ตอนที่ 499 ตำราในโลงศพ

ตอนที่ 499 ตำราในโลงศพ

ติดตามแฟนเพจอัพเดทข่าวสารอ่านนิยายก่อนใครได้ที่ FB: ND Translate นิยายแปลไทย 

ฮรู๊วว!

สัตว์ร้ายบินได้ขนาดใหญ่ได้เงยหน้าขึ้น มันได้เปิดจะงอยปากที่หนาและแหลมคมของมันขึ้นมา สัตว์ร้ายตัวนั้นได้ส่งเสียงร้องอย่างอึกทึก สัตว์ร้ายบินได้ตัวนี้มันดูคล้ายกับเหยี่ยวยักษ์ หน้าตาของมันดูไม่พอใจเท่าไหร่

เป็นเรื่องปกติที่จะเห็นรถม้าลอยฟ้าถูกลากโดยสัตว์ร้ายที่บินได้แบบนี้ แต่ถึงแบบนั้นมันก็ไม่ใช่สิ่งที่เห็นได้บ่อยครั้ง

สัตว์ร้ายที่บินได้เช่นนี้ยากที่จะทำให้เชื่องได้ มันเป็นสัตว์ร้ายที่สามารถบ้าคลั่งได้อย่างง่ายดาย เมื่อสัตว์ร้ายสูญเสียการควบคุม พวกมันก็จะทำอันตรายให้กับมนุษย์ ยิ่งไปกว่านั้นสัตว์ร้ายตัวนี้ยังดูไม่ธรรมดา

หมิงซี่หยินเหลือบมองดูผู้คนทั้งห้าที่อยู่บนรถม้าลอยฟ้า หมิงซี่หยินที่สังเกตพวกเขาอยู่นานได้เริ่มต้นพูดขึ้น “ทูตจากรั่วหลี่อย่างงั้นเหรอ?”

“เป็นเกียรติจริงๆ ที่ได้พบ” หนวดของลานนีทูตแห่งรั่วหลี่กระตุก ตัวเขายิ้มให้ก่อนที่จะพูดต่อ “สหาย ในเมื่อเจ้าอยู่ใกล้กับภูเขาทอง เจ้าก็คงจะเป็นสหายจากศาลาปีศาจลอยฟ้าอย่างงั้นสินะ ข้าหวังว่าเจ้าจะช่วยชี้แนะพวกเราได้ ถ้าหากเจ้าเมตตาให้โอกาส ข้าจะรู้สึกขอบคุณเจ้าไปตลอด”

หมิงซี่หยินได้กล่าวออกมาอย่างไม่แยแส “เจ้าพูดภาษาของพวกเราได้ดีเลยนิ”

“ที่ที่ข้าร่ำเรียนมามีการสอนภาษาของชาวดินแดนหยานน่ะ เพราะแบบนั้นข้าเลยได้เรียนรู้มา” ลานนีตอบกลับมา

หมิงซี่หยินที่เห็นแบบนั้นไม่เข้าใจ ชาวรั่วหลี่บัดนี้กำลังยุ่งอยู่กับการต่อสู้ที่มณฑลเหลียง ทั้งสองดินแดนต่างก็ทำสงครามกันอยู่ แล้วทำไมชาวรั่วหลี่ถึงได้ส่งคนมายังศาลาปีศาจลอยฟ้าแทนที่จะส่งคนไปหาศิษย์พี่ใหญ่ของเขา คนที่ก่อเรื่องทั้งหมดกัน?

หมิงซี่หยินเกาหัวของตัวเอง ตัวเขามองไปยังผู้มาเยือนก่อนจะพูดต่อ “เอ่อ...เจ้ากำลังพูดอะไรกัน? ข้าไม่เข้าใจเจ้าเลยสักนิด...” หลังจากนั้นหมิงซี่หยินก็บินกลับไป

“นี่เป็นสิ่งสำคัญ ได้โปรดคิดให้รอบคอบด้วย” ลานนีรีบตอบกลับมา

หมิงซี่หยินที่ลอยอยู่ในอากาศได้หันกลับมา “สำคัญอย่างงั้นเหรอ? สำคัญจนฟ้าถล่มเลยรึเปล่าล่ะ?”

