บทที่ 27 ฐานทัพลับแห่งใหม่

บทที่ 27 ฐานทัพลับแห่งใหม่

สองวันต่อมา

ในช่วงเย็นย่ำ เด็กหนุ่มสองคนก็มาปรากฏตัวอยู่ที่ริมสนามฟุตบอลในสวนสาธารณะแห่งหนึ่งของเมืองเบโลโอรีซอนชี

ซามูเอลเดินนำหน้า และหลังจากทักทายกับยามเฝ้าประตู เขาก็พาโรนัลโด้เดินดุ่ม ๆ เข้าไปในสนามทันที

นี่คือสนามฟุตบอลส่วนตัวในสวนสาธารณะส่วนบุคคล ซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ของเศรษฐีท้องถิ่นคนหนึ่ง

บังเอิญว่าพ่อของซามูเอลมีธุรกิจเกี่ยวพันกับเศรษฐีคนนี้ ซามูเอลจึงสามารถเข้ามาใช้สนามได้อย่างง่ายดายเพียงแค่เอ่ยปากทักทาย

ส่วนเหตุผลที่พวกเขามาที่นี่น่ะเหรอ …

ก็เพื่อมาซ้อมพิเศษยังไงล่ะ!

หลังจากเดินเข้ามา ทั้งสองก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ “ฐานทัพลับ” แห่งใหม่นี้

สนามแห่งนี้มีขนาดเล็กกว่าสนามฟุตบอลมาตรฐานเล็กน้อย น่าจะเหมาะสำหรับการเตะแบบ 8 คน หรือ 7 คนมากกว่า

ในแง่ของความอลังการ มันย่อมเทียบไม่ได้กับศูนย์ฝึกของสโมสรกรูเซย์รู เอสปอร์เต้ คลูบ และสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ ก็คงไม่ครบครันและสมบูรณ์แบบเท่า

แต่โชคดีที่สภาพแวดล้อมนั้นสวยงาม ร่มรื่นไปด้วยแมกไม้เขียวขจี ให้ความรู้สึกสงบและผ่อนคลาย

“ที่นี่บรรยากาศดีโคตร ๆ เลยแฮะ”

ซามูเอลหลับตาลง สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะก้าวเท้าลงบนผืนหญ้า

“ชั้นก็ชอบที่นี่เหมือนกัน” โรนัลโด้วางกระเป๋าสะพายลงและเริ่มเปลี่ยนมาสวมรองเท้าสตั๊ด

ระหว่างนั้น โรนัลโด้ก็อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความสงสัยว่า “ทำไมวันนี้นายถึงอยากมาซ้อมพิเศษอีกล่ะ? โค้ชเพิ่งจะสั่งห้ามไปหยก ๆ ไม่ใช่เหรอ?”

“เขาห้ามไม่ให้เราซ้อม แล้วเราก็ต้องเลิกซ้อมงั้นเหรอ?” ซามูเอลแค่นเสียง “เขาแค่เป็นห่วงว่าเราจะหักโหมจนร่างกายพัง แต่เอาเข้าจริง เรารู้ขีดจำกัดของร่างกายตัวเองดีที่สุดต่างหากล่ะ”

โรนัลโด้พยักหน้าเห็นด้วย “ก็จริงนะ ชั้นไม่เห็นจะรู้สึกเหนื่อยอะไรมากมายเลย”

เหตุผลของซามูเอลนั้นเรียบง่ายมาก

เพราะนี่คือยุค 1990 และนี่คือประเทศบราซิล

ในช่วงเวลานี้ วิทยาศาสตร์การกีฬาในบราซิลยังเรียกได้ว่าล้าหลังและหยาบกระด้างอยู่มาก

ไม่ต้องพูดถึงอุปกรณ์ล้ำยุคอย่างเครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจแบบเรียลไทม์ที่จะมีใช้กันอย่างแพร่หลายในอนาคตเลย ลำพังแค่สโมสรจะหาโค้ชฟิตเนสและนักกายภาพบำบัดประจำทีมให้ครบถ้วนยังยากเลย

ยิ่งเป็นทีมระดับเยาวชน อุปกรณ์และบุคลากรผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้ยิ่งขาดแคลนหนักเข้าไปอีก

ดังนั้น การตัดสินใจของโค้ชว่านักเตะซ้อมพอแล้วหรือหักโหมเกินไป จึงมักจะอ้างอิงจากการสังเกตด้วยตาเปล่าและประสบการณ์ส่วนตัวล้วน ๆ

