ตอนที่ 189 การแลกเปลี่ยนข้อมูล

.

.

“ปล่อยพวกเขาออกไปแบบนั้น จะไม่เป็นอะไรจริง ๆ เหรอ?”

ซ่งฉูเหลือบมองหญิงสาวที่กำลังเอนตัวอยู่บนโซฟา

แม้กฎของไฮเวย์มอลล์จะเปลี่ยนไปแล้ว แต่เธอยังจำได้ดีว่าในชาติก่อน มีผู้เล่นจำนวนไม่น้อยที่เสียชีวิตหลังออกจากร้านไปสำรวจภายนอก

“แน่นอนสิ ฉันเชื่อในตัวเจียงนั่ว”

“เธอดวงดีขนาดนั้น ยังไงก็ปลอดภัยแน่”

“อีกอย่าง ถ้าเอาแต่นั่งจ้องหน้ากันอยู่ในห้องพัก แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร? ลงมือทำยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลย”

เสิ่นชงเยว่ใช้นิ้วจิ้มเสี่ยวปา ก่อนหยิบแอปเปิลขนาดประมาณนิ้วหัวแม่มือป้อนให้มัน

แอปเปิลพวกนี้เพิ่งเก็บมาจากแปลงเพาะปลูกสัตว์วิญญาณ สดใหม่มาก เธอกำลังสงสัยว่ามันจะช่วยฟื้นฟูพลังของสัตว์วิญญาณได้หรือไม่

เมื่อซ่งฉูเห็นผลไม้ในมือของเธอ ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ

“คุณ…คุณยังเปิดกระเป๋าเก็บของได้อีกเหรอ?”

เธอทำได้ยังไงกันแน่?

“ก็ถือว่าได้ แต่มีข้อจำกัดอยู่”

เสิ่นชงเยว่ยิ้มบาง ๆ ก่อนชี้ไปที่กระเป๋าสะพายด้านหลังของซ่งฉู

“คุณเองก็พกไอเทมติดตัวมาไม่ใช่เหรอ”

ซ่งฉูรู้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังหมายถึงเรื่องที่เธอไม่ได้บอกข้อมูลเกี่ยวกับข้อจำกัดของดันเจี้ยนตั้งแต่แรก

เธอมีความรู้สึกมาตลอดว่าเสิ่นชงเยว่รู้เรื่องการกลับมาเกิดใหม่ของเธอ

หรือบางที…

อีกฝ่ายอาจเคยผ่านประสบการณ์แบบเดียวกันมาก่อนก็ได้

เสิ่นชงเยว่กัดผลไม้ไปสองคำ สายตากลับเลื่อนไปยังโกดังที่ถูกผนังคั่นอยู่โดยไม่รู้ตัว

พอนึกถึงชุดเจ้าสาวสีแดงในโกดังที่อาจกำลังเคลื่อนไหวอยู่ หนังตาขวาของเธอก็กระตุกขึ้นมาอีกครั้ง

เธอมีกุญแจโกดังอยู่ในมือ แต่กลับเปิดประตูไม่ได้

หรือว่าจะต้องได้รับรีวิวเชิงบวกก่อนจริง ๆ ถึงจะปลดล็อกประตูโกดังได้?

เธอเล่าข้อสันนิษฐานนี้ให้ซ่งฉูฟัง แน่นอนว่าเธอปิดเรื่องชุดเจ้าสาวสีแดงเอาไว้

“นอกจากรีวิวเชิงบวกแล้ว อาจเกี่ยวกับจำนวนลูกค้าที่รับบริการด้วย”

“นี่เป็นแค่การคาดเดาของฉันนะ ระบบบอกว่านี่คือกุญแจโกดัง แต่ไม่ได้บอกว่านี่เป็นกุญแจโกดังของร้านหมายเลข 07”

ซ่งฉูเริ่มเรียนรู้ศิลปะการจับผิดข้อความจากเสิ่นชงเยว่ตั้งแต่เข้ามาในเกม

ทั้งสองสบตากันเงียบ ๆ

แม้เสี่ยวปาจะกินผลไม้วิญญาณเข้าไปแล้ว แต่ความสามารถด้านภาพลวงตาของมันก็ยังถูกจำกัดอยู่ดี

[แชทดันเจี้ยน]

[ผู้เล่น 10010: บัดซบเอ๊ย **** กระเป๋าเก็บของถูกจำกัดแบบนี้จะให้เล่นยังไง? นี่มันไฮเวย์มอลล์ตรงไหน เปลี่ยนชื่อเป็นห้างสังหารเลยดีกว่า! รู้งี้ฉันไม่ซื้อบัตรสถานีต่อจากคนอื่นในราคาถูกหรอก!]

