหนี้บุญคุณเขาอยู่ตลอดเวลา

นั่นคือเหตุผลที่เธอยอมเฉือนเนื้อตัวเอง ยกกำลังการผลิตสี่ในห้าของเหมืองเหล็กขนาดใหญ่ให้กับหวงอวี่

"ครบห้าวันเมื่อไหร่ เราก็หายกันนะ!"

เจียหลัวพึมพำกับตัวเอง รู้สึกโล่งอกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อเทียบกับการต่อสู้แล้ว การเป็นหนี้บุญคุณคนอื่นคือสิ่งที่เธอเกลียดที่สุด

ว่ากันตามตรง นิสัยข้อนี้ก็แอบคล้ายหวงอวี่อยู่เหมือนกันนะเนี่ย...

【ติ๊ง!】

ขณะที่เจียหลัวเตรียมจะเดินทางกลับอาณาเขต เพื่อซื้อประชากรมาขุดแร่ 50 คน

รายชื่อเพื่อนก็มีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา

【เพื่อนของคุณ ลอร์ดหวงอวี่ ได้ส่งพิมพ์เขียวสิ่งปลูกสร้างหนึ่งชุดมาให้คุณ โปรดตรวจสอบ!】

เจียหลัวถึงกับชะงักไป

เธอเปิดดูในรายชื่อเพื่อน

ก็พบกับพิมพ์เขียวสิ่งปลูกสร้าง 【ค่ายทหารซิวหลาน】 วางหลาอยู่

พร้อมกับข้อความจากหวงอวี่ที่แนบมาด้วย

【เหมืองเหล็กขนาดใหญ่จะเสียไปไม่ได้เด็ดขาด คนของคุณน้อยเกินไป ฉันกลัวว่าจะรับมือไม่ไหว】

【ในเมื่อเหมืองเหล็กนี้มีส่วนแบ่งของฉันอยู่ครึ่งนึง งั้นฉันก็ขอออกแรงช่วยด้วยแล้วกัน!】

【พิมพ์เขียวชุดนี้คุณเอาไปใช้เถอะ!】

เมื่อมองดูพิมพ์เขียวค่ายทหารซิวหลานที่รอให้กดยอมรับ

เจียหลัวขบริมฝีปากล่างเบาๆ ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมโดยไม่เอื้อนเอ่ยคำใด