บทที่ 47 - ทำลายสถิติ

บทที่ 47 - ทำลายสถิติ

★★★★★

ครืน...

ราวกับใช้แหอวนขนาดใหญ่ลากฝูงปลาทะเลขึ้นมาจากผืนน้ำ ข้าวของสารพัดชนิดกองทับถมกันเป็นภูเขาขนาดย่อมอยู่ที่มุมหนึ่งบนชั้นสองของหอพสุธาเร้นลับในพริบตา

ภาพนี้ดึงดูดความสนใจของทุกคนบนชั้นสองไปจนหมดสิ้น

ผู้ถูกเรียกขานจำนวนมากที่กำลังทำธุระอยู่แถวนั้น ต่างก็จับจ้องมาที่ซูอี้ฉือเป็นตาเดียว

"บ้าไปแล้ว นั่นมันอะไรกันวะน่ะ"

"มาส่งภารกิจไง!"

"ของเยอะขนาดนี้เชียว เขาไปทำภารกิจมานานแค่ไหนกัน"

"หน้าตาไม่คุ้นเลยแฮะ น่าจะเป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งมาเขต 80 ได้ไม่นานกระมัง"

"เด็กใหม่เนี่ยนะ"

...

ทุกคนต่างตกตะลึงจนตาค้าง

หางตาของชายวัยกลางคนหลังเคาน์เตอร์กระตุกยิกๆ ทีแรกนึกว่าจะเป็นแค่การส่งภารกิจธรรมดาทั่วไป ใครจะไปคิดว่าจะได้รับ 'เซอร์ไพรส์' ก้อนโตขนาดนี้

"ไอ้หนุ่มนี่มันตัวอันตรายชัดๆ!" เขาลอบสบถในใจ สายตาที่มองซูอี้ฉือแฝงไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด

"ของพวกนี้ เจ้าเป็นคนหามาเองทั้งหมดเลยหรือ"

"มีปัญหาอะไรหรือเปล่าขอรับ" ซูอี้ฉือถามกลับ

"ไม่มี!" ชายวัยกลางคนสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วยกมือเรียกเจ้าหน้าที่ที่อยู่เคาน์เตอร์อื่นให้มาช่วย "พวกที่ว่างอยู่ มาช่วยข้าตรวจนับของหน่อยสิ"

"นี่มันอะไรกันเนี่ย"

"น่ากลัวเกินไปแล้ว"

...

เจ้าหน้าที่รับรองของหอพสุธาเร้นลับสองสามคนบ่นอุบอิบ เดินหน้ามุ่ยเข้ามาช่วยอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

"เลิกบ่นแล้วรีบนับได้แล้ว ขืนชักช้าเดี๋ยวก็กินเวลาพักหรอก" ชายวัยกลางคนพูดพลางหยิบสมุดบัญชีเล่มหนาออกมา แล้วหันไปบอกซูอี้ฉือ "เจ้ารออยู่แถวนี้ก่อนนะ"

ซูอี้ฉือพยักหน้ารับ ถอยร่นออกไปสองสามก้าว

ในขณะเดียวกัน ผู้คนก็เริ่มทยอยแห่กันเข้ามามุงดูมากขึ้นเรื่อยๆ

"เกิดอะไรขึ้น มีภารกิจใหม่ออกมาหรือ"

"ดูเอาเองสิ!"

"สวรรค์ นี่คือส่งภารกิจรวดเดียวเลยหรือ จำนวนมันไม่บ้าเลือดไปหน่อยรึ"

"ดูเหมือนจะเป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งมาได้ไม่นานด้วยนะ"

"จริงรึ งั้นนี่ก็เป็นการส่งภารกิจครั้งแรกของเขาสิ ไม่แน่อาจจะทำลายสถิติของ 'หยางเสียนเฉิง' ได้เลยนะเนี่ย"

...