[ผู้เล่น 10010: ฉันโดน **** โจมตี ภารกิจล้มเหลว แถมยังโดนเพื่อนร่วมทีมแทงข้างหลัง ***** มีใครมีก๊อซกับแอลกอฮอล์ไหม? ช่วยพันแผลให้หน่อย!]

[ผู้เล่น 888: ถึงจะมองไม่เห็นข้อมูลทั้งหมด แต่ดูจากคำไม่กี่คำก็รู้เลยว่าคนข้างบนสภาพหนักมาก]

[ผู้เล่น 100010: ไม่เป็นไรหรอก เพื่อนร่วมทีมฉันหักหลังฉันก่อน ฉันเลยโยนพวกมันเข้าไปในหมอกดำ ตอนนี้เหลือฉันอยู่คนเดียวในร้าน ระบบบอกว่าฆ่าผู้เล่นแล้วจะดรอปการ์ดพักผ่อนแบบสุ่ม ตอนนี้ฉันมีอยู่ 6 ใบ อยู่รอดถึงวันที่เจ็ดสบาย ๆ]

[ผู้เล่น 1314: อะ…อะไรนะ?]

[ผู้เล่น 0908: ทำไมฉันถึงมองเห็นข้อความนี้ได้ ไม่ถูกเซ็นเซอร์เหมือนข้อความอื่น?]

[ผู้เล่น 10096: เห็นชัด ๆ เลยว่าการฆ่าผู้เล่นคนอื่นจะได้รับการ์ดพักผ่อน ระบบตั้งใจไม่บล็อกข้อความนี้อยู่แล้ว ต้องอธิบายอีกไหมว่าต้องการอะไร? มันก็แค่ต้องการให้ผู้เล่นฆ่ากันเอง!]

[ผู้เล่น 2233: ในทีมฉันก็ตายไปคนหนึ่ง ทำไมฉันไม่ได้การ์ดพักผ่อน?]

[ผู้เล่น 111: เป็นไปได้ไหมว่ามันมีเงื่อนไข เช่น ต้องลงมือฆ่าเอง หรือผลักเข้าไปในหมอกดำ?]

[ผู้เล่น 77: อย่าหลงกล! นี่ต้องเป็นกับดักของระบบแน่ ๆ บางทีการผ่านด่านอาจต้องใช้จำนวนผู้เล่นขั้นต่ำก็ได้! คนเมื่อกี้บอกแค่ว่าฆ่าเพื่อนร่วมทีมแล้วมีโอกาสดรอปการ์ดพักผ่อน แต่ไม่ได้บอกว่าการ์ดพักผ่อนอยู่ได้นานแค่ไหน อาจแค่ 10 นาที หรือ 1 ชั่วโมงก็ได้ อีกอย่าง ใครจะไปรู้ว่าบัญชีนั้นเป็นผู้เล่นจริง หรือเป็นหน้าม้าของระบบ!]

[ผู้เล่น 765: ยังมีการ์ดพักผ่อน 1 ชั่วโมงด้วยเหรอ? ที่ฉันเห็นอย่างต่ำก็ 6 ชั่วโมงนะ]

[ผู้เล่น 001: บ้าชะมัด! ไม่ใช่ 30 นาทีหรอกเหรอ? มอนสเตอร์ตัวที่สองที่เข้ามา… บ้าเอ๊ย ถูกเซ็นเซอร์อีกแล้ว!]

[ผู้เล่น 10096: งั้นการ์ดพักผ่อนก็ไม่ได้มีผลทั้งวันสินะ?]

[ผู้เล่น 003: อะไรนะ? ยังมีแบบพักได้ทั้งวันด้วยเหรอ? คนข้างบนดวงดีเกินไปแล้ว! ตราบใดที่ยังอยู่ในเวลาทำการ มอนสเตอร์ลูกค้าที่เดินผ่านสามารถเข้าร้านได้ทุกเมื่อ เพราะงั้นห้าม **** เด็ดขาด]

“…”

เสิ่นชงเยว่เลื่อนอ่านข้อความในแชทไปเรื่อย ๆ

แม้ข้อความจำนวนมากจะถูกเซ็นเซอร์ แต่ก็ยังดึงข้อมูลสำคัญออกมาได้ไม่น้อย เธอสรุปสิ่งที่เห็นให้ซ่งฉูฟังอย่างคร่าว ๆ

“ในช่วงเวลาทำการ ผู้เล่นไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธลูกค้า ไม่อย่างนั้นจะกระตุ้นกฎและถูกลงโทษ”

“หลังทำภารกิจสำเร็จ มอนสเตอร์ลูกค้าก็ยังคงเข้าร้านต่อไป แต่กฎกลับบอกว่า หนึ่งวันรับลูกค้าได้เพียงหนึ่งคน สองกฎนี้ขัดแย้งกันโดยตรง”

“ถ้าดวงซวย การ์ดพักผ่อนที่ได้รับอาจมีผลแค่ไม่กี่นาทีหรือไม่กี่ชั่วโมง”