“...” ลานนีพูดไม่ออก แต่ถึงแบบนั้นตัวเขาก็ได้ตอบกลับมา “ก็ไม่แน่”

“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรจะต้องกังวล” หมิงซี่หยินหันกลับไปก่อนที่จะปลดปล่อยสุดยอดเคล็ดวิชา หมิงซี่หยินได้หายตัวไปจากนั้นโดยใช้เวลาไม่นาน

ลานนีถูกทิ้งให้จ้องมองม่านพลังของภูเขาทองด้วยสีหน้าที่ตกตะลึง ตัวเขาไม่ได้ดูโกรธ ในทางกลับกันลานนีเผยให้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าแทน “ข้าได้พบเจอกับผู้คนชาวดินแดนหยานมามากมาย แต่ข้าไม่เคยพบกับใครที่แปลกเหมือนเจ้านี่เลย ช่างน่าสนใจอะไรเช่นนี้”

“ท่านหัวหน้า พวกเราจะฝ่าม่านพลังไปเลยไหมครับ?” ลูกน้องคนหนึ่งของลานนีพูดขึ้น

“เจ้าเสียสติไปแล้วรึไงกัน? ที่นี่คือศาลาปีศาจลอยฟ้า พวกเราไม่ได้มาที่นี่เพื่อต่อสู้ ม่านพลังที่เห็นไม่ใช่ม่านพลังธรรมดา พวกเราคงไม่อาจฝ่าม่านพลังไปได้แน่”

“แล้วพวกเราควรทำยังไงดีครับ?”

“รอต่อไป”

...

ในบ่ายวันนั้น หมิงซี่หยินก็กลับมายังเชิงเขาอีกครั้ง ตัวเขาที่กลับมามองเห็นลานนีและคนอื่นๆ ยังคงรออยู่ที่เชิงเขา

เมื่อลานนีเห็นหมิงซี่หยิน ตัวเขาที่เห็นแบบนั้นจึงรีบทักทาย “เจอกันอีกแล้วนะสหาย”

“พวกเจ้าตั้งใจแน่วแน่ดีนะ”

“พวกเราจะไม่ออกไปจากที่นี่จนกว่าจะได้พบกับปรมาจารย์แห่งศาลาปีศาจลอยฟ้า” ลานนีกังวลว่าหมิงซี่หยินจะหายตัวไปอีกครั้ง ตัวเขาที่คิดแบบนั้นจึงรีบพูดเสริมขึ้น “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความลับของอวตารดอกบัวเก้ากลีบ ได้โปรดช่วยส่งต่อข้อความของพวกเราด้วย”

ฮรู๊วว!

สัตว์ร้ายบินได้ส่งเสียงดังอีกครั้ง

พลังอวตารดอกบัวเก้ากลีบ? หมิงซี่หยินดูตื่นตัวขึ้นมาในทันที แต่ถึงแบบนั้นหมิงซี่หยินก็ยังไม่เห็นด้วยที่จะช่วยผู้มาเยือนในทันที “งั้นก็รอที่นี่ซะ” แทนที่หมิงซี่หยินจะเดินออกไป ตัวเขาเลือกที่จะหันหลังกลับแทน

เมื่อลานนีเห็นแบบนั้นตัวเขาก็รู้สึกมั่นใจ

ลูกน้องที่อยู่ไม่ไกลลานนีได้เริ่มต้นพูดขึ้น “ท่านหัวหน้า พวกเขาไม่ต้องการที่จะพบพวกเราแน่...”

