ตอนที่ 190 ขนนกสีดำหลากสี

.

.

“บอส…เลือดนั่น…”

เจียงนั่วเพิ่งหนีตายมาได้หมาด ๆ เธอหอบหายใจแรง พลางมองแอ่งเลือดบนพื้นด้วยความตกตะลึง

เสิ่นชงเยว่พยักหน้า

“เธอเดาถูกแล้ว พวกเราเคยเห็นเจ้าสิ่งนั้นมาก่อน อยู่ตรงหน้าประตูร้านนี่เอง”

“เล่าให้ฉันฟังหน่อยว่าหลังจากพวกเธอออกไปแล้วเจออะไรบ้าง แล้วทำไมมันถึงตามพวกเธอกลับมา”

เธอมั่นใจว่าตัวเองมองไม่ผิด ตอนที่เงาเลือดสีแดงเข้มเคลื่อนผ่านร้านหมายเลข 07 มันหยุดชะงักไปชั่วขณะจริง ๆ

“มันตามพวกเรามางั้นเหรอ?!”

“มอนสเตอร์ไม่ได้ฆ่าคนแบบสุ่มหรอกเหรอ?”

“มันมีรูปแบบด้วยเหรอ?”

ฟางซือเซิ่งค้ำพื้นลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ก่อนจะมองเสิ่นชงเยว่ด้วยสายตาทั้งตกใจและไม่แน่ใจ

“แน่นอนว่ามี”

“พวกเธอไม่สังเกตหรือไง ตอนหนีกลับมา ซูหว่านอยู่ท้ายสุดชัด ๆ แต่พวกผีกลับไม่ทำอะไรเธอ กลับไล่ล่าคนอื่นต่อแทน”

“ผู้เล่นที่อยู่กับพวกเธอ ล้มเหลวในการทำภารกิจต้อนรับลูกค้าใช่ไหม?”

ทั้งห้าคนมองหน้ากัน ก่อนจะพยักหน้าพร้อมกันในที่สุด

“นั่นแปลว่า ในช่วงเวลาพักหนึ่งชั่วโมงที่ระบบมอบให้ผู้เล่น คนที่ทำภารกิจต้อนรับลูกค้าสำเร็จ มีโอกาสตกอยู่ในอันตรายน้อยกว่าคนที่ทำไม่สำเร็จมาก”

“อีกอย่าง กฎของเกมเอนเอียงเข้าข้างผู้เล่น VIP และในกลุ่มพวกเธอก็มีเจียงนั่วอยู่”

คำพูดของเสิ่นชงเยว่ได้รับการเห็นพ้องจากทุกคนทันที

ขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน เสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังสะท้อนมาจากทั่วทั้งไฮเวย์มอลล์

โครงสร้างของไฮเวย์มอลล์เป็นรูปตัว U ผ่านประตูกระจกจึงสามารถมองเห็นสถานการณ์ด้านนอกได้คร่าว ๆ

ผู้เล่นที่กำลังถูกเงาเลือดไล่ล่าไม่มีทางหนี สุดท้ายก็ถูกกลืนกินทีละคน ฟางซือเซิ่งตกใจจนตัวสั่น รีบขยับไปหลบหลังคนอื่นทันที

“เล่าทุกอย่างที่พวกเธอเจอหลังออกไปให้ฉันฟัง อย่าตกหล่นแม้แต่รายละเอียดเดียว”

เสิ่นชงเยว่ไม่ได้กลับไปที่ห้องพัก แต่เลือกนั่งลงบนพื้นแทน

การที่มอนสเตอร์ปรากฏตัวในช่วงเวลาพักถือว่าเข้าใจได้ เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ระบบเล่นสกปรก

แต่ชั้นห้าดูเหมือนจะแตกต่างจากชั้นอื่น

คนที่เหลือเองก็นั่งลงตาม

เจียงนั่วเป็นคนเปิดปากก่อน

“หลังจากออกไป พวกเราเริ่มจากตามหาผู้เล่นที่ยังรอดบนชั้นห้าก่อน ตอนนี้รวมพวกเราแล้ว เหลือผู้เล่นทั้งหมด 33 คน”

“บนชั้นห้ามีร้านทั้งหมด 5 ร้าน นอกจากร้านตัดเย็บข้าง ๆ แล้ว ที่เหลือเป็นร้านเสื้อผ้าหมด”

“มี ร้านหมายเลข 08 หมายเลข 01 หมายเลข 04 หมายเลข 12 แล้วก็ร้านของพวกเรา”

“ลูกค้ามอนสเตอร์ของร้านหมายเลข 08 คือมนุษย์อีกา มันบอกว่าต้องการซ่อมขนนกของตัวเอง ผู้เล่นต้องซ่อมเสื้อคลุมขนนกสีดำหลากสีให้เสร็จภายในหนึ่งชั่วโมง”

“แต่ในร้านตัดเย็บมีแค่เข็ม ด้าย แล้วก็จักรเย็บผ้าธรรมดาเท่านั้น”

ผลลัพธ์จึงไม่ต้องเดาเลย

ภารกิจของมนุษย์อีกาล้มเหลว

“ขนนกสีดำหลากสี?”