หยางเสียนเฉิงงั้นหรือ

แม้ว่าผู้คนที่ก้าวเข้ามาในดินแดนแห่งการเรียกขานส่วนใหญ่จะเป็นพวกเดนตาย แต่พอได้ยินชื่อ หยางเสียนเฉิง แววตาของทุกคนต่างก็ฉายแววหวาดหวั่นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

"ไม่น่าจะใช่มั้ง สถิติของหยางเสียนเฉิงไม่มีใครทำลายได้มาตั้งหลายปีแล้วนะ"

"อืม ข้าจำได้แม่นเลย ตอนนั้นหยางเสียนเฉิงอายุสิบแปดปีเพิ่งมาถึงเขต 80 ส่งภารกิจครั้งแรกก็กวาดภารกิจบนบอร์ดชั้นหนึ่งไปแทบจะเกลี้ยง ขาดภารกิจระดับมนุษย์ไปแค่สองอันเท่านั้นก็จะได้เหมาหมดกระดานแล้ว"

"ดูเหมือนเด็กหนุ่มคนนี้จะอายุน้อยกว่าหยางเสียนเฉิงในตอนนั้นเสียอีกนะ ถ้าเขาทำลายสถิติของหยางเสียนเฉิงได้จริงๆ ล่ะก็ คงจะน่ากลัวไม่เบา"

"เป็นไปไม่ได้หรอก เขาไม่มีทางทำลายสถิติของหยางเสียนเฉิงได้เด็ดขาด"

...

ตามปกติแล้ว บรรยากาศในดินแดนแห่งการเรียกขานไม่มีทางที่ผู้คนจะมารวมกลุ่มยืนคุยกันแบบนี้แน่

แต่ตอนนี้ความสนใจของทุกคนพุ่งเป้าไปที่เรื่องเดียวกัน จึงทำให้เกิดหัวข้อสนทนาร่วมกันขึ้นมา

"หางเสือดาวหางงู สามเส้น!"

"หญ้าครามเร้นลับ สองต้น!"

"แก่นอสูรราชันค้างคาวราตรี หนึ่งเม็ด!"

...

เจ้าหน้าที่หลายคนช่วยกันนับ อีกคนหนึ่งคอยจดบันทึก

รายการภารกิจบนชั้นหนึ่งที่ทุกคนคุ้นเคยดี ค่อยๆ ถูกขีดฆ่าทิ้งไปทีละรายการ

แทบทุกคนเริ่มเอาเด็กหนุ่มตรงหน้าไปเปรียบเทียบกับ หยางเสียนเฉิง ที่พวกเขาพูดถึง

เวลาผ่านไปทีละนาที

ผู้ถูกเรียกขานที่มารวมตัวกันบนชั้นสองก็ยิ่งเพิ่มจำนวนมากขึ้น

เมื่อมองดูสิ่งของแต่ละชิ้นถูกนับและจดบันทึก บรรยากาศของคนที่รอดูอยู่ก็เริ่มตื่นเต้นและกระวนกระวายขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อเทียบกันแล้ว ตัวซูอี้ฉือเองกลับดูสงบนิ่งเป็นอย่างมาก

แม้เขาจะรู้ว่าการกระทำของตัวเองต้องสร้างความฮือฮาไม่น้อย แต่ก็ไม่คิดว่าจะกลายเป็นจุดสนใจของคนเยอะขนาดนี้

การตรวจนับกินเวลาไปกว่าหนึ่งชั่วโมงเต็ม

"ชิ้นสุดท้าย เขี้ยวพิษของงูหลามเกล็ดนิล หนึ่งคู่..."

ชิ้นสุดท้ายแล้ว!

เจ้าหน้าที่ของหอพสุธาเร้นลับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ส่วนเหล่าผู้ถูกเรียกขานที่มุงดูอยู่ต่างก็มีสีหน้าเคร่งเครียด ราวกับกำลังรอคอยผลลัพธ์อย่างใจจดใจจ่อ

ชายวัยกลางคนที่รับเรื่องของซูอี้ฉือกวาดสายตามองฝูงชนรอบๆ เขาย่อมรู้ดีว่าทุกคนกำลังคิดอะไรอยู่

"อะแฮ่ม..." ชายวัยกลางคนกระอมกระแอมเคลียร์คอ "จากการตรวจนับ จำนวนสิ่งของที่ตรงกับภารกิจมีทั้งหมดหนึ่งพันห้าสิบเจ็ดชิ้น..."