แต่อันที่จริง สภาพร่างกายของนักเตะแต่ละคนนั้นมีความแตกต่างกันอย่างมหาศาล

อย่างเช่นซามูเอล เขามีความอึดเป็นเลิศ จึงสามารถแบกรับการฝึกซ้อมที่เข้มข้นกว่าคนอื่นได้สบาย ๆ

ส่วนโรนัลโด้นั้นแตกต่างออกไป เพราะเขาคือกองหน้า

ในยุคนี้ แทคติกการวิ่งเพรสซิ่งแดนบนยังไม่เป็นที่นิยม ดังนั้นโปรแกรมการฝึกซ้อมที่เกี่ยวกับความอึดและการเข้าปะทะของเขาจึงไม่ได้มีมากมายนัก และมันก็ไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไร

อาจกล่าวได้ว่า กองหน้าในยุคนั้นหลายคน แค่อาศัยพรสวรรค์เพียว ๆ ก็หากินได้สบายแล้ว

ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดที่สุดก็คือ โรมาริโอ ดาวยิงระดับเทพของบราซิล เจ้าของฉายา “หมาป่าเดียวดาย”

เขาเชื่อมั่นว่าฝีเท้าของเขาไร้เทียมทานอยู่แล้ว และไม่จำเป็นต้องเสียเวลาไปกับการฝึกซ้อม; สิ่งที่เขาต้องการคือการปาร์ตี้สุดเหวี่ยงทุกวี่ทุกวันเพื่อรักษาความสุขเอาไว้ เพราะความสุขคือการฝึกซ้อมที่ดีที่สุดสำหรับเขา

แม้เขาจะโดนปรับเงินบ่อยครั้งข้อหามาสายหรือโดดซ้อม แต่เขาก็ยังสามารถรักษาสถิติการถล่มประตูในระดับที่สูงลิบลิ่วไว้ได้อย่างน่าเหลือเชื่อ

รู้ไหมว่าระยะทางวิ่งเฉลี่ยต่อเกมของโรมาริโออยู่ที่เท่าไหร่ …

แค่ประมาณ 5 กิโลเมตรเท่านั้นแหละ!

ขืนเป็นในยุคปัจจุบัน ระยะทางแค่นี้ยังสู้ผู้รักษาประตูไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!...ยกตัวอย่างเช่น นอยเออร์

ในแมตช์ที่เยอรมนีดวลกับแอลจีเรียในศึกฟุตบอลโลกปี 2014 ระยะทางวิ่งรวมของนอยเออร์ทะลุ 8 กิโลเมตรเข้าไปแล้ว …

สิ่งนี้ยังเป็นเครื่องสะท้อนให้เห็นว่า ในโลกฟุตบอลยุคปัจจุบัน นักเตะถูกเรียกร้องให้มีความสามารถ “รอบด้าน” มากขึ้น ต้องทำได้ทุกอย่าง ในขณะที่ในอดีต ฟุตบอลจะเน้นความ “เฉพาะทาง” มากกว่า และเอกลักษณ์เฉพาะตัวของนักเตะก็โดดเด่นกว่า

และภายใต้ความ “เฉพาะทาง” เช่นนี้ การฝึกซ้อมของกองหน้าจึงมุ่งเน้นไปที่ทักษะอย่างการยิงประตูและการเลี้ยงบอลเป็นหลัก จึงไม่ได้มีความเข้มงวดเรื่องความอึดมากนัก

ส่วนโรนัลโด้นั้น หลังจากผ่านการฝึกซ้อมร่วมกับซามูเอลมาตลอดสองเดือน ความอึดของเขาก็ยกระดับขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่โค้ชก็ยังคงประเมินเขาจากมุมมองในอดีต จึงทึกทักไปเองว่าเขาหักโหมซ้อมมากเกินไป

ดังนั้น ในความเป็นจริง ทั้งซามูเอลและโรนัลโด้ต่างก็ยังมีเรี่ยวแรงเหลือเฟือที่จะมาซ้อมพิเศษกันต่อได้สบาย ๆ

“วันนี้เราจะซ้อมอะไรกันดี?” โรนัลโด้สวมอุปกรณ์เสร็จสรรพเรียบร้อยแล้ว “ยังไงซะ ตอนนี้ชั้นก็มั่นใจแล้วว่านายมันอัจฉริยะชัด ๆ นายเรียนรู้ทุกอย่างได้เร็วเวอร์ แถมยังมีสูตรสำเร็จเป็นของตัวเองอีก เพราะงั้น ทำตามที่นายบอกน่ะเวิร์กสุดแล้ว!”