มุมปากของเสิ่นชงเยว่กระตุก

ไม่จำเป็นต้องสงสัยเลยว่ามอนสเตอร์จงใจหาเรื่องผู้เล่น

“ฉันเห็นแขนขาของผู้เล่นกองอยู่หน้าร้าน ร้านหมายเลข 08 ทำภารกิจไม่สำเร็จภายในเวลาที่กำหนด สุดท้ายเลยสังเวยสมาชิกในทีมหนึ่งคนไปอุดช่องโหว่”

“อ้อ แล้วผู้เล่นร้านหมายเลข 08 ก็คือผู้หญิงชุดแดงที่พวกเราเจอในล็อบบี้นั่นแหละ”

เจียงนั่วไม่ได้โกรธ เพียงรู้สึกหมดกำลังใจมากกว่า

ถ้าไม่ใช่เพราะโลกบ้า ๆ ใบนี้ มนุษย์คงไม่กลายเป็นแบบนี้

“ร้านหมายเลข 01 เป็นของสตรีแมงมุม ภารกิจคือซ่อมใยแมงมุมของเธอ หลังซ่อมเสร็จสามารถซื้อไอเทมจากเธอได้ ถือเป็นการช่วยทำภารกิจ”

“ร้านหมายเลข 04 เป็นมอนสเตอร์ตาโต ภารกิจคือช่วยมันตามหาดวงตาทั้งหมด”

“ส่วนร้านหมายเลข 12 คือซินเดอเรลลา… ภารกิจของเธอคือช่วยตัดชุดเจ้าหญิงสำหรับงานเลี้ยง”

“ผู้เล่นสามารถขึ้นลงระหว่างชั้นได้อย่างอิสระ ตอนนี้ชั้นสี่เหลือผู้รอดชีวิต 53 คน เรื่องนี้พวกเราได้ยินมาจากผู้เล่นชั้นห้า”

“ตอนแรกพวกเรากำลังจะลงไปดูชั้นล่าง แต่กลับเห็นแอ่งเลือดบนพื้นก่อน หลังจากนั้นก็เป็นอย่างที่ทุกคนเห็น”

เจียงนั่วเล่าทุกอย่างที่เธอเห็นและได้ยินออกมาหมด พี่น้องตระกูลฟางก็ช่วยเสริมเป็นระยะ เสิ่นชงเยว่จดข้อมูลทั้งหมดไว้ในใจ

วันนี้เพิ่งเป็นวันแรกของเกม ยังไม่สามารถยืนยันได้ว่าจำนวนลูกค้ามีขีดจำกัดหรือไม่

อีกทั้งมอนสเตอร์บนชั้นห้าสามารถขึ้นลงระหว่างชั้นได้อย่างอิสระหรือเปล่า?

ทั้งเจ็ดคนช่วยกันวิเคราะห์สถานการณ์ที่มอนสเตอร์ตามมาถึงหน้าร้าน แต่สุดท้ายก็ยังไม่พบเบาะแสสำคัญ

ซูหว่านเกาศีรษะอย่างหงุดหงิด ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงรำคาญ

“ภารกิจหลักของสตรีแมงมุม ซินเดอเรลลา มนุษย์อีกา แล้วก็โคลอี้ ล้วนเกี่ยวข้องกับเสื้อผ้าทั้งหมด”

“แล้วทำไมถึงมีมอนสเตอร์ตาโตโผล่มาด้วยล่ะ?!”

“ภารกิจของมันคือช่วยตามหาดวงตาทั้งหมด ร้านขายเสื้อผ้าจะไปหาดวงตามอนสเตอร์ได้จากที่ไหนกัน?”

“หวังว่าลูกค้าคนต่อไปจะไม่ใช่มอนสเตอร์ตาโตนะ”

“ระบบต้องจงใจปล่อยมอนสเตอร์พวกนี้มามอบภารกิจไร้สาระแน่ ๆ เพื่อฆ่าผู้เล่นโดยเฉพาะ”

ผิดแล้ว

ถ้าระบบอยากฆ่าผู้เล่นจริง ๆ มันลบพวกเขาทิ้งได้ทันที จะเสียเวลาส่งเข้าดันเจี้ยนทำไม?

ในเมื่อเป็นแบบนั้น ก็แปลว่า…

ร้านเสื้อผ้าต้องหาดวงตาของมอนสเตอร์เจอแน่นอน!