“เขาจะต้องมา...ในโลกใบนี้ไม่มีผู้ฝึกยุทธคนใดไม่สงสัยเรื่องของพลังอวตารดอกบัวเก้ากลีบ...แม้แต่ปรมาจารย์แห่งศาลาปีศาจลอยฟ้าก็ไม่มีข้อยกเว้น” ลานนีได้กล่าวออกมาอย่างมั่นใจ

“แต่ข้าได้ยินมาแล้วว่าเขามีพลังอวตารดอกบัวเก้ากลีบแล้ว แล้วทำไมเขาถึงต้องสนใจเรื่องนี้ด้วย?” ลูกน้องคนนั้นเอ่ยถาม

ลานนีวางมือไขว้หลังก่อนที่จะตอบกลับมา “ประการแรกถ้าหากเขาเป็นผู้ที่มีพลังอวตารดอกบัวเก้ากลีบจริง เขาจะต้องคิดว่าตัวเป็นผู้มีพลังอวตารดอกบัวเก้ากลีบคนแรกของโลกแน่ คนแบบนั้นย่อมสนใจที่จะรักษาพลังอำนาจของตัวเองให้มากที่สุด เจ้าคิดว่าคนแบบนั้นจะทำยังไงหากมีผู้มีพลังอวตารดอกบัวเก้ากลีบปรากฏขึ้นมาอีก?”

เมื่อลูกน้องคนนั้นได้ยิน ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย

“ส่วนประการที่สอง ถ้าหากเขาไม่ใช่ผู้ที่มีพลังอวตารดอกบัวเก้ากลีบจริง นั่นก็หมายความว่าดินแดนหยานและศาลาปีศาจลอยฟ้าได้กุข่าวลือขึ้นมา นี่จะเป็นโอกาสที่จะทำให้พวกเราบุกยึดเมืองมณฑลเหลียงไปพร้อมกับชาวลั่วหลานได้”

ลูกน้องคนนั้นรีบทำความเคารพ “สมแล้วที่เป็นท่านหัวหน้า ช่างปราดเปรื่องอะไรเช่นนี้”

แม้จะพูดแบบนั้นก็ยังมีลูกน้องอีกคนพูดขึ้น “แล้วถ้าหากเขาเป็นผู้มีพลังอวตารดอกบัวเก้ากลีบจริงๆ ล่ะ?”

ลานนีพูดออกมาอย่างเย้ยหยัน “พลังอวตารของมนุษย์จะขึ้นอยู่กับรูปร่างของผู้ใช้ ถ้าหากการตัดดอกบัวทองคำช่วยให้ชาวยุทธมีพลังอวตารดอกบัวเก้ากลีบได้จริง ชาวรั่วหลี่อย่างพวกเราที่มีพลังอวตารเป็นรูปราชาหมาป่าย่อมที่จะได้เปรียบกว่าแน่นอน เมื่อช่วงเวลาแบบนั้นมาถึง...” ลานนีหยุดพูดชั่วขณะ “มันจะเป็นจุดเริ่มต้นในจุดจบของดินแดนหยานแห่งนี้”

ไม่นานนักก็มีใครบางคนลอยกลับมา หมิงซี่หยินเป็นผู้ที่บินกลับมานั่นเอง “อาจารย์ของข้ารออยู่ ขึ้นเขามาซะ”

ลานนีหันกลับมาก่อนที่จะเหลือบมองกล่องที่อยู่ในรถม้าลอยฟ้า “หยิบกล่องมาซะ”

“ครับ” ลูกน้องทั้งสี่ต่างก็เคารพตัวของลานนีมากยิ่งขึ้น

ชาวรั่วหลี่และชาวลั่วหลานต่างก็เป็นพันธมิตรกัน พวกเขาต่างก็ต่อสู้กับชาวดินแดนหยานในเขตพรมแดนมากว่าหลายครั้งแล้ว ไม่นานมานี้พวกเขาก็มีส่วนร่วมในการต่อสู้ที่มณฑลเหลียง หลังจากที่สำนักอเวจีพิชิตมณฑลเหลียงได้ ชาวลั่วหลี่ก็มองหาโอกาสที่จะบุกยึดเมืองมณฑลเหลียงมาโดยตลอด แต่เพราะการปรากฏตัวของผู้ฝึกยุทธผู้มีพลังอวตารดอกบัวเก้ากลีบ ทำให้แผนทั้งหมดที่ชาวรั่วหลี่มีต้องถูกระงับไว้