“อ้าว ตอนนี้นายยอมทำตามแผนซ้อมของชั้นแล้วเหรอ?” ซามูเอลหัวเราะลั่น “งั้นต่อไปชั้นควรจะเรียกนายว่า โรนัลดินโญ่ สินะ? แล้วชั้นก็คือโรนัลโด้ตัวจริงเสียงจริง!”

“ฝันไปเถอะน่า” โรนัลโด้โบกมือปฏิเสธอย่างจริงจัง “เรื่องไหนก็เรื่องนั้นสิ ฉายาแบบนี้มันจะมาเปลี่ยนกันมั่วซั่วได้ยังไง? คนจีนเขามีคำกล่าวว่าไงนะ? ‘เป็นครูแค่วันเดียว ก็เปรียบดั่งเป็นพ่อไปตลอดชีวิต’ ใช่ป่าว?”

“โธ่เอ๊ย นายนี่มันกะจะเนียนมาเป็นพ่อชั้นชัด ๆ !”

“ชั้นบอกแล้วไงว่าอย่าพูดภาษาจีนกับชั้น! …”

ขณะที่พวกเขาหยอกล้อกัน ซามูเอลก็เหลือบมองหน้าต่างค่าสถานะปัจจุบันของเขา

“การเตะฟรีคิก: ระดับนานาชาติ (7%), ทักษะพิเศษ: ปืนใหญ่คาร์ลอส”

“การเข้าปะทะ: ระดับมืออาชีพ (96%)”

“ความอึด: ระดับมืออาชีพ (90%)”

“การคาดการณ์: ระดับมืออาชีพ (56%)”

“การยิงไกล: ระดับมืออาชีพ (45%)”

“การประกบตัว: ระดับมืออาชีพ (41%)”

“ความเร็ว: ระดับมืออาชีพ (33%)”

“วิสัยทัศน์: ระดับมืออาชีพ (1%)”

“การจ่ายบอล: ระดับการฝึกซ้อมเยาวชน (98%)”

…

พัฒนาการของเขาในช่วงเวลาที่ผ่านมาเรียกได้ว่าก้าวกระโดดอย่างแท้จริง

ส่วนหนึ่งเป็นผลพวงมาจากการฝึกซ้อมร่วมกับโรนัลโด้อย่างต่อเนื่อง และการซ้อมพิเศษแบบหามรุ่งหามค่ำ;

และอีกส่วนที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือ พัฒนาการที่ได้รับจากแมตช์การแข่งขันจริง

ยิ่งงัด “สกิล” ไหนออกมาใช้บ่อยเท่าไหร่ ค่าประสบการณ์ก็ยิ่งพุ่งปรี๊ดเร็วเท่านั้น!

ซึ่งอันที่จริงมันก็สอดคล้องกับหลักความเป็นจริง: ยิ่งดาวรุ่งได้รับโอกาสลงสนามมากเท่าไหร่ ฝีเท้าของพวกเขาก็ยิ่งพัฒนาได้รวดเร็วเท่านั้น!

ในขณะเดียวกัน สิ่งนี้ก็เป็นเครื่องยืนยันว่า ตราบใดที่เขาเกาะติดโรนัลโด้ ไม่ว่าจะเป็นการซ้อมด้วยกันหรือลงแข่งด้วยกัน เขาก็จะได้รับโบนัสค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้น และมันจะยิ่งพุ่งทะยานขึ้นไปอีกเมื่ออยู่ในแมตช์การแข่งขัน

สมกับเป็น “โปรแกรมโกงในร่างมนุษย์” ของเขาจริง ๆ !

ในจังหวะนั้นเอง โปรแกรมโกงในร่างมนุษย์ก็เอ่ยปากถามขึ้นอีกครั้ง: “เฮ้? สรุปว่าวันนี้เราจะซ้อมอะไรกันเนี่ย นายนังไม่ได้บอกชั้นเลยนะ”

“เดี๋ยวชั้นจะเป็นคนเปิดบอล แล้วให้นายโฉบเข้าทำประตู; นายจะได้ฝึกซ้อมลูกโหม่งที่เป็นจุดอ่อนของนายไงล่ะ จากนั้นเราค่อยมาดวลแบบตัวต่อตัวกันเหมือนเดิม โดยให้นายเป็นฝ่ายรุก ส่วนชั้นเป็นฝ่ายรับ” ซามูเอลตอบ

โรนัลโด้พยักหน้ารับ ก่อนจะพูดแกมบังคับว่า “พอซ้อมไปได้สักพัก เราต้องสลับบทบาทกันด้วยนะ โอเคป่าว?”