"โห!"

หนึ่งพันห้าสิบเจ็ด!

เสียงฮือฮาดังลั่นไปทั่วทั้งชั้น

นี่มันหมายความว่ายังไงกัน

หากคำนวณจากเวลาหนึ่งเดือน ก็เท่ากับว่าต้องล่าสัตว์อสูรวันละสามสิบกว่าตัวเลยทีเดียว

ปริมาณงานที่มีประสิทธิภาพสูงลิ่วขนาดนี้ แค่ฟังก็ขนหัวลุกแล้ว

"ภารกิจทั้งหมดบนบอร์ดชั้นหนึ่งมีแค่แปดร้อยรายการเองนะ เขาส่งเกินมาตั้งสองร้อยห้าสิบเจ็ดรายการเลยหรือ"

"ใจเย็นๆ ก่อน ในบรรดาภารกิจพันกว่ารายการนี้ มีหลายอันที่ซ้ำกัน ตอนที่หยางเสียนเฉิงทำภารกิจ เขาไม่ได้ทำภารกิจซ้ำเลยนะ"

"พูดถูก"

...

ความคาดหวังของฝูงชนที่รอดูเรื่องสนุกพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง

"ในจำนวนนี้ เป็นภารกิจระดับมนุษย์เก้าร้อยสามสิบห้าครั้ง ภารกิจระดับปฐพีหนึ่งร้อยยี่สิบสองครั้ง..."

ชายวัยกลางคนกวาดสายตามองฝูงชน น้ำเสียงดังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

"และ จำนวนภารกิจบนบอร์ดที่ทำสำเร็จโดยไม่ซ้ำกันเลยก็คือ..."

ในพริบตานั้น สีหน้าของคนส่วนใหญ่ก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด

นี่คือผลลัพธ์ที่พวกเขารอคอยมาตลอด

หลังจากหักลบภารกิจที่ซ้ำกันออกไปแล้ว อัตราความสำเร็จของซูอี้ฉือจะสูงแค่ไหนกันแน่

จะสามารถทำลายสถิติที่ชายผู้นั้นรักษามาหลายปีได้หรือไม่

"เจ็ดร้อย เก้าสิบเก้า!" ชายวัยกลางคนประกาศผลลัพธ์ที่ทุกคนรอคอยอย่างชัดถ้อยชัดคำ

สิ้นเสียงประกาศ หอพสุธาเร้นลับก็แทบจะระเบิด

ภารกิจที่ไม่ซ้ำกันเจ็ดร้อยเก้าสิบเก้าภารกิจ!

และภารกิจทั้งหมดบนชั้นหนึ่งมีแปดร้อยภารกิจถ้วน

นั่นหมายความว่า ขาดอีกเพียงแค่ภารกิจเดียว ซูอี้ฉือก็จะเหมาภารกิจบนบอร์ดชั้นหนึ่งจนหมดเกลี้ยงแล้ว

"เป็นไปได้อย่างไร สถิติของหยางเสียนเฉิงถูกทำลายแล้วงั้นรึ"

"เขาทำภารกิจได้มากกว่าหยางเสียนเฉิงหนึ่งภารกิจเนี่ยนะ"

"เหลือเชื่อจริงๆ!"

...

ฝูงชนที่มุงดูอยู่บนชั้นสองต่างตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

สายตาทุกคู่ที่มองมาทางซูอี้ฉือ แฝงไปด้วยความแคลงใจอยู่ลึกๆ

"คนคนนี้เป็นใครมาจากไหนกันแน่"

"อย่าบอกนะว่าจะกลายเป็นหยางเสียนเฉิงคนที่สอง"

"พูดยากนะ หากเขาสามารถเติบโตขึ้นไปได้ล่ะก็..."

...