“ผู้เล่นคนนั้นน่าจะกำลังเตือนว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามปฏิเสธลูกค้าเด็ดขาด”

เสิ่นชงเยว่พยักหน้า เธอคิดเหมือนกัน

หากผู้เล่นเชื่อสนิทใจกับกฎที่บอกว่าหนึ่งวันรับลูกค้าได้เพียงหนึ่งคน มีโอกาสสูงมากที่จะเหยียบกับดักของระบบเข้าเต็ม ๆ เธอเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง

เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่เจียงนั่วและคนอื่น ๆ ยังไม่กลับมา แม้แต่ข้อความที่เธอส่งไปก็ไม่มีใครตอบกลับ

นี่ไม่ใช่สัญญาณที่ดีเลย

ทันใดนั้นเอง เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นจากด้านนอก ชื่อที่ร้องออกมาเป็นชื่อที่เธอไม่คุ้นเคย

เสิ่นชงเยว่จึงค่อย ๆ ลุกจากโซฟาแล้วเดินไปยังหน้าร้าน

ทว่าเพิ่งมาถึงประตูกระจก ยังไม่ทันได้เปิดออก เธอก็เห็นกลุ่มคนจำนวนหนึ่งกำลังวิ่งตรงมาทางร้าน

เจียงนั่วมีพละกำลังดีที่สุดในกลุ่ม จึงวิ่งนำอยู่ด้านหน้า ข้างหลังมีหลี่เหวินเซิง สองพี่น้องตระกูลฟาง ซูหว่าน และผู้เล่นแปลกหน้าอีกหลายคน

ไม่มีมอนสเตอร์ไล่ตามพวกเขามา เสิ่นชงเยว่รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่ไม่นานเธอก็สังเกตเห็นเงาสีแดงเลือดที่ทอดยาวอยู่ใต้เท้าของทุกคน

เลือดสีแดงเข้มข้นนั้น…

ทำให้เธอนึกถึงผีประหลาดที่พยายามบุกเข้าร้านก่อนหน้านี้ทันที เสิ่นชงเยว่เปิดประตูกระจกแล้วโบกมือให้คนด้านนอก

เมื่อเห็นเช่นนั้น ทุกคนก็ยิ่งวิ่งเร็วขึ้น

“ร้านนี้ใช้การ์ดพักผ่อนอยู่!”

“ขอแค่เข้าไปได้ก็ปลอดภัยแล้ว!”

“แม่จ๋า ฉันไม่น่าออกไปเลย!”

“ข้อมูลก็ไม่ได้อะไรกลับมา แถมยังหาเรื่องใส่ตัวอีก!”

“ทำไมมันต้องไล่ตามพวกเราด้วย? ในห้างมีผู้เล่นตั้งเยอะแยะ!”

ทุกคนวิ่งไปพลาง ท่องตำราโบราณหัวเซี่ยไปพลางด้วยสีหน้าตื่นตระหนก พอวิ่งเข้ามาในร้านได้ พวกเขาก็ทรุดตัวลงกับพื้นทันที

ส่วนผู้เล่นคนอื่นที่ตามมาด้านหลัง พยายามจะวิ่งเข้ามาด้วยเช่นกัน แต่ยังไม่ทันก้าวผ่านประตู ก็ถูกกำแพงล่องหนขวางเอาไว้

[คำแนะนำจากระบบ: ร้านค้าแต่ละแห่งรองรับผู้เล่นได้สูงสุด 7 คนเท่านั้น!]

เมื่อคนเหล่านั้นคิดจะถอยกลับ ก็สายเกินไปแล้ว

เงาเลือดบนพื้นอยู่ใกล้พวกเขาเกินไป!

ผู้เล่นคนสุดท้ายถูกเงาเลือดดึงร่างลงไปจากช่วงเอว

“ช่วย…ช่วยฉันด้วย!”

“หลินเซียวเซียว! พวกเราไม่ใช่เพื่อนสนิทกันเหรอ?”

“ลืมไปแล้วหรือไงว่าฉันเข้ามาที่ไฮเวย์มอลล์เพราะเธอชวน!”

หญิงสาวใบหน้ากลมถูกลากจมหายลงไปใต้พื้น

เงาเลือดสีแดงเข้มหยุดชั่วครู่เมื่อเคลื่อนผ่านหน้าร้านหมายเลข 07 ก่อนจะพุ่งไล่ล่าผู้เล่นคนอื่นต่ออย่างรวดเร็ว

สีหน้าของเสิ่นชงเยว่หม่นลงทันที

เธอมั่นใจแล้วว่า…

กองเลือดบนพื้นนั้น เป็นของมอนสเตอร์ตัวเดียวกับที่เคยมายืนอยู่หน้าประตูร้านของพวกเธอก่อนหน้านี้อย่างแน่นอน

.

.

จบ.