“ไม่” ซามูเอลปฏิเสธทันควัน “ไม่มีการสลับบทบาทใด ๆ ทั้งสิ้น”

โรนัลโด้ขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ยขึ้นว่า “อ้อ เป็นเพราะการโฟกัสฝึกซ้อมทักษะใดทักษะหนึ่งเป็นเวลานาน ๆ จะช่วยให้พัฒนาได้เร็วกว่าสินะ? ชั้นเข้าใจละ”

ซามูเอลพยักหน้า “ขอแสดงความยินดีด้วย นายเริ่มจะคิดล่วงหน้าเป็นแล้วนี่!”

เป้าหมายของซามูเอลในวันนี้คือการยกระดับทักษะการจ่ายบอลและการเข้าปะทะของเขา

เหตุผลนั้นง่ายมาก: หลอดความคืบหน้าของพวกมันปาเข้าไปเกือบจะ 100% แล้ว ขอแค่ออกแรงฮึดอีกนิดเดียวเท่านั้น!

โดยเฉพาะทักษะการจ่ายบอล เนื่องจากเขาเน้นฝึกซ้อมทักษะนี้เป็นพิเศษในช่วงหลัง แถมยังงัดมันออกมาใช้ในแมตช์จริงอยู่บ่อยครั้ง มันจึงใกล้จะอัปเลเวลเต็มแก่แล้ว

การอัปเลเวลจากระดับการฝึกซ้อมเยาวชนขึ้นสู่ระดับมืออาชีพนั้น ต้องการค่าประสบการณ์เพียง 10,000 แต้ม ดังนั้น 2% ที่เหลือจึงเท่ากับค่าประสบการณ์เพียง 200 แต้มเท่านั้น

ส่วนการเข้าปะทะนั้น ยังต้องการค่าประสบการณ์อีกถึง 4,000 แต้ม ดังนั้นเขาจึงตั้งใจจะฝึกซ้อมมันทุกครั้งที่มีเวลาว่างในช่วงหลายวันหลังจากนี้ และมันก็น่าจะอัปเลเวลได้ทันก่อนแมตช์ต่อไปจะมาถึง

“ปึ้ก! ปึ้ก! ปึ้ก! …”

เสียงซามูเอลเตะเปิดบอลดังก้องไปทั่วทั้งสนามอย่างรวดเร็ว

อย่างไรก็ตาม มีลูกเปิดเพียงหยิบมือเดียวเท่านั้นที่ลอยไปตกตรงจุดนัดพบอย่างแม่นยำ เปิดโอกาสให้โรนัลโด้ได้เทกตัวโหม่งทำประตูอย่างถนัดถนี่

ส่วนใหญ่แล้ว โรนัลโด้ทำได้แค่กระโดดวอลเลย์ด้วยข้างเท้าด้านนอก หรือไม่ก็ต้องเทกตัวขึ้นไปเกี่ยวบอลลงมา … คุณภาพลูกเปิดมันห่วยแตกจริง ๆ

หลังจากทนโหม่งบอลสะเปะสะปะไปกว่าสิบลูก ในที่สุดโรนัลโด้ก็อดไม่ได้ที่จะบ่นอุบ “เฮ้ ไหนนายบอกว่าอยากให้ชั้นฝึกโหม่งไง? ทำไมชั้นถึงรู้สึกเหมือนกำลังซ้อมกระโดดวอลเลย์อยู่เลยฟะ?”