เมื่อเรื่องสนุกจบลง ฝูงชนที่มุงดูก็เริ่มสลายตัว

แต่ก็มีหลายคนที่ลอบส่งสายตาเย็นเยียบออกมา

หลังจากวันนี้ไป ซูอี้ฉือจะเป็นที่จับตามองของผู้คนนับไม่ถ้วนในเขต 80 และในสถานที่ที่เต็มไปด้วยฝูงหมาป่าอำมหิตล้อมรอบเช่นนี้ ทุกย่างก้าวล้วนเต็มไปด้วยอันตรายที่แฝงอยู่

พูดตามตรง ซูอี้ฉือเองก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย

ไม่คิดเลยว่าผู้คนจะให้ความสนใจกับการส่งภารกิจครั้งนี้มากขนาดนี้

ถ้ารู้ว่าจะสร้างความฮือฮาใหญ่โต ทยอยส่งทีละนิดก็คงดี

แต่เรื่องมันเกิดไปแล้ว ต่อจากนี้ในเขต 80 ก็คงต้องระวังตัวให้มากขึ้น

"ภารกิจระดับมนุษย์ที่สำเร็จเก้าร้อยสามสิบห้าครั้ง แลกได้เก้าร้อยสามสิบห้าเหรียญเรียกขาน ภารกิจระดับปฐพีหนึ่งดาวหนึ่งร้อยยี่สิบสองครั้ง แลกได้หนึ่งพันสองร้อยยี่สิบเหรียญเรียกขาน... รวมทั้งหมดเป็น สองพันร้อยห้าสิบห้าเหรียญเรียกขาน..."

ทำภารกิจระดับมนุษย์สำเร็จหนึ่งครั้ง ได้หนึ่งเหรียญเรียกขาน!

แต่ถ้าเป็นภารกิจระดับปฐพี จะได้ถึงสิบเหรียญเรียกขาน

สำหรับเด็กใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้ามาในดินแดนแห่งการเรียกขาน การหาเหรียญเรียกขานได้มากขนาดนี้ในเวลาเพียงหนึ่งเดือน ถือเป็นเรื่องที่น่ากลัวมากทีเดียว

"เหรียญเรียกขานสองพันกว่าเหรียญ แลกทรัพยากรพวกไหนได้บ้างขอรับ" ซูอี้ฉือเอ่ยถาม

"เจ้าอยากได้อะไรล่ะ" ชายวัยกลางคนถามกลับ ก่อนจะอธิบายต่อ "ที่เคาน์เตอร์ข้าแลกได้สูงสุดแค่อาวุธวิเศษกับยาระดับเจ็ดเท่านั้น ส่วนศาสตราเต๋ากับยาระดับหก เจ้าต้องขึ้นไปชั้นสาม... แต่บอกไว้ก่อนนะ ศาสตราเต๋าระดับต่ำสุด ก็ต้องใช้ตั้งแปดพันเหรียญเรียกขานแล้ว..."

ศาสตราเต๋าชิ้นเดียวต้องใช้แปดพันเหรียญเชียวรึ

ซูอี้ฉือถึงกับขมวดคิ้ว นี่มันแพงหูฉี่เกินไปแล้ว

เขาวิ่งวุ่นในเทือกเขาวงกตมาตั้งเดือนนึง ยังแลกศาสตราเต๋าได้แค่หนึ่งในสี่ส่วนเท่านั้นเอง

แต่จะว่าไปแล้ว ศาสตราเต๋าก็เป็นของหายากอยู่แล้ว

หากประเมินจากมูลค่าของมัน ราคาแปดพันเหรียญเรียกขานก็ถือว่าสมเหตุสมผล

ส่วนยาลูกกลอน ซูอี้ฉือยังมีหรงหยวนตานระดับแปดและเฉียงเหวินตานระดับเจ็ดเหลืออยู่อีกหน่อย จึงยังไม่จำเป็นต้องใช้ในตอนนี้

"เอาอาวุธวิเศษไหมล่ะ สองพันเหรียญเรียกขาน แลกอาวุธวิเศษระดับสูงให้เจ้าได้ชิ้นนึงเลยนะ" ชายวัยกลางคนเสนอ

"ไม่เป็นไรขอรับ!"