เสิ่นชงเยว่หันไปมองซูหว่านอย่างแปลกใจ

ซูหว่านเป็นคนที่เงียบมากในทีม ราวกับตัวตนโปร่งใส จนแม้แต่เธอยังเผลอมองข้ามอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว

“ดึกแล้ว พักผ่อนกันเถอะ”

“พวกเธอสองคนเฝ้ายามครึ่งแรก ส่วนฉันกับเสิ่นเยว่รับครึ่งหลังเอง”

ซ่งฉูอาสาขึ้นมาเอง

คนอื่น ๆ จึงไม่เกรงใจ

“ขอโทษจริง ๆ ครับ น้องสาวผมกับผมจะเฝ้ายามถึงห้าทุ่ม”

“ขอบคุณพี่ซ่งมากค่ะ งั้นต้องฝากพี่ซ่งกับพี่เสิ่นด้วยนะคะ!”

ซ่งฉูไม่ได้ใจดีเป็นพิเศษ เธอแค่กังวลว่าพวกผู้เล่นมือใหม่กลุ่มนี้จะตายกันหมดเท่านั้น

เวลา 20:00 น.

[เวลาสำหรับการสื่อสารระหว่างผู้เล่นสิ้นสุดลงแล้ว]

[กำลังตัดกระแสไฟของไฮเวย์มอลล์ และปิดแชทดันเจี้ยน]

[เพื่อความปลอดภัยของพนักงานต้อนรับ กรุณาอย่าออกจากประตูนิรภัยโดยพลการ หากจำเป็นต้องออกไป โปรดพกแหล่งกำเนิดแสงติดตัวไปด้วย]

วินาทีถัดมา ไฟบนเพดานทั้งหมดดับลง ทั่วทั้งร้านจมสู่ความมืดสนิท

ในความมืด ประสาทสัมผัสทั้งห้าของมนุษย์จะถูกขยายออกหลายเท่า แม้แต่เสียงลมหายใจก็ฟังชัดกว่าปกติ

ความมืดอันคุ้นเคยทำให้ร่างของเสิ่นชงเยว่แข็งทื่อไปชั่วขณะ เธอพยายามควบคุมอารมณ์อย่างสุดความสามารถ บังคับให้ตัวเองสงบลง

“พวกเธอบ้าไปแล้วหรือไง?!”

“ใครมันจะเลือกออกไปเสี่ยงตายในเวลาแบบนี้!”

ฟางซือเซิ่งสบถออกมา

พรึ่บ—

เปลวไฟสีส้มเล็ก ๆ สว่างขึ้นกลางความมืด

ฟางซื่ออวี่หัวเราะแห้ง ๆ

“ก่อนเข้าดันเจี้ยน ผมพกไฟแช็กติดตัวมาพอดี แต่มันใช้ได้ไม่นานนะ”

“เซิ่งเซิ่งกลัวความมืด พวกคุณมีไฟฉายกันไหม?”

เมื่อเห็นแสงไฟ ร่างที่เกร็งของเสิ่นชงเยว่ก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง

“ดับไฟเดี๋ยวนี้!”

“เร็วเข้า!”

เมื่อเห็นว่าฟางซื่ออวี่ไม่ตอบสนอง ซ่งฉูจึงคว้าไฟแช็กไปดับทันที

“อ๊ะ!”

ฟางซื่ออวี่ร้องออกมาเพราะไม่ทันตั้งตัว

“ซ่งฉู คุณทำอะไรน่ะ?”

“ฉันเรียกคุณว่าพี่ซ่งก็จริง แต่อย่าได้ใจเกินไปหน่อยเลย ต่อให้กระเป๋าถูกปิดผนึก คุณก็ไม่จำเป็นต้องมาแย่งของของพี่ชายฉันนี่!”

ด้วยความเกรงใจในฝีมือของซ่งฉู ฟางซือเซิ่งจึงไม่ได้พูดแรงเกินไป

“หุบปาก แล้วมองออกไปข้างนอก”

ซ่งฉูชี้ไปที่ประตูกระจก

“ข้างนอกไม่มีอะไรสักหน่อย จะให้ดูอะไร?”

“อย่าคิดว่าตัวเองเก่งกว่าแล้วจะทำอะไรก็ได้…”

ถ้าไม่ใช่เพราะดันเจี้ยนนี้มีกฎลับว่าห้ามโจมตีเพื่อนร่วมทีม เธอคงอยากฆ่าคนไร้ประโยชน์คนนี้จริง ๆ

ไม่ช่วยอะไรเลยสักอย่าง แถมยังเป็นโรคเจ้าหญิงอีกต่างหาก

ทันใดนั้น ฟางซือเซิ่งราวกับเห็นบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวเข้า ร่างกายของเธอแข็งค้างทันที

บริเวณล่างของประตูกระจกไม่ได้ถูกปิดด้วยกระจกฝ้า จึงยังสามารถมองเห็นด้านนอกได้

และตอนนี้…

เงาดำสายหนึ่งกำลังบิดเบี้ยวเลื้อยไปมาตามพื้น ค่อย ๆ คลานเข้ามาใกล้ประตูกระจกทีละน้อย…

.

.

จบ.