“ใจเย็นน่า ชั้นก็กำลังคลำหาจังหวะอยู่นี่ไง?” เสียงตะโกนตอบกลับของซามูเอล ดังประสานไปกับเสียงลูกฟุตบอลที่แหวกอากาศมา

ซามูเอลเริ่มจับจังหวะได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ และลูกเปิดของเขาก็แม่นยำขึ้นตามลำดับ

“ค่าประสบการณ์การจ่ายบอล + 4”

“ค่าประสบการณ์การจ่ายบอล + 5”

“ค่าประสบการณ์การจ่ายบอล + 3”

…

หลังจากเปิดบอลไปอีกประมาณยี่สิบหรือสามสิบลูก ซามูเอลก็สามารถเปิดบอลไปตกตรงหน้าโรนัลโด้ได้อย่างแม่นยำมากขึ้น เปิดทางให้โรนัลโด้ได้โหม่งทำประตูอย่างถนัดถนี่

คราวนี้โรนัลโด้ก็เริ่มสนุกขึ้นมาบ้างแล้ว เขากระโดดโหม่งส่งบอลตุงตาข่ายครั้งแล้วครั้งเล่า

ในบรรดาทักษะทั้งหมดของกองหน้า หากจะต้องหาจุดอ่อนที่สุดของโรนัลโด้ มันก็น่าจะเป็นการโหม่งนี่แหละ

ดังนั้น วันนี้ซามูเอลจึงถือโอกาสนี้ในการเทรนพิเศษให้โรนัลโด้ เพื่อช่วยกลบจุดอ่อนนี้ให้จงได้!

และในเวลาไม่นาน เมื่อซามูเอลเปิดบอลไปอีกลูก ข้อความจากระบบก็สว่างวาบขึ้นตรงหน้าเขาในที่สุด!

“ขอแสดงความยินดี ค่าสถานะ ‘การจ่ายบอล’ ของคุณได้รับการอัปเกรดเป็นระดับมืออาชีพแล้ว!”

ซามูเอลพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด

แม้ว่ามันจะเป็นเพียงการอัปเลเวลจากระดับการฝึกซ้อมเยาวชนขึ้นสู่ระดับมืออาชีพ แต่นี่ก็ถือเป็นการยกระดับคุณภาพอย่างเห็นได้ชัด ดังที่ประจักษ์ให้เห็นแล้วตอนที่ค่าสถานะอื่น ๆ ถูกอัปเกรดก่อนหน้านี้

และสำหรับกองกลาง ทักษะการจ่ายบอลคือหัวใจสำคัญอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

กองกลางทั่วไปที่ต้องการมีส่วนร่วมในเกมรุก ไม่ต้องสอดขึ้นไปสับไกยิงเอง ก็ต้องเป็นคนคอยบัญชาการเกมและจ่ายบอลถวายพานให้เพื่อน

ดังนั้น กองกลางที่จ่ายบอลไม่เป็น ก็ไม่ต่างอะไรกับคนพิการที่ต้องเดินขาเป๋

แม้ว่าซามูเอลจะยังสามารถพังประตูจากลูกยิงไกลได้ในตอนนี้ แต่หากคู่แข่งเริ่มจับทางเขาได้ และดักทางบล็อกวิถียิงของเขาล่วงหน้า การจะทำประตูก็จะกลายเป็นภารกิจที่ยากเข็ญทันที

ท้ายที่สุดแล้ว ทักษะการเลี้ยงบอลของซามูเอลมันก็ยังห่วยแตกอยู่ดี!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนนี้ที่ยังเป็นเพียงการแข่งขันระดับทีมเยาวชน ซามูเอลจึงยังไม่ต้องเผชิญกับความกดดันบนสนามมากนัก

หากเขาถูกดันขึ้นไปเล่นในทีมชุดใหญ่และฝีเท้ายังย่ำอยู่กับที่ เขาจะต้องโดนคู่แข่งประกบตายจนเล่นไม่ออกอย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้ เมื่อทักษะการจ่ายบอลของเขาถูกอัปเกรด การเคลื่อนไหวของเขาบนผืนหญ้าก็จะคาดเดาได้ยากขึ้น และการจะตามประกบเขาก็จะยากขึ้นเป็นเงาตามตัว!

“ทำไมนายไม่เปิดบอลต่อล่ะ?” เสียงของโรนัลโด้ดังขึ้น

“ตอนนี้เราจะเปลี่ยนไปฝึกอย่างอื่นแล้ว; เราจะเริ่มซ้อมดวลแบบตัวต่อตัวกัน” ซามูเอลเก็บบอลขึ้นมาแล้วเดินตรงไปหาโรนัลโด้

“บ้าเอ๊ย … เปลี่ยนแล้วเหรอ?” โรนัลโด้บ่นอุบอิบ “ชั้นเพิ่งจะเริ่มจับจังหวะโหม่งได้เองนะเนี่ย …”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═