ซูอี้ฉือส่ายหน้าปฏิเสธทันที อาวุธวิเศษเขามีตั้งสามชิ้นแล้ว ดาบห้วงดาราก็ไม่ได้คุณภาพแย่อะไร แถมช่วงนี้ก็ใช้จนถนัดมือแล้ว ยังไม่มีความจำเป็นต้องเปลี่ยน

"เรื่องที่พักอาศัย สามารถเปลี่ยนได้ใช่ไหมขอรับ"

"ได้สิ แต่เจ้าต้องไปหาเถ้าแก่ชี่ที่หอสงบศึกนะ ที่พักอาศัยในเขต 80 อยู่ในความดูแลของเขา!" ชายวัยกลางคนตอบ

เถ้าแก่ชี่งั้นหรือ

ความประหลาดใจพาดผ่านดวงตาของซูอี้ฉือ

"งั้นตกลงตามนี้ เอาเหรียญเรียกขานให้ข้าทั้งหมดเลยก็แล้วกัน ไว้ข้าต้องการอะไรเดี๋ยวค่อยกลับมาที่นี่ใหม่!"

"ได้เลย!"

จากนั้นชายวัยกลางคนก็หยิบถุงผ้าที่หนักอึ้งออกมาจากหลังเคาน์เตอร์แล้วยื่นให้ซูอี้ฉือ

"นับดูให้ดีๆ ล่ะ ออกจากที่นี่ไปแล้วข้าไม่รับผิดชอบนะ!"

ซูอี้ฉือยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรมาก เขาเก็บถุงผ้าใส่แหวนมิติอย่างลวกๆ

...

หลังจากนั้น ซูอี้ฉือก็เดินออกจากหอพสุธาเร้นลับ มุ่งหน้าตรงไปยังหอสงบศึก

"ว้าว พี่ชาย ท่านกลับมาแล้วหรือ" เพิ่งจะก้าวเท้าเข้าไปในร้าน เสียงใสแจ๋วคุ้นหูก็ดังแว่วมาจากด้านใน

ชีเสี่ยวหวยวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหาซูอี้ฉือด้วยสีหน้าดีใจ

"ท่านหายไปเป็นเดือนเลยนะเนี่ย ข้านึกว่าท่าน..."

"นึกว่าข้าทำไมรึ ทิ้งชีวิตไว้ที่เทือกเขาวงกตแล้วงั้นหรือ"

ชีเสี่ยวหวยเม้มปากยิ้ม "จะเป็นไปได้ยังไง มองยังไงท่านก็ไม่เหมือนคนอายุสั้นสักหน่อยนี่นา"

พูดพลางชีเสี่ยวหวยก็หันไปทำหน้าทะเล้นใส่ชายวัยกลางคนซึ่งเป็นหลงจู๊หลังเคาน์เตอร์ด้านใน

แต่หลงจู๊คนนั้นกลับไม่สนใจ เอาแต่เปิดสมุดบัญชีในมือพลิกไปมา

"ท่านได้เลื่อนขั้นเป็นผู้ถูกเรียกขานระดับปฐพีแล้ว ร้ายกาจไม่เบาเลยนะ!" ชีเสี่ยวหวยมองปลอกแขนสีน้ำเงินของชายหนุ่มแล้วพูดขึ้น

ซูอี้ฉือยิ้มบางๆ เอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจนัก "คนที่มากับข้าวันนั้น เขาได้มาที่ร้านเจ้าบ้างไหม"

"อืม! เขามาตามหาท่านตั้งหลายรอบแน่ะ แล้วเขาก็ฝากบอกข้าว่า ถ้าท่านกลับมาแล้ว ให้ไปหาเขาที่ฝั่งของหยางเสียนเฉิง..."

"หืม" ซูอี้ฉือประหลาดใจเล็กน้อย

หยางเสียนเฉิงอีกแล้วรึ

[จบแล้ว]