“เทียนกูว รออยู่นี่ซะ” ลานนีดีดนิ้วของตัวเอง ในตอนนั้นเองระหว่างนิ้วของลานนีก็ส่องแสงสว่างใส่หน้าผากของสัตว์ร้ายบินได้

เทียนกูวนอนลงอย่างเชื่อฟัง

หมิงซี่หยินส่ายหัว เห็นได้ชัดว่าสัตว์ร้ายตัวนี้มันเป็นนก แต่ทำไมชาวรั่วหลี่ถึงได้เรียกมันว่าเทียนกูว สุนัขในตำนานได้?

[เทียนกูว: สัตว์ในตำนานชาวจีน มีรูปร่างคล้ายสุนัข]

ผู้มาเยือนทั้งห้าถูกพาไปยังศาลาปีศาจลอยฟ้าโดยการนำทางของหมิงซี่หยิน

...

ครู่ต่อมาที่ห้องโถงใหญ่

ลู่โจวในตอนนี้นั่งรออยู่บนบัลลังก์อย่างสง่างามเรียบร้อยแล้ว

ลานนีทูตแห่งรั่วหลี่เดินเข้าไปในห้องโถงก่อนที่จะพูดออกมา “สวัสดีท่านปรมาจารย์ ข้ามีชื่อว่าลานนี เป็นทูตแห่งรั่วหลี่”

ผู้ติดตามอีกสี่คนโค้งคำนับให้

ลู่โจวเหลือบมองลานนี

ชื่อ: ลานนี โบน่าร์

เผ่าพันธุ์: ชาวรั่วหลี่

พลังวรยุทธ: ขั้นมหาภัยพิบัติศักดิ์สิทธิ์

ลู่โจวได้พูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา “พูดมาซะ เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”

ลานนีโค้งคำนับอีกครั้งก่อนจะพูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม “ท่านปรมาจารย์ที่เคารพ ข้าได้ยินมาว่าท่านเป็นยอดฝีมือผู้ที่มีพลังอวตารดอกบัวเก้ากลีบคนแรกของโลกยุทธภพ นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้พวกเรามาพยายามมาเยี่ยมเยียนท่าน ถ้าหากเป็นไปได้ ชาวรั่วหลี่อย่างพวกเราปรารถนาที่จะอยู่อย่างสงบสุขกับชาวศาลาปีศาจลอยฟ้าน่ะ”

หมิงซี่หยินพูดออกมาอย่างสับสน “เจ้านี่กำลังพูดถึงอะไรกัน?”

ต้วนมู่เฉิงขมวดคิ้ว “อย่าพูดแทรก ปล่อยให้เขาพูดต่อซะ”

หมิงซี่หยิน “...”

ลานนีมองหาลู่โจวก่อนจะพูดต่อ “พวกเรามีของสองอย่างติดตัวมาฝากชาวศาลาปีศาจลอยฟ้า มันเป็นของที่มีไว้เพื่อสร้างสัมพันธไมตรีกับชาวศาลาปีศาจลอยฟ้าและเป็นของที่จะใช้หารือเรื่องพลังอวตารดอกบัวเก้ากลีบกับท่าน”

ลู่โจวลูบเคราก่อนที่จะตอบกลับมา “ตอนนี้ไม่มียอดฝีมือผู้มีพลังอวตารดอกบัวเก้ากลีบอยู่ในชาวรั่วหลี่อย่างงั้นสินะ?”

“ยังแน่นอน”

“แล้วเจ้าจะหารือได้ยังไงในเมื่อพวกเจ้ายังไม่มีผู้ที่มีพลังอวตารดอกเก้ากลีบน่ะ?”

“เอ่อ...” คำถามนี้ทำให้ลานนีพูดไม่ออก อันที่จริงแล้วทั้งสองฝ่ายสามารถที่จะแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันได้ แต่มันจะเป็นการแลกเปลี่ยนได้ยังไงในเมื่ออีกฝ่ายไม่รู้อะไรเช่นนี้?

‘พวกชนเผ่าอื่นต้องการมาที่นี่ก็เพื่อที่จะยืนยันความจริงสินะ...’

ลานนีโค้งคำนับก่อนที่จะพูดต่อ “ได้โปรดฟังข้าก่อน ท่านปรมาจารย์”

“พูดมา”

“ข้ามาจากครอบครัวตระกูลโบน่าร์แห่งรั่วหลี่ เมื่อประมาณ 1,900 ปีก่อน ครอบครัวของข้าได้รับของอะไรบางอย่างมา” ลานนีพูดก่อนจะโบกมือส่งสัญญาณ

เหล่าลูกน้องทั้งสี่ที่อยู่ด้านหลังรีบนำกล่องไปที่ด้านหน้า

ลานนีได้ชี้ไปยังกล่องใบนั้นก่อนจะพูดต่อ “นี่คือโลงศพ”

หมิงซี่หยินและต้วนมู่เฉิงขมวดคิ้ว

ต้วนมู่เฉิงที่เห็นแบบนั้นพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูง

พรึ๊บ! พรึ๊บ! พรึ๊บ!

เงาของหอกนับไม่ถ้วนได้แยกออกมาจากตัวของต้วนมู่เฉิงอย่างรวดเร็ว

ลานนีไม่คิดมาก่อนว่าชาวศาลาปีศาจลอยฟ้าจะโจมตีพวกเขาโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้าเช่นนี้ ลานนีรีบถอยกลับไปเพื่อหลบการโจมตี

ตู๊ม! ตู๊ม! ตู๊ม!

เงาหอกได้พุ่งเข้าใส่ลานนีราวกับพายุคลั่ง

ลูกน้องอีกสี่คนดูหวาดกลัว

วิชาหอกของต้วนมู่เฉิงดูแข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด “ได้โปรดฟังข้าก่อน ท่าปรมาจารย์!” ลานนีรีบพูดออกมาในขณะที่ถอยกลับ เมื่อเห็นเงาหอกกำลังจะพุ่งเข้าใส่ตัว ลานนีก็รีบพูดเสริม “ที่โลงศพนั่นมีตำราเกี่ยวกับพลังอวตารดอกบัวเก้ากลีบอยู่!”

ตู๊ม!

ในที่สุดลานนีก็ถูกหอกโจมตี ลานนีตีลังกากลางอากาศก่อนที่จะหมุนตัวกลับไป หลังจากที่กระเด็นไปได้สักพักตัวเขาก็ได้กระแทกเข้ากับเสา หน้าอกของลานนีเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ดวงตาของเขาเบิกกว้างในขณะที่จ้องมองต้วนมู่เฉิง ‘ทรงพลังจริงๆ !’

ต้วนมู่เฉิงตกใจกับทักษะการป้องกันของชาวรั่วหลี่เช่นกัน แม้แต่พลังการป้องกันของฮั๊ววู่เด๋ายังไม่อาจป้องกันการโจมตีนี้ได้ง่ายๆ แต่ชายคนนี้สะดุดถอยหลังกลับไปเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น

“พอได้แล้ว” ลู่โจวโบกมือของตัวเอง

ต้วนมู่เฉิงที่ได้ยินแบบนั้นรีบคารวะก่อนที่จะเดินกลับไปที่ด้านข้าง

ลู่โจวมองดูลานนีก่อนจะพูดอย่างเยือกเย็น “เอามันมาให้ข้า”

ติดตามแฟนเพจอัพเดทข่าวสารอ่านนิยายก่อนใครได้ที่ FB: ND Translate นิยายแปลไทย